Psyche
alle pijlers
Ongelukkig op deze plek
zondag 23 oktober 2011 om 14:08
Even een nieuwe nick aangemaakt, omdat ik op mijn andere nick herkenbaar ben.
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
zondag 23 oktober 2011 om 14:33
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 14:30:
Maar ik moet dus mijn geluk opgeven? Mij ongelukkig voelen?Nope, maar jouw geluk is 'fictief' en gebaseerd op iets uit een kindertijd. Het duurde voor mij ook lang voor ik me hier thuis ging voelen. Pas toen ik hier kennissen en vriendem kreeg voelde ik me thuis. Ik vind 200 km wel belachelijk ver ja. Nogmaals, banen liggen echt niet voor het oprapen. Leuke banen waar je het heel erg naar je zin hebt nog minder.
Maar ik moet dus mijn geluk opgeven? Mij ongelukkig voelen?Nope, maar jouw geluk is 'fictief' en gebaseerd op iets uit een kindertijd. Het duurde voor mij ook lang voor ik me hier thuis ging voelen. Pas toen ik hier kennissen en vriendem kreeg voelde ik me thuis. Ik vind 200 km wel belachelijk ver ja. Nogmaals, banen liggen echt niet voor het oprapen. Leuke banen waar je het heel erg naar je zin hebt nog minder.
zondag 23 oktober 2011 om 14:33
Om even een persoonlijke ervaring toe te voegen. De eerste 1,5 jaar die ik in mijn huidige huis gewoond heb voelde ik me er totaal niet thuis. Ik kwam uit een heel gezellig knus huisje en dit was totaal het tegenovergestelde. Wel een super fijn huis, objectief gezien, maar ik had er niet het goede gevoel bij. Uiteindelijk is het langzaam aan wel als thuis gaan voelen. Onder andere doordat ik de inrichting steeds wat veranderde totdat het goed was. Ik het gezellig maakte voor mezelf door vrienden uit te nodigen. Ik er in de omgeving op uit trok om te zien wat er allemaal te zien en te krijgen is.
zondag 23 oktober 2011 om 14:34
quote:Oriane schreef op 23 oktober 2011 @ 14:31:
Cicely, ze wil 200km verder weg gaan wonen.Ja, dat lijkt me dus lastig onder de omstandigheden. Vandaar mijn suggestie om zelf meer inkomen te genereren. Het lijkt nu namelijk een beetje af te hangen van het werk van de man en ik krijg enigszins het gevoel "wie betaalt, bepaalt".
Cicely, ze wil 200km verder weg gaan wonen.Ja, dat lijkt me dus lastig onder de omstandigheden. Vandaar mijn suggestie om zelf meer inkomen te genereren. Het lijkt nu namelijk een beetje af te hangen van het werk van de man en ik krijg enigszins het gevoel "wie betaalt, bepaalt".
zondag 23 oktober 2011 om 14:35
Ho maar wacht even, dat ik hier geen 'eigen' vrienden heb, wil niet zeggen dat ik ze helemaal niet heb. Zitten namelijk verspreid over het land (want veel verhuisd). En hier ook best veel leuke contacten, maar wel de vrienden van mijn man.
En 200 km verderop heb ik ook gewoon nog familie wonen dus zit daar echt niet eenzaam en alleen.
En 200 km verderop heb ik ook gewoon nog familie wonen dus zit daar echt niet eenzaam en alleen.
zondag 23 oktober 2011 om 14:44
Ik wil ook echt wel proberen om hier thuis te zijn maar het huis 'ligt' me gewoon niet.
Er moet nog veel gebeuren maar dat kost nou eenmaal geld en man heeft dat er niet voor over,
Ik probeer voorstellen te doen om het gezelliger te maken, ik baal van onze keuken dus wil daar ook iets aan doen. Maar alles kost gewoon geld en man vind dat zonde. (van huis uit meegekregen)
Merk dat ik allemaal bijzaken erbij haal.
Nogmaals, vind het moeilijk onder woorden te brengen waarom een huis en plek niet als thuis voelt.
Het zit niet in spullen, maar het gaat echt om een gevoel.
Er moet nog veel gebeuren maar dat kost nou eenmaal geld en man heeft dat er niet voor over,
Ik probeer voorstellen te doen om het gezelliger te maken, ik baal van onze keuken dus wil daar ook iets aan doen. Maar alles kost gewoon geld en man vind dat zonde. (van huis uit meegekregen)
Merk dat ik allemaal bijzaken erbij haal.
Nogmaals, vind het moeilijk onder woorden te brengen waarom een huis en plek niet als thuis voelt.
Het zit niet in spullen, maar het gaat echt om een gevoel.
zondag 23 oktober 2011 om 14:45
quote:Djuuls04 schreef op 23 oktober 2011 @ 14:39:
Ik denk dat het nogal zwart/wit ziet nu. Het is of hier blijven en ongelukkig zijn of 200 kilometer verhuizen en alles komt goed. Zijn er geen tussenoplossingen?Dat vraag ik me ook af. Natuurlijk hoef jij niet alles te "slikken" zolang man en kinderen gelukkig zijn. Ook je man mag best concessies doen aan jou, en uit je berichten blijkt niet dat hij dat ook maar een klein beetje doet of heeft gedaan. Maar jouw eerste keuze (naar 200 km verderop verhuizen) is misschien voor iemand zoals je man, die nog nooit (!) ergens anders heeft gewoond, wat te heftig. Dorpen in de omgeving zijn te duur, zo zeg je, maar misschien is er aan de rand van jullie huidige stad of in andere stadjes in de regio/provincie wel iets binnen jullie budget te krijgen?
Ik denk dat het nogal zwart/wit ziet nu. Het is of hier blijven en ongelukkig zijn of 200 kilometer verhuizen en alles komt goed. Zijn er geen tussenoplossingen?Dat vraag ik me ook af. Natuurlijk hoef jij niet alles te "slikken" zolang man en kinderen gelukkig zijn. Ook je man mag best concessies doen aan jou, en uit je berichten blijkt niet dat hij dat ook maar een klein beetje doet of heeft gedaan. Maar jouw eerste keuze (naar 200 km verderop verhuizen) is misschien voor iemand zoals je man, die nog nooit (!) ergens anders heeft gewoond, wat te heftig. Dorpen in de omgeving zijn te duur, zo zeg je, maar misschien is er aan de rand van jullie huidige stad of in andere stadjes in de regio/provincie wel iets binnen jullie budget te krijgen?
zondag 23 oktober 2011 om 14:47
Ik snap het wel: je bent nu vooral in paniek.
En je weet hoe het gezegde gaat: "only make important decisions in your life, when you're in the Up not in the Down"
Ga werken aan je geluksgevoel, om op het moment dat je je goed voelt een weloverwogen beslissing te nemen. Ik heb zelf altijd 'vluchtgevoelens' als ik ongelukkig ben. Pas toen ik me ging afvragen waarom ik steeds verhuisde, steeds vluchtte, kon ik me ertoe zetten, te blijven.
En ik woon nu al 8 jaar in dezelfde stad en ben hier vastgeroest geraakt.
En je weet hoe het gezegde gaat: "only make important decisions in your life, when you're in the Up not in the Down"
Ga werken aan je geluksgevoel, om op het moment dat je je goed voelt een weloverwogen beslissing te nemen. Ik heb zelf altijd 'vluchtgevoelens' als ik ongelukkig ben. Pas toen ik me ging afvragen waarom ik steeds verhuisde, steeds vluchtte, kon ik me ertoe zetten, te blijven.
En ik woon nu al 8 jaar in dezelfde stad en ben hier vastgeroest geraakt.
zondag 23 oktober 2011 om 14:48
Misschien is dit het:
Je hebt een droom, een toekomstbeeld en voor je gevoel wordt die droom weggevaagd.
Ander voorbeelde: je droomt van een leuke man, huisje boompje beestje.
Maar als je die leuke vent niet tegenkomt dan kan je daar echt wel heel verdrietig om zijn. Ook al doe je zo je best en ben je best gelukkig met jezelf.
Je hebt een droom, een toekomstbeeld en voor je gevoel wordt die droom weggevaagd.
Ander voorbeelde: je droomt van een leuke man, huisje boompje beestje.
Maar als je die leuke vent niet tegenkomt dan kan je daar echt wel heel verdrietig om zijn. Ook al doe je zo je best en ben je best gelukkig met jezelf.
zondag 23 oktober 2011 om 14:49
Oja, aanvulling: bij mij kwam de paniek als ik me niet meer vrij voelde. Nu weet ik dat vrijheid minder in je omgeving zit dan in je hoofd.
Mijn hoofd is nu vrij, en ik hoef niet meer uit een koffer te leven (zelfs in mijn huizen leefde ik uit een koffer: en dan woonde ik er echt langer dan 2 weken )
Mijn hoofd is nu vrij, en ik hoef niet meer uit een koffer te leven (zelfs in mijn huizen leefde ik uit een koffer: en dan woonde ik er echt langer dan 2 weken )
zondag 23 oktober 2011 om 14:53
Tot op zekere hoogte kun je een prettig gevoel zelf creëren maar soms komt dat gevoel gewoon niet.
Waarom ligt de ene persoon je wel en de andere niet? Met sommige mensen kun je uren praten met sommige mensen valt het gesprek binnen een paar minuten dood.
Dat zegt helemaal niets over of de ander wel of niet aardig of geinteresseerd is. De klik is er gewoon niet.
Waarom ligt de ene persoon je wel en de andere niet? Met sommige mensen kun je uren praten met sommige mensen valt het gesprek binnen een paar minuten dood.
Dat zegt helemaal niets over of de ander wel of niet aardig of geinteresseerd is. De klik is er gewoon niet.
zondag 23 oktober 2011 om 14:56
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 14:48:
Misschien is dit het:
Je hebt een droom, een toekomstbeeld en voor je gevoel wordt die droom weggevaagd.
Ander voorbeelde: je droomt van een leuke man, huisje boompje beestje.
Maar als je die leuke vent niet tegenkomt dan kan je daar echt wel heel verdrietig om zijn. Ook al doe je zo je best en ben je best gelukkig met jezelf.Daar kan je inderdaad heel verdrietig om zijn. Maar als het goed is leer je ook in dat proces dat je een heel leuk en fijn leven kunt hebben zonder man en huisje boompje beestje. Daar zul je alleen wel wat voor moeten doen. Met klagen en achterover leunen totdat het beter wordt, kom je helemaal nergens.
Misschien is dit het:
Je hebt een droom, een toekomstbeeld en voor je gevoel wordt die droom weggevaagd.
Ander voorbeelde: je droomt van een leuke man, huisje boompje beestje.
Maar als je die leuke vent niet tegenkomt dan kan je daar echt wel heel verdrietig om zijn. Ook al doe je zo je best en ben je best gelukkig met jezelf.Daar kan je inderdaad heel verdrietig om zijn. Maar als het goed is leer je ook in dat proces dat je een heel leuk en fijn leven kunt hebben zonder man en huisje boompje beestje. Daar zul je alleen wel wat voor moeten doen. Met klagen en achterover leunen totdat het beter wordt, kom je helemaal nergens.
