Psyche
alle pijlers
Ongelukkig op deze plek
zondag 23 oktober 2011 om 14:08
Even een nieuwe nick aangemaakt, omdat ik op mijn andere nick herkenbaar ben.
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
Het wordt een heel verhaal, dus wees gewaarschuwd.
Om met de deur in huis te vallen, ik voel me ongelukkig.
Ik heb twee lieve, mooie kinderen en een geweldige man maar toch ben ik verdrietig.
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis.
We wonen in de geboorteplaats van mijn man en hij heeft nooit ergens anders gewoond. Ik daarentegen ben (erg) veel verhuisd in m'n leven. Heb eigenlijk nergens echt een 'thuis', behalve op de plek waar ik mijn basisschooltijd heb doorgebracht.
En nu wil ik daar terug naartoe.
Ik heb deze wens al jaren geleden uitgesproken naar mijn man en hij kon zich daar goed in vinden. Hij had en heeft alleen een leuke baan en hij wilde dat niet direct opgeven. Geen probleem, het was een mooie toekomstdroom,
Nu hebben we dus twee kleine kinderen en de plek waar we wonen gaat me steeds meer tegenstaan. Mijn huis is niet mijn 'thuis'. De buurt is niet mijn buurt en eigenlijk gaat alles mij steeds meer tegen staan. Ik heb last van heimwee.
Toen wij kinderen kregen heb ik gezegd dat mochten we gaan verhuizen, we dit moeten doen voordat de oudste 6 jaar is. Ik weet hoe het is om steeds weg te moeten bij vriendjes en dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dus binnen 6 jaar zouden we in elk geval proberen de stap te wagen en te verhuizen. Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en als we het erover hebben, geeft mijn man nog steeds aan dat het 'over 6 jaar op de planning staat'. Uiteraard geef ik dan aan dat ik dat te laat vind maar daar reageert hij eigenlijk niet op.
Ook heb ik gezegd dat wanneer hij er vanaf wil zien, hij dat eerlijk moet zeggen. Maar volgens hem wil hij ook nog steeds verhuizen, alleen nu nog niet. Want hij weet niet waar we dan precies terecht komen, of hij daar werk kan vinden, of we ons huis kunnen verkopen. Ik vind dat we dat dan moeten gaan proberen, want als je niets onderneemt gebeurt er ook niets. Maar man is erg risicomijdend en heeft dan een heleboel bezwaren.
Ondertussen, ook omdat de kinderen groter worden, verlang ik steeds meer naar de rust en de ruimte die wij kunnen krijgen wanneer we hier weg gaan. Het huis waar we nu wonen is verre van ideaal en ook niet af. Daar mag ik niets van zeggen tegen mijn man want dan 'zeur' ik, heb ik 'er zelf ook niets aan gedaan' en is hij chagrijnig.
Ik snap dat het voor hem ook niet leuk is, dat ik regelmatig verdrietig en boos ben. Ik krijg ook lichamelijke klachten. Hoofdpijn, buikpijn, op mijn werk functioneer ik niet goed en barst om het minste geringste in huilen uit.
Vermoed dat dit van de stress en de ontevredenheid is.
Maar goed, wiens geluk telt zwaarder? Ik voel me diepongelukkig hier en wil gewoon weg. Man is gelukkig hier en weet niet wat hij kan verwachten als hij weg gaat en ergens anders gaat wonen.
Uiteindelijk telt het geluk van mijn kinderen het zwaarst maar zij zijn nog zo klein, dat het nog niet veel uitmaakt waar ze wonen, als het maar met papa en mama is.
Pfff, ik wil nog veel meer schrijven en er tollen allerlei gedachten door mij hoofd.
Hoop dat het verhaal niet te verwarrend is. Zal het hier in eerste instantie bij laten.
Wat ik van jullie wil vragen: heeft iemand hier ervaring mee (heimwee-achtige gevoelens), tips of ander commentaar?
Dit opschrijven lucht al even op...
zondag 23 oktober 2011 om 14:56
Ik vraag me wel af waar je dan zou willen wonen? Ik blijf zeggen: mensen die rond Den Haag in een dorp hebben gewoond, weten echt niet hoe het is om in het zuiden in een dorp te hebben gewoond. Vooral de mensen zijn niet te vergelijken.
En zoals ik al gokte: het gaat dus wel om het feit dat manlief eerst zei wel te willen verhuizen, maar dit in zijn daden niet laat zien.
En zoals ik al gokte: het gaat dus wel om het feit dat manlief eerst zei wel te willen verhuizen, maar dit in zijn daden niet laat zien.
zondag 23 oktober 2011 om 14:58
Natuurlijk moet mijn man zich ook prettig voelen. En prima als hij het toch niet ziet zitten om hier weg te gaan. Maar dat moet hij wel eerlijk zeggen.
We hebben het er best regelmatig over en hij blijft volhouden dat hij ook hier weg wil maar nu nog niet. En uit dan nog een heleboel andere bezwaren waaruit ik op maak dat hij aan het zoeken is naar smoezen om straks te kunnen zeggen: Ja, maar niet aan al mijn voorwaarden is voldaan, dus we doen het niet'. Maar dat mag ik dan niet zeggen van hem...
We hebben het er best regelmatig over en hij blijft volhouden dat hij ook hier weg wil maar nu nog niet. En uit dan nog een heleboel andere bezwaren waaruit ik op maak dat hij aan het zoeken is naar smoezen om straks te kunnen zeggen: Ja, maar niet aan al mijn voorwaarden is voldaan, dus we doen het niet'. Maar dat mag ik dan niet zeggen van hem...
zondag 23 oktober 2011 om 15:00
[quote]kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 14:23:
En ja, man heeft een leuke baan hier. Ik sinds een half jaar echt niet meer. En ja, man heeft hier zijn vrienden. Ik niet.Met mijn man gaat het goed. Met mij niet...quote]
Kan het zijn dat het de dubbel gemarkeerde tekst is wat je dwars zit en het een soort van vlucht is?
Een baan opzeggen in deze tijd nogal wat, het is maar de vraag of je man en jij weer werk vinden waar je wel plezier in hebt.
Denk ook dat je je oude dorp teveel idialiseerd, in je oude dorp heeft de tijd ook niet stil gestaan gestaan, daar kan inmiddels heel wat veranderd zijn.
Zitten daar vriendinnen op je te wachten, denk dat voor hun de tijd ook niet heeft stil gestaan en misschien hebben zij door drukte van werk/partner/kinderen/andere vriendinnen ook wel amper tijd voor je.
Als je al zo'n 5 jaar woont waar je nu woont en je hebt geen vriendinnen/kennisen leren kennen, snap ik dat niet.
Via je kinderen hoe klein ook, leer je toch ook nieuwe mensen kennen.
Dat wat er in huis moet gebeuren, kan jij dat niet.
je kan daardoor dan ook je huis eigen/sfeervol maken.
Denk goed na voor je de stap van verhuizen neemt.
Je wil toch ook niet dat de rollen door de verhuizing omgekeerd worden.
En ja, man heeft een leuke baan hier. Ik sinds een half jaar echt niet meer. En ja, man heeft hier zijn vrienden. Ik niet.Met mijn man gaat het goed. Met mij niet...quote]
Kan het zijn dat het de dubbel gemarkeerde tekst is wat je dwars zit en het een soort van vlucht is?
Een baan opzeggen in deze tijd nogal wat, het is maar de vraag of je man en jij weer werk vinden waar je wel plezier in hebt.
Denk ook dat je je oude dorp teveel idialiseerd, in je oude dorp heeft de tijd ook niet stil gestaan gestaan, daar kan inmiddels heel wat veranderd zijn.
Zitten daar vriendinnen op je te wachten, denk dat voor hun de tijd ook niet heeft stil gestaan en misschien hebben zij door drukte van werk/partner/kinderen/andere vriendinnen ook wel amper tijd voor je.
Als je al zo'n 5 jaar woont waar je nu woont en je hebt geen vriendinnen/kennisen leren kennen, snap ik dat niet.
Via je kinderen hoe klein ook, leer je toch ook nieuwe mensen kennen.
Dat wat er in huis moet gebeuren, kan jij dat niet.
je kan daardoor dan ook je huis eigen/sfeervol maken.
Denk goed na voor je de stap van verhuizen neemt.
Je wil toch ook niet dat de rollen door de verhuizing omgekeerd worden.
zondag 23 oktober 2011 om 15:03
zondag 23 oktober 2011 om 15:03
Klik is er niet alleen met de plaats (Is niet mijn geboorteplaats) maar echt gewoon met de omgeving.
Zal het verduidelijken: Ik wil graag in Drenthe/omgeving Drenthe wonen en we wonen nu in het 'groene hart'/randstad.
Heb vanaf mijn 6e tot mijn 13e in Drenthe gewoond en heb altijd gezegd dat ik daar weer naartoe terug wil.
Is dus echt niet iets van de laatste jaren!
En kan dus inderdaad wel in, ik noem maar iets leiderdorp gaan wonen, maar dat is toch geen niet een dorp zoals je die in het oosten van het land hebt.
Precies wat _made-lief_ zegt dus.
Zal het verduidelijken: Ik wil graag in Drenthe/omgeving Drenthe wonen en we wonen nu in het 'groene hart'/randstad.
Heb vanaf mijn 6e tot mijn 13e in Drenthe gewoond en heb altijd gezegd dat ik daar weer naartoe terug wil.
Is dus echt niet iets van de laatste jaren!
En kan dus inderdaad wel in, ik noem maar iets leiderdorp gaan wonen, maar dat is toch geen niet een dorp zoals je die in het oosten van het land hebt.
Precies wat _made-lief_ zegt dus.
zondag 23 oktober 2011 om 15:06
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 14:58:
We hebben het er best regelmatig over en hij blijft volhouden dat hij ook hier weg wil maar nu nog niet. En uit dan nog een heleboel andere bezwaren waaruit ik op maak dat hij aan het zoeken is naar smoezen om straks te kunnen zeggen: Ja, maar niet aan al mijn voorwaarden is voldaan, dus we doen het niet'. Maar dat mag ik dan niet zeggen van hem...Ik moet zeggen dat jullie manier van communiceren mij niet prettig in de oren klinkt, voor zover je dat kunt baseren op een aantal berichten. Is dat niet ook een onderliggend probleem? Jij lijkt allerlei dingen voor hem in te vullen, hij zegt op zijn beurt tegen jou dat jij dat 'niet mag zeggen'. Alleen al de vraag "wiens geluk weegt zwaarder" komt op mij merkwaardig over. In een relatie, zeker als er ook kinderen zijn, proberen beide partners toch te handelen in het belang van het gezin?
We hebben het er best regelmatig over en hij blijft volhouden dat hij ook hier weg wil maar nu nog niet. En uit dan nog een heleboel andere bezwaren waaruit ik op maak dat hij aan het zoeken is naar smoezen om straks te kunnen zeggen: Ja, maar niet aan al mijn voorwaarden is voldaan, dus we doen het niet'. Maar dat mag ik dan niet zeggen van hem...Ik moet zeggen dat jullie manier van communiceren mij niet prettig in de oren klinkt, voor zover je dat kunt baseren op een aantal berichten. Is dat niet ook een onderliggend probleem? Jij lijkt allerlei dingen voor hem in te vullen, hij zegt op zijn beurt tegen jou dat jij dat 'niet mag zeggen'. Alleen al de vraag "wiens geluk weegt zwaarder" komt op mij merkwaardig over. In een relatie, zeker als er ook kinderen zijn, proberen beide partners toch te handelen in het belang van het gezin?
zondag 23 oktober 2011 om 15:10
Ik kan aardig invoelen wat je voelt en bedoelt. Ooit heb ik onder de rook van Rotterdam gewoond en ondanks dat ik geprobeerd heb vrienden te maken was het niet mijn plek, niet mijn huis.
Ik wou wel kruipend terug naar het noorden van het land.
Uiteindelijk ook terug gegaan naar het noorden.
Het voelt voor mij erg zwaar voor je dat je man niet wat meer begrip voor je situatie heeft of je niet helpt daarin. Als hij daar echt wil blijven wonen zal hij jou toch zeker tegemoet moeten komen om het huis wat meer jouw thuis te maken.
Erg lastige situatie zit je in. En een huis dat niet af is verkopen is ook moeilijker dan een huis dat helemaal af is. Zeker nu.
Maar ik snap ook wat je zegt over je kinderen het niet willen aandoen als ze groter zijn om dan te verhuizen. Mijn zoon was destijds een jaar of 9 en heeft er echt last van gehad dus wat dat betreft geef ik je gelijk als je aangeeft een verhuizing te willen doen voor de kinderen 6 jaar zijn.
Ik denk ook dat de belofte van 3 jaar geleden over dat jullie binnen 6 jaar zouden verhuizen en dat er nu totaal geen schot in zit, sterker nog, je man heeft het nog steeds over 6 jaar later en ik kan me goed voorstellen dat je je daardoor beet genomen voelt.
Moeilijk, heb eigenlijk geen goed advies voor je, behalve dat ik je situatie kan invoelen.
Veel sterkte.
Ik wou wel kruipend terug naar het noorden van het land.
Uiteindelijk ook terug gegaan naar het noorden.
Het voelt voor mij erg zwaar voor je dat je man niet wat meer begrip voor je situatie heeft of je niet helpt daarin. Als hij daar echt wil blijven wonen zal hij jou toch zeker tegemoet moeten komen om het huis wat meer jouw thuis te maken.
Erg lastige situatie zit je in. En een huis dat niet af is verkopen is ook moeilijker dan een huis dat helemaal af is. Zeker nu.
Maar ik snap ook wat je zegt over je kinderen het niet willen aandoen als ze groter zijn om dan te verhuizen. Mijn zoon was destijds een jaar of 9 en heeft er echt last van gehad dus wat dat betreft geef ik je gelijk als je aangeeft een verhuizing te willen doen voor de kinderen 6 jaar zijn.
Ik denk ook dat de belofte van 3 jaar geleden over dat jullie binnen 6 jaar zouden verhuizen en dat er nu totaal geen schot in zit, sterker nog, je man heeft het nog steeds over 6 jaar later en ik kan me goed voorstellen dat je je daardoor beet genomen voelt.
Moeilijk, heb eigenlijk geen goed advies voor je, behalve dat ik je situatie kan invoelen.
Veel sterkte.
Volg de oorspronkelijke stem van je hart.
zondag 23 oktober 2011 om 15:10
Denk je niet dat je de problemen gewoon verplaatst en dat je ook daar ongelukkig bent? Dat zit hem namelijk maar zelden in externe factoren maar heeft alles met jezelf te maken.
Geluk zit 'm niet in de grote van je tuin maar inderdaad in de vriendshappen om je heen, je talenten benutten op het werk etc etc. Hoe komt het dat je in die 5 jaar dat je er woont geen vrienden hebt gevonden? Juist met jonge kinderen ontmoet je toch jonge moeders/ouders? Daar doet een stad niets aan af.
Sterkte ermee!
Geluk zit 'm niet in de grote van je tuin maar inderdaad in de vriendshappen om je heen, je talenten benutten op het werk etc etc. Hoe komt het dat je in die 5 jaar dat je er woont geen vrienden hebt gevonden? Juist met jonge kinderen ontmoet je toch jonge moeders/ouders? Daar doet een stad niets aan af.
Sterkte ermee!
zondag 23 oktober 2011 om 15:12
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 14:44:
Ik wil ook echt wel proberen om hier thuis te zijn maar het huis 'ligt' me gewoon niet.
Er moet nog veel gebeuren maar dat kost nou eenmaal geld en man heeft dat er niet voor over,
Ik probeer voorstellen te doen om het gezelliger te maken, ik baal van onze keuken dus wil daar ook iets aan doen. Maar alles kost gewoon geld en man vind dat zonde. (van huis uit meegekregen)
Merk dat ik allemaal bijzaken erbij haal.
Nogmaals, vind het moeilijk onder woorden te brengen waarom een huis en plek niet als thuis voelt.
Het zit niet in spullen, maar het gaat echt om een gevoel.
Ik weet niet of dit bijzaken zijn.
Jij voelt je nu niet thuis. Ik weet niet of je je ook echt thuis kunt gaan voelen, als je alleen maar blijft denken in de trant van "ik wil hier weg, we gáán hier ook weg.. " want zo geef je je eigen woonplaats geen kans. Maar.. je krijgt dus kennelijk ook niet de kans om je hier thuis te voelen, als je je eigen huis nog niet 'mag' inrichten als eigen plek. Logisch misschien dat je man daar geen geld aan wil spenderen, als jullie toch weggaan, maar als jullie toch blijven, is wat investering wel belangrijk om je thuis te voelen.
Misschien is dát dan het compromis dat jullie moeten zoeken.
Ik denk namelijk dat je man, die nooit elders gewoond heeft, zich op jouw favoriete plek net zo gaat voelen als jij je nu voelt. En dan? En 'mag' je dan wel geld uitgeven om van het huis jouw/jullie huis te maken?
Ik zou hier toch eens met je man over gaan praten. Zo kan het niet, dat is duidelijk, maar ik vraag me af of jouw wens om die 200km te gaan verhuizen wel gaat werken. Misschien is het dan precies andersom.
Mijn ervaring is bovendien dat het nog niet makkelijk is, om in je oude vertrouwde omgeving je weer net zo thuis te voelen. Met oude vrienden ging je eigenlijk al niet meer om en sommige mensen spreek je vaker als je verder weg woont, dan om de hoek. Iedereen heeft z'n eigen - drukke - leven en jullie ook.
Ik denk echt dat het best zou kunnen werken, als je je droom loslaat, en gaat proberen in deze plek te investeren. Niet alleen met vrienden maken, maar ook met het huis. Succes!
Ik wil ook echt wel proberen om hier thuis te zijn maar het huis 'ligt' me gewoon niet.
Er moet nog veel gebeuren maar dat kost nou eenmaal geld en man heeft dat er niet voor over,
Ik probeer voorstellen te doen om het gezelliger te maken, ik baal van onze keuken dus wil daar ook iets aan doen. Maar alles kost gewoon geld en man vind dat zonde. (van huis uit meegekregen)
Merk dat ik allemaal bijzaken erbij haal.
Nogmaals, vind het moeilijk onder woorden te brengen waarom een huis en plek niet als thuis voelt.
Het zit niet in spullen, maar het gaat echt om een gevoel.
Ik weet niet of dit bijzaken zijn.
Jij voelt je nu niet thuis. Ik weet niet of je je ook echt thuis kunt gaan voelen, als je alleen maar blijft denken in de trant van "ik wil hier weg, we gáán hier ook weg.. " want zo geef je je eigen woonplaats geen kans. Maar.. je krijgt dus kennelijk ook niet de kans om je hier thuis te voelen, als je je eigen huis nog niet 'mag' inrichten als eigen plek. Logisch misschien dat je man daar geen geld aan wil spenderen, als jullie toch weggaan, maar als jullie toch blijven, is wat investering wel belangrijk om je thuis te voelen.
Misschien is dát dan het compromis dat jullie moeten zoeken.
Ik denk namelijk dat je man, die nooit elders gewoond heeft, zich op jouw favoriete plek net zo gaat voelen als jij je nu voelt. En dan? En 'mag' je dan wel geld uitgeven om van het huis jouw/jullie huis te maken?
Ik zou hier toch eens met je man over gaan praten. Zo kan het niet, dat is duidelijk, maar ik vraag me af of jouw wens om die 200km te gaan verhuizen wel gaat werken. Misschien is het dan precies andersom.
Mijn ervaring is bovendien dat het nog niet makkelijk is, om in je oude vertrouwde omgeving je weer net zo thuis te voelen. Met oude vrienden ging je eigenlijk al niet meer om en sommige mensen spreek je vaker als je verder weg woont, dan om de hoek. Iedereen heeft z'n eigen - drukke - leven en jullie ook.
Ik denk echt dat het best zou kunnen werken, als je je droom loslaat, en gaat proberen in deze plek te investeren. Niet alleen met vrienden maken, maar ook met het huis. Succes!
Later is nu
zondag 23 oktober 2011 om 15:19
Ja, dat denk ik ook. Woon ook in het Noorden en heb westelijk gewoond. Ben blij daar niet meer te wonen.. maar..
ik heb een buurvrouw gehad, die persé terugwilde naar haar eigen (geboorte-)stad, want ze voelde zich hier totaal niet thuis. 'Wij' waren allemaal zoveel stugger, dan de mensen uit de stad waar ze vandaan kwam, het contact was zoveel moeilijker, enzovoorts. Aan de andere kant nodigde ik haar steeds weer uit, maar kwam ze nooit, kwam er van haar nooit écht wat uit, behalve dan gemopper op 'ons'.
Mogelijk dat je niet met alle mensen een klik hebt, maar juist omdat de regio's zo verschillend zijn, denk je niet dat je man het andersom net zo erg, zo niet erger zal hebben? En denk je niet dat hij daar ook bang voor is en dat hij daarom zo moeilijk doet?
Daarbij.. jullie moeten dus állebei een baan zien te vinden in Drenthe.. ik weet niet of dat wel zo realistisch is.
ik heb een buurvrouw gehad, die persé terugwilde naar haar eigen (geboorte-)stad, want ze voelde zich hier totaal niet thuis. 'Wij' waren allemaal zoveel stugger, dan de mensen uit de stad waar ze vandaan kwam, het contact was zoveel moeilijker, enzovoorts. Aan de andere kant nodigde ik haar steeds weer uit, maar kwam ze nooit, kwam er van haar nooit écht wat uit, behalve dan gemopper op 'ons'.
Mogelijk dat je niet met alle mensen een klik hebt, maar juist omdat de regio's zo verschillend zijn, denk je niet dat je man het andersom net zo erg, zo niet erger zal hebben? En denk je niet dat hij daar ook bang voor is en dat hij daarom zo moeilijk doet?
Daarbij.. jullie moeten dus állebei een baan zien te vinden in Drenthe.. ik weet niet of dat wel zo realistisch is.
Later is nu
zondag 23 oktober 2011 om 15:20
zondag 23 oktober 2011 om 15:21
quote:kluskluns schreef op 23 oktober 2011 @ 15:07:
Smoezen van man:
- We moeten wel zeker weten dat we dan weer leuke buren krijgen.
- Zou er wel plek zijn op de creche of BSO?
- Dan moeten we een auto erbij kopen en is daar wel plek voor bij een nieuw huis?
smoes 1: Misschien een beetje gekleurde visie, maar daar heb je in het oosten meer kans op dan in het westen
smoes 2: Dat is typisch een randstad probleem
smoes 3: je bespaart een hoop kosten die je in de randstad wel hebt (parkeerkosten, creche is duur, huizen zijn duur, zelfs verzekering is duurder, uitgaan is duurder) die je kunt aanwenden om een nieuwe auto te kunnen betalen
Kortom: smoezen...
Smoezen van man:
- We moeten wel zeker weten dat we dan weer leuke buren krijgen.
- Zou er wel plek zijn op de creche of BSO?
- Dan moeten we een auto erbij kopen en is daar wel plek voor bij een nieuw huis?
smoes 1: Misschien een beetje gekleurde visie, maar daar heb je in het oosten meer kans op dan in het westen
smoes 2: Dat is typisch een randstad probleem
smoes 3: je bespaart een hoop kosten die je in de randstad wel hebt (parkeerkosten, creche is duur, huizen zijn duur, zelfs verzekering is duurder, uitgaan is duurder) die je kunt aanwenden om een nieuwe auto te kunnen betalen
Kortom: smoezen...
zondag 23 oktober 2011 om 15:25
zondag 23 oktober 2011 om 15:25
Natuurlijk handelen we in het belang van het gezin maar daar maken man en ik ook deel van uit. Ideaal is natuurlijk als iedereen zich prettig voelt.
Dat zwaarder wegen van geluk was meer om een stelling neer te leggen.
En een discussie weergeven in tekst is altijd lastig.
Ik vind het wel prima als man echt niet wil, maar dan moeten we op zoek naar een compromis. Zolang hij niet duidelijk is, hoop ik dat een compromis niet nodig is.
Dat zwaarder wegen van geluk was meer om een stelling neer te leggen.
En een discussie weergeven in tekst is altijd lastig.
Ik vind het wel prima als man echt niet wil, maar dan moeten we op zoek naar een compromis. Zolang hij niet duidelijk is, hoop ik dat een compromis niet nodig is.
zondag 23 oktober 2011 om 15:27
quote:_made_lief_ schreef op 23 oktober 2011 @ 15:21:
[...]
smoes 1: Misschien een beetje gekleurde visie, maar daar heb je in het oosten meer kans op dan in het westen
Een béétje gekleurd? Ik vind het een onzinnige stelling dat je in het oosten meer kans hebt op leuke buren. 't Klinkt me eigenlijk nogal rascistisch in de oren.
[...]
smoes 1: Misschien een beetje gekleurde visie, maar daar heb je in het oosten meer kans op dan in het westen
Een béétje gekleurd? Ik vind het een onzinnige stelling dat je in het oosten meer kans hebt op leuke buren. 't Klinkt me eigenlijk nogal rascistisch in de oren.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 23 oktober 2011 om 15:31
quote:bacchus schreef op 23 oktober 2011 @ 14:40:
Ik begrijp echt niet waarom je denkt van een verhuizing gelukkig te wordenIk ook niet.
Situaties die stress veroorzaken kunnen verdeeld worden in drie typen:
1 Dagelijkse irritaties:
kleine, steeds terugkerende gebeurtenissen die veel frustratie, irritatie en stress opleveren. De voorbeelden zijn legio: een computer die steeds vastloopt, lastige klanten, geluidsoverlast van de buren.
2 Spanningsbronnen die langere tijd bestaan, zoals de verzorging van een zieke ouder, een slechte relatie met de baas, een pestende collega, maar ook aanhoudende financiële problemen of de combinatie van studie en gezin.
3 Ingrijpende of traumatische gebeurtenissen waardoor het leven fundamenteel verandert. Voorbeelden zijn: een echtscheiding, overlijden, ontslag, maar ook een verhuizing of het krijgen van een nieuwe baan. Sommige gebeurtenissen zijn zo schokkend dat ze een trauma veroorzaken. Voorbeelden zijn: een vliegtuigramp, een overval, (seksueel) geweld. Zo’n gebeurtenis kan ernstige, langdurige posttraumatische stress veroorzaken.
http://www.ggzinfopunt.nl/Ziektebeelden ... Trauma.htm
Ik begrijp echt niet waarom je denkt van een verhuizing gelukkig te wordenIk ook niet.
Situaties die stress veroorzaken kunnen verdeeld worden in drie typen:
1 Dagelijkse irritaties:
kleine, steeds terugkerende gebeurtenissen die veel frustratie, irritatie en stress opleveren. De voorbeelden zijn legio: een computer die steeds vastloopt, lastige klanten, geluidsoverlast van de buren.
2 Spanningsbronnen die langere tijd bestaan, zoals de verzorging van een zieke ouder, een slechte relatie met de baas, een pestende collega, maar ook aanhoudende financiële problemen of de combinatie van studie en gezin.
3 Ingrijpende of traumatische gebeurtenissen waardoor het leven fundamenteel verandert. Voorbeelden zijn: een echtscheiding, overlijden, ontslag, maar ook een verhuizing of het krijgen van een nieuwe baan. Sommige gebeurtenissen zijn zo schokkend dat ze een trauma veroorzaken. Voorbeelden zijn: een vliegtuigramp, een overval, (seksueel) geweld. Zo’n gebeurtenis kan ernstige, langdurige posttraumatische stress veroorzaken.
http://www.ggzinfopunt.nl/Ziektebeelden ... Trauma.htm
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 23 oktober 2011 om 15:35
Kluskluns, ik herken dat maar al te goed hoor. Ben ooit voor een studieplek naar het noorden vertrokken. En daarna vaste baan, relatie, huis. Dan zit je vast.
Ik ben al heel lang weg uit het zuiden, maar mis hier een gevoel. Iets wat ik wel heb als ik in mijn oude stad ben. Daar voel ik me nog steeds thuis.
Ik heb hier een leuk leven, maar er blijft iets knagen. Ik mis iets, ik wil terug.. Raar gevoel, maar wel sterk. En hoe het verder zal gaan, geen idee.
We zullen zien..
Ik ben al heel lang weg uit het zuiden, maar mis hier een gevoel. Iets wat ik wel heb als ik in mijn oude stad ben. Daar voel ik me nog steeds thuis.
Ik heb hier een leuk leven, maar er blijft iets knagen. Ik mis iets, ik wil terug.. Raar gevoel, maar wel sterk. En hoe het verder zal gaan, geen idee.
We zullen zien..
