Psyche
alle pijlers
En weer is het 30 oktober.
zondag 30 oktober 2011 om 00:16
Goh ik had een dochter van 28 kunnen hebben. Ze is mijn meiske van 11 gebleven. Hoe raar is dat eigenlijk. Lieve, gekke, vrolijke, eigenwijze Nienke. Hoe zou ze zijn geworden? En wat zou ze zijn geworden?
Ik ben een beetje heel erg verdrietig. Vandaag is ze jarig. Of was ze jarig? Natuurlijk is het "was". Ze is immers niet ouder geworden.
Ik heb zoveel vragen waar ik nooit meer een antwoord op krijg.
Zo jammer dat ze haar kleine neefje nooit heeft mogen zien.
Ik wil helemaal niet denken hoe het zou zijn geweest als.....
Maar het komt vanzelf. De hele afgelopen week al. Juist een dag om er steeds aan te gaan denken. 30 Oktober. Toen lang geleden, een dag met een gouden randje.
Ik heb een mooi stukje gemaakt. Toen ik dat bij haar ging brengen, met een bosje bloemen, stond het al vol. Zoveel mensen die na zo'n lange tijd nog steeds aan haar denken. Hoe fijn is dat toch.
Ik ga nog even heel veel zelfmedelijden hebben. Op sommige dagen mag dat van mezelf. Vandaag is weer zo'n dag. Morgen ga ik weer over naar het gewone leven. Nu droom ik nog even verder.
Over mijn Nienke. Over hoe ik denk dat ze zou zijn geworden.
Ik ben een beetje heel erg verdrietig. Vandaag is ze jarig. Of was ze jarig? Natuurlijk is het "was". Ze is immers niet ouder geworden.
Ik heb zoveel vragen waar ik nooit meer een antwoord op krijg.
Zo jammer dat ze haar kleine neefje nooit heeft mogen zien.
Ik wil helemaal niet denken hoe het zou zijn geweest als.....
Maar het komt vanzelf. De hele afgelopen week al. Juist een dag om er steeds aan te gaan denken. 30 Oktober. Toen lang geleden, een dag met een gouden randje.
Ik heb een mooi stukje gemaakt. Toen ik dat bij haar ging brengen, met een bosje bloemen, stond het al vol. Zoveel mensen die na zo'n lange tijd nog steeds aan haar denken. Hoe fijn is dat toch.
Ik ga nog even heel veel zelfmedelijden hebben. Op sommige dagen mag dat van mezelf. Vandaag is weer zo'n dag. Morgen ga ik weer over naar het gewone leven. Nu droom ik nog even verder.
Over mijn Nienke. Over hoe ik denk dat ze zou zijn geworden.
zondag 30 oktober 2011 om 00:21
zondag 30 oktober 2011 om 00:24
zondag 30 oktober 2011 om 00:26
zondag 30 oktober 2011 om 00:33
Ah, jullie zijn geweldig om nog even te reageren. Ik dacht dat iedereen al naar bed was.
Gek toch, het is zo lang geleden en het lijkt alleen maar moeilijker te worden op deze dag. Het komt natuurlijk omdat ik nu een kleinkind heb. Omdat haar allerliefste vriendinnetje van vroeger ook zwanger is. Omdat er zoveel dingen zijn die ze gewoon mee had moeten maken. Ze is veel te jong gegaan. Maar inderdaad, hoe kort ook, het was intens en ze heeft een onuitwisbare indruk achter gelaten. Zo fijn dat ze nog niet is vergeten.
Gek toch, het is zo lang geleden en het lijkt alleen maar moeilijker te worden op deze dag. Het komt natuurlijk omdat ik nu een kleinkind heb. Omdat haar allerliefste vriendinnetje van vroeger ook zwanger is. Omdat er zoveel dingen zijn die ze gewoon mee had moeten maken. Ze is veel te jong gegaan. Maar inderdaad, hoe kort ook, het was intens en ze heeft een onuitwisbare indruk achter gelaten. Zo fijn dat ze nog niet is vergeten.
zondag 30 oktober 2011 om 00:41
zondag 30 oktober 2011 om 01:11
Zoebie,wat een verdrietige dag dan weer..
En ik kan me levendig voorstellen dat je denkt hoe ze geworden zou zijn. Dat is niet meer dan normaal,ik hoor het vaak in mijn omgeving van ouders die hun kind verloren zijn.
Ik hoop dat die topic vol komt te staan met lieve berichtjes. Fijn dat mensen aan je denken en hier iets neerzetten.
En ik kan me levendig voorstellen dat je denkt hoe ze geworden zou zijn. Dat is niet meer dan normaal,ik hoor het vaak in mijn omgeving van ouders die hun kind verloren zijn.
Ik hoop dat die topic vol komt te staan met lieve berichtjes. Fijn dat mensen aan je denken en hier iets neerzetten.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
zondag 30 oktober 2011 om 01:22
zondag 30 oktober 2011 om 01:39
Wat behoor je op dat soort dagen te zeggen? Toch gefeliciteerd?
Laatst was en de verjaardag van mijn vader en daarna de sterfdag. Merk in mijn omgeving dat mensen ook niet weten wat te zeggen.
In november de verjaardag van mijn broertje.
Nou Zoeb, ik geef je maar een dikke knuf
Laatst was en de verjaardag van mijn vader en daarna de sterfdag. Merk in mijn omgeving dat mensen ook niet weten wat te zeggen.
In november de verjaardag van mijn broertje.
Nou Zoeb, ik geef je maar een dikke knuf
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 30 oktober 2011 om 01:51
Lieve Zoeb, het zal niet minder te worden, je gevoel op deze dag. Mijn schoonmoeder kreeg op haar 91e nog tranen in haar ogen als ze het over haar zoontje had, die overleden was toen hij 4 was.
Laat haar een beetje extra dicht bij je zijn, en jij bij haar, elk jaar weer. Nog dichter bij dan ze anders al is.
Laat haar een beetje extra dicht bij je zijn, en jij bij haar, elk jaar weer. Nog dichter bij dan ze anders al is.
zondag 30 oktober 2011 om 01:57
Nou ja, Mylene, ze kunnen toch minstens vragen hoe het met je gaat? Hoewel, je krijgt daar ook wel eens genoeg van. Want het gaat immers niet. Ook al lijkt dat dan misschien wel zo.
Het blijven altijd rare dagen. Ook de dagen ervoor. Dan hoor ik op het nieuws dat er een automobilist verongelukt is en dan denk ik: " Is dat nieuws"? Weten ze niet hoeveel kinderen er dagelijks sterven aan kanker? Minder als dat er mensen omkomen bij een ongeluk. Gelukkig maar denk ik dan. Maar die kinderen komen niet in het nieuws. Terwijl juist die het dubbel en dwars verdienen. Om alles wat ze meegemaakt hebben.
Ik vind het niet erg als iemand me feliciteert. Het was immers altijd een feestdag. Nienke was een zondagskind.
Ik mijmer nog even verder.
Wat fijn al die reacties.
Het blijven altijd rare dagen. Ook de dagen ervoor. Dan hoor ik op het nieuws dat er een automobilist verongelukt is en dan denk ik: " Is dat nieuws"? Weten ze niet hoeveel kinderen er dagelijks sterven aan kanker? Minder als dat er mensen omkomen bij een ongeluk. Gelukkig maar denk ik dan. Maar die kinderen komen niet in het nieuws. Terwijl juist die het dubbel en dwars verdienen. Om alles wat ze meegemaakt hebben.
Ik vind het niet erg als iemand me feliciteert. Het was immers altijd een feestdag. Nienke was een zondagskind.
Ik mijmer nog even verder.
Wat fijn al die reacties.
