Psyche
alle pijlers
Gebroken
maandag 17 oktober 2011 om 15:30
Ik lees hier al heel lang mee en heb besloten me aan te melden.
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
donderdag 10 november 2011 om 23:30
@Taleja: je fundament wordt niet afgebroken, echt niet!!
Dat is een verkeerde voorstelling van zaken, je hoeft niet afgebroken en opnieuw opgebouwd te worden!!
Die kern, waar je zo bang voor bent, is niet je ware kern. Dat zijn de lagen eromheen, het aangeleerde, je ervaringen, je schild van jongsafaan! Daaronder zit al een mooie fundering, je ziet die alleen niet (meer) door al die muren en lagen die je er in de loop der jaren (en jeugd) omheen gebouwd hebt. Onbewust toen, uit overleving, zelfbescherming, het heeft zijn nut gehad, maar nu zie je daardoor je eigen mooie innerlijk niet meer.
Wees niet bang om naar die kern te gaan, die is niet donker maar licht! Je kent nu alleen nog je beschadigingen, niet wat daaronder ligt, het pure, het prachtige mensje dat jouw ziel ooit was en nog steeds is, al zie en voel je dat nu niet. Net als de zon achter de wolken: die is er wel, je weet dat die er altijd is.
Zo is het ook met jouw pure ziel, die is er wel, je ziet die alleen niet meer, bedekt door de wolken van het leven/ je ervaringen en je bent overtuigd dat het er niet is, want je ziet en voelt het niet. Logisch ook. Heb vertrouwen, meissie, ook jij bent diep van binnen mooi en licht. Sta jezelf toe dat te mogen ontdekken, afscheid te nemen van alle overleving, pijn, beschadiging en andere dingen die dat zo overdekt hebben! Alles wat je nodig hebt is een nieuwe "bril", en die kan je aangereikt worden, als je wat je aangeboden wordt (therapie) met beide handen aangrijpt!
Alles wat je nodig hebt, is geloven dat ook voor en in jou de zon schijnt. Wens je heel veel succes, echt, jij hebt die veerkracht ook, neem de uitdaging aan, leer jezelf kennen en liefhebben!
Dat is een verkeerde voorstelling van zaken, je hoeft niet afgebroken en opnieuw opgebouwd te worden!!
Die kern, waar je zo bang voor bent, is niet je ware kern. Dat zijn de lagen eromheen, het aangeleerde, je ervaringen, je schild van jongsafaan! Daaronder zit al een mooie fundering, je ziet die alleen niet (meer) door al die muren en lagen die je er in de loop der jaren (en jeugd) omheen gebouwd hebt. Onbewust toen, uit overleving, zelfbescherming, het heeft zijn nut gehad, maar nu zie je daardoor je eigen mooie innerlijk niet meer.
Wees niet bang om naar die kern te gaan, die is niet donker maar licht! Je kent nu alleen nog je beschadigingen, niet wat daaronder ligt, het pure, het prachtige mensje dat jouw ziel ooit was en nog steeds is, al zie en voel je dat nu niet. Net als de zon achter de wolken: die is er wel, je weet dat die er altijd is.
Zo is het ook met jouw pure ziel, die is er wel, je ziet die alleen niet meer, bedekt door de wolken van het leven/ je ervaringen en je bent overtuigd dat het er niet is, want je ziet en voelt het niet. Logisch ook. Heb vertrouwen, meissie, ook jij bent diep van binnen mooi en licht. Sta jezelf toe dat te mogen ontdekken, afscheid te nemen van alle overleving, pijn, beschadiging en andere dingen die dat zo overdekt hebben! Alles wat je nodig hebt is een nieuwe "bril", en die kan je aangereikt worden, als je wat je aangeboden wordt (therapie) met beide handen aangrijpt!
Alles wat je nodig hebt, is geloven dat ook voor en in jou de zon schijnt. Wens je heel veel succes, echt, jij hebt die veerkracht ook, neem de uitdaging aan, leer jezelf kennen en liefhebben!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
