Psyche
alle pijlers
Gebroken
maandag 17 oktober 2011 om 15:30
Ik lees hier al heel lang mee en heb besloten me aan te melden.
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
maandag 17 oktober 2011 om 15:38
Hi Taleka,
Ik ben het eens met Mali, je hebt geen keuze. Wees zo sterk voor jezelf en voor je kinderen als je altijd bent geweest om de mannen in je leven te behouden. Je bent niet voor niets uitgeput. Ik weet hoe slopend het kan zijn, maar het is niet weg. Alles is er nog, er is alleen een persoon uit je leven verdwenen. Hoe verdrietig ook, de rest staat nog als een huis.
Je moet het alleen weer even zien. Een man in je leven is fijn, als het goed gaat. Maar het leven gaat ook goed zonder.
Je zal je kinderen moeten geven wat je anders in die kerel had gestoken. Je weet ook waarschijnlijk, dat je weer energie zou krijgen als hij terug zou komen. Je kinderen zijn die energie waard. En jijzelf ook.
Neem de tijd om hier bovenop te komen. Niets is verloren
Ik ben het eens met Mali, je hebt geen keuze. Wees zo sterk voor jezelf en voor je kinderen als je altijd bent geweest om de mannen in je leven te behouden. Je bent niet voor niets uitgeput. Ik weet hoe slopend het kan zijn, maar het is niet weg. Alles is er nog, er is alleen een persoon uit je leven verdwenen. Hoe verdrietig ook, de rest staat nog als een huis.
Je moet het alleen weer even zien. Een man in je leven is fijn, als het goed gaat. Maar het leven gaat ook goed zonder.
Je zal je kinderen moeten geven wat je anders in die kerel had gestoken. Je weet ook waarschijnlijk, dat je weer energie zou krijgen als hij terug zou komen. Je kinderen zijn die energie waard. En jijzelf ook.
Neem de tijd om hier bovenop te komen. Niets is verloren
maandag 17 oktober 2011 om 15:41
maandag 17 oktober 2011 om 15:56
Ik zal niet ontkennen dat ex er een grote rol in speelt. Maar hij is niet de oorzaak. Als hij nu terug zou komen, zou ik er dan ook geen energie van krijgen. Het zou vechten iets makkelijker maken, omdat er dan iemand is om op terug te vallen.
Hij is de enige die mijn verleden kent, de enige die weet hoe ik gekwetst en teleurgesteld ben. Hij is ook de enige die mij heeft weten te overtuigen om de muur af te breken, hem toe te laten.
Zoveel blijkt gelogen, zoveel was niet echt. Hij is gelijk terug gegaan naar zijn ex. Helaas woont hij in de buurt en zie ik hem veel te vaak. Ook zoekt hij nog af en toe contact, dan krijg ik een sms en gaat hij bellen. Hij heeft de eerste week gevraagd of we er geen sex relatie op na konden houden. Ik reageer nergens meer op, voel me zo bedrogen.
Ik krijg maar moeilijk onder woorden hoe ik me echt voel.
Het is oorlog in mijn hoofd, alles loopt door elkaar heen.
Ik heb echt mijn hele leven al gevochten, om er positiever in te staan, om me gelukkig te kunnen voelen. Het is gewoon niet voor mij weggelegd.
Hij is de enige die mijn verleden kent, de enige die weet hoe ik gekwetst en teleurgesteld ben. Hij is ook de enige die mij heeft weten te overtuigen om de muur af te breken, hem toe te laten.
Zoveel blijkt gelogen, zoveel was niet echt. Hij is gelijk terug gegaan naar zijn ex. Helaas woont hij in de buurt en zie ik hem veel te vaak. Ook zoekt hij nog af en toe contact, dan krijg ik een sms en gaat hij bellen. Hij heeft de eerste week gevraagd of we er geen sex relatie op na konden houden. Ik reageer nergens meer op, voel me zo bedrogen.
Ik krijg maar moeilijk onder woorden hoe ik me echt voel.
Het is oorlog in mijn hoofd, alles loopt door elkaar heen.
Ik heb echt mijn hele leven al gevochten, om er positiever in te staan, om me gelukkig te kunnen voelen. Het is gewoon niet voor mij weggelegd.
maandag 17 oktober 2011 om 16:12
[quote]taleja schreef op 17 oktober 2011 @ 15:56:
Ik zal niet ontkennen dat ex er een grote rol in speelt. Maar hij is niet de oorzaak. Als hij nu terug zou komen, zou ik er dan ook geen energie van krijgen. Het zou vechten iets makkelijker maken, omdat er dan iemand is om op terug te vallen.
Hij is de enige die mijn verleden kent, de enige die weet hoe ik gekwetst en teleurgesteld ben. Hij is ook de enige die mij heeft weten te overtuigen om de muur af te breken, hem toe te laten.
Zoveel blijkt gelogen, zoveel was niet echt. Hij is gelijk terug gegaan naar zijn ex. Helaas woont hij in de buurt en zie ik hem veel te vaak. Ook zoekt hij nog af en toe contact, dan krijg ik een sms en gaat hij bellen. Hij heeft de eerste week gevraagd of we er geen sex relatie op na konden houden. Ik reageer nergens meer op, voel me zo bedrogen.
Ik krijg maar moeilijk onder woorden hoe ik me echt voel.
Het is oorlog in mijn hoofd, alles loopt door elkaar heen.
Ik heb echt mijn hele leven al gevochten, om er positiever in te staan, om me gelukkig te kunnen voelen. Het is gewoon niet voor mij weggelegd.[/quote]
Jij bent de enige die dat kan bepalen. Als je dit bepaald, zal het gebeuren, snap je?
Je schrijft over vele teleurstellingen. Het leven is heel erg hard, soms. Maar je hebt energie gestoken in wat het niet waard was. Je had, als ik zo vrij mag zijn, die energie moeten stoppen in de zaken die het wel waard zijn. Zoals je kinderen.
Een ander kan jouw kruis niet dragen, dat is wel wat je doet. En daardoor raak je ook teleurgesteld. Mensen kunnen daar niet aan voldoen. En ja, er zijn liegende rotzakken in de wereld. Ik heb er zelf een aan mijn staart hangen die al mijn energie heeft gekost. Ik was er net zo aan toe als jij en nu heb ik sinds tijden even een pms dipje.
In de wereld is er ellende, en er is goeds.
Er is trouw en er is ontrouw
Er is bedrog en er is eerlijkheid
Je hebt geinvesteerd in de verkeerde kant van die 50%. De andere 50% is groots maar die loop je mis door niet je eigen verantwoording te gaan nemen. Slachtofferrol heeft een functie. Als je hier bovenop wil komen kijk dan naar je eigen rol.
Ik zal niet ontkennen dat ex er een grote rol in speelt. Maar hij is niet de oorzaak. Als hij nu terug zou komen, zou ik er dan ook geen energie van krijgen. Het zou vechten iets makkelijker maken, omdat er dan iemand is om op terug te vallen.
Hij is de enige die mijn verleden kent, de enige die weet hoe ik gekwetst en teleurgesteld ben. Hij is ook de enige die mij heeft weten te overtuigen om de muur af te breken, hem toe te laten.
Zoveel blijkt gelogen, zoveel was niet echt. Hij is gelijk terug gegaan naar zijn ex. Helaas woont hij in de buurt en zie ik hem veel te vaak. Ook zoekt hij nog af en toe contact, dan krijg ik een sms en gaat hij bellen. Hij heeft de eerste week gevraagd of we er geen sex relatie op na konden houden. Ik reageer nergens meer op, voel me zo bedrogen.
Ik krijg maar moeilijk onder woorden hoe ik me echt voel.
Het is oorlog in mijn hoofd, alles loopt door elkaar heen.
Ik heb echt mijn hele leven al gevochten, om er positiever in te staan, om me gelukkig te kunnen voelen. Het is gewoon niet voor mij weggelegd.[/quote]
Jij bent de enige die dat kan bepalen. Als je dit bepaald, zal het gebeuren, snap je?
Je schrijft over vele teleurstellingen. Het leven is heel erg hard, soms. Maar je hebt energie gestoken in wat het niet waard was. Je had, als ik zo vrij mag zijn, die energie moeten stoppen in de zaken die het wel waard zijn. Zoals je kinderen.
Een ander kan jouw kruis niet dragen, dat is wel wat je doet. En daardoor raak je ook teleurgesteld. Mensen kunnen daar niet aan voldoen. En ja, er zijn liegende rotzakken in de wereld. Ik heb er zelf een aan mijn staart hangen die al mijn energie heeft gekost. Ik was er net zo aan toe als jij en nu heb ik sinds tijden even een pms dipje.
In de wereld is er ellende, en er is goeds.
Er is trouw en er is ontrouw
Er is bedrog en er is eerlijkheid
Je hebt geinvesteerd in de verkeerde kant van die 50%. De andere 50% is groots maar die loop je mis door niet je eigen verantwoording te gaan nemen. Slachtofferrol heeft een functie. Als je hier bovenop wil komen kijk dan naar je eigen rol.
maandag 17 oktober 2011 om 16:15
Mooi gezegd, rozenstruikje! Goed bedacht dat een slachtofferrol een functie heeft, zo had ik er nooit over nagedacht. Het moet per definitie wel een tijdelijke toestand zijn, niet een rol waar je je in gaat nestelen. Doe je dat wel, dan is een gelukkig leven inderdaad niet voor je "weggelegd".
Je hebt zelf de keuze, Taleja. Wil je vechten voor je eigen geluk?
Je hebt zelf de keuze, Taleja. Wil je vechten voor je eigen geluk?
Ga in therapie!
maandag 17 oktober 2011 om 16:22
quote:mali30 schreef op 17 oktober 2011 @ 15:59:
Misschien wel heel hard, maar waarom is een kerel het voor jou altijd waard om voor te vechten? Terwijl je dat kennelijk niet kan opbrengen voor je kinderen die dat verdienen!?
Hier ben ik het stiekem wel mee eens. Je hebt gevochten met je ex voor dat muurtje weg te krijgen, hem toegelaten tot wie je bent?
Voor hem hóef je niet te vechten, dat is namelijk geen liefde.
Wat wél liefde is en waar voor je móet vechten zijn je kinderen.
Die moeite ben je ze eigenlijk verplict vanaf het moment dat je ze op de wereld hebt gezet.
Die hebben ook niet voor deze situatie gekozen en zijn net zo min slachtoffer in dit verhaal.
Leef je leven, met of zonder man. Met is altijd leuk, maar zodra een man hebben/houden "vechten" wordt is er toch ergens iets niet goed en moet je echt voor jezelf en kinderen kiezen!
Misschien wel heel hard, maar waarom is een kerel het voor jou altijd waard om voor te vechten? Terwijl je dat kennelijk niet kan opbrengen voor je kinderen die dat verdienen!?
Hier ben ik het stiekem wel mee eens. Je hebt gevochten met je ex voor dat muurtje weg te krijgen, hem toegelaten tot wie je bent?
Voor hem hóef je niet te vechten, dat is namelijk geen liefde.
Wat wél liefde is en waar voor je móet vechten zijn je kinderen.
Die moeite ben je ze eigenlijk verplict vanaf het moment dat je ze op de wereld hebt gezet.
Die hebben ook niet voor deze situatie gekozen en zijn net zo min slachtoffer in dit verhaal.
Leef je leven, met of zonder man. Met is altijd leuk, maar zodra een man hebben/houden "vechten" wordt is er toch ergens iets niet goed en moet je echt voor jezelf en kinderen kiezen!
maandag 17 oktober 2011 om 16:26
Ik zal proberen te omschrijven wat ik bedoel.
Heb het nog eens nagelezen en het komt niet goed over.
Ik heb niet meer gevochten voor mannen, dan voor mijn kinderen. Integendeel, ik heb juist keihard aan mezelf gewerkt, voor mijn kinderen. In mijn hoofd begon het alweer mis te gaan, voordat de relatie uitging. Misschien dat ik het met dit stukje wat duidelijker kan maken?
Ik ben vastgelopen, helemaal. Mijn hoofd zit overvol, ik ben moe, zo eindeloos moe.
Altijd ging ik maar door, ik heb hard gevochten.
Vorig jaar heb ik een behandeling van ruim een jaar afgerond en het ging beter.
Is zelfs heel lang goed gegaan, tot ongeveer een half jaar geleden.
Ik merkte dat negatieve gevoelens weer terug kwamen, maar ik was sterk, mocht niet toegeven en ging door.
Ik heb gevochten en het leek weer beter te gaan.
Tot nu, het heeft me ingehaald, ik kan niet meer, ik wil niet meer.
Ik wil niet meer vechten, ben te moe, heb het helemaal gehad met het leven.
Ik kan er niet zijn voor mijn kinderen, heb ze niks meer te geven.
Ik ben een mislukking, heb keihard gefaald op alle punten die ik zo belangrijk vind.
Heb het nog eens nagelezen en het komt niet goed over.
Ik heb niet meer gevochten voor mannen, dan voor mijn kinderen. Integendeel, ik heb juist keihard aan mezelf gewerkt, voor mijn kinderen. In mijn hoofd begon het alweer mis te gaan, voordat de relatie uitging. Misschien dat ik het met dit stukje wat duidelijker kan maken?
Ik ben vastgelopen, helemaal. Mijn hoofd zit overvol, ik ben moe, zo eindeloos moe.
Altijd ging ik maar door, ik heb hard gevochten.
Vorig jaar heb ik een behandeling van ruim een jaar afgerond en het ging beter.
Is zelfs heel lang goed gegaan, tot ongeveer een half jaar geleden.
Ik merkte dat negatieve gevoelens weer terug kwamen, maar ik was sterk, mocht niet toegeven en ging door.
Ik heb gevochten en het leek weer beter te gaan.
Tot nu, het heeft me ingehaald, ik kan niet meer, ik wil niet meer.
Ik wil niet meer vechten, ben te moe, heb het helemaal gehad met het leven.
Ik kan er niet zijn voor mijn kinderen, heb ze niks meer te geven.
Ik ben een mislukking, heb keihard gefaald op alle punten die ik zo belangrijk vind.
maandag 17 oktober 2011 om 16:28
Ach Taleja, allereerst een en ik leef met je mee.
Deze zin trof me: "Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg."
Dan heb je het dus niet voor jezélf opgebouwd, maar voor een ander! Je zult in je eentje sterk moet worden, moeten zijn en blijven. Als daar een man bij komt, dan ben jij nog steeds die sterke vrouw. Als die man dan wegvalt, blíjf je die sterke vrouw.
Begrijp je wat ik bedoel? Je leven moet niet opgebouwd zijn rond anderen, maar rond jezelf. Je moet niet terugvallen op een ex, een andere ex (want na je man had je nog een vriend begrijp ik?) of wie dan ook. Alle kracht die je in je hebt, en die zít er ook al voel je hem nu niet, dient alleen aan jou zélf besteed te worden. Pas als je voor jezelf durft op te komen, voor jezelf overeind wil blijven, dan pas kun je energie in anderen steken.
En uiteraard hebben je kinderen jou ook nodig, maar wat hebben ze aan een moeder die zichzelf niet waard genoeg vindt? Knok, vecht, strijd.... allemaal omdat jíj het waard bent!
Deze zin trof me: "Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg."
Dan heb je het dus niet voor jezélf opgebouwd, maar voor een ander! Je zult in je eentje sterk moet worden, moeten zijn en blijven. Als daar een man bij komt, dan ben jij nog steeds die sterke vrouw. Als die man dan wegvalt, blíjf je die sterke vrouw.
Begrijp je wat ik bedoel? Je leven moet niet opgebouwd zijn rond anderen, maar rond jezelf. Je moet niet terugvallen op een ex, een andere ex (want na je man had je nog een vriend begrijp ik?) of wie dan ook. Alle kracht die je in je hebt, en die zít er ook al voel je hem nu niet, dient alleen aan jou zélf besteed te worden. Pas als je voor jezelf durft op te komen, voor jezelf overeind wil blijven, dan pas kun je energie in anderen steken.
En uiteraard hebben je kinderen jou ook nodig, maar wat hebben ze aan een moeder die zichzelf niet waard genoeg vindt? Knok, vecht, strijd.... allemaal omdat jíj het waard bent!
maandag 17 oktober 2011 om 16:31
Heb je telefoon in de buurt? Dan adviseer ik je om nú je huisarts te bellen. Hij is nog een half uur bereikbaar waarschijnlijk, dus grijp die kans. Dat je dit forum aangrijpt om iets te typen, laat al zien dat je toch nog wilskracht hebt, toch nog de behoefte en de wens hebt om door te gaan. Dít is het begin van een nieuwe start! Pak die telefoon en strijd voor jezelf, met hulp van anderen!
maandag 17 oktober 2011 om 16:45
quote:rozenstruikje schreef op 17 oktober 2011 @ 16:30:
Waar heb je dan zo hard voor gevochten? Wat is het deel waar je zo voor gevochten hebt?
Voor meer plezier in mijn leven, tevreden zijn met mezelf.
De eerste keer dat ik niet meer wilde leven was ik 6. Ik zag het echt niet meer zitten, maar niemand nam me serieus.
Die periodes zijn gekomen en gegaan. En ik had ze overwonnen, tenminste dat dacht ik.
Waar heb je dan zo hard voor gevochten? Wat is het deel waar je zo voor gevochten hebt?
Voor meer plezier in mijn leven, tevreden zijn met mezelf.
De eerste keer dat ik niet meer wilde leven was ik 6. Ik zag het echt niet meer zitten, maar niemand nam me serieus.
Die periodes zijn gekomen en gegaan. En ik had ze overwonnen, tenminste dat dacht ik.
maandag 17 oktober 2011 om 16:47
quote:mali30 schreef op 17 oktober 2011 @ 15:59:
Misschien wel heel hard, maar waarom is een kerel het voor jou altijd waard om voor te vechten? Terwijl je dat kennelijk niet kan opbrengen voor je kinderen die dat verdienen!?
Het vechten zou niet makkelijker zijn, omdat ik het voor hem doe, maar omdat er iemand is om even bij tot rust te komen. Iemand die een deel van het huishouden kan doen en even het eten kan koken.
Maar dit alles veranderd niks aan het feit dat ik er niet meer in geloof.
Misschien wel heel hard, maar waarom is een kerel het voor jou altijd waard om voor te vechten? Terwijl je dat kennelijk niet kan opbrengen voor je kinderen die dat verdienen!?
Het vechten zou niet makkelijker zijn, omdat ik het voor hem doe, maar omdat er iemand is om even bij tot rust te komen. Iemand die een deel van het huishouden kan doen en even het eten kan koken.
Maar dit alles veranderd niks aan het feit dat ik er niet meer in geloof.
maandag 17 oktober 2011 om 16:52
quote:molly74 schreef op 17 oktober 2011 @ 16:31:
Heb je telefoon in de buurt? Dan adviseer ik je om nú je huisarts te bellen. Hij is nog een half uur bereikbaar waarschijnlijk, dus grijp die kans. Dat je dit forum aangrijpt om iets te typen, laat al zien dat je toch nog wilskracht hebt, toch nog de behoefte en de wens hebt om door te gaan. Dít is het begin van een nieuwe start! Pak die telefoon en strijd voor jezelf, met hulp van anderen!
Ik heb de huisarts 2 weken geleden al gebeld, vorige week al een intake gehad bij een psych. Eind van de week heb ik daar weer in gesprek.
Ik zal wel moeten, zolang als ik nog adem haal heb ik geen andere keus. Maar ik mis de wil, ik probeer om dingen te regelen, om te zorgen dat de kinderen het goed hebben. Maar elke keer weer faal ik. Elke keer weer raak ik het overzicht kwijt.
Ik probeer door hier te schrijven om mijn gedachten een beetje geordend te krijgen.
Heb je telefoon in de buurt? Dan adviseer ik je om nú je huisarts te bellen. Hij is nog een half uur bereikbaar waarschijnlijk, dus grijp die kans. Dat je dit forum aangrijpt om iets te typen, laat al zien dat je toch nog wilskracht hebt, toch nog de behoefte en de wens hebt om door te gaan. Dít is het begin van een nieuwe start! Pak die telefoon en strijd voor jezelf, met hulp van anderen!
Ik heb de huisarts 2 weken geleden al gebeld, vorige week al een intake gehad bij een psych. Eind van de week heb ik daar weer in gesprek.
Ik zal wel moeten, zolang als ik nog adem haal heb ik geen andere keus. Maar ik mis de wil, ik probeer om dingen te regelen, om te zorgen dat de kinderen het goed hebben. Maar elke keer weer faal ik. Elke keer weer raak ik het overzicht kwijt.
Ik probeer door hier te schrijven om mijn gedachten een beetje geordend te krijgen.
maandag 17 oktober 2011 om 17:00
Ach Taleja, wat zit je met jezelf in de knoop En dat al sinds je 6 jaar bent. Is er al eens een diagnose gesteld bij je? Je klinkt alsof je klinisch depressief zou kunnen zijn. Ben je hier al eens voor behandeld? Waarom heeft de hulp die je hebt gekregen niet op lange termijn gewerkt, kun je dat uitleggen?
Heb je mensen om je heen die je kunnen helpen? Je eet, slaapt en drinkt niet meer. Weet je huisarts daarvan? Sta je lichamelijk nog overeind? Ik maak me zorgen dat je elk moment zou kunnen instorten. Waarom ga je niet voor de opname? Kun je dan zorgen voor opvang voor je kinderen? Misschien geeft dat je eindelijk de rust, ruimte en begeleiding die je nodig hebt om er echt bovenop te komen.
Veel vragen, sorry
Heb je mensen om je heen die je kunnen helpen? Je eet, slaapt en drinkt niet meer. Weet je huisarts daarvan? Sta je lichamelijk nog overeind? Ik maak me zorgen dat je elk moment zou kunnen instorten. Waarom ga je niet voor de opname? Kun je dan zorgen voor opvang voor je kinderen? Misschien geeft dat je eindelijk de rust, ruimte en begeleiding die je nodig hebt om er echt bovenop te komen.
Veel vragen, sorry
Ga in therapie!
maandag 17 oktober 2011 om 17:03
Ik zou me toespitsen op het verzorgen van de kinderen, en dat zo goed mogelijk. Er is niemand die de kinderen zoveel liefde kan geven als hun eigen moeder.
Voor de rest, probeer je leven zo prettig mogelijk te maken voor jezelf. Wij zouden allemaal wel vergetelheid willen, soms. Maar in werkelijkheid bestaat dat niet. Er is geen enkele aanwijzing dat er gelukkige dromen zijn na de dood. Die vergetelheid zou weleens een inktzwarte put kunnen zijn. Ik zou het er niet op wagen. En strikt technisch gesproken, hoef je toch niet zoveel? Alleen de kinderen verzorgen; voor de rest kan je doen wat je wil. Dat moet toch te doen zijn. Je bent gezond; kan gaan en staan waar je wil. Er is zoveel verstrooiing te vinden waarmee je die paar uur kan doorkomen.
En voor je depressie, ga alsjeblieft naar goede dokters, net zolang tot je iemand gevonden hebt die je kan helpen.
Voor de rest, probeer je leven zo prettig mogelijk te maken voor jezelf. Wij zouden allemaal wel vergetelheid willen, soms. Maar in werkelijkheid bestaat dat niet. Er is geen enkele aanwijzing dat er gelukkige dromen zijn na de dood. Die vergetelheid zou weleens een inktzwarte put kunnen zijn. Ik zou het er niet op wagen. En strikt technisch gesproken, hoef je toch niet zoveel? Alleen de kinderen verzorgen; voor de rest kan je doen wat je wil. Dat moet toch te doen zijn. Je bent gezond; kan gaan en staan waar je wil. Er is zoveel verstrooiing te vinden waarmee je die paar uur kan doorkomen.
En voor je depressie, ga alsjeblieft naar goede dokters, net zolang tot je iemand gevonden hebt die je kan helpen.
maandag 17 oktober 2011 om 17:09
Hoi Taleja,
Ik heb geen advies. Maar ik weet wel uit ervaring dat dit forum je kan helpen in moeilijke tijden. Hopelijk lukt het om hier je gedachten op een rijtje te krijgen (zoals je zelf schreef).
Ik vind het iig al heel moedig en goed dat je een topic geopend hebt.
Hopelijk helpt deze knuffel op afstand;
Ik heb geen advies. Maar ik weet wel uit ervaring dat dit forum je kan helpen in moeilijke tijden. Hopelijk lukt het om hier je gedachten op een rijtje te krijgen (zoals je zelf schreef).
Ik vind het iig al heel moedig en goed dat je een topic geopend hebt.
Hopelijk helpt deze knuffel op afstand;
maandag 17 oktober 2011 om 17:23
quote:dubiootje schreef op 17 oktober 2011 @ 17:00:
Ach Taleja, wat zit je met jezelf in de knoop En dat al sinds je 6 jaar bent. Is er al eens een diagnose gesteld bij je? Je klinkt alsof je klinisch depressief zou kunnen zijn. Ben je hier al eens voor behandeld? Waarom heeft de hulp die je hebt gekregen niet op lange termijn gewerkt, kun je dat uitleggen?
Heb je mensen om je heen die je kunnen helpen? Je eet, slaapt en drinkt niet meer. Weet je huisarts daarvan? Sta je lichamelijk nog overeind? Ik maak me zorgen dat je elk moment zou kunnen instorten. Waarom ga je niet voor de opname? Kun je dan zorgen voor opvang voor je kinderen? Misschien geeft dat je eindelijk de rust, ruimte en begeleiding die je nodig hebt om er echt bovenop te komen.
Veel vragen, sorry
Veel vragen is niet erg
Er is nooit een diagnose bij me gesteld. Het enige dat me verteld is vorig jaar is dat ik borderline kenmerken had, maar geen borderline. Op de verwijsbrief van de huisarts stond dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Dit heeft nooit iemand tegen me gezegd, ik heb erop gegoogeld, maar herken mezelf er niet in.
Ik vind het heel moeilijk om echt te praten. Om mezelf echt te laten zien, ben het vertrouwen in mensen al heel lang geleden verloren. Hierdoor kan ik mijn verhaal wel vertellen, maar is het voor de ander alsof het niet over mij gaat. Ik vertel zonder emotie, maar voel de pijn wel. Dit gaat ook heel erg malen als ik alleen ben. Daardoor breekt het me nu ik het zo zwaar heb dat ex weg is. Ik ben niet ingestort omdat ik hem mis, ik mis hem omdat ik ben ingestort. Hij is de enige die het ooit gelukt is mijn vertrouwen echt te winnen. Bij hem kon ik echt huilen en mijn hart uitstorten.
Er zijn wel wat mensen om me heen, maar of ze wonen ver weg, of ze staan ver weg. Niemand die echt helpt, of kan helpen.
Slapen doe ik op z'n hoogst een uur of 4/5 per nacht, eten probeer ik steeds weer, maar krijg het vaak niet weg. Drinken blijft bij een paar glazen per dag. Dat is dus wel iets meer dan helemaal niet
Ik ben de laatste maanden 12 kilo afgevallen, die zat er zeker niet teveel aan. Verbazingwekkend genoeg blijft mijn lichaam het nog wel doen. Ik fiets 10km in 20 minuten en lichamelijk voel ik me niet moe.
De opname kan met kinderen, ze kunnen met me mee. Waarom niet? Ik moet het nog beslissen, maar ik ben zo bang. Bang om weer alles op te rakelen, bang om mezelf nog meer tegen te komen. Ik geloof er niet meer in dat het me gaat helpen.
Voor elke behandeling geld dat je moet willen veranderen, maar ik geloof er niet meer in.
Ik zoek de wil, maar zie alleen nog een doodlopende weg.
Ach Taleja, wat zit je met jezelf in de knoop En dat al sinds je 6 jaar bent. Is er al eens een diagnose gesteld bij je? Je klinkt alsof je klinisch depressief zou kunnen zijn. Ben je hier al eens voor behandeld? Waarom heeft de hulp die je hebt gekregen niet op lange termijn gewerkt, kun je dat uitleggen?
Heb je mensen om je heen die je kunnen helpen? Je eet, slaapt en drinkt niet meer. Weet je huisarts daarvan? Sta je lichamelijk nog overeind? Ik maak me zorgen dat je elk moment zou kunnen instorten. Waarom ga je niet voor de opname? Kun je dan zorgen voor opvang voor je kinderen? Misschien geeft dat je eindelijk de rust, ruimte en begeleiding die je nodig hebt om er echt bovenop te komen.
Veel vragen, sorry
Veel vragen is niet erg
Er is nooit een diagnose bij me gesteld. Het enige dat me verteld is vorig jaar is dat ik borderline kenmerken had, maar geen borderline. Op de verwijsbrief van de huisarts stond dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Dit heeft nooit iemand tegen me gezegd, ik heb erop gegoogeld, maar herken mezelf er niet in.
Ik vind het heel moeilijk om echt te praten. Om mezelf echt te laten zien, ben het vertrouwen in mensen al heel lang geleden verloren. Hierdoor kan ik mijn verhaal wel vertellen, maar is het voor de ander alsof het niet over mij gaat. Ik vertel zonder emotie, maar voel de pijn wel. Dit gaat ook heel erg malen als ik alleen ben. Daardoor breekt het me nu ik het zo zwaar heb dat ex weg is. Ik ben niet ingestort omdat ik hem mis, ik mis hem omdat ik ben ingestort. Hij is de enige die het ooit gelukt is mijn vertrouwen echt te winnen. Bij hem kon ik echt huilen en mijn hart uitstorten.
Er zijn wel wat mensen om me heen, maar of ze wonen ver weg, of ze staan ver weg. Niemand die echt helpt, of kan helpen.
Slapen doe ik op z'n hoogst een uur of 4/5 per nacht, eten probeer ik steeds weer, maar krijg het vaak niet weg. Drinken blijft bij een paar glazen per dag. Dat is dus wel iets meer dan helemaal niet
Ik ben de laatste maanden 12 kilo afgevallen, die zat er zeker niet teveel aan. Verbazingwekkend genoeg blijft mijn lichaam het nog wel doen. Ik fiets 10km in 20 minuten en lichamelijk voel ik me niet moe.
De opname kan met kinderen, ze kunnen met me mee. Waarom niet? Ik moet het nog beslissen, maar ik ben zo bang. Bang om weer alles op te rakelen, bang om mezelf nog meer tegen te komen. Ik geloof er niet meer in dat het me gaat helpen.
Voor elke behandeling geld dat je moet willen veranderen, maar ik geloof er niet meer in.
Ik zoek de wil, maar zie alleen nog een doodlopende weg.
maandag 17 oktober 2011 om 17:26
quote:Bahco schreef op 17 oktober 2011 @ 17:03:
Ik zou me toespitsen op het verzorgen van de kinderen, en dat zo goed mogelijk. Er is niemand die de kinderen zoveel liefde kan geven als hun eigen moeder.
En zelfs dit lukt me niet meer. Ze krijgen op tijd eten en drinken. Ik zet ze een paar keer per week onder de douche en ik breng ze naar bed. Maar liefde geven, ik zou echt niet weten hoe ik dat nog moet doen.
Ik ben een slechte moeder, ze zouden veel beter af zijn bij hun vader. Die arme kinderen verdienen dit niet. Ze zijn zoveel meer waard.
Ik zou me toespitsen op het verzorgen van de kinderen, en dat zo goed mogelijk. Er is niemand die de kinderen zoveel liefde kan geven als hun eigen moeder.
En zelfs dit lukt me niet meer. Ze krijgen op tijd eten en drinken. Ik zet ze een paar keer per week onder de douche en ik breng ze naar bed. Maar liefde geven, ik zou echt niet weten hoe ik dat nog moet doen.
Ik ben een slechte moeder, ze zouden veel beter af zijn bij hun vader. Die arme kinderen verdienen dit niet. Ze zijn zoveel meer waard.
