Psyche
alle pijlers
Ongelukkig op deze plek
zondag 23 oktober 2011 om 14:08
Even een nieuwe nick aangemaakt, omdat ik op mijn andere nick herkenbaar ben.
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
zondag 23 oktober 2011 om 15:37
Volgens mij praten jij en je man niet goed. Niet over wanneer er verhuisd gaat worden en of jullie dat beiden wel echt willen, niet over hoeveel geld waaraan uitgegeven kan/mag/moet worden, niet over of er waar jullie nu wonen verbouwd moet worden of niet.
Eerste dat denk ik van belang is, is open en eerlijke communicatie. Wil hij ook verhuizen naar 'jouw plek'?
Zo nee, dan kunnen jullie kijken of er alternatieve oplossingen zijn. Zoals landelijker gaan wonen maar wel in de buurt waar jullie nu wonen, of het huis dat jullie nu hebben opknappen.
Zo ja, dan kan je een plan gaan maken hoe jullie dat gaan bereiken. Wat moet er bijvoorbeeld aan het huis gebeuren voor het te koop kan? Wat zou je voor de prijs die je ervoor krijgt terug kunnen kopen? Hoe is de werkgelegenheid. Je zou je huis te koop kunnen zetten en beginnen met solliciteren.
Maar éérst moet je echt van elkaar weten wat je denkt en wilt.
Eerste dat denk ik van belang is, is open en eerlijke communicatie. Wil hij ook verhuizen naar 'jouw plek'?
Zo nee, dan kunnen jullie kijken of er alternatieve oplossingen zijn. Zoals landelijker gaan wonen maar wel in de buurt waar jullie nu wonen, of het huis dat jullie nu hebben opknappen.
Zo ja, dan kan je een plan gaan maken hoe jullie dat gaan bereiken. Wat moet er bijvoorbeeld aan het huis gebeuren voor het te koop kan? Wat zou je voor de prijs die je ervoor krijgt terug kunnen kopen? Hoe is de werkgelegenheid. Je zou je huis te koop kunnen zetten en beginnen met solliciteren.
Maar éérst moet je echt van elkaar weten wat je denkt en wilt.
zondag 23 oktober 2011 om 15:38
Dus je wil gewoon duidelijkheid? Als hij zou zeggen dat hij daar echt wil blijven, dan zou je je beetgenomen voelen, maar dan zou je tenminste weten waar je aan toe bent, waardoor je ook geld in je huidige huis zou kunnen steken en je meer open kunnen stellen voor de omgeving wellicht?
Ik zit ook in limbo: mijn vriend zegt dat hij naar het buitenland wil verhuizen (zoals ik dat ook wil), maar ik zie dat ook niet zo snel gebeuren en ook hij blijft zeggen: nog drie jaar. Ondertussen staat mijn leven een beetje on hold, zeg maar. Een huis kopen is niet echt een optie, een ander huis huren is ook zo'n gedoe als we toch gaan verhuizen. Nu kwam hij laatst weer opdagen met een nieuwe locatie waar we naartoe zouden kunnen verhuizen. Ik houd daar dan al helemaal rekening mee, onbewust misschien, maar toen ik het er laatst over had zei mijn vriend dat we ons er niet op moesten vastpinnen. Maar ik wil ook wel eens weten waar we nu aan toe zijn.
Ik wil ook het liefst weg, als we niet gaan ook prima, maar dan ga ik me wat anders gedragen. Raar eigenlijk, maar is wel realiteit.
Ik zit ook in limbo: mijn vriend zegt dat hij naar het buitenland wil verhuizen (zoals ik dat ook wil), maar ik zie dat ook niet zo snel gebeuren en ook hij blijft zeggen: nog drie jaar. Ondertussen staat mijn leven een beetje on hold, zeg maar. Een huis kopen is niet echt een optie, een ander huis huren is ook zo'n gedoe als we toch gaan verhuizen. Nu kwam hij laatst weer opdagen met een nieuwe locatie waar we naartoe zouden kunnen verhuizen. Ik houd daar dan al helemaal rekening mee, onbewust misschien, maar toen ik het er laatst over had zei mijn vriend dat we ons er niet op moesten vastpinnen. Maar ik wil ook wel eens weten waar we nu aan toe zijn.
Ik wil ook het liefst weg, als we niet gaan ook prima, maar dan ga ik me wat anders gedragen. Raar eigenlijk, maar is wel realiteit.
zondag 23 oktober 2011 om 15:39
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 15:25:
Natuurlijk handelen we in het belang van het gezin maar daar maken man en ik ook deel van uit. Ideaal is natuurlijk als iedereen zich prettig voelt.
Dat zwaarder wegen van geluk was meer om een stelling neer te leggen.
En een discussie weergeven in tekst is altijd lastig.
Ik snap het nog niet
Ik vind het wel prima als man echt niet wil, maar dan moeten we op zoek naar een compromis. Zolang hij niet duidelijk is, hoop ik dat een compromis niet nodig is.
Een compromis? Almere?
Even serieus, wat heb je dan in gedachten? En denk je dat dat wel gaat werken?
Ik heb het idee dat je je keus al gemaakt hebt (wonen in Drenthe) En zolang je dat niet doet je niet openstelt om gelukkig te kunnen zijn.
Natuurlijk handelen we in het belang van het gezin maar daar maken man en ik ook deel van uit. Ideaal is natuurlijk als iedereen zich prettig voelt.
Dat zwaarder wegen van geluk was meer om een stelling neer te leggen.
En een discussie weergeven in tekst is altijd lastig.
Ik snap het nog niet
Ik vind het wel prima als man echt niet wil, maar dan moeten we op zoek naar een compromis. Zolang hij niet duidelijk is, hoop ik dat een compromis niet nodig is.
Een compromis? Almere?
Even serieus, wat heb je dan in gedachten? En denk je dat dat wel gaat werken?
Ik heb het idee dat je je keus al gemaakt hebt (wonen in Drenthe) En zolang je dat niet doet je niet openstelt om gelukkig te kunnen zijn.
zondag 23 oktober 2011 om 15:49
quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 oktober 2011 @ 15:27:
[...]
Een béétje gekleurd? Ik vind het een onzinnige stelling dat je in het oosten meer kans hebt op leuke buren. 't Klinkt me eigenlijk nogal rascistisch in de oren.
Er hoeft er in dat dorp ook maar één niet leuke te wonen en daar zul je nu net naast komen te wonen.
punt 3 aanvulling; inkomsten zijn in verhouding vaak ook minder.
punt 4 er is ook minder te doen, je zit overal verder vandaan.
punt 5 je vrienden uit het westen en zuiden vinden de afstand naar het noorden/oosten voor bezoekjes ver, wat zeg ik heel ver.
Ze verwachten dat jij naar hun toe komt (schijnt korter te zijn ) of komen altijd met een weekendtas (vooral in de warmere perioden van het jaar, want dan is het overal gezellig druk )
[...]
Een béétje gekleurd? Ik vind het een onzinnige stelling dat je in het oosten meer kans hebt op leuke buren. 't Klinkt me eigenlijk nogal rascistisch in de oren.
Er hoeft er in dat dorp ook maar één niet leuke te wonen en daar zul je nu net naast komen te wonen.
punt 3 aanvulling; inkomsten zijn in verhouding vaak ook minder.
punt 4 er is ook minder te doen, je zit overal verder vandaan.
punt 5 je vrienden uit het westen en zuiden vinden de afstand naar het noorden/oosten voor bezoekjes ver, wat zeg ik heel ver.
Ze verwachten dat jij naar hun toe komt (schijnt korter te zijn ) of komen altijd met een weekendtas (vooral in de warmere perioden van het jaar, want dan is het overal gezellig druk )
zondag 23 oktober 2011 om 15:55
Het lijkt me echt een verschrikkelijk probleem, als je je ergens niet thuis voelt, en ik denk niet dat dat gevoel van thuis zijn nog gaat komen, dus ik snap wel dat je wilt verhuizen. Weet je man wel hoe menens het je is? Ga anders een écht samen om de tafel zitten en zet op papier de bezwaren en kijk of daar een oplossing voor te vinden is. Het burenprobleem bv vind ik maar onzin, voor het zelfde geld krijg je over twee jaar nieuwe buren bij je huidige adres. Als jou man er voor wil gaan is het onzin om het nog drie jaar uit te stellen en jou drie jaar ongelukkig te laten zitten. Als jij er gezondheidsklachten van krijgt zoals die hoofd en buikpijn zal het voor jou veel te zwaar zijn om nog drie jaar in de onzekerheid te zitten. Ik krijg het gevoel dat jullie langs elkaar afleven en niet echt weten wat de ander wil of belangrijk vind. Als het tussen jullie goed zit ben je al een heel eind, dan moet er toch een oplossing te vinden zijn. Ik zou nu wel op een echt goed gesprek aansturen met je man om duidelijkheid te creeeren, dat is voor jullie allebei het fijnst. Wie weet kun je hem anders dit topic wel laten lezen?
zondag 23 oktober 2011 om 16:09
Kan je niet een paar vakanties in Drenthe gaan vieren? Zo leren jullie het gebied kennen en wie weet vindt je vriend het daar dan wel zo leuk dat hij de verhuizing ook wel ziet zitten. Ook jij kunt dan beter inschatten of het daar nog wel zo leuk is en je kunt daar alvast connecties voor werk en wonen leggen. dan is de stap ook misschien wel gemakkelijker te maken.
Drenthe is wel leuk inderdaad, maar werk is er lastig te vinden.
Drenthe is wel leuk inderdaad, maar werk is er lastig te vinden.
zondag 23 oktober 2011 om 16:15
http://www.tourpress.nl/n ... met-_Proefleven_-campagne
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 23 oktober 2011 om 16:17
Ik herken je situatie enigzins, maar wijt het niet aan heimwee of de plek waar ik woonde.
Na 6 jaren lol in de Randstad ben ik terug gegaan naar het dorp uit mijn jeugd, ruim 200 km verderop, om te gaan samenwonen. Ik was zwanger en het leek me veel leuker voor ons kind dan in de Randstad. Mijn familie woonde er nog en ik had er vrienden. Leek allemaal ideaal, maar dat was het niet. Het lukte me niet meer om er gelukkig te worden. Ik zat op een gegeven moment helemaal klem wat werk en zelfontplooïng betreft en mijn oude vrienden hadden, terwijl ik weg was, andere beste vrienden gekregen of zaten in een heel andere levensfase dan ik. De klik met die plek ontbrak op dat moment in mijn leven volkomen. En dat lag niet aan de plek, zoals jij denkt, maar aan mijn leven. Als ik er een leuke baan of een beste vriendin had gevonden, zou het heel anders zijn geweest.
Ik weet uit ervaring dat je een dergelijke klik overal kan vinden. Als je er maar een bevredigende dagbesteding voor jezelf hebt, vrienden maakt en jezelf ontplooit. Ik heb ook een tijdje in een ander werelddeel gewoond en voelde me daar meteen helemaal thuis. Teruggaan naar een bekende plek is geen enkele garantie voor een bevredigend leven op werk en sociaal gebied. Staar je daar dus niet blind op.
Na 6 jaren lol in de Randstad ben ik terug gegaan naar het dorp uit mijn jeugd, ruim 200 km verderop, om te gaan samenwonen. Ik was zwanger en het leek me veel leuker voor ons kind dan in de Randstad. Mijn familie woonde er nog en ik had er vrienden. Leek allemaal ideaal, maar dat was het niet. Het lukte me niet meer om er gelukkig te worden. Ik zat op een gegeven moment helemaal klem wat werk en zelfontplooïng betreft en mijn oude vrienden hadden, terwijl ik weg was, andere beste vrienden gekregen of zaten in een heel andere levensfase dan ik. De klik met die plek ontbrak op dat moment in mijn leven volkomen. En dat lag niet aan de plek, zoals jij denkt, maar aan mijn leven. Als ik er een leuke baan of een beste vriendin had gevonden, zou het heel anders zijn geweest.
Ik weet uit ervaring dat je een dergelijke klik overal kan vinden. Als je er maar een bevredigende dagbesteding voor jezelf hebt, vrienden maakt en jezelf ontplooit. Ik heb ook een tijdje in een ander werelddeel gewoond en voelde me daar meteen helemaal thuis. Teruggaan naar een bekende plek is geen enkele garantie voor een bevredigend leven op werk en sociaal gebied. Staar je daar dus niet blind op.
zondag 23 oktober 2011 om 16:50
Zit je nu op je man te wachten tot hij zal zeggen: ja, we gaan verhuizen? Waarom? Hij zegt geen bezwaar te hebben, maak jij het dan concreet!
Zoek een baan voor jezelf in Drenthe. Kijk in welk dorp je wilt wonen, in welke buurt. Kijk maar de huizenprijzen en de huurwoningen. Reken uit hoeveel je moet verdienen voor die tweede auto. Kijk naar de scholen en de kinderopvang. Enzovoort.
Afstand Drenthe-randstad is niet zo groot dat hij niet tijdelijk heen en weer zou kunnen reizen.
Je wilt dat het ook om jouw geluk gast, ga dan zorgen voor jezelf. Je wilt dat je man zich uitspreekt, geef hem dan iets concreets om ja of nee op te zeggen.
Zoek een baan voor jezelf in Drenthe. Kijk in welk dorp je wilt wonen, in welke buurt. Kijk maar de huizenprijzen en de huurwoningen. Reken uit hoeveel je moet verdienen voor die tweede auto. Kijk naar de scholen en de kinderopvang. Enzovoort.
Afstand Drenthe-randstad is niet zo groot dat hij niet tijdelijk heen en weer zou kunnen reizen.
Je wilt dat het ook om jouw geluk gast, ga dan zorgen voor jezelf. Je wilt dat je man zich uitspreekt, geef hem dan iets concreets om ja of nee op te zeggen.
zondag 23 oktober 2011 om 17:36
Als mijn man zich zo ongelukkig zou voelen, zou ik de stap wagen. Of in ieder geval er niet zo makkelijk overheen stappen als hij nu lijkt te doen.
Ik ben het eens met NouEvenNiet, probeer het concreet te maken. Wat zou hij daar kunnen doen? Wat zou jij kunnen doen? Waar wil je precies wonen? Bezoek dat samen, etc etc.
Dan kunnen jullie het daarover hebben, in plaats van over een vaag toekomstplan.
Ik ben het eens met NouEvenNiet, probeer het concreet te maken. Wat zou hij daar kunnen doen? Wat zou jij kunnen doen? Waar wil je precies wonen? Bezoek dat samen, etc etc.
Dan kunnen jullie het daarover hebben, in plaats van over een vaag toekomstplan.
zondag 23 oktober 2011 om 17:45
Ik vind eigenlijk de planning ook wat raar. Eerst was het 'binnen 6 jaar' nu is het 'het zou toch over 6 jaar'. Binnen 6 jaar betekent toch niet dat je ook echt 6 jaar moet wachten? En juist met huis en werk is het wel handig als je al eerder begint dan de deadline.
Natuurlijk lezen we alleen jouw kant en moeten we maar raden wat er in het hoofd van je man omgaat, maar mijn ervaring is wel dat je wel kunt zéggen dat je iets wilt, als je er niet echt zin in hebt, dan stel je het zolang mogelijk uit. Als je man écht zin had te verhuizen, dan was hij al bezig met huizen en banen kijken. Dan stelde hij niet uit tot die deadline van 6 jaar.
Praat eens goed met hem. En stel jezelf er dan misschien ook open voor om níet te verhuizen, maar op de plek waar je nu zit een compromis te zoeken.
Natuurlijk lezen we alleen jouw kant en moeten we maar raden wat er in het hoofd van je man omgaat, maar mijn ervaring is wel dat je wel kunt zéggen dat je iets wilt, als je er niet echt zin in hebt, dan stel je het zolang mogelijk uit. Als je man écht zin had te verhuizen, dan was hij al bezig met huizen en banen kijken. Dan stelde hij niet uit tot die deadline van 6 jaar.
Praat eens goed met hem. En stel jezelf er dan misschien ook open voor om níet te verhuizen, maar op de plek waar je nu zit een compromis te zoeken.
Later is nu
zondag 23 oktober 2011 om 21:18
Zo, ik kan weer even reageren. Heb alle reacties ook nog een keer gelezen. Ik ben blij te horen dat er dus ook anderen zijn die hetzelfde ervaren. Voel me daar al iets beter door (gedeelde smart enzo...) Sowieso ben ik weer wat afgekoeld, soms slaan de emoties op hol en in zo'n bui heb ik dit topic geopend.
Ik weet dat ik om de tafel moet met man. We moeten minimaal
tot een compromis kunnen komen. En wellicht wat concretere plannen maken. Wat voor plannen dan ook. Het is precies zoals een aantal van jullie al zeiden, man wil geen tijd, geld ed besteden aan een huis waar we misschien niet lang blijven. Ik kan me niet thuis voelen omdat het huis niet af is. En zo blijf je in een kring ronddraaien. En een huis wat niet helemaal af is verkoopt natuurlijk ook slecht.
Man is pas ook een eigen bedrijf naast zijn werk gestart zodat het werk zoeken in Drenthe eo minder noodzakelijk zou zijn.
Maar hij besteedt daar nog te weinig tijd aan om in te kunnen schatten of we daar ooit voldoende mee kunnen verdienen.
Dus misschien is het ook zo dat ik me beetgenomen voel, door met mij mee te praten maar diep in zijn hart eigenlijk niet mijn droom te delen. (Ik dacht dus dat het onze droom was)
Ik heb overigens wel al een hele excelsheet met daarop in potentie mooie woonplaatsen in Drenthe. Dus probeer wel echt dingen concreet te maken. Qua werk hebben we allebei een brede opleiding en werkervaring en zou ik niet gebonden zijn aan werken in mijn regio. Je kunt ook buiten Drenthe werken. (Groningen, Friesland, Overijssel...)
Ik weet dat jullie alleen mijn kant horen en, omdat ik eigenwijs ben, het nu lijkt of ik mijn zin wil doordrijven maar heb ook echt het beste voor met man. En we hebben het vooral ook leuk samen dus daar ligt het echt niet aan.
Ik weet dat ik om de tafel moet met man. We moeten minimaal
tot een compromis kunnen komen. En wellicht wat concretere plannen maken. Wat voor plannen dan ook. Het is precies zoals een aantal van jullie al zeiden, man wil geen tijd, geld ed besteden aan een huis waar we misschien niet lang blijven. Ik kan me niet thuis voelen omdat het huis niet af is. En zo blijf je in een kring ronddraaien. En een huis wat niet helemaal af is verkoopt natuurlijk ook slecht.
Man is pas ook een eigen bedrijf naast zijn werk gestart zodat het werk zoeken in Drenthe eo minder noodzakelijk zou zijn.
Maar hij besteedt daar nog te weinig tijd aan om in te kunnen schatten of we daar ooit voldoende mee kunnen verdienen.
Dus misschien is het ook zo dat ik me beetgenomen voel, door met mij mee te praten maar diep in zijn hart eigenlijk niet mijn droom te delen. (Ik dacht dus dat het onze droom was)
Ik heb overigens wel al een hele excelsheet met daarop in potentie mooie woonplaatsen in Drenthe. Dus probeer wel echt dingen concreet te maken. Qua werk hebben we allebei een brede opleiding en werkervaring en zou ik niet gebonden zijn aan werken in mijn regio. Je kunt ook buiten Drenthe werken. (Groningen, Friesland, Overijssel...)
Ik weet dat jullie alleen mijn kant horen en, omdat ik eigenwijs ben, het nu lijkt of ik mijn zin wil doordrijven maar heb ook echt het beste voor met man. En we hebben het vooral ook leuk samen dus daar ligt het echt niet aan.
maandag 24 oktober 2011 om 09:22
quote:bacchus schreef op 24 oktober 2011 @ 00:39:
In Drenthe is het zeker prachtig, maar werk is er niet
Is er wel. Verder kun je werk ook zelf creëren (bedrijf opstarten). En op afstand werken voor een baas in "het westen" kan vaak ook heel goed.
Kluskluns, kan me je gevoel helemaal voorstellen! Het klinkt allemaal een beetje dubbel wat je man betreft. Het lijkt erop dat hij wel wil, maar doordat het plaatje "wonen in Drenthe" zo vaag en onduidelijk is er toch niet helemaal aan wil.
Wat je zou kunnen doen is dat vage plaatje een beetje duidelijker maken, concretiseren zoals hier ook al werd gezegd. En dan denk ik dat je verder moet gaan dan alleen een Excelsheet met mooie plaatsen.
Ga eens kijken op Funda. Neem de tijd. Zoek één of twee betaalbare huizen uit waarvan je denkt dat jullie er prima in zouden kunnen wonen. Ga vervolgens zaken uitzoeken mbt de omgeving: kinderopvang/BSO, informatie over de buurt. Probeer ook wat pluspunten voor je man te zoeken: een garage om te klussen, een voetbalvereniging, vis-/vaarwater vlakbij (ik noem maar wat). Pleeg wat telefoontjes met makelaars en instanties om aan die info te komen.
Vervolgens aan je man laten zien, gewoon op de computer. Heel vrijblijvend, er duidelijk bij zeggen dat dit slechts ter oriëntatie is, dat dit slechts voorbeelden zijn, maar dat je dit onderzoekswerk wel gedaan hebt om het plaatje een beetje te concretiseren.
Laat hem weten dat je benieuwd bent naar zijn opmerkingen. Vraag wat hij ervan vindt, of er zaken zijn die hij belangrijk vindt en waar jij niet aan gedacht hebt. Laat hem vooral weten dat het uiteindelijk een beslissing van jullie sámen zal zijn, waarin zijn wensen ook meetellen. Als hij zaken noemt die jij ook belangrijk vindt, laat dan weten dat je het met hem eens bent.
Kortom: doe rustig aan, maar zet wel je/jullie voornemen om in actie. Gun hem de tijd om aan het idee te wennen en stimuleer hem (zodra je het idee hebt dat hij daar aan toe is) om zelf ook eens rond te kijken en voorstellen te doen.
Veel succes!
In Drenthe is het zeker prachtig, maar werk is er niet
Is er wel. Verder kun je werk ook zelf creëren (bedrijf opstarten). En op afstand werken voor een baas in "het westen" kan vaak ook heel goed.
Kluskluns, kan me je gevoel helemaal voorstellen! Het klinkt allemaal een beetje dubbel wat je man betreft. Het lijkt erop dat hij wel wil, maar doordat het plaatje "wonen in Drenthe" zo vaag en onduidelijk is er toch niet helemaal aan wil.
Wat je zou kunnen doen is dat vage plaatje een beetje duidelijker maken, concretiseren zoals hier ook al werd gezegd. En dan denk ik dat je verder moet gaan dan alleen een Excelsheet met mooie plaatsen.
Ga eens kijken op Funda. Neem de tijd. Zoek één of twee betaalbare huizen uit waarvan je denkt dat jullie er prima in zouden kunnen wonen. Ga vervolgens zaken uitzoeken mbt de omgeving: kinderopvang/BSO, informatie over de buurt. Probeer ook wat pluspunten voor je man te zoeken: een garage om te klussen, een voetbalvereniging, vis-/vaarwater vlakbij (ik noem maar wat). Pleeg wat telefoontjes met makelaars en instanties om aan die info te komen.
Vervolgens aan je man laten zien, gewoon op de computer. Heel vrijblijvend, er duidelijk bij zeggen dat dit slechts ter oriëntatie is, dat dit slechts voorbeelden zijn, maar dat je dit onderzoekswerk wel gedaan hebt om het plaatje een beetje te concretiseren.
Laat hem weten dat je benieuwd bent naar zijn opmerkingen. Vraag wat hij ervan vindt, of er zaken zijn die hij belangrijk vindt en waar jij niet aan gedacht hebt. Laat hem vooral weten dat het uiteindelijk een beslissing van jullie sámen zal zijn, waarin zijn wensen ook meetellen. Als hij zaken noemt die jij ook belangrijk vindt, laat dan weten dat je het met hem eens bent.
Kortom: doe rustig aan, maar zet wel je/jullie voornemen om in actie. Gun hem de tijd om aan het idee te wennen en stimuleer hem (zodra je het idee hebt dat hij daar aan toe is) om zelf ook eens rond te kijken en voorstellen te doen.
Veel succes!