Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:57
Heej lieve Hova,
Ik kan me je twijfel en gevoelens heel goed voorstellen. Je weet dat wij bijna in dezelfde situatie zitten/hebben gezeten. Met 1 uitzondering; ik ben wel in de situatie blijven zitten en kijk waar ik nu, 5 jaar na zijn vreemdgaan met zijn collega, ben geeindigd. En nog wel omdat hij niet verder wil.. Ergens vind ik mezelf idd die deurmat waar hier eerder over gesproken werd. En toch...zelfs nu mijn ex zo duidelijk aangeeft niet met mij verder te willen, heb ik nog steeds dat gevoel dat jij ook hebt. Spijt, schuldgevoelens, verdriet, gemis...Het is zo verdomde moeilijk. Ik kan nog steeds niet zeggen 'bekijk jij het maar lul, ik hoef je niet meer'. Het gevoel begint wel steeds sterker te worden. Waarom wil ik met een man zijn die mij niet meer wil? En die mij zo behandeld heeft? Tot 2 x toe spanning gezocht bij een andere vrouw? Ik ben toch veel meer waard. Maarja, je hebt samen zoveel opgebouwd en hebt het idee dat het nog kán! Als hij maar....en jij maar...(vul maar in). Ik krijg trouwens op dit moment compleet de schuld in de schoenen geschoven van onze verbroken relatie (ik zag hem niet meer staan na de geboorte van ons kind). Achteraf denk ik dat we veels te snel zijn doorgewalsd en ons leven en alle plannen hebben opgepakt. Nog niet eens een half jaar na zijn bekentenis trouwden wij en twee maanden later was ik zwanger....En toen ging het pas echt mis....
Hij weigert nog steeds naar zijn eigen aandeel te kijken. Ongelooflijk.
En voor de rest op dit moment veel ge-emmer over financiele shit. Ik kan echter niet verder over me heen laten lopen dan ik al heb gedaan maar mijn god, wat is dit zwaar.
Ik kan me je twijfel en gevoelens heel goed voorstellen. Je weet dat wij bijna in dezelfde situatie zitten/hebben gezeten. Met 1 uitzondering; ik ben wel in de situatie blijven zitten en kijk waar ik nu, 5 jaar na zijn vreemdgaan met zijn collega, ben geeindigd. En nog wel omdat hij niet verder wil.. Ergens vind ik mezelf idd die deurmat waar hier eerder over gesproken werd. En toch...zelfs nu mijn ex zo duidelijk aangeeft niet met mij verder te willen, heb ik nog steeds dat gevoel dat jij ook hebt. Spijt, schuldgevoelens, verdriet, gemis...Het is zo verdomde moeilijk. Ik kan nog steeds niet zeggen 'bekijk jij het maar lul, ik hoef je niet meer'. Het gevoel begint wel steeds sterker te worden. Waarom wil ik met een man zijn die mij niet meer wil? En die mij zo behandeld heeft? Tot 2 x toe spanning gezocht bij een andere vrouw? Ik ben toch veel meer waard. Maarja, je hebt samen zoveel opgebouwd en hebt het idee dat het nog kán! Als hij maar....en jij maar...(vul maar in). Ik krijg trouwens op dit moment compleet de schuld in de schoenen geschoven van onze verbroken relatie (ik zag hem niet meer staan na de geboorte van ons kind). Achteraf denk ik dat we veels te snel zijn doorgewalsd en ons leven en alle plannen hebben opgepakt. Nog niet eens een half jaar na zijn bekentenis trouwden wij en twee maanden later was ik zwanger....En toen ging het pas echt mis....
Hij weigert nog steeds naar zijn eigen aandeel te kijken. Ongelooflijk.
En voor de rest op dit moment veel ge-emmer over financiele shit. Ik kan echter niet verder over me heen laten lopen dan ik al heb gedaan maar mijn god, wat is dit zwaar.
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:59
Hova; ik denk aan je! Je doet het goed. En dat het niet goed voelt heeft niets, maar dan ook niets met jouw beslissing te maken. Je verdient zoveel beter dan dit. Je bent een waardevol en goed mens en niet iemand waar over getwijfeld zou moeten worden! Geldt ook voor je kinderen; die hebben jou nodig om te zorgen dat ze het goed hebben, niet zo'n tralala beslissing zoals van je nu-nog-wederhelft!
vrijdag 14 oktober 2011 om 21:01
vrijdag 14 oktober 2011 om 21:04
Ik lees hier altijd bij hoor, maar ik ben soms te verdrietig om te antwoorden (want alweer bijna drie jaar verder en nog vaak 'one step beyond' ) en als NewWoman en anderen alweer de vinger op de zere plek hebben weten te leggen, wie ben ik dan nog om aan te moeten vullen? We doen het samen op dit forum en het is een geweldige ervaring om je zo gedragen te voelen, weet ik.
vrijdag 14 oktober 2011 om 21:19
quote:gianna schreef op 14 oktober 2011 @ 20:59:
Hova; ik denk aan je! Je doet het goed. En dat het niet goed voelt heeft niets, maar dan ook niets met jouw beslissing te maken. Je verdient zoveel beter dan dit. Je bent een waardevol en goed mens en niet iemand waar over getwijfeld zou moeten worden! Geldt ook voor je kinderen; die hebben jou nodig om te zorgen dat ze het goed hebben, niet zo'n tralala beslissing zoals van je nu-nog-wederhelft!
Hier ben ik het zo mee eens dat ik 'm nog maar even quote.
Voor iedereen hier een dikke knuffel.
Hova; ik denk aan je! Je doet het goed. En dat het niet goed voelt heeft niets, maar dan ook niets met jouw beslissing te maken. Je verdient zoveel beter dan dit. Je bent een waardevol en goed mens en niet iemand waar over getwijfeld zou moeten worden! Geldt ook voor je kinderen; die hebben jou nodig om te zorgen dat ze het goed hebben, niet zo'n tralala beslissing zoals van je nu-nog-wederhelft!
Hier ben ik het zo mee eens dat ik 'm nog maar even quote.
Voor iedereen hier een dikke knuffel.
vrijdag 14 oktober 2011 om 21:56
@Hova....eindelijk meid! Wat ben jij sterk!! ik weet dat het op dit moment niet zo voelt (wat een pijn) je hebt eindelijk voor jezelf en de kinderen gekozen! Ik bergrijp zo ontzettend goed dat het op dit moment absoluut niet zo voelt omdat je het vertrouwde weg hebt geduwd, en dat wat je nu voelt, buiten alle pijn om, is angst...verschrikkelijke angst voor je kinderen en voor jou voor de toekomst.
Als er echter een iemand het gaat redden dan ben jij dat!!
Hele,hele dikke knuffel
Als er echter een iemand het gaat redden dan ben jij dat!!
Hele,hele dikke knuffel
vrijdag 14 oktober 2011 om 22:12
~ hoop dat nieuwe vriendin van mijn ex niet meeleest; voor het geval ze dat wel doet: ik riskeer geen permaban voor jou en houd de eer aan mezelf ~
De deurmat.. Ik ga er zo over vertellen. Mijn situatie: man is de afgelopen jaren 3x vreemdgegaan (heb het vermoeden meer) met 3 verschillende vrouwen. En ik heb hem steeds weer een kans gegeven. Voor de kinderen. Voor mezelf, omdat ik zo bang was voor wat zou komen als ik m wel het huis uit zou schoppen. Een maand geleden heeft hij aangegeven te willen scheiden (redelijk out of the blue voor mij); een week later kwam ik erachter dat er weer iemand anders was, en op dit moment knapt hij samen met haar (ook getrouwd, ook kinderen) zijn appartementje op. Zij zijn happy (maar hebben wel heel veel kapot gemaakt en ik blijf ervan overtuig dat je geen geluk kunt opbouwen op andermans ongeluk), ik probeer mezelf bij elkaar te rapen en er voor mijn kinderen te zijn.
Maar goed. Wat ik Hova wilde mailen is idd misschien interessant voor meer mensen hier...
Ben gisteren dus bij iemand geweest die me zó de ogen geopend heeft. De therapeute waar ik de afgelopen jaren wel eens geweest ben (niet vaak, overwegend ivm mijn onzekerheid over de opvoeding van de kinderen) is goed maar luistert vooral en de tips die ze gaf zijn niet meer nieuw voor mij. Ik moest door.Deze meneer provoceert, overdrijft, is bij tijd en wijle heel irritant, maar hélpt wel!
Ik heb in het kort mijn verhaal vertelt. Hij vroeg 'wat kan ik voor je doen'. Hij gaf aan dat er maar twee soorten vogeltjes zijn; dode en levende. Als ik wilde leven dan kon hij me helpen, anders niet. Ik hen om een schop gevraagd; wil úit die slachtofferrol!!
Op een bepaald moment gaf ie aan dat hij het idee had dat ik in een identiteitscrisis zat. Dat ik gevangen zat in een verkeerd lichaam. Daar kon hij me wel bij helpen; want hij zag een vrouw, maar hoorde een deurmat praten. Want dát is hoe ik me had laten gebruiken de afgelopen jaren, als deurmat. De ideale vrouw. Ex kon doen en laten wat hij wilde, ik vond alles goed. Tja. Heel confronterend. Ook omdat hij de hele sessie zijn voeten letterlijk aan mijn broekspijpen afgeveegd heeft. Iedere keer weer. Dus ik voelde het gewoon létterlijk!
Verder stelde hij voor dat ik, als ex vertrokken is, wat doeken ging halen op de markt. Die kon ik dan in mijn woonkamer ophangen met lichtjes eronder. Zo kon ik ook mijn eigen sprookjeswereld in mijn huis creeeren. Want dát was wat ik al jaren deed. Wegrennen voor alle angsten, mijn hoofd in het zand, en doen alsof ik getrouwd was met de prins op het witte paard. En voor de kinderen moest ik vooral langer blijven leven als hen, want als ik dood zou gaan zou hun sprookjeswereld ook instorten en dat kon echt niet, dan zou ik nog meer falen!! Eyeopener. Ik hoef en kán mijn kinderen niet overal tegen beschermen. Ik heb gevochten, járen lang, en nu is het klaar. Nu is het tijd om op zoek te gaan naar Soyli. Want hij zegt ook, als ik jullie trouwfoto's zou bekijken, dan zou jij daar niet meer opstaan. Compleet weggevaagd. En misschien al veel eerder dan dat. Dus hij wil mij in de volgende sessie Soyli laten ontmoeten. De Soyli uit haar kindertijd. Want ik ben mezelf zó kwijt. En waar ik dacht dat er wel nog zelfvertrouwen zit heeft hij me laten zien dat die ook weg is. En dat iemand anders nooit van mij kan houden als ik niet van mezelf houd.
Eigenwaarde.. Ook al zoiets. Zoals het woord het al zegt; eigenwaarde ontleen je puur aan jezelf, en niet aan een ander. Anders zou het wel anderwaarde heten.
Wat mijn angst betreft (met name de angst om emotioneel alleen te zijn): die angst heeft mijn leven overgenomen. Hij zei letterlijk; jij bent achterin je eigen bus gaan zitten en de angst heeft gereden. Ik ben weggerend voor alles waar ik bang voor was, heb mijn kop in het zand gestoken en heb doorgeleefd in mijn eigen sprookjeswereld. Een wereld die niet bestaat, alleen in mijn hoofd.
En verder moet ik vooral 'ont'-moeten. Ik moet zo vreselijk veel van mezelf. Haha, kromme zinnen eigenlijk. Maar ook daar wil ie mee aan de slag.
De gedachtenkliko. Een mens heeft blijkbaar 120.000 tot 180.000 gedachten per dag. En ál die gedachten komen bij mij binnen nu; omdat ik in crisis zit. Dodelijk vermoeiend en iets om heel erg gek van te worden (letterlijk). Dus heeft hij me voorgedaan hoe ik kan filteren. Hoe ik bepaalde gedachten wel naar mijn hart kan brengen en andere in de kliko kan pleuren. Moeilijk in de praktijk, maar fijn om te weten dat ik niet met alle gedachten iets moet.. Klinkt zo logisch maar was het voor mij niet..
En tenslotte heeft ie me gevraagd hoe oud ik wil worden. 98 jaar heb ik gezegd, mits in goede gezondheid. Stel je dan voor, zei ie, dat jij als 98 jarig vrouwtje, op de laatste dag van je leven, op die stoel zit (tegenover mij). Visualiseer. Wat zou jij dan, als 98 jarige, tegen deze 38 jarige vrouw zeggen.. En het kwam er in 1x uit. Dat kwam zo diep van binnen, uit mijn buik, en niet uit mijn hoofd.. GA LEVEN, GA GENIETEN!! En toen moest ik zo hard huilen.. Want stel je nou toch voor dat we gewoon zo doorgesudderd waren. Dat ik met hem oud was geworden. Dan had ik nooit kunnen terugkijken op mijn leven en gedacht hebben 'ik héb geleefd, ik héb genoten'. Dan was ik mijn leven lang boos geweest, dan had ik mijn leven lang een hele hoop bagage meegezeuld dat me ervan had weerhouden om écht te gaan genieten. Die minuut heeft mijn ogen geopend. Want hoeveel pijn dit ook doet, en hoe bang ik nog steeds ben, hoe sterk het gevoel van falen is, en hoe vreselijk ik het voor de kinderen ook vind; ik heb mijn leven terug! En daarmee ook het leven van de kinderen. Want ik kan hen hopelijk straks mee gaan geven hoe je lééft, hoe je geniet, hoe je liefhebt, hoe je vertrouwt, en hoe je op jezelf kunt bouwen. Want ook dat heeft deze man me op het hart gedrukt: iedereen heeft álles in zich wat nodig is om heel te zijn. Om te kunnen leven. En om zelf een leven te kunnen opbouwen. Zelfs als je zo beschadigd bent zoals ik ben op dit moment..
Volgende week heb ik een tweede afspraak. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij me kan gaan helpen om te accepteren, verwerken en loslaten. Want zover ben ik nog lang niet. Maar dat gaat lukken, voor de kinderen en voor mezelf.. Tot die tijd mag ik rouwen, mag ik verdrietig zijn, en mag ik niet teveel moeten. En dat voelt goed. Nog niet heel vaak, het verdriet overheerst, maar er zijn momentjes geweest dat ik het gevoeld heb. En dat vind ik best stoer van mezelf, na 4,5 week janken!!
Sterkte voor iedereen hier, ik blijf meelezen en schrijven...
De deurmat.. Ik ga er zo over vertellen. Mijn situatie: man is de afgelopen jaren 3x vreemdgegaan (heb het vermoeden meer) met 3 verschillende vrouwen. En ik heb hem steeds weer een kans gegeven. Voor de kinderen. Voor mezelf, omdat ik zo bang was voor wat zou komen als ik m wel het huis uit zou schoppen. Een maand geleden heeft hij aangegeven te willen scheiden (redelijk out of the blue voor mij); een week later kwam ik erachter dat er weer iemand anders was, en op dit moment knapt hij samen met haar (ook getrouwd, ook kinderen) zijn appartementje op. Zij zijn happy (maar hebben wel heel veel kapot gemaakt en ik blijf ervan overtuig dat je geen geluk kunt opbouwen op andermans ongeluk), ik probeer mezelf bij elkaar te rapen en er voor mijn kinderen te zijn.
Maar goed. Wat ik Hova wilde mailen is idd misschien interessant voor meer mensen hier...
Ben gisteren dus bij iemand geweest die me zó de ogen geopend heeft. De therapeute waar ik de afgelopen jaren wel eens geweest ben (niet vaak, overwegend ivm mijn onzekerheid over de opvoeding van de kinderen) is goed maar luistert vooral en de tips die ze gaf zijn niet meer nieuw voor mij. Ik moest door.Deze meneer provoceert, overdrijft, is bij tijd en wijle heel irritant, maar hélpt wel!
Ik heb in het kort mijn verhaal vertelt. Hij vroeg 'wat kan ik voor je doen'. Hij gaf aan dat er maar twee soorten vogeltjes zijn; dode en levende. Als ik wilde leven dan kon hij me helpen, anders niet. Ik hen om een schop gevraagd; wil úit die slachtofferrol!!
Op een bepaald moment gaf ie aan dat hij het idee had dat ik in een identiteitscrisis zat. Dat ik gevangen zat in een verkeerd lichaam. Daar kon hij me wel bij helpen; want hij zag een vrouw, maar hoorde een deurmat praten. Want dát is hoe ik me had laten gebruiken de afgelopen jaren, als deurmat. De ideale vrouw. Ex kon doen en laten wat hij wilde, ik vond alles goed. Tja. Heel confronterend. Ook omdat hij de hele sessie zijn voeten letterlijk aan mijn broekspijpen afgeveegd heeft. Iedere keer weer. Dus ik voelde het gewoon létterlijk!
Verder stelde hij voor dat ik, als ex vertrokken is, wat doeken ging halen op de markt. Die kon ik dan in mijn woonkamer ophangen met lichtjes eronder. Zo kon ik ook mijn eigen sprookjeswereld in mijn huis creeeren. Want dát was wat ik al jaren deed. Wegrennen voor alle angsten, mijn hoofd in het zand, en doen alsof ik getrouwd was met de prins op het witte paard. En voor de kinderen moest ik vooral langer blijven leven als hen, want als ik dood zou gaan zou hun sprookjeswereld ook instorten en dat kon echt niet, dan zou ik nog meer falen!! Eyeopener. Ik hoef en kán mijn kinderen niet overal tegen beschermen. Ik heb gevochten, járen lang, en nu is het klaar. Nu is het tijd om op zoek te gaan naar Soyli. Want hij zegt ook, als ik jullie trouwfoto's zou bekijken, dan zou jij daar niet meer opstaan. Compleet weggevaagd. En misschien al veel eerder dan dat. Dus hij wil mij in de volgende sessie Soyli laten ontmoeten. De Soyli uit haar kindertijd. Want ik ben mezelf zó kwijt. En waar ik dacht dat er wel nog zelfvertrouwen zit heeft hij me laten zien dat die ook weg is. En dat iemand anders nooit van mij kan houden als ik niet van mezelf houd.
Eigenwaarde.. Ook al zoiets. Zoals het woord het al zegt; eigenwaarde ontleen je puur aan jezelf, en niet aan een ander. Anders zou het wel anderwaarde heten.
Wat mijn angst betreft (met name de angst om emotioneel alleen te zijn): die angst heeft mijn leven overgenomen. Hij zei letterlijk; jij bent achterin je eigen bus gaan zitten en de angst heeft gereden. Ik ben weggerend voor alles waar ik bang voor was, heb mijn kop in het zand gestoken en heb doorgeleefd in mijn eigen sprookjeswereld. Een wereld die niet bestaat, alleen in mijn hoofd.
En verder moet ik vooral 'ont'-moeten. Ik moet zo vreselijk veel van mezelf. Haha, kromme zinnen eigenlijk. Maar ook daar wil ie mee aan de slag.
De gedachtenkliko. Een mens heeft blijkbaar 120.000 tot 180.000 gedachten per dag. En ál die gedachten komen bij mij binnen nu; omdat ik in crisis zit. Dodelijk vermoeiend en iets om heel erg gek van te worden (letterlijk). Dus heeft hij me voorgedaan hoe ik kan filteren. Hoe ik bepaalde gedachten wel naar mijn hart kan brengen en andere in de kliko kan pleuren. Moeilijk in de praktijk, maar fijn om te weten dat ik niet met alle gedachten iets moet.. Klinkt zo logisch maar was het voor mij niet..
En tenslotte heeft ie me gevraagd hoe oud ik wil worden. 98 jaar heb ik gezegd, mits in goede gezondheid. Stel je dan voor, zei ie, dat jij als 98 jarig vrouwtje, op de laatste dag van je leven, op die stoel zit (tegenover mij). Visualiseer. Wat zou jij dan, als 98 jarige, tegen deze 38 jarige vrouw zeggen.. En het kwam er in 1x uit. Dat kwam zo diep van binnen, uit mijn buik, en niet uit mijn hoofd.. GA LEVEN, GA GENIETEN!! En toen moest ik zo hard huilen.. Want stel je nou toch voor dat we gewoon zo doorgesudderd waren. Dat ik met hem oud was geworden. Dan had ik nooit kunnen terugkijken op mijn leven en gedacht hebben 'ik héb geleefd, ik héb genoten'. Dan was ik mijn leven lang boos geweest, dan had ik mijn leven lang een hele hoop bagage meegezeuld dat me ervan had weerhouden om écht te gaan genieten. Die minuut heeft mijn ogen geopend. Want hoeveel pijn dit ook doet, en hoe bang ik nog steeds ben, hoe sterk het gevoel van falen is, en hoe vreselijk ik het voor de kinderen ook vind; ik heb mijn leven terug! En daarmee ook het leven van de kinderen. Want ik kan hen hopelijk straks mee gaan geven hoe je lééft, hoe je geniet, hoe je liefhebt, hoe je vertrouwt, en hoe je op jezelf kunt bouwen. Want ook dat heeft deze man me op het hart gedrukt: iedereen heeft álles in zich wat nodig is om heel te zijn. Om te kunnen leven. En om zelf een leven te kunnen opbouwen. Zelfs als je zo beschadigd bent zoals ik ben op dit moment..
Volgende week heb ik een tweede afspraak. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij me kan gaan helpen om te accepteren, verwerken en loslaten. Want zover ben ik nog lang niet. Maar dat gaat lukken, voor de kinderen en voor mezelf.. Tot die tijd mag ik rouwen, mag ik verdrietig zijn, en mag ik niet teveel moeten. En dat voelt goed. Nog niet heel vaak, het verdriet overheerst, maar er zijn momentjes geweest dat ik het gevoeld heb. En dat vind ik best stoer van mezelf, na 4,5 week janken!!
Sterkte voor iedereen hier, ik blijf meelezen en schrijven...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 14 oktober 2011 om 22:58
Ja hoi, ik zit nog steeds onder mijn dekentje op de bank, heb nog lichte koorts en voel me redelijk wrakkerig, mijn hoofd vol snot en ik hoest soms zo hard dat ik ervan moet kokhalzen... bah....
Maarrrrrr, man wat knap ik op van wat ik van jou las Soyli..
Jeetje, dat zijn zelfs een heleboel eyeopeners voor mij, die toch echt al een heel eind is.. maar ook ik ben er nog niet helemaal....
Ik ben echt onder de indruk van je deurmat-verhaal.
Wauw!
Ik herken ook wat je zegt over de therapeut waar je wel fijn je verhaal kwijt kan, maar die niet echt iets nieuws verteld..
Maar dit is even andere koek zeg..
Volgens mij is daar een een naam voor he, is het niet iets met provocatieve therapie of zo?
Ik hoop en verwacht dat de rest van de verdietige vrouwen hier, er wat aan zullen hebben.
Ik in ieder geval wel!
Maarrrrrr, man wat knap ik op van wat ik van jou las Soyli..
Jeetje, dat zijn zelfs een heleboel eyeopeners voor mij, die toch echt al een heel eind is.. maar ook ik ben er nog niet helemaal....
Ik ben echt onder de indruk van je deurmat-verhaal.
Wauw!
Ik herken ook wat je zegt over de therapeut waar je wel fijn je verhaal kwijt kan, maar die niet echt iets nieuws verteld..
Maar dit is even andere koek zeg..
Volgens mij is daar een een naam voor he, is het niet iets met provocatieve therapie of zo?
Ik hoop en verwacht dat de rest van de verdietige vrouwen hier, er wat aan zullen hebben.
Ik in ieder geval wel!
vrijdag 14 oktober 2011 om 22:59
Lieve mensen, heb al jullie berichtjes gelezen. Voelt fijn zoveel steun re krijgen
Ben compleet ingestort vanavond, lig nu met slaappil te wachten op de slaap. Blijf maar denken aan alle mooie dingen die we in 22 jaar hebben meegemaakt samen. Kan het nog steeds niet geloven. Hij vertrekt morgenochtend naar zijn moeder. Eerst nog de kids vertellen samen morgen. Het doet zoveel pijn. Ergens hoop ik nog steeds dat hij gaat zeggen dat hij stom is geweest. Maar dat gaat niet gebeuren. Kids zijn nu mijn prioriteit. Moet zorgen dat ze hier zo goed mogelijk doorheen komen. Ga mobiel uitdoen en, proberen of de slaap wil komen.
Ben compleet ingestort vanavond, lig nu met slaappil te wachten op de slaap. Blijf maar denken aan alle mooie dingen die we in 22 jaar hebben meegemaakt samen. Kan het nog steeds niet geloven. Hij vertrekt morgenochtend naar zijn moeder. Eerst nog de kids vertellen samen morgen. Het doet zoveel pijn. Ergens hoop ik nog steeds dat hij gaat zeggen dat hij stom is geweest. Maar dat gaat niet gebeuren. Kids zijn nu mijn prioriteit. Moet zorgen dat ze hier zo goed mogelijk doorheen komen. Ga mobiel uitdoen en, proberen of de slaap wil komen.
vrijdag 14 oktober 2011 om 23:05
Lieve Hova, ik hoop dat je een beetje kan slapen vannacht.
Morgen wordt natuurlijk ook weer heel heftig.
Hij vertrekt morgen, en hij vindt het wel best dat jij nu de handdoek in de ring hebt gegooid?
Meid, hoe kut het ook voelt nu, dit is de enige optie die je nog had, en hij was te laf om het te doen.
Daarvoor was iemand met moed nodig, jij dus
Hou je haaks, ik denk aan je, veel liefs
Morgen wordt natuurlijk ook weer heel heftig.
Hij vertrekt morgen, en hij vindt het wel best dat jij nu de handdoek in de ring hebt gegooid?
Meid, hoe kut het ook voelt nu, dit is de enige optie die je nog had, en hij was te laf om het te doen.
Daarvoor was iemand met moed nodig, jij dus
Hou je haaks, ik denk aan je, veel liefs
vrijdag 14 oktober 2011 om 23:26
NewWoman, dat is wel zo denk ik; hij was te laf om het te doen. Ik vroeg hem wat hij zou hebben gedaan als ik niet nu op een keuze had aangedrongen. Hij zei dat het dan waarschijnlijk nog wel een tijdje had asngesudderd... hij kon/durfde de beslissing niet zelf te nemen, maar lijkt het wel prima te vinden dan het er nu door is. Hij is wel heel lief en bezorgd, dat wel. Maar wat heb ik daaraan. Ben bang.voor het moment dat hij morgen de deur uitstapt. Zo bang.. bepaald geen held, Gianni...
vrijdag 14 oktober 2011 om 23:38
quote:hova schreef op 14 oktober 2011 @ 23:26:
Ben bang.voor het moment dat hij morgen de deur uitstapt. Zo bang.. bepaald geen held, Gianni...
Dan ga jij de deur uit en vraagt of hij weg is als jij terug komt.
In mijn ogen ben je maanden lang de held geweest dus kan je
het best een keertje rustig aan doen.
En hij is nooit ver weg he? 10 cijfers in je telefoon en je spreekt
hem. Jullie moeten nog zoveel afhandelen.
Ben bang.voor het moment dat hij morgen de deur uitstapt. Zo bang.. bepaald geen held, Gianni...
Dan ga jij de deur uit en vraagt of hij weg is als jij terug komt.
In mijn ogen ben je maanden lang de held geweest dus kan je
het best een keertje rustig aan doen.
En hij is nooit ver weg he? 10 cijfers in je telefoon en je spreekt
hem. Jullie moeten nog zoveel afhandelen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 01:04
@hova: ik hoop dat je nu slaapt...denk aan je, ook morgenvroeg...wat zal dat vreselijk zwaar zijn....
Herken het verhaal, helaas...ook mijn as ex gaf aan dat a.ls ik het niet ondekt had dat het nog een tijd had kunnen door sudderen...ook hij had niet het lef om door te pakken....soms denk ik stiekem...als ik het nu niet had gelezen wat dan? Ws had ik dan nu lekker dicht tegen hem aangelegen...
Herken jou
daarin ook....soms is je kop in het zand steken zo veel makkelijker....maar is het beter? Ik mis mijn ex zo verschrikkelijk, weet dat ie nu bij zijn vriendin slaapt, maakt me helemaal kapot... Maar....als ik bij hem was gebleven was het alleen nog moeilijker geworden..daarom vind ik ook dat je iets geweldigs hebt gedaan, je hebt de beslissing genomen! Je mag trots zijn op jezelf! Maar oh...wat is het toch gruwelijk hard en moeilijk...weer een knuffel meid....
Herken het verhaal, helaas...ook mijn as ex gaf aan dat a.ls ik het niet ondekt had dat het nog een tijd had kunnen door sudderen...ook hij had niet het lef om door te pakken....soms denk ik stiekem...als ik het nu niet had gelezen wat dan? Ws had ik dan nu lekker dicht tegen hem aangelegen...
Herken jou
daarin ook....soms is je kop in het zand steken zo veel makkelijker....maar is het beter? Ik mis mijn ex zo verschrikkelijk, weet dat ie nu bij zijn vriendin slaapt, maakt me helemaal kapot... Maar....als ik bij hem was gebleven was het alleen nog moeilijker geworden..daarom vind ik ook dat je iets geweldigs hebt gedaan, je hebt de beslissing genomen! Je mag trots zijn op jezelf! Maar oh...wat is het toch gruwelijk hard en moeilijk...weer een knuffel meid....
zaterdag 15 oktober 2011 om 04:45
zaterdag 15 oktober 2011 om 07:21
Hova,je bent maandenlang een ontzettend stoer wijf geweest dat mag nu best een beetje minder.
Goed idee om zelf even boodschappen te gaan doen dan kan hij intussen vertrekken.!
Jij redt het wel Hova,dat heb je de afgelopen maanden wel bewezen.
En onthou 1 ding waar een deur dicht gaat,gaat ergens anders weer een deur open.!
Sterkte de komende tijd ook voor je kinderen.
Goed idee om zelf even boodschappen te gaan doen dan kan hij intussen vertrekken.!
Jij redt het wel Hova,dat heb je de afgelopen maanden wel bewezen.
En onthou 1 ding waar een deur dicht gaat,gaat ergens anders weer een deur open.!
Sterkte de komende tijd ook voor je kinderen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 07:22
@Hova, sterkte meis
Ik kon het ook niet aanzien toen "mijn" (tja, dat was ie al niet meer) meneer de deur uit ging met zijn spullen. Maar vreemd genoeg is toen volgens mij pas het verwerkingsproces op gang gekomen. Ben er nog lang niet hoor dat zou een beetje snel zijn na 2,5 maand maar het gaat nu af en toe wel wat beter!
Ik kon het ook niet aanzien toen "mijn" (tja, dat was ie al niet meer) meneer de deur uit ging met zijn spullen. Maar vreemd genoeg is toen volgens mij pas het verwerkingsproces op gang gekomen. Ben er nog lang niet hoor dat zou een beetje snel zijn na 2,5 maand maar het gaat nu af en toe wel wat beter!
