Werk & Studie
alle pijlers
Onmacht
woensdag 5 oktober 2011 om 16:18
Oke, ik zit ergens mee en wil de situatie anoniem voorleggen vandaar dat ik niet veel details kan geven.
Ik werk sinds pas enkele weken bij een soort internaat voor jongeren tot en met 18 jaar die in aanraking zijn gekomen met justitie. Ze zitten daar voor ongeveer 3 a 4 jaar. Voor de duidelijkheid, ik werk in het buitenland.
Waar ik nu tegen aanloop is de onmacht die ik ervaar, de boosheid en de frustratie als ik zie hoe ze die jongens behandelen. Het internaat is oud en vies, infrastructuur is niet goed en de kinderen slapen met zn 3en in 1 slaapkamer omdat ze een tekort aan kamers hebben. De kamers hebben een minuscuul raampje en als je drie jongens in een hete slaapkamer plaatst kan je je bijna niet voorstellen hoe erg het stinkt daar.
Er hangt een weekprogramma waarin heel mooi staat dat de kinderen sociale vaardighedenles krijgen, muziekles, kookles en allerlei andere activiteiten maar dit gaat met geluk 1 van de 10 keer door. Kookles hebben ze trouwens nog nooit gehad. Zodra de jongens vrij zijn, zullen ze niet eens een eitje voor zichzelf kunnen bakken..
De jongens zitten dus de hele dag letterlijk te niksen. Ze hebben 1 tv en een xbox die een paar uur per dag aan mag, maar dat is niet genoeg als er zoveel jongens zijn die willen spelen. Ze mogen amper iets. Het enige wat ik hoor is: " mag niet" en "nee". Er wordt niet naar ze geluisterd wanneer ze iets zeggen, ze nemen de jongens niet serieus terwijl veel van hun al verder in hun ontwikkeling zijn en werkelijk spijt hebben. Wanneer ze iets goed doen wordt er niks van gezegd, wanneer ze iets fout doen moeten ze gelijk de isoleercel of de crisiskamer in voor een periode van 48u. Het eten wat ze krijgen is waardeloos, die kinderen moeten nog groeien.
Er wordt niet goed met ze gepraat, ze worden niet aan het denken gezet, zelfreflectie weten niet eens wat het betekent..
Om een paar voorbeelden te noemen:
Tijdens een vakantieweek was er geen planning. De jongens stelden voor om een spelletje te maken, zelf in elkaar te zetten, maar het bleek moeilijker dan gedacht dus een van de jongens vroeg of hij zijn moeder mocht bellen om het spelletje (die hij thuis heeft liggen) te brengen. Diezelfde dag was het bezoekuur en dan zou hij het spelletje hebben. Nee, mag niet. Hij mocht niet bellen, ik mocht niet bellen, het moest eerst besproken worden tijdens de vergaderingen. Hallo? Een spelletje? Laten ze andere belangrijke dingen bespreken. Dus de kinderen moesten nog een week wachten op het spelletje. En een week wachten als er echt niks te doen is, is lang.
Andere kinderen zitten bv. 24u per dag opgesloten in een kamer. Ze mogen er niet eens uit om te plassen, het moet in een potje gebeuren. Er staat behalve twee bedden niks in de kamer, dus ik gaf ze een stoel en een tafeltje zodat ze konden tekenen. Ze hebben de hele dag niks anders gedaan dan rustig tekenen, urenlang waren ze stil en bezig. Totdat een andere begeleidster komt die denkt dat ze de baas is en haalt die tafel bij ze weg. Regels zijn regels zegt ze. En gelijk beginnen de jongens onrustig te worden en vechtsporten te doen en gevaarlijke dingen in die kamer. Belachelijk toch. Laat die kinderen lekker tekenen..
Gister ben ik naar de directeur gestapt om dit allemaal aan te geven en hij vond het zorgelijk en was erg verbaasd. Hij zou dit onderzoeken. Nu weet ik bijna zeker dat de rest van mn collega's mij zullen haten, maar iemand moet voor die kinderen opkomen. Ik ben daar voor de jongens, niet voor de begeleiders.
Wat hadden jullie gedaan? En wat vinden jullie hiervan? Die jongens zijn nog kinderen, je kan ze nog vormen, het zijn geen gewetenloze criminelen..
Ik vind het zo sneu en voel me machteloos.
Als iemand trouwens nog goed advies geeft over hoe je met dit soort jongens omgaat is dat ook welkom!
Bedankt!
Ik werk sinds pas enkele weken bij een soort internaat voor jongeren tot en met 18 jaar die in aanraking zijn gekomen met justitie. Ze zitten daar voor ongeveer 3 a 4 jaar. Voor de duidelijkheid, ik werk in het buitenland.
Waar ik nu tegen aanloop is de onmacht die ik ervaar, de boosheid en de frustratie als ik zie hoe ze die jongens behandelen. Het internaat is oud en vies, infrastructuur is niet goed en de kinderen slapen met zn 3en in 1 slaapkamer omdat ze een tekort aan kamers hebben. De kamers hebben een minuscuul raampje en als je drie jongens in een hete slaapkamer plaatst kan je je bijna niet voorstellen hoe erg het stinkt daar.
Er hangt een weekprogramma waarin heel mooi staat dat de kinderen sociale vaardighedenles krijgen, muziekles, kookles en allerlei andere activiteiten maar dit gaat met geluk 1 van de 10 keer door. Kookles hebben ze trouwens nog nooit gehad. Zodra de jongens vrij zijn, zullen ze niet eens een eitje voor zichzelf kunnen bakken..
De jongens zitten dus de hele dag letterlijk te niksen. Ze hebben 1 tv en een xbox die een paar uur per dag aan mag, maar dat is niet genoeg als er zoveel jongens zijn die willen spelen. Ze mogen amper iets. Het enige wat ik hoor is: " mag niet" en "nee". Er wordt niet naar ze geluisterd wanneer ze iets zeggen, ze nemen de jongens niet serieus terwijl veel van hun al verder in hun ontwikkeling zijn en werkelijk spijt hebben. Wanneer ze iets goed doen wordt er niks van gezegd, wanneer ze iets fout doen moeten ze gelijk de isoleercel of de crisiskamer in voor een periode van 48u. Het eten wat ze krijgen is waardeloos, die kinderen moeten nog groeien.
Er wordt niet goed met ze gepraat, ze worden niet aan het denken gezet, zelfreflectie weten niet eens wat het betekent..
Om een paar voorbeelden te noemen:
Tijdens een vakantieweek was er geen planning. De jongens stelden voor om een spelletje te maken, zelf in elkaar te zetten, maar het bleek moeilijker dan gedacht dus een van de jongens vroeg of hij zijn moeder mocht bellen om het spelletje (die hij thuis heeft liggen) te brengen. Diezelfde dag was het bezoekuur en dan zou hij het spelletje hebben. Nee, mag niet. Hij mocht niet bellen, ik mocht niet bellen, het moest eerst besproken worden tijdens de vergaderingen. Hallo? Een spelletje? Laten ze andere belangrijke dingen bespreken. Dus de kinderen moesten nog een week wachten op het spelletje. En een week wachten als er echt niks te doen is, is lang.
Andere kinderen zitten bv. 24u per dag opgesloten in een kamer. Ze mogen er niet eens uit om te plassen, het moet in een potje gebeuren. Er staat behalve twee bedden niks in de kamer, dus ik gaf ze een stoel en een tafeltje zodat ze konden tekenen. Ze hebben de hele dag niks anders gedaan dan rustig tekenen, urenlang waren ze stil en bezig. Totdat een andere begeleidster komt die denkt dat ze de baas is en haalt die tafel bij ze weg. Regels zijn regels zegt ze. En gelijk beginnen de jongens onrustig te worden en vechtsporten te doen en gevaarlijke dingen in die kamer. Belachelijk toch. Laat die kinderen lekker tekenen..
Gister ben ik naar de directeur gestapt om dit allemaal aan te geven en hij vond het zorgelijk en was erg verbaasd. Hij zou dit onderzoeken. Nu weet ik bijna zeker dat de rest van mn collega's mij zullen haten, maar iemand moet voor die kinderen opkomen. Ik ben daar voor de jongens, niet voor de begeleiders.
Wat hadden jullie gedaan? En wat vinden jullie hiervan? Die jongens zijn nog kinderen, je kan ze nog vormen, het zijn geen gewetenloze criminelen..
Ik vind het zo sneu en voel me machteloos.
Als iemand trouwens nog goed advies geeft over hoe je met dit soort jongens omgaat is dat ook welkom!
Bedankt!
woensdag 5 oktober 2011 om 17:58
woensdag 5 oktober 2011 om 18:12
woensdag 5 oktober 2011 om 18:18
woensdag 5 oktober 2011 om 18:56
Er gebeuren dingen die TO niet vindt kunnen. Het is voor mij nog niet gezegd dat dit lokaal ook onder de norm zou zijn. De directeur heeft naar haar geluisterd en ze zal hem eerst een kans moeten geven om dingen op te lossen. Daarbij zal ze in haar achterhoofd moeten houden dat het ook een afpoeierreactie kan zijn. Niet lullig bedoelt, maar er zijn maar weinig directeuren die zich iets gelegen laten liggen aan de klachten van een stagiaire (laat staan een stagiaire uit het buitenland). Of verdere actie nodig is, zal mede afhangen van de norm in het gastland. Ik raad TO dan ook aan om zich daar eerst in te verdiepen. Als de cultuur zo is, of bijv het land in crisis verkeerd en er geen geld is om zaken aan te pakken, dan zullen de goede bedoelingen van TO naar verwachting niet veel uit gaan halen. En sowieso is het goed om te weten wat realistische verwachtingen zijn.
woensdag 5 oktober 2011 om 18:58
Wat voor soort land is dit? Als je niet wil zeggen welk land beschrijf dan bijv eens hoe de de gevangenissen eruit zien: nette eenpersoons of tweepersooncellen zoals bij ons, of overvolle betonnen ellende waar het ieder voor zich is, vechtpartijen aan de orde van de dag en als je geen geld hebt dan slaap je naast de beerput?
woensdag 5 oktober 2011 om 19:25
Eens met Elninjoo. Je kunt best proberen om een positieve stempel te drukken, maar dat lukt alleen als je weet hoe je overtuigend kunt zijn. Daarvoor is kennis van de cultuur noodzakelijk.
En het kan best zijn dat TO daar al veel van weet, natuurlijk. Maar mijn gevoel - wellicht geheel ten onrechte - zegt van niet.
En het kan best zijn dat TO daar al veel van weet, natuurlijk. Maar mijn gevoel - wellicht geheel ten onrechte - zegt van niet.
woensdag 5 oktober 2011 om 20:17
Ik voel me geen moeder Theresa of Ghandi die de wereld wil veranderen of een cultuur. Het gaat erom dat de afdeling waar ik werk onleefbaar is voor de jongens. Ze weten zelf hartstikke goed dat de ruimtes te klein zijn, dat alles vies is en dat met 3 personen slapen in een ruimte van 3bij3 niet menselijk is. Het enige wat ik wil is dat die kinderen een programma volgen, scholing krijgen, activiteiten doen en bezigheden krijgen zoals het hoort, zoals het rooster zegt wat de instelling heeft gemaakt. Wat ik wil is dat de mensen werkelijk met de kinderen praten over hun problemen, over de situatie en gaan nadenken over hun toekomst, ipv de hele dag in een kantoortje zitten wachten en eten en wachten totdat ze vrij zijn terwijl de kinderen niks te doen hebben. Nogmaals, het is een gesloten inrichting, maar geen gevangenis.
De rest van het gebouw ziet er prima uit en is vernieuwd en alles, behalve die afdeling!
De rest van het gebouw ziet er prima uit en is vernieuwd en alles, behalve die afdeling!
woensdag 5 oktober 2011 om 20:23
En dan wat als ik import ben?? Zelfs als stagiaire sta ik hoger dan die mensen qua kennis en status binnen de instelling. Ik heb degelijk wat macht, ik heb een goede functie binnen de organisatie en als ik het niet doe gaat niemand er iets aan doen. Dus omdat ik import ben mag ik me niet bemoeien met de werkwijze? Kom op zeg. Die mensen zijn allang blij dat ze iemand met kennis binnen de organisatie hebben. En de jongens zelf geven bij mij aan dat dit niet kan, zij vinden het dus blijkbaar ook niet normaal hoe het daar aan toe gaat.
woensdag 5 oktober 2011 om 20:27
Lief van je dat je zo voor die jongens op de bres springt. Ik heb helaas geen tips, maar realiseer je wel dat:
- jij er nog maar een paar week bent dus dat je collega's je -soort van terecht- een irritante bemoeial vinden als je tegen hun werkwijze in naar de directeur stapt. Ik weet niet hoe lang je nog met ze verder moet, maar dit gaat tegen je werken
- Jij kan wel willen dat zij met de kinderen gaan praten over problemen, maar als ze dat niet gewend zijn kan je net zo graag willen dat ik chinees spreek - dat wordt niks
- Ook als er nu wat dingen veranderen (buitenlandse studenten betekent soms status en soms geld, natuurlijk zegt de directeur dat hij wat doet met jouw ideeen, en doet het misschien ook even) - het verandert gewoon weer terug als jij op je vliegtuig stapt.
Ik wil niet zeggen dat je niets hoeft te doen, maar zoals eerder gezegd: pick your battles. Zoek één of twee -relatief kleine- dingen om te veranderen. "Met de kinderen over problemen praten" is echt een brug te ver meestal.
Edit: je vorige post is dus een vrij naieve illusie
- jij er nog maar een paar week bent dus dat je collega's je -soort van terecht- een irritante bemoeial vinden als je tegen hun werkwijze in naar de directeur stapt. Ik weet niet hoe lang je nog met ze verder moet, maar dit gaat tegen je werken
- Jij kan wel willen dat zij met de kinderen gaan praten over problemen, maar als ze dat niet gewend zijn kan je net zo graag willen dat ik chinees spreek - dat wordt niks
- Ook als er nu wat dingen veranderen (buitenlandse studenten betekent soms status en soms geld, natuurlijk zegt de directeur dat hij wat doet met jouw ideeen, en doet het misschien ook even) - het verandert gewoon weer terug als jij op je vliegtuig stapt.
Ik wil niet zeggen dat je niets hoeft te doen, maar zoals eerder gezegd: pick your battles. Zoek één of twee -relatief kleine- dingen om te veranderen. "Met de kinderen over problemen praten" is echt een brug te ver meestal.
Edit: je vorige post is dus een vrij naieve illusie
woensdag 5 oktober 2011 om 20:31
Ja, ik snap dat het misschien te groot lijkt, maar met de kinderen praten is een vak. Op het rooster staat sociale vaardigheden en individuele gesprekken. Ooit is dat gebeurd. Waarom zijn ze ermee gestopt? Waarom gaat het niet door? Wat is er met die lessen gebeurd? Dat zijn tevens ook de vragen van de jongeren. Het zijn geen dingen die ik zomaar verzin. En als die mensen dat niet kunnen laten ze experts binnenhalen. Het is de bedoeling dat die jongens iets leren zodat ze niet weer in aanraking komen met justitie, maar het verblijf binnen de instelling werkt nu averechts heb ik het idee..
woensdag 5 oktober 2011 om 20:37
quote:sirenita schreef op 05 oktober 2011 @ 20:31:
Ja, ik snap dat het misschien te groot lijkt, maar met de kinderen praten is een vak. Op het rooster staat sociale vaardigheden en individuele gesprekken. Ooit is dat gebeurd. Waarom zijn ze ermee gestopt? Waarom gaat het niet door? Wat is er met die lessen gebeurd? Dat zijn tevens ook de vragen van de jongeren. Het zijn geen dingen die ik zomaar verzin. En als die mensen dat niet kunnen laten ze experts binnenhalen. Het is de bedoeling dat die jongens iets leren zodat ze niet weer in aanraking komen met justitie, maar het verblijf binnen de instelling werkt nu averechts heb ik het idee..Wie weet was er een jaar of wat geleden wel een stagair....
Ja, ik snap dat het misschien te groot lijkt, maar met de kinderen praten is een vak. Op het rooster staat sociale vaardigheden en individuele gesprekken. Ooit is dat gebeurd. Waarom zijn ze ermee gestopt? Waarom gaat het niet door? Wat is er met die lessen gebeurd? Dat zijn tevens ook de vragen van de jongeren. Het zijn geen dingen die ik zomaar verzin. En als die mensen dat niet kunnen laten ze experts binnenhalen. Het is de bedoeling dat die jongens iets leren zodat ze niet weer in aanraking komen met justitie, maar het verblijf binnen de instelling werkt nu averechts heb ik het idee..Wie weet was er een jaar of wat geleden wel een stagair....
woensdag 5 oktober 2011 om 20:41
Het is jammer, maar wat in het beleid geschreven staat maakt in de praktijk geen donder uit.
Dit:
quote:Zelfs als stagiaire sta ik hoger dan die mensen qua kennis en status binnen de instelling. Ik heb degelijk wat macht (...) Die mensen zijn allang blij dat ze iemand met kennis binnen de organisatie hebben.
is gewoon naief. En komt een tikkeltje arrogant over, althans ik kan me voorstellen dat je collega's dat van je vinden.
En die collega's heb je juist nodig. Als jij iets wil veranderen heb je draagvlak nodig. Hun draagvlak, niet dat van de jongens of de directeur. Zorg dat je de mensen die met de nieuwe werkwijze moeten gaan werken het er mee eens zijn, en liever nog dat ze het -eventueel gehint door jou- zelf bedacht hebben. Op de manier waarop je nu bezig bent krijg je misschien tijdelijke verandering voor elkaar (vanwege je status), maar die verdwijnt met jou. Dan hou jij er een goed gevoel aan over (want ziet het verloop niet), en hebben die jongens er echt helemaal niks aan.
Dit:
quote:Zelfs als stagiaire sta ik hoger dan die mensen qua kennis en status binnen de instelling. Ik heb degelijk wat macht (...) Die mensen zijn allang blij dat ze iemand met kennis binnen de organisatie hebben.
is gewoon naief. En komt een tikkeltje arrogant over, althans ik kan me voorstellen dat je collega's dat van je vinden.
En die collega's heb je juist nodig. Als jij iets wil veranderen heb je draagvlak nodig. Hun draagvlak, niet dat van de jongens of de directeur. Zorg dat je de mensen die met de nieuwe werkwijze moeten gaan werken het er mee eens zijn, en liever nog dat ze het -eventueel gehint door jou- zelf bedacht hebben. Op de manier waarop je nu bezig bent krijg je misschien tijdelijke verandering voor elkaar (vanwege je status), maar die verdwijnt met jou. Dan hou jij er een goed gevoel aan over (want ziet het verloop niet), en hebben die jongens er echt helemaal niks aan.
woensdag 5 oktober 2011 om 21:20
woensdag 5 oktober 2011 om 21:22
TO, ik vind je echt heel erg naief overkomen. Ik denk dan ook dat jij helemaal op je plek zit daar, als jij je oren en ogen goed open houdt dan kun je daar ongetwijfeld erg veel leren.
En ik vind het ook dat jij je eigen belangrijkheid ernstig overschat. Jouw opleiding zegt helemaal niets over jouw kennis, vaardigheden en inzicht (en je houding des te meer). Al heeft geen enkel ander op jouw stageplek een opleiding gevolgd, dan hebben zij op basis van hun werkervaring een flinke voorsprong op jou.
En ik vind het ook dat jij je eigen belangrijkheid ernstig overschat. Jouw opleiding zegt helemaal niets over jouw kennis, vaardigheden en inzicht (en je houding des te meer). Al heeft geen enkel ander op jouw stageplek een opleiding gevolgd, dan hebben zij op basis van hun werkervaring een flinke voorsprong op jou.
