Psyche
alle pijlers
Verdrietig mbt kinderwens
vrijdag 7 oktober 2011 om 21:12
Voel me even rot en hoop eigenlijk op wat herkenning. Hoor eerder op de avond dat mijn broer weer vader wordt, harstikke leuk natuurlijk maar voelde een brok in mijn keel, laat ik niet merken maar hij wou nooit kinderen en wil niet jaloers overkomen of bitter maar ik heb al jaren een kinderwens, nu zal je denken waarom heb je dan geen kinderen, ben nooit die man tegengekomen die ook kinderen wou en zit nu in het traject om het alleen te doen maar soms overvallen mij weer twijfels ook al wil ik het wel graag.
weet dat ik zo niet moet denken en is ook niet fair en klinkt nogal bitter maar het lijkt soms zo alsof het anderen maar zo makkelijk overkomt en wordt er soms een beetje moedeloos van. Schiet er natuurlijk niets mee op om zo te denken maar ik voel me gewoon even rot momenteel.
Eigenlijk gewoon even benieuwd hoe anderen dit ervaren en hoe ermee omgegaan wordt.
weet dat ik zo niet moet denken en is ook niet fair en klinkt nogal bitter maar het lijkt soms zo alsof het anderen maar zo makkelijk overkomt en wordt er soms een beetje moedeloos van. Schiet er natuurlijk niets mee op om zo te denken maar ik voel me gewoon even rot momenteel.
Eigenlijk gewoon even benieuwd hoe anderen dit ervaren en hoe ermee omgegaan wordt.
zaterdag 8 oktober 2011 om 11:18
charlotteannasophie, er is ook geen verband en het doet niets af aan het feit dat het voor hem en mijn schoonzus natuurlijk erg leuk is en ik het voor hun ook natuurlijk leuk is en het is ook geen mooie eigenschap maar voelde wel even een steek van jaloezie opkomen, moet natuurlijk niet maar zo voelde het even.
wynette, bedankt voor lieve reactie
buzzie, ik ben 38, heb weleens gehoord waarom heb je dan geen kinderen als je het zo graag had gewild, eb altijd hoop gehad om iemand tegen te komen om kind mee te krijgen, mijn ex wou graag kinderen waren er serieus over aan het praten, hij erg enthousiast etc en is toch op zijn beslissing teruggekomen, zijn goed recht uiteraard.
Wil er ook niet in blijven hangen maar vind het soms moeilijk om te accepteren dat het leven anders loopt dan je had gehoopt.
Mbt stap alleen, het heeft bij mij ook een hele tijd geduurd voordat ik de stap heb genomen (ben nog niet bezig) zag ook allerlei beren op de weg (kan ik het maken tov kind om alleen te krijgen, daar ben ik nog niet overuit en dat is denk ik mijn grootste dilemma, kan ik het wel alleen, ook financieel gezien etc etc) toen ik mijzelf eigenlijk de belangrijkste vraag stelde, krijg ik er spijt van als ik het niet doe en mijn antwoord was ja en dat was eigenlijk de reden om er een vervolg aan te geven (zover zit ik nog niet in het traject trouwens) maar anders blijft het zweven zonder dat ik er concreet iets aan doe.
daarbij komt dat mijn omgeving, de mensen die het weten, er heel erg positief tegenover staan, zelfs degene van wie ik het niet had verwacht dus dat is ook wel een motivatie om het alleen te doen. Wellicht lukt het niet maar dan kan ik het een plek geven.
buzzie, misschien een idee om je in te schrijven voor een voorlichtingsbijeenkomst van een van de centra die hiermee bezig zijn, je zit nergens aan vast, zelfs in het traject kan je er nog vanaf zien maar dan krijg je misschien beter beeld of je het ziet zitten of niet.
wynette, bedankt voor lieve reactie
buzzie, ik ben 38, heb weleens gehoord waarom heb je dan geen kinderen als je het zo graag had gewild, eb altijd hoop gehad om iemand tegen te komen om kind mee te krijgen, mijn ex wou graag kinderen waren er serieus over aan het praten, hij erg enthousiast etc en is toch op zijn beslissing teruggekomen, zijn goed recht uiteraard.
Wil er ook niet in blijven hangen maar vind het soms moeilijk om te accepteren dat het leven anders loopt dan je had gehoopt.
Mbt stap alleen, het heeft bij mij ook een hele tijd geduurd voordat ik de stap heb genomen (ben nog niet bezig) zag ook allerlei beren op de weg (kan ik het maken tov kind om alleen te krijgen, daar ben ik nog niet overuit en dat is denk ik mijn grootste dilemma, kan ik het wel alleen, ook financieel gezien etc etc) toen ik mijzelf eigenlijk de belangrijkste vraag stelde, krijg ik er spijt van als ik het niet doe en mijn antwoord was ja en dat was eigenlijk de reden om er een vervolg aan te geven (zover zit ik nog niet in het traject trouwens) maar anders blijft het zweven zonder dat ik er concreet iets aan doe.
daarbij komt dat mijn omgeving, de mensen die het weten, er heel erg positief tegenover staan, zelfs degene van wie ik het niet had verwacht dus dat is ook wel een motivatie om het alleen te doen. Wellicht lukt het niet maar dan kan ik het een plek geven.
buzzie, misschien een idee om je in te schrijven voor een voorlichtingsbijeenkomst van een van de centra die hiermee bezig zijn, je zit nergens aan vast, zelfs in het traject kan je er nog vanaf zien maar dan krijg je misschien beter beeld of je het ziet zitten of niet.
zaterdag 8 oktober 2011 om 11:27
lieve cappi,
Heel menselijk hoor
Het kan zo schrijnend zijn soms, dat de een zomaar zwanger wordt en het voor de ander allesbehalve vanzelfsprekend is (om welke reden dan ook).
Ik kan het me dan ook heel goed voorstellen dat zoiets steekt, ook al gun je het een ander van harte.
Ik heb iets enigszins vergelijkbaar meegemaakt, een van mijn beste vriendinnen probeerde zwanger te raken, dat duurde echt een tijd, waarna een zwangerschap, maar helaas ook een miskraam volgde. net toen zij haar mk kreeg raakte ik per ongeluk zwanger. Ook al gunde ze het mij van harte, hetr zette onze vriendschap onder druk, dat wat zij het allerliefste wilde in haar leven overkwam mij zomaar..
Door veel te praten bleef onze vriendschap goed, en inmiddels is zij moeder van een prachtige dochter.
Kun je er met je broer over praten?
heb je het topic 'kind in je uppie' al ontdekt, daar zul je dames aantreffen die in hetzelfde schuitje zitten.
Heel menselijk hoor
Het kan zo schrijnend zijn soms, dat de een zomaar zwanger wordt en het voor de ander allesbehalve vanzelfsprekend is (om welke reden dan ook).
Ik kan het me dan ook heel goed voorstellen dat zoiets steekt, ook al gun je het een ander van harte.
Ik heb iets enigszins vergelijkbaar meegemaakt, een van mijn beste vriendinnen probeerde zwanger te raken, dat duurde echt een tijd, waarna een zwangerschap, maar helaas ook een miskraam volgde. net toen zij haar mk kreeg raakte ik per ongeluk zwanger. Ook al gunde ze het mij van harte, hetr zette onze vriendschap onder druk, dat wat zij het allerliefste wilde in haar leven overkwam mij zomaar..
Door veel te praten bleef onze vriendschap goed, en inmiddels is zij moeder van een prachtige dochter.
Kun je er met je broer over praten?
heb je het topic 'kind in je uppie' al ontdekt, daar zul je dames aantreffen die in hetzelfde schuitje zitten.
zaterdag 8 oktober 2011 om 14:12
Ik snap het heel goed mbt je broer. Voor hem ben je natuurlijk blij, maar voor jou is het een klap in het gezicht.
Ik heb het zelf meegemaakt. Mijn broer had al 2 kinderen en was gescheiden. Na z'n scheiding heeft hij altijd gezegd, voor mij geen kinderen meer. Totdar hij z'n huidige vriendin leerde kennen. Na 3 maanden was zij zwanger. Wij waren ondertussen al 3 jaar bezig om zwanger te worden!
Toen ik het hoorde, wist ik niet hoe ik me moest voelen. Ik was verdrietig, jaloers en blij!!!
Ik wist ook niet hoe ik met de gevoelens van verdriet en jaloezie moest omgaan en heb dat ook niet laten merken, want je gunt iedereen een kindje.. Maar heb het wel even moeilijk gehad. Gelukkig is dat gevoel ook weer over gegaan en na 6 maanden was ik ook zwanger.
Ook met m'n ander schoonzusje meegemaakt. Wij hadden net verteld dat we naar het ziekenhuis gingen voor testen ed en zij vertelde 3 weken later dat zij zwanger was van de 2e! Wilde al graag kinderen toen zij de 1e kreeg en nu was zij alweer zwanger!!! Heel zuur voor ons, maar wel blij voor hun.
Gelukkig betekend het niet als je jaloers bent, dat je het een ander niet gunt...
Ik hoop voor je dat als je hebt besloten voor een kindje te gaan, dat je snel zwanger bent
Ik heb het zelf meegemaakt. Mijn broer had al 2 kinderen en was gescheiden. Na z'n scheiding heeft hij altijd gezegd, voor mij geen kinderen meer. Totdar hij z'n huidige vriendin leerde kennen. Na 3 maanden was zij zwanger. Wij waren ondertussen al 3 jaar bezig om zwanger te worden!
Toen ik het hoorde, wist ik niet hoe ik me moest voelen. Ik was verdrietig, jaloers en blij!!!
Ik wist ook niet hoe ik met de gevoelens van verdriet en jaloezie moest omgaan en heb dat ook niet laten merken, want je gunt iedereen een kindje.. Maar heb het wel even moeilijk gehad. Gelukkig is dat gevoel ook weer over gegaan en na 6 maanden was ik ook zwanger.
Ook met m'n ander schoonzusje meegemaakt. Wij hadden net verteld dat we naar het ziekenhuis gingen voor testen ed en zij vertelde 3 weken later dat zij zwanger was van de 2e! Wilde al graag kinderen toen zij de 1e kreeg en nu was zij alweer zwanger!!! Heel zuur voor ons, maar wel blij voor hun.
Gelukkig betekend het niet als je jaloers bent, dat je het een ander niet gunt...
Ik hoop voor je dat als je hebt besloten voor een kindje te gaan, dat je snel zwanger bent
zaterdag 8 oktober 2011 om 15:22
Jeetje Cappie jouw verhaal lijkt echt op die van mij, ook mijn ex krabbelde terug op zijn beslissing over kinderen, had helemaal angst om richting de toekomst te kijken. Dat ging tussen ons in staan. Ik ben altijd laatbloeier geweest dus nooit een man ontmoet waar ik die stevige basis had (tot die laatste dan, dat was niet mijn beslissing) dus die opmerkingen die je dan wel 's hoort van, dan moet je ook maar niet zo lang wachten met het "krijgen" van kinderen. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Een vriendinnetje van mij overigens, ontmoette haar vent op haar 38e en raakte binnen no time zwanger, er zijn dus ook nog steeds succesverhalen. Ergens hoop ik daar nog steeds op. Mijn omgeving weet dat ik erover nadenk om het ook alleen te doen en die staan ook achter mij. Alleen voel ik zelf nog niet dat ik er klaar voor ben omdat ik er echt fulltime voor dat kleintje moet/wil zijn. Zoals ik al zei ben ik een laatbloeier en ik heb nu mijn sociale leven op de rit, vriendinnen en ik sport heel graag en regelmatig. Ik ben net begonnen met verre reizen maken, ik heb het gevoel dat ik dat nog even vol moet doen het komende jaar en daarna wil ik het traject ook wel in. Het is zo vervelend dat je te maken hebt met die klok.. Voor mannen is het dan wel makkelijker.. Misschien doet het je wel goed te lezen dat je echt niet alleen staat? Er zijn zoveel mensen die een kinderwens hebben maar het door wat voor reden ook niet lukt.. tis gewoon een kwestie van geluk en domme pech..
zaterdag 8 oktober 2011 om 16:20
buzzie, bij jouw verhaal ook een hoop herkenning, ben zelf ook een laatbloeier op veel vlakken, altijd wel kinderwens gehad maar dacht dat ik wel diegene zou tegenkomen maar is dus niet gebeurd, ook niet zoveel geluk gehad in de liefde tot nu toe en dan ben je 38 en dan moet je een beslissing gaan maken of niet of alleen.
Herken het wel wat je schrijft mbt succesverhalen, hoop natuurlijk ook nog die man tegen te komen maar ik wil er niet op wachten, straks is het voor mij te laat of kom ik een man tegen die geen kinderen wil of ze al heeft of niet kan krijgen en dan heb ik jaren verspild en dat wil ik dus niet. Het krijgen van een kind kan straks niet meer en een man tegenkomen kan daarna nog wel dus dat is eigenlijk de reden.
Ben blij in ieder geval dat mensen achter mijn keuze staan dat maakt het wel makkelijker ook al had ik het waarschijnlijk anders ook wel gedaan maar het is toch fijn om te weten dat mensen weten waar je mee bezig bent en je daarin steunen.
Goed van je dat je de dingen die je nu nog wilt doen ook nog gaat doen, anders blijft dat knagen.
Prettig om hier mijn gevoel af te kunnen schrijven en een stuk herkenning en medeleven te vinden, bedankt allemaal daarvoor. Kan er ook met vrienden over praten maar soms is een objectieve kijk van mensen die je niet kennen ook fijn.
Herken het wel wat je schrijft mbt succesverhalen, hoop natuurlijk ook nog die man tegen te komen maar ik wil er niet op wachten, straks is het voor mij te laat of kom ik een man tegen die geen kinderen wil of ze al heeft of niet kan krijgen en dan heb ik jaren verspild en dat wil ik dus niet. Het krijgen van een kind kan straks niet meer en een man tegenkomen kan daarna nog wel dus dat is eigenlijk de reden.
Ben blij in ieder geval dat mensen achter mijn keuze staan dat maakt het wel makkelijker ook al had ik het waarschijnlijk anders ook wel gedaan maar het is toch fijn om te weten dat mensen weten waar je mee bezig bent en je daarin steunen.
Goed van je dat je de dingen die je nu nog wilt doen ook nog gaat doen, anders blijft dat knagen.
Prettig om hier mijn gevoel af te kunnen schrijven en een stuk herkenning en medeleven te vinden, bedankt allemaal daarvoor. Kan er ook met vrienden over praten maar soms is een objectieve kijk van mensen die je niet kennen ook fijn.
zondag 9 oktober 2011 om 19:35
quote:cappi schreef op 07 oktober 2011 @ 21:50:
bedankt sundream, lief van je en zo is het vaak ook maar ben beetje bang dat als ik zo denk dat ik passief wordt, alsof ik mij in mijn lot berust terwijl ik de kans heb om het alleen te doen, waar ik dus ook voor ga maar soms overvalt die gedachte mij ook, het is een achtbaan van emoties lijkt wel, ene kant zie ik het helemaal zitten en aan de andere kant zakt de moed mij soms in de schoenen maar zal erbij horen uiteraard
Probeer te denken aan hoe je je later zult voelen als je afhaakt. Waarschijnlijk zul je spijt hebben omdat je het niet gedaan hebt.
En als je dat kind wel hebt, dan zul je daar waarschijnlijk geen spijt van krijgen.
Dat is het enige dat je voor ogen moet houden. Verder op je af laten komen, het komt zoals het komt. natuurlijk is het soms ook eng. Maar het lukt je wel.
bedankt sundream, lief van je en zo is het vaak ook maar ben beetje bang dat als ik zo denk dat ik passief wordt, alsof ik mij in mijn lot berust terwijl ik de kans heb om het alleen te doen, waar ik dus ook voor ga maar soms overvalt die gedachte mij ook, het is een achtbaan van emoties lijkt wel, ene kant zie ik het helemaal zitten en aan de andere kant zakt de moed mij soms in de schoenen maar zal erbij horen uiteraard
Probeer te denken aan hoe je je later zult voelen als je afhaakt. Waarschijnlijk zul je spijt hebben omdat je het niet gedaan hebt.
En als je dat kind wel hebt, dan zul je daar waarschijnlijk geen spijt van krijgen.
Dat is het enige dat je voor ogen moet houden. Verder op je af laten komen, het komt zoals het komt. natuurlijk is het soms ook eng. Maar het lukt je wel.
maandag 10 oktober 2011 om 13:32
quote:cappi schreef op 09 oktober 2011 @ 21:18:
iones, dat probeer ik mij dus voor ogen te houden, weet dat ik er spijt van ga krijgen als ik er niet voor ga, lukt het niet dan kan ik het een plek geven maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.
Precies! En dat zal je jammer vinden maar dan krijg je tenminste geen spijt omdat je alles gedaan hebt wat je kon doen.
Maar niet meer piekeren over hoe je het gaat redden als je een kind krijgt. Je redt het uiteindelijk wel en je weet toch niet van te voren hoe het zal gaan. Het is verspilde energie. Op je af laten komen en over je heen laten glijden.
iones, dat probeer ik mij dus voor ogen te houden, weet dat ik er spijt van ga krijgen als ik er niet voor ga, lukt het niet dan kan ik het een plek geven maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.
Precies! En dat zal je jammer vinden maar dan krijg je tenminste geen spijt omdat je alles gedaan hebt wat je kon doen.
Maar niet meer piekeren over hoe je het gaat redden als je een kind krijgt. Je redt het uiteindelijk wel en je weet toch niet van te voren hoe het zal gaan. Het is verspilde energie. Op je af laten komen en over je heen laten glijden.
