Psyche
alle pijlers
En weer is het 30 oktober.
zondag 30 oktober 2011 om 00:16
Goh ik had een dochter van 28 kunnen hebben. Ze is mijn meiske van 11 gebleven. Hoe raar is dat eigenlijk. Lieve, gekke, vrolijke, eigenwijze Nienke. Hoe zou ze zijn geworden? En wat zou ze zijn geworden?
Ik ben een beetje heel erg verdrietig. Vandaag is ze jarig. Of was ze jarig? Natuurlijk is het "was". Ze is immers niet ouder geworden.
Ik heb zoveel vragen waar ik nooit meer een antwoord op krijg.
Zo jammer dat ze haar kleine neefje nooit heeft mogen zien.
Ik wil helemaal niet denken hoe het zou zijn geweest als.....
Maar het komt vanzelf. De hele afgelopen week al. Juist een dag om er steeds aan te gaan denken. 30 Oktober. Toen lang geleden, een dag met een gouden randje.
Ik heb een mooi stukje gemaakt. Toen ik dat bij haar ging brengen, met een bosje bloemen, stond het al vol. Zoveel mensen die na zo'n lange tijd nog steeds aan haar denken. Hoe fijn is dat toch.
Ik ga nog even heel veel zelfmedelijden hebben. Op sommige dagen mag dat van mezelf. Vandaag is weer zo'n dag. Morgen ga ik weer over naar het gewone leven. Nu droom ik nog even verder.
Over mijn Nienke. Over hoe ik denk dat ze zou zijn geworden.
Ik ben een beetje heel erg verdrietig. Vandaag is ze jarig. Of was ze jarig? Natuurlijk is het "was". Ze is immers niet ouder geworden.
Ik heb zoveel vragen waar ik nooit meer een antwoord op krijg.
Zo jammer dat ze haar kleine neefje nooit heeft mogen zien.
Ik wil helemaal niet denken hoe het zou zijn geweest als.....
Maar het komt vanzelf. De hele afgelopen week al. Juist een dag om er steeds aan te gaan denken. 30 Oktober. Toen lang geleden, een dag met een gouden randje.
Ik heb een mooi stukje gemaakt. Toen ik dat bij haar ging brengen, met een bosje bloemen, stond het al vol. Zoveel mensen die na zo'n lange tijd nog steeds aan haar denken. Hoe fijn is dat toch.
Ik ga nog even heel veel zelfmedelijden hebben. Op sommige dagen mag dat van mezelf. Vandaag is weer zo'n dag. Morgen ga ik weer over naar het gewone leven. Nu droom ik nog even verder.
Over mijn Nienke. Over hoe ik denk dat ze zou zijn geworden.
zondag 30 oktober 2011 om 10:08
Dank voor al jullie lieve woorden. Heel erg fijn.
We gaan nu even naar Nienke voor de visite binnen komt lopen.
En voor de grote drukte op het kerkhof losbarst. Het is vandaag Allerzielen en dan worden de graven gezegend. Het valt altijd samen met Nienkes verjaardag. Wij gaan er nooit heen. Wel even 's morgens vroeg. Iedereen die je dan zo meelijwekkend aankijkt. Eens maar nooit meer.
Paloma ik bedoelde het ook helemaal niet verkeerd. Alleen moet ik altijd aan Nienke denken als ik het hoor. En dan vind ik het zo oneerlijk. Mijn kind heeft zeven jaar moeten vechten voor haar leven en dan nog moeten verliezen. Al die pijnlijke onderzoeken steeds en de chemo. Daar wordt dan nooit over gesproken.
Jullie zijn allemaal lief.
We gaan nu even naar Nienke voor de visite binnen komt lopen.
En voor de grote drukte op het kerkhof losbarst. Het is vandaag Allerzielen en dan worden de graven gezegend. Het valt altijd samen met Nienkes verjaardag. Wij gaan er nooit heen. Wel even 's morgens vroeg. Iedereen die je dan zo meelijwekkend aankijkt. Eens maar nooit meer.
Paloma ik bedoelde het ook helemaal niet verkeerd. Alleen moet ik altijd aan Nienke denken als ik het hoor. En dan vind ik het zo oneerlijk. Mijn kind heeft zeven jaar moeten vechten voor haar leven en dan nog moeten verliezen. Al die pijnlijke onderzoeken steeds en de chemo. Daar wordt dan nooit over gesproken.
Jullie zijn allemaal lief.
zondag 30 oktober 2011 om 10:46
Lieve Zoebie, vandaag 28 jaar geleden werd jullie allerliefste Nienke geboren. Wat een heugelijke dag moet dat zijn geweest, zo'n mooie, lief, klein meisje. Alsof midden in de herfst de lente was begonnen. Jullie dochter.
Nu, zoveel jaren later, voelt deze dag niet als de lente, maar juist als een ijzige winterdag. Zo kil en leeg zonder jullie prachtige meisje.
Vandaag meer nog dan alle dagen zou je haar willen knuffelen, kussen, feliciteren en zeggen hoe blij je met haar bent.
Weet je, lieve Zoeb, ik denk ook dat je dat doet, en dat zij het voelt. Die pijn in jouw hart, dat is de stevige klemknuffel die zij je geeft, daar waar jij hem zo duidelijk voelt en waar zij zo'n mooie, warme plek heeft. ze is op een of andere manier bij je, lieve Zoeb, al zou jij, en wij allemaal, dat zo intens graag op een andere manier willen.
Lieve Zoeb, vandaag 28 jaar geleden verrijkte Nienke jouw leven. En nog steeds raakt ze andere mensen, zal ze niet vergeten worden. Het was en is een bijzonder meisje, die dochter van jou. Volgens mij heeft ze dat van haar moeder....
Gefeliciteerd, lieve Zoeb. En een kus op jouw tranen.
Nu, zoveel jaren later, voelt deze dag niet als de lente, maar juist als een ijzige winterdag. Zo kil en leeg zonder jullie prachtige meisje.
Vandaag meer nog dan alle dagen zou je haar willen knuffelen, kussen, feliciteren en zeggen hoe blij je met haar bent.
Weet je, lieve Zoeb, ik denk ook dat je dat doet, en dat zij het voelt. Die pijn in jouw hart, dat is de stevige klemknuffel die zij je geeft, daar waar jij hem zo duidelijk voelt en waar zij zo'n mooie, warme plek heeft. ze is op een of andere manier bij je, lieve Zoeb, al zou jij, en wij allemaal, dat zo intens graag op een andere manier willen.
Lieve Zoeb, vandaag 28 jaar geleden verrijkte Nienke jouw leven. En nog steeds raakt ze andere mensen, zal ze niet vergeten worden. Het was en is een bijzonder meisje, die dochter van jou. Volgens mij heeft ze dat van haar moeder....
Gefeliciteerd, lieve Zoeb. En een kus op jouw tranen.
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 30 oktober 2011 om 13:45
Een vlinder nooit vergeten fladdert door de wind...
Deze woorden kwamen als eerste in mijn gedachten toen ik je topic zag. Je meisje zal nooit vergeten worden maar bij heel veel mensen in hun harten verder leven. Een bijzonder, speciaal en dapper meisje, dat helaas de strijd heeft moeten verliezen aan zo'n vreselijke ziekte.
Elk jaar op de "jaardag" van mijn kleine meid eet ik een gebakje. De dag dat ze geboren is en ze mij een trotse moeder heeft gemaakt. Ook al is ze er niet meer toch is ze wel heel erg dichtbij.
Dat is het voor jou ook, 30 oktober de dag dat Nienke jou een trotse moeder heeft gemaakt!
Deze woorden kwamen als eerste in mijn gedachten toen ik je topic zag. Je meisje zal nooit vergeten worden maar bij heel veel mensen in hun harten verder leven. Een bijzonder, speciaal en dapper meisje, dat helaas de strijd heeft moeten verliezen aan zo'n vreselijke ziekte.
Elk jaar op de "jaardag" van mijn kleine meid eet ik een gebakje. De dag dat ze geboren is en ze mij een trotse moeder heeft gemaakt. Ook al is ze er niet meer toch is ze wel heel erg dichtbij.
Dat is het voor jou ook, 30 oktober de dag dat Nienke jou een trotse moeder heeft gemaakt!
zondag 30 oktober 2011 om 17:41
Wij zijn na de visite even weg gegaan. Naar onze boot die ook Nienke heet. Wij hebben haar heel toepasselijk op deze dag ontdaan van al haar luister. De mast laten zakken en alles eraf gehaald wat er 's winters niet op kan blijven zitten. Wat kaal is het nu. Het was een drukke dag. De kinderen zijn geweest, kleinzoon dus ook en schoonzus en zwager. En herinneringen over Nien opgehaald. Toch een fijne dag geweest.
Dank jullie allemaal.
Mims wat kun je het toch mooi verwoorden. Ik krijg het er koud van, het is zo precies als jij het zegt.
28 Jaar geleden kreeg ik een prachtig meisjesmensje in mijn armen en trots dat ik was. Mijn man nog veel meer. Die straalde uit al zijn poriën. Hij moest ook iedereen vertellen dat we een jonge dochter (Limburgs) hadden. Ze groeide op als een mooie en echte meid met jurkjes en poppen. Hoe mooi was dat na drie jongens. En ze had heel veel humor. Ondanks of juist door de strijd die ze moest voeren. Hoe mis ik haar nog iedere dag omdat ze zo vaak in mijn gedachten is. Ze zit in mijn hart. En soms doet dat verrekte pijn. Dan komt er opeens een ijskoude rilling. Maar vaker denk ik aan haar terug hoe het is geweest. Hoe mooi het was. Hoe we lachten en ook huilden. Hoe sterk ze was. Hoe we met broers en papa leuke dingen deden.
Die fijne herinneringen blijven. Die vervagen niet.
Voor iedereen een
Dank jullie allemaal.
Mims wat kun je het toch mooi verwoorden. Ik krijg het er koud van, het is zo precies als jij het zegt.
28 Jaar geleden kreeg ik een prachtig meisjesmensje in mijn armen en trots dat ik was. Mijn man nog veel meer. Die straalde uit al zijn poriën. Hij moest ook iedereen vertellen dat we een jonge dochter (Limburgs) hadden. Ze groeide op als een mooie en echte meid met jurkjes en poppen. Hoe mooi was dat na drie jongens. En ze had heel veel humor. Ondanks of juist door de strijd die ze moest voeren. Hoe mis ik haar nog iedere dag omdat ze zo vaak in mijn gedachten is. Ze zit in mijn hart. En soms doet dat verrekte pijn. Dan komt er opeens een ijskoude rilling. Maar vaker denk ik aan haar terug hoe het is geweest. Hoe mooi het was. Hoe we lachten en ook huilden. Hoe sterk ze was. Hoe we met broers en papa leuke dingen deden.
Die fijne herinneringen blijven. Die vervagen niet.
Voor iedereen een