Psyche
alle pijlers
Ongelukkig op deze plek
zondag 23 oktober 2011 om 14:08
Even een nieuwe nick aangemaakt, omdat ik op mijn andere nick herkenbaar ben.
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
zondag 23 oktober 2011 om 14:12
Jij bouwt dus eigenlijk een droom op een wijkje van decennia terug? Weeg je heel zeker dat je de boel nieg enorm idealiseert en dat darom je huidige woonomgeving niet eens een echte kans heeft gehad? Een thuis is iet was je zelf kunt maken.
Je man heeft hier een leuke baan, je kinderen zijn gelukkig...
Je man heeft hier een leuke baan, je kinderen zijn gelukkig...
zondag 23 oktober 2011 om 14:16
Mijn vroegere thuis ligt hier duizenden kilometers vandaan. Geweldige jeugd en kindertijd gehad. Als ik er naartoe op vakantie ga heb ik daarna weer weken heimwee. Maar mijn thuis is nu hier. Kouder, platter maar het is mijn thuis. Mijn kinderen zijn hier opgegroeid, mijn man en ik werken hier en we hebben een huis op het platteland. Nooit gedacht dat ik me echt thuis zou voelen, maar dat is wel wat er is gebeurd. Omdat het moest en omdat ik me daartoe gezet hebt.
zondag 23 oktober 2011 om 14:19
Ik besef dat ik inderdaad een ideaalbeeld in mijn hoofd heb en dat het vooral kan tegenvallen.
Ik hoef ook niet per se terug naar de exacte plek waar ik ben opgegroeid maar wel die omgeving.
Om een indruk te geven: nu woon ik in een middelgrote stad. Niemand kent elkaar. Het is druk. Onze tuin is een postzegel.
Ik wil wonen in een dorp, waar de mensen drie straten verderop ook weten wie je bent en wie jouw kinderen zijn. Waar je elkaar gewoon groet op straat. Waar mijn kinderen gewoon op straat kunnen spelen en de ruimte hebben om lekker door de tuin te fietsen.
Ik heb deze plek echt wel een kans gegeven. Woon hier al 5 jaar. (heb nog nooit zolang op één plek gewoond!)
Maar de laatste paar maanden gaat het toch knagen...
Ik hoef ook niet per se terug naar de exacte plek waar ik ben opgegroeid maar wel die omgeving.
Om een indruk te geven: nu woon ik in een middelgrote stad. Niemand kent elkaar. Het is druk. Onze tuin is een postzegel.
Ik wil wonen in een dorp, waar de mensen drie straten verderop ook weten wie je bent en wie jouw kinderen zijn. Waar je elkaar gewoon groet op straat. Waar mijn kinderen gewoon op straat kunnen spelen en de ruimte hebben om lekker door de tuin te fietsen.
Ik heb deze plek echt wel een kans gegeven. Woon hier al 5 jaar. (heb nog nooit zolang op één plek gewoond!)
Maar de laatste paar maanden gaat het toch knagen...
zondag 23 oktober 2011 om 14:20
quote:Oriane schreef op 23 oktober 2011 @ 14:12:
Jij bouwt dus eigenlijk een droom op een wijkje van decennia terug? Weeg je heel zeker dat je de boel nieg enorm idealiseert en dat darom je huidige woonomgeving niet eens een echte kans heeft gehad? Een thuis is iet was je zelf kunt maken.
Je man heeft hier een leuke baan, je kinderen zijn gelukkig...
Het klinkt alsof OP nu in een drukke stad ofzo woont en graag naar een rustig dorp verhuist, of heb ik dat mis? Als het verschil echt zo groot is, dan snap ik OP's gevoelens wel. Je kan voorkeur hebben voor het een of het ander. Ik vind steden nu wel leuk, maar moet er niet aan denken daar kinderen op te voeden. Dat past dan ook niet in het plaatje dat je zelf in je hoofd hebt. Dan moet je of het plaatje werkelijkheid maken of het plaatje in je hoofd bijstellen.
Ik vraag me af of er hier ook niet zoiets als geven en nemen speelt? Heeft OP het gevoel alles voor haar man te doen, terwijl hij te weinig voor haar over heeft? Misschien is die woonplek niet eens zo belangrijk, misschien meer dat hij haar het gevoel geeft haar te begrijpen en naar haar te luisteren.
Jij bouwt dus eigenlijk een droom op een wijkje van decennia terug? Weeg je heel zeker dat je de boel nieg enorm idealiseert en dat darom je huidige woonomgeving niet eens een echte kans heeft gehad? Een thuis is iet was je zelf kunt maken.
Je man heeft hier een leuke baan, je kinderen zijn gelukkig...
Het klinkt alsof OP nu in een drukke stad ofzo woont en graag naar een rustig dorp verhuist, of heb ik dat mis? Als het verschil echt zo groot is, dan snap ik OP's gevoelens wel. Je kan voorkeur hebben voor het een of het ander. Ik vind steden nu wel leuk, maar moet er niet aan denken daar kinderen op te voeden. Dat past dan ook niet in het plaatje dat je zelf in je hoofd hebt. Dan moet je of het plaatje werkelijkheid maken of het plaatje in je hoofd bijstellen.
Ik vraag me af of er hier ook niet zoiets als geven en nemen speelt? Heeft OP het gevoel alles voor haar man te doen, terwijl hij te weinig voor haar over heeft? Misschien is die woonplek niet eens zo belangrijk, misschien meer dat hij haar het gevoel geeft haar te begrijpen en naar haar te luisteren.
zondag 23 oktober 2011 om 14:21
Kluskluns, heb je wel een reeel beeld van de plek waar je opgegroeid bent? Kom je er nog weleens of is het meer een droom?
Ik verlang ook weleens terug naar mijn jeugd en hoe je als kind was, dat lijkt dan zoveel beter dan het leven als volwassene. Maar dat heeft niet met de woonplek te maken maar met iets in jezelf. Kun je het thuisgevoel in je huidige huis niet vergroten?
Ik verlang ook weleens terug naar mijn jeugd en hoe je als kind was, dat lijkt dan zoveel beter dan het leven als volwassene. Maar dat heeft niet met de woonplek te maken maar met iets in jezelf. Kun je het thuisgevoel in je huidige huis niet vergroten?
zondag 23 oktober 2011 om 14:23
zondag 23 oktober 2011 om 14:26
Hech wat een onzin allemaal! Het klinkt helemaal leuk dat thuis is waar haar gezin is, maar zo voelt ze zich nu eenmaal niet. Dat kan ik me helemaal indenken. Als ik naar huizen op zoek ben, dan kan iets nog zo het perfecte huis zijn, objectief gezien, maar als je jezelf daar niet ziet wonen, dan is het dat dus niet.
En een dorp in de randstad is niet te vergelijken met een dorp in Limburg of Groningen...
En een dorp in de randstad is niet te vergelijken met een dorp in Limburg of Groningen...
zondag 23 oktober 2011 om 14:27
Voor mij is thuis niet alleen de plek waar man en kinderen zijn.
Ik houd ontzettend en oneindig veel van ze maar ik houd ook van mezelf en gun mezelf ook mijn geluk.
Dorpen in deze buurt zijn onbetaalbaar voor ons...
En ik weet dat de banen niet voor het oprapen liggen, maar als je niet zoekt vind je zeker niets.
Mijn gevoelens worden door man weggewuifd en dat is misschien wel hetgeen wat het meest dwarszit.
Vind het moeilijk om precies te omschrijven wat ik bedoel...
Ik houd ontzettend en oneindig veel van ze maar ik houd ook van mezelf en gun mezelf ook mijn geluk.
Dorpen in deze buurt zijn onbetaalbaar voor ons...
En ik weet dat de banen niet voor het oprapen liggen, maar als je niet zoekt vind je zeker niets.
Mijn gevoelens worden door man weggewuifd en dat is misschien wel hetgeen wat het meest dwarszit.
Vind het moeilijk om precies te omschrijven wat ik bedoel...
zondag 23 oktober 2011 om 14:29
Ik ben ook overal en nergens opgegroeid en ben ook als volwassene veelvuldig verhuisd. Woon nu voor het eerst ergens langer dan vier jaar en ik wil hier voorlopig ook blijven, omdat ik inmiddels kinderen heb en hen (net zoals jij) een ononderbroken jeugd gun. Maar ik zit gelukkig wel op een plek waar ik het prettig vind. Je man heeft klaarblijkelijk nog nooit ergens anders gewoond dus of je hem daar weg krijgt? De suggestie om een dorp in de omgeving te zoeken zodat hij in dezelfde regio blijft en zijn werk kan houden, is misschien een idee. Of zorgen dat je zelf de kar kunt trekken qua inkomen (sowieso best handig) zodat je zelf wat meer inspraak kunt hebben in waar je woont.
zondag 23 oktober 2011 om 14:30
Vertel dan eens wat meer over je leven, Klunkluns. 5 jaar en nog geen vrienden gemaakt, hoe komt dat? En in welke zin gaat het nog meer niet goed met je. (niet om aan te vallen hoor maar ik probeer het achterliggende probleem te achterhalen, ik heb het zelf vroeger ook gehad. Toen ik echter hier alsnog vrienden ging maken, werd het alsnog mijn thuis en nu wil ik helemaal niet mee verhuizen).
