Gebroken

ik wil niet met diagnoses gooien, maar ben je niet manisch depressief?

oorlog in je hoofd, een lichaam wat niet moe te krijgen is, een levenslang gevecht met jezelf.

en nooit klaar zijn met vechten.

ik kan wel tegen je zeggen dat je verkeerd denkt, maar dat komt toch niet bij je binnen nu.

bel nou aub gewoon de huisarts, en vertel hem hetzelfde als je verhaal hier.

Je bent wel echt al je energie aan 't verzamelen om die tegen jezelf te richten, hè? En dat terwijl het je helemaal niet helpt. Wie probeer je te overtuigen en heeft dat nut? Maakt het je sterker? Misschien is het waar dat je nu niet helemaal optimaal aanwezig bent in de relatie met je kinderen, maar grotendeels zit dat waarschijnlijk alleen maar in je hoofd.



Je zegt dat ze zoveel meer waard zijn. Dat betekent dus dat je ziet wat ze waard zijn en dat je dus van ze houdt, hoewel je nu tijdelijk wat afwezig bent. Dat komt echt wel weer terug, als je je best gaat doen. Het is tijd dat je de handschoen weer oppakt. Het leven eist van je dat je dat doet.



Je hebt een aantal ervaringen gehad die niet prettig waren. Daar heb je dus van geleerd. Of misschien moeten de lessen nog tot je doordringen, maar daarna kan je ze succesvol toepassen en krijg je meer controle over je leven.

Ik vind dit wel heel ernstig klinken met mogelijk grote gevolgen voor je kinderen later. Zorgen voor je kinderen (ook liefde) is belangrijkste nu want zijn het meest kwetsbaar en hebben geen keus en mogelijkheden. Lieve TO, zorgen voor kinderen is ook zorgen voor een omgeving waar dat gewaarborgd is, al is het overlaten aan anderen, tijdelijk, als je het zelf niet kan. Hebben de kinderen een vader of opa en oma waar ze heen kunnen? Kan je ze naar een kinderopvang brengen zodat jij je zorg kunt beperken, zodat ze wel die liefde zien?

je zit in de robot modus nu. en je ziet alleen je eigen tekortkomingen.

hoelang zat je in het verleden in zo,n fase en heb je het idee dat het nu erger is?



vergeet niet dat je kinderen vreselijk veel van je houden, en ze merken het ook niet. zo goed doe je je best.

Als ik de kinderen niet had, dan hoefde ik nu niet meer. Dan kon ik mezelf gewoon laten gaan.[/quote]



Maar lieve Taleja, dit is waar het om gaat. Je kinderen zíjn er. Punt. Alle andere opties (?) houden dus op. Punt. Hoe waardeloos jij jezelf ook voelt, je kinderen zien dat heel anders en houden van hun moeder. Jij bent het aller-, allerbelangrijkst in het leven van je kinderen, niemand maar dan ook niemand kan dat vervangen. Echt niet. Hoe lief, leuk en zorgzaam een ander ook doet, JIJ bent hun moeder. Hun haven.

Dus verbied jezelf om bovenstaande zin te 'voeden' door dit steeds maar te denken. Want je kinderen zijn er en hebben jou nodig.



Heel erg veel sterkte! Ik hoop dat je ook wat praktische steun van mensen om je heen kunt krijgen. Er wordt aan je gedacht, al ken je me niet.

Ik snap dat nooit zo goed... shoot me.... maar dat je zo de moed kunt laten zakken vanwege een man die besluit niet meer met je verder te willen gaan.



Je hebt verdorie kinderen zeg! Dat zijn de enigen in heel de wereld waar je onvoorwaardelijk van houdt, de rest van de wereld kan komen en kan gaan, je kinderen blijven. En de zorg die je ze moet geven blijft ook.



Raap jezelf bij elkaar en maak er wat moois van. Je laat de tijd voorbij glijden terwijl je je schuldig zit te voelen. Ga zorgen dat je je niet meer schuldig hoeft te voelen.



Sterkte kom op hé.. je kan het!!!

En zo blijf je jezelf inderdaad vertellen dat het voor jou allemaal niet meer hoeft.



Snap je dan niet dat je die schuldgevoelens zelf in stand houdt? En zelf voedt door elke dag weer te doemdenken, om je vervolgens schuldig te voelen omdat je weer een dag met een zwart randje hebt gekweekt?

Je psyche is krachtig.. het kan je maken en het kan je breken. En alleen jij hebt dat in de hand!



Maar je zei eerder dat je hulp zou krijgen toch? Wanneer gaat dat van start? En wat verwacht je daarvan? En waar ga je dan de kracht vandaan halen om iets met die hulp in de praktijk te gaan doen?

misschien moet je dingen op gaan schrijven, t is meestal zo met dingen wegstoppen dat je ze liever ook niet meer bovenhaalt.

wat jammer is, adequate hulp is erg belangrijk. maar omdat je op betere momenten dingen gaat bagatelliseren is dat erg lastig.



en iets wat je niet oplost komt altijd weer terug, vaak erger.

quote:taleja schreef op 17 oktober 2011 @ 19:18:

[...]





Ik weet niet hoe lang een fase duurde, heb nooit zo diep gezeten als nu. Het is nog nooit zo zwart geweest. Maar terugkijkend is het ook nooit helemaal weg geweest, ik heb het wel eens weggestopt. Ik heb het genegeerd, ik ben maar doorgegaan. Maar echt weg is het nooit geweest, altijd een strijd in mijn hoofd.

lieve Taleja, laat je opnemen samen met je kinderen, en wel zo snel mogelijk, tis net of je naast jezelf staat, en dat beangstigt mij,

zo n negatief zelfbeeld, alsjeblieft onderneem stappen!

quote:taleja schreef op 17 oktober 2011 @ 16:52:

[...]





Ik heb de huisarts 2 weken geleden al gebeld, vorige week al een intake gehad bij een psych. Eind van de week heb ik daar weer in gesprek.

Ik zal wel moeten, zolang als ik nog adem haal heb ik geen andere keus. Maar ik mis de wil, ik probeer om dingen te regelen, om te zorgen dat de kinderen het goed hebben. Maar elke keer weer faal ik. Elke keer weer raak ik het overzicht kwijt.



Ik probeer door hier te schrijven om mijn gedachten een beetje geordend te krijgen.Dat ik schreef dat je nú de huisarts moest bellen, kwam doordat je om 16.26 uur schreef "...ik kan niet meer, ik wil niet meer. Ik wil niet meer vechten, ben te moe, heb het helemaal gehad met het leven...." Dit klonk zó ontzettend dringend, zó wanhopig voor dit moment, dat ik dacht dat je directe zorg nodig had.



Maar ik ben blij te horen dat je al op intake bent geweest en dat je eind van de week weer daar terecht kan.

[quote]taleja schreef op 17 oktober 2011 @ 19:27:

[...]





Het hulp proces is al begonnen. Ik moet de hulpvraag nog formuleren. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten, maar ik heb geen andere keus dan te gaan. Ook weet ik niet waar ik de kracht vandaan moet halen.

Als ik kon kiezen, dan stopte ik liever gister nog met ademen dan vandaag.[/quote]



Vind het zo triest voor je, dat je je zo voelt. Maar is dat gevoel van 'niet meer willen leven' echt een doodswens, of komt dit voort uit het idee dat er geen andere optie is, dat dit de enige keus is die je hebt?

Lieve Taleja,



Welkom op een plek waar je gewoon jezelf kan zijn. Je hoeft hier even niks te weten.



Je schrijft "Ik vind het heel moeilijk om echt te praten. Om mezelf echt te laten zien, ben het vertrouwen in mensen al heel lang geleden verloren. Hierdoor kan ik mijn verhaal wel vertellen, maar is het voor de ander alsof het niet over mij gaat. Ik vertel zonder emotie, maar voel de pijn wel. Dit gaat ook heel erg malen als ik alleen ben. Daardoor breekt het me nu ik het zo zwaar heb dat ex weg is. Ik ben niet ingestort omdat ik hem mis, ik mis hem omdat ik ben ingestort. Hij is de enige die het ooit gelukt is mijn vertrouwen echt te winnen. Bij hem kon ik echt huilen en mijn hart uitstorten."



Ik herken dit enorm. Ik heb lange tijd in een relatie gezeten en ben daarna ook ingestort. Ook een hele lange tijd moeite gehad om woorden te vinden. Alsof alles niet over mij ging. De pijn die dingen je doen/deden, komt mondjesmaat binnen. Een soort beschermreactie zodat je even niet alles tegelijk krijgt. Ik voelde me ongeveer zoals jij, al is iedere situatie anders. Ik weet uit ervaring dat het je uiten op den duur wel helpt. Stapje voor stapje iets meedelen aan anderen, zoals hier. En dan nog wat duidelijker, het is een proces. En misschien ligt tekenen je wel meer, of muziek. Je vindt wel je eigen weg om je te uiten, daar kun je op vertrouwen.



Ook herken ik dat je zo hebt gevochten, voor plezier schrijf je. Je komt op mij over als een sterke vrouw, ook al voel je je dit niet. Wat is je allemaal overkomen? Het lijkt alsof je eigenwaarde helemaal is weggeslagen, klopt dit? Waar denk je aan als je alleen bent? Waar ben je bang voor?



Ik begrijp zo goed je angst. Maar je bent dapper door haar hier zo vierkant in het gezicht te zien. Heel veel mensen zijn bang en weten niet hoe het verder kan gaan, en die mensen die hebben een weg gevonden. Met mij gaat het ook stukken beter, maar het is vallen en opstaan. Ik wil je tot slot nog graag zeggen: laat het maar even, dat geknok. Je hebt zo je best gedaan naar je kinderen en die houden zielsveel van je. Je schrijft dat ze beter af zouden zijn zonder je. Dat is niet zo. Je schrijft dat je je schuldig voelt. Schaam je niet. Ook als je er even zo doorheen zit als nu, en even niks te geven hebt, dan nog ben je - gewoon zonder iets seciaals te doen - een prachtmama voor ze, en ze kunnen je niet missen.



Ik vind je een dapper mens en lees in je posts heel veel herkenbaars en een enorme kracht (je zoekt hulp). Je verwoordt het ook heel duidelijk, wat je voelt, en dat is niet niks als alles op je indruist.



Lieverd, hang in there. En laat t maar even gewoon zijn zoals het is, je hoeft niet altijd voor iets te vechten. Soms is het tijd om te rouwen, of even uit te rusten. Je bent niet alleen, en je hoeft niet altijd sterk te zijn om het te zijn. Je hoeft jezelf ook niet te verdedigen of verklaren. Als je je kut voelt of er zoveel op je af komt, dan is dat zo. Dat mag er zijn. Die woorden komen wel.....



Wat heb jij nodig nu? En kun je vanavond iets fijn doen voor jezelf? Gewoon een kop thee zetten en tegen jezelf zeggen: t is even goed zoals het is. IK ben goed zoals ik ben. Of neem een douche of bel even een vriendin....anything goes...en blijf van je afschrijven hier als je dat helpt. Er zijn altijd mensen die herkennen wat je meemaakt en naar je willen luisteren/lezen.





Hoe moeilijk ook *en ik weet dat dat het is als alles zo zwart lijkt om je heen* probeer lief te zijn voor jezelf. Hoe klein dat iets ook is.



Liefs Misia

quote:taleja schreef op 17 oktober 2011 @ 19:51:

[...]





De stappen onderneem ik ondertussen wel. Maar voelt alsof ik dat zelf niet ben. Er komt zo ook iemand langs, zij werkt als hulpverlener, maar ik ken haar prive. Zij komt samen met mij even wat dingen op een rijtje zetten. Omdat ik het zelf niet overzie.pak van me hart. geloof me. praat ff met haar, en hier natuurlijk. je bent hier anoniem dus praat zoveel je wilt.

Taleja, heb je wel eens anti-depressiva geslikt?

Want zoals je het vertelt, lijkt het wel alsof je eigenlijk al down en ongelukkig geboren bent. Alsof de chemische balans in je hoofd niet klopt, waardoor je alles altijd zwarter zal zien dan anderen.



Misschien kunnen pillen je helpen om het leven ietsje makkelijker te maken. Is dat iets wat je wel eens hebt overwogen?

fijn dat je er hulp bij heb.

heb je een goed gevoel bij die hulp? want dat lijkt me best moeilijk, je geeft nogal wat uit handen zo. vind ik heel knap van je.