Psyche
alle pijlers
arbeidsbeperking en vergelijken
dinsdag 15 november 2011 om 15:07
ik wil even mijn hart luchten/eventueel herkenning of tips hier mee om te gaan.
ik heb door een auto ongeluk jaren geleden een flinke arbeidsbeperking. doordat ik hierdoor maar beperkt energie heb werk ik ook veel minder dan wat 'normaal' is (drie halve dagen in de week)
ik heb hier niet voor gekozen en kan er ook niks aan doen.
doordat je niks aan mij ziet krijg ik nogal wat onbegrip. ik heb hier inmiddels wel mee leren omgaan. (het is nog steeds vervelend, maar ik trek het me steeds minder aan.
Ik wil hier verder niet zielig over doen en heb het ondertussen redelijk geaccepteerd. (al twijfel ik hier nu wel weer aan door het onderstaande maar goed)
echter heb ik zelf regelmatig het gevoel dat ik vergeleken bij anderen weinig voorstel blijf ik mezelf vergelijken met anderen.
ik denk mede hierdoor de laatste tijd regelmatig dat ik toch maar meer moet gaan werken of iets anders interessants ga doen, een of andere thuisstudie, de wereld redden, weet ik veel wat.
Ik weet ook wel dat dit als gevolg gaat hebben dat ik over een poos weer ingestort thuis zit.
ik weet echt wel dat dit mijn eigen gedachten zijn en dat er veel ergere dingen zijn endat ik nog mazzel heb.
toch baal ik hier soms stevig van.
dit gevoel dat ik weinig voorstel heb ik al een tijdje, ik heb het echter volkomen genegeerd. niet handig, want nu komt het er ineens allemaal uit.
better let as net zeggen de friesen, maar goed.
ik heb door een auto ongeluk jaren geleden een flinke arbeidsbeperking. doordat ik hierdoor maar beperkt energie heb werk ik ook veel minder dan wat 'normaal' is (drie halve dagen in de week)
ik heb hier niet voor gekozen en kan er ook niks aan doen.
doordat je niks aan mij ziet krijg ik nogal wat onbegrip. ik heb hier inmiddels wel mee leren omgaan. (het is nog steeds vervelend, maar ik trek het me steeds minder aan.
Ik wil hier verder niet zielig over doen en heb het ondertussen redelijk geaccepteerd. (al twijfel ik hier nu wel weer aan door het onderstaande maar goed)
echter heb ik zelf regelmatig het gevoel dat ik vergeleken bij anderen weinig voorstel blijf ik mezelf vergelijken met anderen.
ik denk mede hierdoor de laatste tijd regelmatig dat ik toch maar meer moet gaan werken of iets anders interessants ga doen, een of andere thuisstudie, de wereld redden, weet ik veel wat.
Ik weet ook wel dat dit als gevolg gaat hebben dat ik over een poos weer ingestort thuis zit.
ik weet echt wel dat dit mijn eigen gedachten zijn en dat er veel ergere dingen zijn endat ik nog mazzel heb.
toch baal ik hier soms stevig van.
dit gevoel dat ik weinig voorstel heb ik al een tijdje, ik heb het echter volkomen genegeerd. niet handig, want nu komt het er ineens allemaal uit.
better let as net zeggen de friesen, maar goed.
dinsdag 15 november 2011 om 15:33
Yep, wereldredders die kunnen we nog wel n paar gebruiken.
En je kent het gezegde: verbeter de wereld, begin bij jezelf.
Ofwel, zorg eerst dat je zelf goed in je vel zit, stevig in je schoenen staat, de dingen op een rijtje hebt (ja ik zit in de gezegdes vandaag) daar heb je je handen al vol genoeg aan denk ik.
En verder kunnen we niet allemaal aan de top staan, want dan is er geen top meer (filosofisch word ik ook) er moeten bewonderaars overblijven.
Dus kom naast mij eerste rang zitten om de rest te bewonderen.
Zoveel stel ik ook niet voor, met dat beetje vrijwilligerswerk dat ik doe sind ik baanloos ben
En je kent het gezegde: verbeter de wereld, begin bij jezelf.
Ofwel, zorg eerst dat je zelf goed in je vel zit, stevig in je schoenen staat, de dingen op een rijtje hebt (ja ik zit in de gezegdes vandaag) daar heb je je handen al vol genoeg aan denk ik.
En verder kunnen we niet allemaal aan de top staan, want dan is er geen top meer (filosofisch word ik ook) er moeten bewonderaars overblijven.
Dus kom naast mij eerste rang zitten om de rest te bewonderen.
Zoveel stel ik ook niet voor, met dat beetje vrijwilligerswerk dat ik doe sind ik baanloos ben
nlies wijzigde dit bericht op 15-11-2011 15:45
Reden: *schaam* zie in de quote de schrijffout pas
Reden: *schaam* zie in de quote de schrijffout pas
% gewijzigd
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 15 november 2011 om 15:33
Ik herken het wel, denk ik. Ik zit al bijna 5 jaar thuis, ook na 'n ongeval. Geprobeerd te reïntegreren maar dat was geen succesnummer zal ik maar zeggen.
Zit er nog wel verbetering in jouw situatie TO? Of is er kans op verbetering?
Wat mij heel erg helpt is zo af en toe even stil staan bij wat ik nu kan en wat ik vorig jaar kon. Daar blijkt iedere keer, hoe miniem ook, toch weer wat verschil in te zitten. Ik ga vooruit, maar wel langzaam. Ach, in zo'n situatie is iedere vooruitgang te langzaam voor je gevoel. Je weet wat je ooit kon en dat wil je weer terug. Gisteren nog als 't even kan dankuwelheelbeleefd.
Probeer 't glas half vol te zien, al is dat bij tijd en wijle akelig moeilijk. En wees blij met ieder millilitertje dat er meer in dat glas komt. Ook als van die milliliter de helft weer verdampt, heb je toch 'n halve milliliter gewonnen.
Gun je jezelf ook wel om te genieten? Of "mag" je dat van jezelf niet omdat je "te weinig" werkt?
Ik heb mezelf in moeten prenten dat genieten niet alleen mag, maar ook móet. Omdat het bijdraagt aan mijn geestelijk welzijn, wat weer bijdraagt aan mijn lichamelijk herstel. Dus op 'n mooie, zonnige dag op 'n terrasje genieten van de warme zon op m'n pijnlijke lijf? Vroeger durfde ik dat niet, bang wat men zou zeggen en zou denken. Maar A) je zit er altijd naast wat betreft de gedachtes van mensen en
ik word niet beter van in 't donker blijven zitten en andere mensen worden niet slechter als ik in de zon ga zitten.
Zit er nog wel verbetering in jouw situatie TO? Of is er kans op verbetering?
Wat mij heel erg helpt is zo af en toe even stil staan bij wat ik nu kan en wat ik vorig jaar kon. Daar blijkt iedere keer, hoe miniem ook, toch weer wat verschil in te zitten. Ik ga vooruit, maar wel langzaam. Ach, in zo'n situatie is iedere vooruitgang te langzaam voor je gevoel. Je weet wat je ooit kon en dat wil je weer terug. Gisteren nog als 't even kan dankuwelheelbeleefd.
Probeer 't glas half vol te zien, al is dat bij tijd en wijle akelig moeilijk. En wees blij met ieder millilitertje dat er meer in dat glas komt. Ook als van die milliliter de helft weer verdampt, heb je toch 'n halve milliliter gewonnen.
Gun je jezelf ook wel om te genieten? Of "mag" je dat van jezelf niet omdat je "te weinig" werkt?
Ik heb mezelf in moeten prenten dat genieten niet alleen mag, maar ook móet. Omdat het bijdraagt aan mijn geestelijk welzijn, wat weer bijdraagt aan mijn lichamelijk herstel. Dus op 'n mooie, zonnige dag op 'n terrasje genieten van de warme zon op m'n pijnlijke lijf? Vroeger durfde ik dat niet, bang wat men zou zeggen en zou denken. Maar A) je zit er altijd naast wat betreft de gedachtes van mensen en
ik word niet beter van in 't donker blijven zitten en andere mensen worden niet slechter als ik in de zon ga zitten.
dinsdag 15 november 2011 om 15:35
quote:nlies schreef op 15 november 2011 @ 15:33:
En verder kunnen we niet allemaal aan de top staan, want dan is er geen top meer (filosofisch wordt ik ook) er moeten bewonderaars overblijven.
Da's 'n hele goeie.
Uit "slaap zacht Elisabeth" van Acda & De Munnik:
Niet iedereen kan een held zijn
Er moeten ook mensen gered
De truc is dansen op de gulden middenweg
En verder kunnen we niet allemaal aan de top staan, want dan is er geen top meer (filosofisch wordt ik ook) er moeten bewonderaars overblijven.
Da's 'n hele goeie.
Uit "slaap zacht Elisabeth" van Acda & De Munnik:
Niet iedereen kan een held zijn
Er moeten ook mensen gered
De truc is dansen op de gulden middenweg
dinsdag 15 november 2011 om 15:49
Ik las pas hier op het forum in een motto: Werklozen die graag wat nuttigs willen doen moeten zich realiseren dat veel werkenden dat ook best zouden willen.
Vond het zelf wel heel relativerend en ik moet zeggen dat ik best veel werkenden ken die af en toe flink balen van hun baan en zich afvragen waar ze het voor doen.
Wat meer persoonlijk: ik snap helemaal wat je bedoelt! Ik heb een tijd overspannen thuis gezeten en toen voelde ik dat ook ongeveer zo. Heel vervelend.
Maar voor mij is het ongeveer zo: ik heb een tijd helemaal thuis gezeten en me heel erg k*t gevoeld. Nu gaat het een stuk beter en ik heb nog geen baan maar wel al weer kans erop. Als ik nu denk dat ik te weinig doe denk ik terug aan die tijd dat ik echt helemaal niets kon en dan geniet ik ervan dat het nu zoveel beter is. Meestal helpt dat wel.
Wat ook wel eens helpt, kijk maar of dat voor jou is, is mezelf tijdelijk de tijd geven om te zwelgen. Ik ga dan bijvoorbeeld wandelen en denk ik eerste helft van de wandeling over hoe rot en vervelend het is en wat ik graag zou willen en hoe het allemaal voelt. Door goed te voelen hoe rot ik me voel neemt de druk gek genoeg vaak iets af. De 2e helft van de wandeling pep ik mezelf dan weer op of probeer ik gewoon aan iets anders te denken.
Het belangrijkste is dat je niet weer instort. Daar heeft namelijk niemand iets aan. Jouw verantwoordelijkheid is niet zoveel mogelijk te werken maar te zorgen dat je binnen je mogelijkheden zo goed mogelijk functioneert (en dat doe je niet als je instort).
Veel succes! Je kunt het!
Vond het zelf wel heel relativerend en ik moet zeggen dat ik best veel werkenden ken die af en toe flink balen van hun baan en zich afvragen waar ze het voor doen.
Wat meer persoonlijk: ik snap helemaal wat je bedoelt! Ik heb een tijd overspannen thuis gezeten en toen voelde ik dat ook ongeveer zo. Heel vervelend.
Maar voor mij is het ongeveer zo: ik heb een tijd helemaal thuis gezeten en me heel erg k*t gevoeld. Nu gaat het een stuk beter en ik heb nog geen baan maar wel al weer kans erop. Als ik nu denk dat ik te weinig doe denk ik terug aan die tijd dat ik echt helemaal niets kon en dan geniet ik ervan dat het nu zoveel beter is. Meestal helpt dat wel.
Wat ook wel eens helpt, kijk maar of dat voor jou is, is mezelf tijdelijk de tijd geven om te zwelgen. Ik ga dan bijvoorbeeld wandelen en denk ik eerste helft van de wandeling over hoe rot en vervelend het is en wat ik graag zou willen en hoe het allemaal voelt. Door goed te voelen hoe rot ik me voel neemt de druk gek genoeg vaak iets af. De 2e helft van de wandeling pep ik mezelf dan weer op of probeer ik gewoon aan iets anders te denken.
Het belangrijkste is dat je niet weer instort. Daar heeft namelijk niemand iets aan. Jouw verantwoordelijkheid is niet zoveel mogelijk te werken maar te zorgen dat je binnen je mogelijkheden zo goed mogelijk functioneert (en dat doe je niet als je instort).
Veel succes! Je kunt het!
Het is zoals het is
dinsdag 15 november 2011 om 16:18
Dit cirkeltje kun je uitstekend doorbreken door te spreken met een ziekenhuispsycholoog. Ik neem aan dat je een vaste arts hebt in het ziekenhuis. Hij kan je doorverwijzen. Het voordeel van een ziekenhuis psycholoog is dat het zijn vak is om mensen met een medische beperking te begeleiden. Hij doet niet anders. Weet als geen ander waar je wel en niet tegenaan loopt etc. En natuurlijk ook hoe het anders zou kunnen. Ik heb er destijds in ieder geval veel aan gehad.
Bijkomend voordeel is ook dat het volledig vergoed wordt omdat het bij ziekenhuiszorg hoort.
Idee om het eens met je arts te bespreken?
Bijkomend voordeel is ook dat het volledig vergoed wordt omdat het bij ziekenhuiszorg hoort.
Idee om het eens met je arts te bespreken?
dinsdag 15 november 2011 om 16:24
Omdat de rest van de Wereld denkt dat jij geen arbeidsbeperking hebt ga jij aan jezelf twijfelen.
De rest van de Wereld loopt niet in jou schoenen en zou ook waarschijnlijk voor geen goud met je willen ruilen.
Ben trots op het feit dat je WEL werkt en een productief onderdeel van de maatschappij kunt zijn. Trots dat je dat bereikt hebt.
De rest van de Wereld loopt niet in jou schoenen en zou ook waarschijnlijk voor geen goud met je willen ruilen.
Ben trots op het feit dat je WEL werkt en een productief onderdeel van de maatschappij kunt zijn. Trots dat je dat bereikt hebt.
dinsdag 15 november 2011 om 16:34
quote:helene31 schreef op 15 november 2011 @ 15:32:
Ik snap je gevoel, maar je bent toch een (arbeids)productief lid van de samenleving? Je verdient je eigen geld en maakt je nuttig binnen je mogelijkheden. Net als het grootste deel van de bevolking.
eehmm nou ja eigen geld, voor een heel klein deel. ik heb een arbeidsongeschiktheidsuitkering. echter vind ik mezelf nou geen uitkeringstrekkers-type, want ik had veel liever niet gehad en lekker zelf volledig bij mekaar verdiend.....
Mijn ongeluk is 16 jaar geleden en ik ben dus ook niet meer onder behandeling. het zijn zeg maar blijvende 'restverschijnselen' die nu nog spelen en niet overgaan.
als ik eerlijk ben tegen mezelf en terugkijk heb ik behoorlijk wat bereikt. allereerst door weer te leren lopen en voor mezelf te zorgen ed. verder heb ik mooi een eigen huis, ik heb mn eigen huishouden en diertjes waar ik voor zorg.
verder help ik op mn werk ook mensen, kan goed zingen, ben bezig om Frans te leren enz.
er zijn dus idd. genoeg dingen om trots op te zijn, maar toch blijf ik mezelf vergelijken.
vergeet ik bijna jullie te bedanken voor de lieve reacties .
nogmaals er zijn ergere dingen, maar anders zijn dan anderen is niet altijd grappig....
Ik snap je gevoel, maar je bent toch een (arbeids)productief lid van de samenleving? Je verdient je eigen geld en maakt je nuttig binnen je mogelijkheden. Net als het grootste deel van de bevolking.
eehmm nou ja eigen geld, voor een heel klein deel. ik heb een arbeidsongeschiktheidsuitkering. echter vind ik mezelf nou geen uitkeringstrekkers-type, want ik had veel liever niet gehad en lekker zelf volledig bij mekaar verdiend.....
Mijn ongeluk is 16 jaar geleden en ik ben dus ook niet meer onder behandeling. het zijn zeg maar blijvende 'restverschijnselen' die nu nog spelen en niet overgaan.
als ik eerlijk ben tegen mezelf en terugkijk heb ik behoorlijk wat bereikt. allereerst door weer te leren lopen en voor mezelf te zorgen ed. verder heb ik mooi een eigen huis, ik heb mn eigen huishouden en diertjes waar ik voor zorg.
verder help ik op mn werk ook mensen, kan goed zingen, ben bezig om Frans te leren enz.
er zijn dus idd. genoeg dingen om trots op te zijn, maar toch blijf ik mezelf vergelijken.
vergeet ik bijna jullie te bedanken voor de lieve reacties .
nogmaals er zijn ergere dingen, maar anders zijn dan anderen is niet altijd grappig....
dinsdag 15 november 2011 om 16:50
Jee, wat rot voor je dat je dit gevoel hebt.
Wat ik vooral wil zeggen: al zou je helemaal níet werken, dan nog stel je wat voor. Het soort werk of het feit dat je überhaupt werkt, bepaalt niet wie jij bent. Het bepaald ook niet je zogenaamde status.
Jaren geleden had ik psychische klachten en werkte ik even niet. Toen ik weer een poging had gedaan om toch te gaan werken, mislukte dat vanwege mijn gezondheid. Ik ging over mijn grenzen, mede omdat ik vond dat als ik maar genoeg knokte, het mij wel lukte. Ik kwam op een middag verdrietig en ellendig thuis en ik belde mijn (toentertijd) beste vriendin, die ik al 25 jaar kende.
Ze troostte me beslist niet, integendeel. Ze zei snibbig: 'Waarom kun jij niet gewoon 40 uur werken? Dat doet iedereen toch. Ik snap niet dat jij dat niet kunt'.
Het was geen vraag, maar een oordeel. Korte tijd later is de vriendschap verbroken, mede hierom.
Ik heb later weer 'gewoon' gewerkt, maar fulltime zou er nooit inzitten voor mij, dus werd het parttime. Inmiddels heb is mijn psychische gezondheid goed. Maar mijn lichamelijke gezondheid niet helaas. Ik werk nu dus ook niet. En hoe ik er inmiddels over denk? Al gaat de hele wereld rechtsaf, als links beter bij míj past, dan ga ík linksaf!
Hoe meer je je aanpast aan wat 'normaal' is in de maatschappij, hoe meer je zelf over je grenzen gaat en zul je ook meer last hebben van je klachten.
Sterkte en vooral succes, met het verkrijgen van een nieuwe visie op WIE jij bent, niet op hoe jij moet zijn voor de buitenwereld.
Wat ik vooral wil zeggen: al zou je helemaal níet werken, dan nog stel je wat voor. Het soort werk of het feit dat je überhaupt werkt, bepaalt niet wie jij bent. Het bepaald ook niet je zogenaamde status.
Jaren geleden had ik psychische klachten en werkte ik even niet. Toen ik weer een poging had gedaan om toch te gaan werken, mislukte dat vanwege mijn gezondheid. Ik ging over mijn grenzen, mede omdat ik vond dat als ik maar genoeg knokte, het mij wel lukte. Ik kwam op een middag verdrietig en ellendig thuis en ik belde mijn (toentertijd) beste vriendin, die ik al 25 jaar kende.
Ze troostte me beslist niet, integendeel. Ze zei snibbig: 'Waarom kun jij niet gewoon 40 uur werken? Dat doet iedereen toch. Ik snap niet dat jij dat niet kunt'.
Het was geen vraag, maar een oordeel. Korte tijd later is de vriendschap verbroken, mede hierom.
Ik heb later weer 'gewoon' gewerkt, maar fulltime zou er nooit inzitten voor mij, dus werd het parttime. Inmiddels heb is mijn psychische gezondheid goed. Maar mijn lichamelijke gezondheid niet helaas. Ik werk nu dus ook niet. En hoe ik er inmiddels over denk? Al gaat de hele wereld rechtsaf, als links beter bij míj past, dan ga ík linksaf!
Hoe meer je je aanpast aan wat 'normaal' is in de maatschappij, hoe meer je zelf over je grenzen gaat en zul je ook meer last hebben van je klachten.
Sterkte en vooral succes, met het verkrijgen van een nieuwe visie op WIE jij bent, niet op hoe jij moet zijn voor de buitenwereld.
dinsdag 15 november 2011 om 17:04
TO, je lijkt een bepaald gevoel van 'status' op te hangen aan het hebben van 'maatschappelijk meetbare waarde' (voor anderen). het hebben van een baan is niet zaligmakend. Ik weet wel dat er tegenwoordig veel nadruk op wordt gelegd, vanuit maatschappij en politiek, dat men zelfvoorzienend, zelfredzaam en zelfverzorgend moet zijn. Ik weet dat er wordt neergekeken op uitkeringstrekkers.
Maar een baan is maar werk. het definieert je niet. het ontbreken van werk ook niet. En jij hebt werk! Je draagt een steentje bij aan de economische molen. Naar draagkracht. Besef dat goed. En vraag je eens af hoeveel anderen misschien wel veel minder dan naar draagkracht bijdragen. want die zijn er ook.
Het punt voor jou is dat je jezelf moet leren waarderen. dat betekent dat je los moet laten hoe jij denkt of ervaart dat anderen jou zien. Die anderen leven niet jouw leven. In jouw plaats, zouden zij misschien wel minder ver gekomen zijn. Waarschijnlijk niet verder, want zoals ik het lees, heb jij al heel veel bereikt. Allemaal op eigen kracht!
Dat andere mensen dat niet willen zien, betekent niet at jij voor jezelf mag gaan ontkennen dat dat zo is. Integendeel! Wees trost op wat je beriekt hebt, trost op hoe je jouw leven hebt vorm gegeven. Echt, geen ander had het zo kunnen doen.
Maar een baan is maar werk. het definieert je niet. het ontbreken van werk ook niet. En jij hebt werk! Je draagt een steentje bij aan de economische molen. Naar draagkracht. Besef dat goed. En vraag je eens af hoeveel anderen misschien wel veel minder dan naar draagkracht bijdragen. want die zijn er ook.
Het punt voor jou is dat je jezelf moet leren waarderen. dat betekent dat je los moet laten hoe jij denkt of ervaart dat anderen jou zien. Die anderen leven niet jouw leven. In jouw plaats, zouden zij misschien wel minder ver gekomen zijn. Waarschijnlijk niet verder, want zoals ik het lees, heb jij al heel veel bereikt. Allemaal op eigen kracht!
Dat andere mensen dat niet willen zien, betekent niet at jij voor jezelf mag gaan ontkennen dat dat zo is. Integendeel! Wees trost op wat je beriekt hebt, trost op hoe je jouw leven hebt vorm gegeven. Echt, geen ander had het zo kunnen doen.
dinsdag 15 november 2011 om 17:14
molly en zwartezwanen; bedankt voor jullie reacties. jullie hebben zo gelijk over dat status. dat is idd. waar ik naar kijk.
nu zijn er mensen in mijn omgeving (bijv. iemand op mijn werk, die weet veel en doet ook veel enz. hij schept daar ook erg over op.) die idd. heel erg met hun status bezig zijn.
normaal trek ik me dat niet zo veel aan, maar soms word ik er ook wel weer erg onzeker over.
ik weet ook eigenlijk wel dat ik goed ben zoals ik ben en
dat ik eigenlijk ook wel veel bereikt heb enz.
af en toe baal ik alleen even van wat ik niet kan (ipv van wat ik wel kan.) en dat ik bepaalde dromen zeg maar niet kan verwezelijken.
Zal wel komen omdat de r weer in de maand zit
ook jullie bedankt voor de ontzettend lieve reacties...
(ik ga er maar es een boek over schrijven. goed voor mn status )
nu zijn er mensen in mijn omgeving (bijv. iemand op mijn werk, die weet veel en doet ook veel enz. hij schept daar ook erg over op.) die idd. heel erg met hun status bezig zijn.
normaal trek ik me dat niet zo veel aan, maar soms word ik er ook wel weer erg onzeker over.
ik weet ook eigenlijk wel dat ik goed ben zoals ik ben en
dat ik eigenlijk ook wel veel bereikt heb enz.
af en toe baal ik alleen even van wat ik niet kan (ipv van wat ik wel kan.) en dat ik bepaalde dromen zeg maar niet kan verwezelijken.
Zal wel komen omdat de r weer in de maand zit
ook jullie bedankt voor de ontzettend lieve reacties...
(ik ga er maar es een boek over schrijven. goed voor mn status )
dinsdag 15 november 2011 om 17:50
eehmm nou ja eigen geld, voor een heel klein deel. ik heb een arbeidsongeschiktheidsuitkering. echter vind ik mezelf nou geen uitkeringstrekkers-type, want ik had veel liever niet gehad en lekker zelf volledig bij mekaar verdiend....
Ben je dan een speciaal type als je een uitkering hebt?
En wat voor een? voldoe ik aan de eisen? Ik heb ook een uitkering, omdat het bedrijf besloot de boel dicht te gooien,
en ik denk echt niet dat je mij tussen 100 willekeurige mensen uitpikt.
Ben je dan een speciaal type als je een uitkering hebt?
En wat voor een? voldoe ik aan de eisen? Ik heb ook een uitkering, omdat het bedrijf besloot de boel dicht te gooien,
en ik denk echt niet dat je mij tussen 100 willekeurige mensen uitpikt.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 15 november 2011 om 18:46
quote:nlies schreef op 15 november 2011 @ 17:50:
Ben je dan een speciaal type als je een uitkering hebt?
En wat voor een? voldoe ik aan de eisen? Ik heb ook een uitkering, omdat het bedrijf besloot de boel dicht te gooien,
en ik denk echt niet dat je mij tussen 100 willekeurige mensen uitpikt.
nee ik vind van niet, maar er zijn mensen die mensen met een uitkering wel in dat hokje plaatsen.
ik weet van te voren niet of zulke mensen dit ook lezen. was dus meer mn eigen onzekerheid.
ik word verlegen van al die en lieve reacties.
groups dan maar??
Ben je dan een speciaal type als je een uitkering hebt?
En wat voor een? voldoe ik aan de eisen? Ik heb ook een uitkering, omdat het bedrijf besloot de boel dicht te gooien,
en ik denk echt niet dat je mij tussen 100 willekeurige mensen uitpikt.
nee ik vind van niet, maar er zijn mensen die mensen met een uitkering wel in dat hokje plaatsen.
ik weet van te voren niet of zulke mensen dit ook lezen. was dus meer mn eigen onzekerheid.
ik word verlegen van al die en lieve reacties.
groups dan maar??
woensdag 16 november 2011 om 11:33
goedemorgen,
die baalbui van gister heeft wel geholpen.
Ik zie het weer wat rationeler.
ik mag meestal niet zeuren van mezelf, maar besef wel
dat dat echt onzin is....
het kan nog erger, maar ik heb nooit gekozen voor deze situatie
en vind dat ik af en toe best mag balen
jullie reacties doen me wel goed (maar das de 13ex dat ik dat zeg geloof ik...)
die baalbui van gister heeft wel geholpen.
Ik zie het weer wat rationeler.
ik mag meestal niet zeuren van mezelf, maar besef wel
dat dat echt onzin is....
het kan nog erger, maar ik heb nooit gekozen voor deze situatie
en vind dat ik af en toe best mag balen
jullie reacties doen me wel goed (maar das de 13ex dat ik dat zeg geloof ik...)
woensdag 16 november 2011 om 11:50
Ik herken het wel. Ik ben vanwege een hersenbloeding volledig afgekeurd en voelde me daarvoor ook al vaak niet goed genoeg. Dat komt er door een heftige ervaring extra hard uit. Het werkt ook contraproductief, want ik voel me slecht en herstel daarom minder goed.
Het probleem is inderdaad jezelf vergelijken. Dat doet iedereen op een bepaalde manier, maar in dit geval levert het helemaal niks op.
Ik probeer me vooral te focussen op wat ik WEL heb. Dat ik bv. niet 's morgens om half 6 op moet, zoals eerst en dat ik uitgebreid de tijd heb om te ontbijten met een kopje koffie. Ik heb er ook niet voor gekozen om een hersenbloeding te krijgen. Ik probeer het beste te maken van het slechtste. En als iemand het er niet mee eens is dat ik een uitkering heb, jammer dan. Hij/zij mag altijd met me ruilen.
Het probleem is inderdaad jezelf vergelijken. Dat doet iedereen op een bepaalde manier, maar in dit geval levert het helemaal niks op.
Ik probeer me vooral te focussen op wat ik WEL heb. Dat ik bv. niet 's morgens om half 6 op moet, zoals eerst en dat ik uitgebreid de tijd heb om te ontbijten met een kopje koffie. Ik heb er ook niet voor gekozen om een hersenbloeding te krijgen. Ik probeer het beste te maken van het slechtste. En als iemand het er niet mee eens is dat ik een uitkering heb, jammer dan. Hij/zij mag altijd met me ruilen.
woensdag 16 november 2011 om 15:07
ik denk eerlijk gezegd dat het wel klopt dat ik onbewust niet mag genieten van mezelf omdat ik niet ben zoals 'normaal' is.
(kun je nog defineren wat normaal is.)
ladybass bij mij is het al veel langer geleden, maar ik ben ook 80 tot 100% afgekeurd. en toch werk ik
mag ik best trots op zijn.
moet toegeven dat die baalbui ook kwam door een collega van mij. hij vindt status blijkbaar nogal belangrijk en schept daar flink over op. ik trek me daar niet zo veel van aan en het boeit me niet zo, maar onbewust blijkbaar wel...
van het vele onbegrip ga ik me trouwens steeds minder aantrekken, wat ik toch wel goed vind van mezelf......
(kun je nog defineren wat normaal is.)
ladybass bij mij is het al veel langer geleden, maar ik ben ook 80 tot 100% afgekeurd. en toch werk ik
mag ik best trots op zijn.
moet toegeven dat die baalbui ook kwam door een collega van mij. hij vindt status blijkbaar nogal belangrijk en schept daar flink over op. ik trek me daar niet zo veel van aan en het boeit me niet zo, maar onbewust blijkbaar wel...
van het vele onbegrip ga ik me trouwens steeds minder aantrekken, wat ik toch wel goed vind van mezelf......
woensdag 16 november 2011 om 16:18
Je vraagt het jezelf al af, wat is normaal? Dat bestaat niet, alleen in je hoofd. Ik heb zelf ook lang geworsteld met het idee dat het 'normaal' is om minstens 32 uur te werken. Iedereen die dat doet had in mijn ogen een goed en normaal leven. Ik had het mis. Want ook die mensen hoor ik klagen en balen dat ze zoveel moeten werken en lang niet altijd naar hun zin hebben.
En intussen 'hoef' ik dankzij mijn lichamelijke beperkingen maar 15 uur per week te werken omdat ik meer niet aan kan. Heb er inmiddels helemaal vrede mee. En voel me gezegend dat ik zoveel vije tijd heb om in de bossen te wandelen of met mijn hobby bezig te zijn.
Er is bij mij ook een tijd geweest dat ik baalde van het niet normaal werken, maar nu zou ik niet meer willen ruilen met een ander. Want wie weet wat voor gedoe ik dan weer mee te maken heb.
Geef jezelf de tijd om te leren leven met hoe je bent, en dat je zo goed bent. Want dat ben je!
En intussen 'hoef' ik dankzij mijn lichamelijke beperkingen maar 15 uur per week te werken omdat ik meer niet aan kan. Heb er inmiddels helemaal vrede mee. En voel me gezegend dat ik zoveel vije tijd heb om in de bossen te wandelen of met mijn hobby bezig te zijn.
Er is bij mij ook een tijd geweest dat ik baalde van het niet normaal werken, maar nu zou ik niet meer willen ruilen met een ander. Want wie weet wat voor gedoe ik dan weer mee te maken heb.
Geef jezelf de tijd om te leren leven met hoe je bent, en dat je zo goed bent. Want dat ben je!
woensdag 16 november 2011 om 16:39
ja idd lindy, dat bedoelde ik ook te zeggen, wat is nou perse normaal. ik werk trouwens 12 uur. ik kan op 1 dag ongeveer maar 4 uur werken ivm mijn korte energieboog.
en een paar dagen achter mekaar is ook wat lastiger, ivm een beetje chaos heb ik vorige week en deze week ma tm wo gewerkt. Dat is dan wel lastig dat ik geen dag ertussen heb.
en ik heb dan wel meer vrije tijd, het wil niet zeggen dat ik op mijn vrije dagen alleen maar de hele dag leuke dingen kan doen. Dat moet ik ook plannen, want bijv van sochtends vroeg tot savonds laat weg dat trek ik niet.
ach het went wel..
en een paar dagen achter mekaar is ook wat lastiger, ivm een beetje chaos heb ik vorige week en deze week ma tm wo gewerkt. Dat is dan wel lastig dat ik geen dag ertussen heb.
en ik heb dan wel meer vrije tijd, het wil niet zeggen dat ik op mijn vrije dagen alleen maar de hele dag leuke dingen kan doen. Dat moet ik ook plannen, want bijv van sochtends vroeg tot savonds laat weg dat trek ik niet.
ach het went wel..
donderdag 17 november 2011 om 08:58
ja ik ook, je moet idd. veel meer plannen maar dat gaat op een gegeven moment vanzelf. ik vind het soms ook nog wel is moeilijk, vooral als ik kijk naar wat anderen doen en als iemand het weer is niet snapt dat ik niet voor mn lol halve dagen werk. (al word ik steeds beter in het omgaan met onbegrip. ik ga het bijv. niet meer altijd uitleggen als iemand het niet snapt....)
