Knallende ruzie

Beste forummers!



Na mijn zwangerschap heb ik te kampen met een postnatale depressie. Heb helaas ook (ondanks de medicatie) last van paniekaanvallen en woedeaanvallen. Hoe erg ik ook mijn best doe, ik kan soms niet voorkomen dat ik helemaal losga.. Zoals vandaag... Ik en mijn vriend wonen sinds een half jaartje in een fijn appartement met fijne buren. Het is altijd rustig in ons appartement. Soms heb ik paniekaanvallen en gil ik het uit.. Tot nu toe is het niemand opgevallen. Ik kalmeerde vrij snel erna. Maar vandaag ging ik helemaal los en gilde het uit. Ik had onenigheid met mijn man, maar ik kon mezelf niet meer inhouden en begon te schreeuwen en huilen. Er zouden vrienden van ons langskomen en dit gebeurde vlak daarvoor. Ik kon maar niet kalmeren. Nu hebben 3 buren het gehoord en eentje belde zelfs aan om te vragen of alles goedgaat. Mijn vriend deed open en zei dat alles onder controle was. Ik was in de badkamer een douche aan het nemen (om te kalmeren). Normaal gesproken ben ik een rustig meisje, maar op zo'n moment schiet ik uit mijn slof. Ik schaam me nu zo erg. De buren kwamen ook onze vrienden tegen en stelden voor om met ons te praten en te kalmeren. Nu weten de buren niet dat ik een PND heb en wil dit ook graag zo houden. Maar de schaamte is enorm. Als ik ze tegenkom zullen ze er ongetwijfeld naar vragen. Ben altijd zo relaxed geweest, maar herken mezelf niet meer Ik voel me zo klote dat nu (waarschijnlijk) de hele appartement weet dat ik mijn controle verloor.

Heel erg bedankt voor je steun! Erover praten lucht heel erg op. Zat daarvoor de hele tijd met een naar gevoel,maar de buurvrouw toonde gelukkig begrip voor de situatie. Dat neemt niet weg dat ik me nog steeds een beetje schaam (wil voorlopig niet de buurman tegenkomen).