Thuis
alle pijlers
Hij is op... ?!
maandag 14 november 2011 om 08:09
Hij is op.
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
DTEEZ!
maandag 14 november 2011 om 10:11
Och wat erg dit... Heb je hem al 21 jaar! Zo'n kat is niet meer weg te denken uit je leven.. Echt heel moeilijk dat jij dan het gevoel hebt een keuze te moeten maken...
Misschien helpt dit een beetje, het is een boerderijwijsheid van mijn vader (en daar hebben ze al heel wat katten zien komen en gaan) Als een kat niet ziek is, dan kiest hij zelf zijn tijd om te gaan. Dus misschien dat dit je sterkt in dat jouw kat het nog prima naar zijn zin heeft, ook al vind jij dat naar mensenmaatstaven niet.
Sterkte!
Misschien helpt dit een beetje, het is een boerderijwijsheid van mijn vader (en daar hebben ze al heel wat katten zien komen en gaan) Als een kat niet ziek is, dan kiest hij zelf zijn tijd om te gaan. Dus misschien dat dit je sterkt in dat jouw kat het nog prima naar zijn zin heeft, ook al vind jij dat naar mensenmaatstaven niet.
Sterkte!
maandag 14 november 2011 om 10:15
Ik weet zeker dat jouw kat bij jou het beste leven dat hij had kunnen wensen heeft.
Wat een verdrietig maar mooi bericht, Djoels. Ik wens je een enorme berg kracht en moed toe met de beslissingen die je misschien moet nemen, maar hoop stiekem voor je dat je kattevriendje opknapt en nog een paar jaar doorspint.
Sterkte!
Wat een verdrietig maar mooi bericht, Djoels. Ik wens je een enorme berg kracht en moed toe met de beslissingen die je misschien moet nemen, maar hoop stiekem voor je dat je kattevriendje opknapt en nog een paar jaar doorspint.
Sterkte!
maandag 14 november 2011 om 10:40
Ach wat naar. Ik weet hoe je je voelt, moest een half jaar geleden afscheid van mijn hond nemen, mijn beste maatje.
Verwen hem extra, knuffel nu het nog kan.. Als het echt niet meer gaat en je moet hem een spuitje laten geven, dan weet je wanneer het juiste moment is. Vertrouw daar maar op.
Sterkte.
Verwen hem extra, knuffel nu het nog kan.. Als het echt niet meer gaat en je moet hem een spuitje laten geven, dan weet je wanneer het juiste moment is. Vertrouw daar maar op.
Sterkte.
maandag 14 november 2011 om 11:12
Nogmaals lief allemaal en wat een bekende namen toch ook weer die ik lees, ik kom hier veel te weinig! Maar nu in dit soort situaties denk ik toch 'gauw even topic openen' gelukkig wist ik de weg naar het forum toch nog te vinden!!!
Nou ik heb een handdoekje neergelegd in de hal en daar ligt hij nu al zeker anderhalf uur te slapen naast de verwarming, kan ik hem wel zien door het glas, maar wordt hij niet vermoord door onze kinderen... dat is ook zo lastig, de kindjes willen hem aaien en knuffelen en noem maar op en rennen op hem af, echt qua herrie is het fijn dat hij doof is maar af en toe ook lastig want dan roep ik hem van 'pas op !!!' maar dan hoort hij het niet... ik laat ze hem wel vaak aaien als ik er bij ben, want dat vindt hij volgens mij wel leuk, hij zoekt ze ook echt veel op..
Nou ja... nogmaals, lief jullie berichten.
Nou ik heb een handdoekje neergelegd in de hal en daar ligt hij nu al zeker anderhalf uur te slapen naast de verwarming, kan ik hem wel zien door het glas, maar wordt hij niet vermoord door onze kinderen... dat is ook zo lastig, de kindjes willen hem aaien en knuffelen en noem maar op en rennen op hem af, echt qua herrie is het fijn dat hij doof is maar af en toe ook lastig want dan roep ik hem van 'pas op !!!' maar dan hoort hij het niet... ik laat ze hem wel vaak aaien als ik er bij ben, want dat vindt hij volgens mij wel leuk, hij zoekt ze ook echt veel op..
Nou ja... nogmaals, lief jullie berichten.
DTEEZ!
maandag 14 november 2011 om 11:20
Ach Djoels, ik wilde dat ik je bericht niet gelezen had. Ik heb ook zo'n grote zwarte lobbes in huis en mijn hart breekt bij je verhaal. Het idee dat je hem kwijtraakt, het doet zo'n pijn. Daarom een dikke knuffel
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
maandag 14 november 2011 om 11:25
Nou ja zeg,dit zou mijn verhaal kunnen zijn. Heb ook een kater hier rondlopen van 17 jaar. De laatste paar weken gedraagt hij zich als een hoog bejaard mannetje. Stram in de pootjes,doffe vacht(wast zich nog wel een beetje)mauwt ook veel als hij net even buiten is. Ligt misschien wel de hele dag te slapen in een mandje met deken bij de kachel. Zit me ook af te vragen wanneer het voor hem tijd is om te gaan. Z'n broertje is 15 geworden. Maar,hij eet nog,drinkt nog dus nog niet helemaal op. Gelukkig....
Vraag me alleen wel eens af of ik zou zien of hij pijn heeft,schijnt dat ze dat niet gauw laten zien of merken.
Groetjes Suusje
Vraag me alleen wel eens af of ik zou zien of hij pijn heeft,schijnt dat ze dat niet gauw laten zien of merken.
Groetjes Suusje
maandag 14 november 2011 om 13:19
Ach wat een nare situatie voor jou en je oude kat .
Ik ben persoonlijk wel een voorstander van beëindiging van een dierenleven als zijn quality of life drastisch is achteruitgegaan (en dat toont zich o.a. in de behoefte nog gekroeld te worden of bijv. lekker in het zonnetje te gaan liggen) en het geen echt dierwaardig bestaan meer is.
Ik vind namelijk loslaten ook een ultiem gebaar van liefde, want van je kat hoeft het duidelijk niet meer omdat hij "op" is. Ik zou mijn kat dus een snel en comfortabel einde gunnen.
Heel veel sterkte met deze eventuele moeilijke beslissing .
Ik ben persoonlijk wel een voorstander van beëindiging van een dierenleven als zijn quality of life drastisch is achteruitgegaan (en dat toont zich o.a. in de behoefte nog gekroeld te worden of bijv. lekker in het zonnetje te gaan liggen) en het geen echt dierwaardig bestaan meer is.
Ik vind namelijk loslaten ook een ultiem gebaar van liefde, want van je kat hoeft het duidelijk niet meer omdat hij "op" is. Ik zou mijn kat dus een snel en comfortabel einde gunnen.
Heel veel sterkte met deze eventuele moeilijke beslissing .
maandag 14 november 2011 om 13:27
Djoels wat naar zeg, maar wat spreekt er een liefde voor je kat uit je bericht.
Hier ook zo'n mannetje van ruim 18 waar het kaarsje langzaam van aan het uitgaan is. Ik merk dat hij magerder wordt maar hij eet wel gewoon (ook brokjes) en speelt af en toe nog wel. Kan nog wel heerlijk bij me liggen en is gewoon continent. Maar je merkt gewoon dat zijn lichtje zwakker wordt.
Ook ik hoop dat ik die moeilijke beslissing niet hoef te nemen, dat ik hem op een morgen gewoon in zijn mandje vind, vredig ingeslapen. Bah moet bijna huilen als ik dit typ.
Ik ben het trouwens wel eens met Iris, als het echt op is, is het op....Maar ja wanneer is het op?
Sterkte Djoels .
Hier ook zo'n mannetje van ruim 18 waar het kaarsje langzaam van aan het uitgaan is. Ik merk dat hij magerder wordt maar hij eet wel gewoon (ook brokjes) en speelt af en toe nog wel. Kan nog wel heerlijk bij me liggen en is gewoon continent. Maar je merkt gewoon dat zijn lichtje zwakker wordt.
Ook ik hoop dat ik die moeilijke beslissing niet hoef te nemen, dat ik hem op een morgen gewoon in zijn mandje vind, vredig ingeslapen. Bah moet bijna huilen als ik dit typ.
Ik ben het trouwens wel eens met Iris, als het echt op is, is het op....Maar ja wanneer is het op?
Sterkte Djoels .
maandag 14 november 2011 om 13:51
dinsdag 15 november 2011 om 09:34
dinsdag 15 november 2011 om 09:46
Shit, zit ik hier te janken in de tram.
Zo herkenbaar en zo moeilijk. Ik heb het mijn stoere rode kater honderden keren gevraagd. "'t Is goed zo, hè mannetje?" en dan spinde hij nog wat harder en kwam nog wat dichter tegen me aan liggen. Tot ik op een morgen wist dat het tijd was. En ondanks dat ik het wist was het de moeilijkste beslissing. Nu bijna twee maanden later denk ik nog steeds wel eens "Wat als hij nou alleen een griepje had?", maar deep down weet ik beter.
Heel veel sterkte Djoels. Ik weet zeker dat hij weet hoeveel verdriet je ervan hebt en hoe je hem zult missen.
Zo herkenbaar en zo moeilijk. Ik heb het mijn stoere rode kater honderden keren gevraagd. "'t Is goed zo, hè mannetje?" en dan spinde hij nog wat harder en kwam nog wat dichter tegen me aan liggen. Tot ik op een morgen wist dat het tijd was. En ondanks dat ik het wist was het de moeilijkste beslissing. Nu bijna twee maanden later denk ik nog steeds wel eens "Wat als hij nou alleen een griepje had?", maar deep down weet ik beter.
Heel veel sterkte Djoels. Ik weet zeker dat hij weet hoeveel verdriet je ervan hebt en hoe je hem zult missen.
dinsdag 15 november 2011 om 12:24
Oef, erg herkenbaar. Je kat heeft een gezegende leeftijd bereikt en het is duidelijk dat je hem goed kent, en scherp observeert om te zien of hij het nog enigszins naar zijn zin heeft. En dat je probeert toe te komen aan zijn wens, of dat nu dood of leven is. Maar wat is het moeilijk, en je zult altijd twijfelen. En dan het laatste: je wilt hem eigenlijk niet kwijt.
Dit zul je tijd moeten geven. Je zult mentaal naar een beslissing toe groeien en op een dag zul je weten wat je moet doen. En dit een beslissing die je gevoelsmatig zult weten, niet verstandelijk. Je verstand kan je namelijk niet hierbij helpen.
Dit zul je tijd moeten geven. Je zult mentaal naar een beslissing toe groeien en op een dag zul je weten wat je moet doen. En dit een beslissing die je gevoelsmatig zult weten, niet verstandelijk. Je verstand kan je namelijk niet hierbij helpen.
dinsdag 15 november 2011 om 20:35
Oh lieve Djoels, ik heb mijn lieve kleine schat op 4 november in moeten laten slapen. Mijn oude dame is 16,5 geworden en oh, wat deed en doet het vreselijk veel pijn.
Met mijn poes kon ik lezen en schrijven. We hebben zo'n ontzettende sterke band gehad en ook ik wist dat het langzaamaan tijd werd. Ik zag dingen die niet goed waren, de levenslust die er niet meer zo was. Als ik thuis kwam dan zat ze altijd op me te wachten, de laatste tijd kwam ze niet meer beneden, ze kletste wat minder, werd mager, poepte niet meer op de bak, kreeg diarree, was snotverkouden en toen de dierenarts ook nog een onregelmatige hartslag hoorde, kon ik er niet meer omheen.
Ik wilde haar niet ergens dood vinden en ik wilde ook niet dat ze zou lijden. In haar laatste week heb ik vakantie opgenomen en ben ik 7 dagen lang 24 uur per dag bij haar gebleven, met haar geknuffeld, haar verzorgd, haar alles gezegd en afscheid van haar genomen. Mijn allergrootste vriendin.
Dat was het laatste wat ik voor haar kon doen. Haar uit haar lijden verlossen. Ik wens je heel veel sterkte en leef met je mee.
Met mijn poes kon ik lezen en schrijven. We hebben zo'n ontzettende sterke band gehad en ook ik wist dat het langzaamaan tijd werd. Ik zag dingen die niet goed waren, de levenslust die er niet meer zo was. Als ik thuis kwam dan zat ze altijd op me te wachten, de laatste tijd kwam ze niet meer beneden, ze kletste wat minder, werd mager, poepte niet meer op de bak, kreeg diarree, was snotverkouden en toen de dierenarts ook nog een onregelmatige hartslag hoorde, kon ik er niet meer omheen.
Ik wilde haar niet ergens dood vinden en ik wilde ook niet dat ze zou lijden. In haar laatste week heb ik vakantie opgenomen en ben ik 7 dagen lang 24 uur per dag bij haar gebleven, met haar geknuffeld, haar verzorgd, haar alles gezegd en afscheid van haar genomen. Mijn allergrootste vriendin.
Dat was het laatste wat ik voor haar kon doen. Haar uit haar lijden verlossen. Ik wens je heel veel sterkte en leef met je mee.
woensdag 16 november 2011 om 14:55
Mee eens, alleen de realiteit laat zien dat als het baasje wel eerder overlijdt dat er zo weinig gedaan word om de huisdieren juist onderdak te brengen quote:iones schreef op 15 november 2011 @ 21:29:
Dieren zijn leuk, maar ze moesten toch niet dood gaan. Niet eerder tenminste dan dat je zelf dood ging.
Dieren zijn leuk, maar ze moesten toch niet dood gaan. Niet eerder tenminste dan dat je zelf dood ging.
woensdag 16 november 2011 om 15:01
woensdag 16 november 2011 om 19:54
quote:dogcrazy schreef op 16 november 2011 @ 14:55:
Mee eens, alleen de realiteit laat zien dat als het baasje wel eerder overlijdt dat er zo weinig gedaan word om de huisdieren juist onderdak te brengen
[...]
Mee eens. En dat zou ik dus voor zijn. Dan zou ik dus of niet meer er aan beginnen, of ik zou iets regelen.
Mee eens, alleen de realiteit laat zien dat als het baasje wel eerder overlijdt dat er zo weinig gedaan word om de huisdieren juist onderdak te brengen
[...]
Mee eens. En dat zou ik dus voor zijn. Dan zou ik dus of niet meer er aan beginnen, of ik zou iets regelen.
woensdag 16 november 2011 om 21:56
Wat verdrietig zeg! Jouw trouwe maatje die zo aan het aftakelen is.
Ik wil je toch adviseren om terug te gaan met hem naar de dierenarts. Veel eten en toch afvallen kan op 2 dingen wijzen (en nog wel meer, maar deze 2 komen het meeste voor) een te snel werkende schildklier of suikerziekte. Beide zijn met medicatie goed onder controle te krijgen, waardoor hij nog zeker een aantal jaren mee kan! En zich zelfs nog beter kan voelen. Ik vind het dus zeker de moeite waard. De hele dag honger hebben, maar niet aan komen, dat kan niet lekker voelen.
Sterkte!
Ik wil je toch adviseren om terug te gaan met hem naar de dierenarts. Veel eten en toch afvallen kan op 2 dingen wijzen (en nog wel meer, maar deze 2 komen het meeste voor) een te snel werkende schildklier of suikerziekte. Beide zijn met medicatie goed onder controle te krijgen, waardoor hij nog zeker een aantal jaren mee kan! En zich zelfs nog beter kan voelen. Ik vind het dus zeker de moeite waard. De hele dag honger hebben, maar niet aan komen, dat kan niet lekker voelen.
Sterkte!