Relaties
alle pijlers
Relatie voorbij...
donderdag 17 november 2011 om 22:43
Afgelopen december is mijn knipperlicht van vijf en een half jaar op de klippen gelopen. We woonden inmiddels samen maar een week voor kerst heeft hij zijn spullen gepakt en heeft mij en onze hond achtergelaten. Nooit meer iets van hem vernomen sindsdien.
Ik was er kapot van. Viel in korte tijd kilo's af en kwam maar moeilijk uit bed. Uiteindelijk heb ik mijn leven weer opgepakt.
Twee maanden later leerde ik toevallig een nieuwe jongen kennen. Dezelfde voornaam als mijn ex en woont 120 kilometer bij mij vandaan.
Dat maakte op dat moment niet uit, hij maakte mij weer aan het lachen.
Ik was zo blij dat ik hem had leren kennen. Ik had nooit verwacht dat ik zo snel iemand zou vinden die echt leuk was. Slim, grappig, sociaal, sportief en aantrekkelijk.
Ook mijn omgeving was enthousiast.
Ik had veel herinneringen in mijn huis en woonplaats en was ook net mijn baan kwijt. Hij studeert vijf dagen per week en sport vier keer per week. Vaak ging ik naar hem omdat dit voor mij makkelijker was en misschien ook wel als een vlucht voor mijn oude leven.
We zijn vrij veel samen geweest (zijn leven ging wel gewoon door dus ik zag hem naast zijn studie en sport om), totdat dat hem teveel werd in augustus. We zagen elkaar teveel en zijn gevoelens voor mij waren verminderd. Hij heeft daar lang zijn mond over gehouden.
Na onze gezamenlijke vakantie hebben we afgesproken om elkaar minder te zien. Uitsluitend in de weekenden waarin hij op vrijdagavond en de gehele zaterdag ook sport.
Het feit dat zijn gevoelens voor mij minder waren geworden was een behoorlijke klap in mijn gezicht. Ik voelde mij verraden. Terwijl ik gelukkig en verliefd was gaf hij blijkbaar al op.
Er ontstonden steeds meer wrijvingen en ruzies. Hij houdt totaal geen rekening met mij, wil altijd gelijk hebben en bied nooit zijn excuses aan. Verkiest alles boven mij: studie en sport (logisch), familie, vrienden, bier drinken in de stad, etc.
Of ik nou wel of niet naar hem toe kwam, het maakte hem niets uit. Hij miste mij niet. Leverde meer kritiek op mij dan dat ik complimentjes kreeg. Afgelopen twee weekenden kwam hij dronken thuis. Volledig van de kaart. Door zijn kater de rest van ons weekend ook naar de maan.
Verstandelijk weet ik het wel. En de mensen in mijn omgeving zijn inmiddels heel stellig: 'weg met die gozer, hij is niet zuinig op je'.
Maar mijn hart...
Gisteren smste hij dat hij weer twijfels heeft en blijft via whatsapp maar draaikonten.
Hij wil niets voor de relatie doen, hij wil niets voor mij doen. Hij laat het gewoon kapot gaan.
Ik heb min of meer de knoop doorgehakt door te zeggen: 'ik ga je verder met rust laten, ik wens je het allerbeste toe'. Morgen ga ik de laatste spullen bij hem ophalen (dat weet hij niet) en is het definitief over.
Ik voel mij verschrikkelijk. Ik neem het mezelf kwalijk dat er weer een relatie mislukt is, dat ik iedere keer (onbewust) op egoïstische mannen val die helemaal geen tijd voor mij hebben. Ik ben zevenentwintig en ik woon al acht jaar alleen.
Ik wil mijn leven met een leuke man delen. Ik ben bang om alleen te zijn en te blijven.
Alleen de gedachte aan weer zeven volle dagen en nachten alleen maakt mij gek. Ik wil niet meer eenzaam zijn.
Ik heb nauwelijks vriendinnen over omdat iedereen gesetteld is en geen behoefte heeft aan mijn relatiedrama's.
En ik werk aan mezelf, ik ben druk aan het solliciteren en op zoek naar een ander huisje. Maar ik voel mij zo alleen...
Ik voel mij zo mislukt.
En ik weet nu al dat ik ondanks alles hem verschrikkelijk ga missen.
Ik had zo graag gezien dat hij voor mij gevochten had.
Mijn hart is gebroken.
Ik was er kapot van. Viel in korte tijd kilo's af en kwam maar moeilijk uit bed. Uiteindelijk heb ik mijn leven weer opgepakt.
Twee maanden later leerde ik toevallig een nieuwe jongen kennen. Dezelfde voornaam als mijn ex en woont 120 kilometer bij mij vandaan.
Dat maakte op dat moment niet uit, hij maakte mij weer aan het lachen.
Ik was zo blij dat ik hem had leren kennen. Ik had nooit verwacht dat ik zo snel iemand zou vinden die echt leuk was. Slim, grappig, sociaal, sportief en aantrekkelijk.
Ook mijn omgeving was enthousiast.
Ik had veel herinneringen in mijn huis en woonplaats en was ook net mijn baan kwijt. Hij studeert vijf dagen per week en sport vier keer per week. Vaak ging ik naar hem omdat dit voor mij makkelijker was en misschien ook wel als een vlucht voor mijn oude leven.
We zijn vrij veel samen geweest (zijn leven ging wel gewoon door dus ik zag hem naast zijn studie en sport om), totdat dat hem teveel werd in augustus. We zagen elkaar teveel en zijn gevoelens voor mij waren verminderd. Hij heeft daar lang zijn mond over gehouden.
Na onze gezamenlijke vakantie hebben we afgesproken om elkaar minder te zien. Uitsluitend in de weekenden waarin hij op vrijdagavond en de gehele zaterdag ook sport.
Het feit dat zijn gevoelens voor mij minder waren geworden was een behoorlijke klap in mijn gezicht. Ik voelde mij verraden. Terwijl ik gelukkig en verliefd was gaf hij blijkbaar al op.
Er ontstonden steeds meer wrijvingen en ruzies. Hij houdt totaal geen rekening met mij, wil altijd gelijk hebben en bied nooit zijn excuses aan. Verkiest alles boven mij: studie en sport (logisch), familie, vrienden, bier drinken in de stad, etc.
Of ik nou wel of niet naar hem toe kwam, het maakte hem niets uit. Hij miste mij niet. Leverde meer kritiek op mij dan dat ik complimentjes kreeg. Afgelopen twee weekenden kwam hij dronken thuis. Volledig van de kaart. Door zijn kater de rest van ons weekend ook naar de maan.
Verstandelijk weet ik het wel. En de mensen in mijn omgeving zijn inmiddels heel stellig: 'weg met die gozer, hij is niet zuinig op je'.
Maar mijn hart...
Gisteren smste hij dat hij weer twijfels heeft en blijft via whatsapp maar draaikonten.
Hij wil niets voor de relatie doen, hij wil niets voor mij doen. Hij laat het gewoon kapot gaan.
Ik heb min of meer de knoop doorgehakt door te zeggen: 'ik ga je verder met rust laten, ik wens je het allerbeste toe'. Morgen ga ik de laatste spullen bij hem ophalen (dat weet hij niet) en is het definitief over.
Ik voel mij verschrikkelijk. Ik neem het mezelf kwalijk dat er weer een relatie mislukt is, dat ik iedere keer (onbewust) op egoïstische mannen val die helemaal geen tijd voor mij hebben. Ik ben zevenentwintig en ik woon al acht jaar alleen.
Ik wil mijn leven met een leuke man delen. Ik ben bang om alleen te zijn en te blijven.
Alleen de gedachte aan weer zeven volle dagen en nachten alleen maakt mij gek. Ik wil niet meer eenzaam zijn.
Ik heb nauwelijks vriendinnen over omdat iedereen gesetteld is en geen behoefte heeft aan mijn relatiedrama's.
En ik werk aan mezelf, ik ben druk aan het solliciteren en op zoek naar een ander huisje. Maar ik voel mij zo alleen...
Ik voel mij zo mislukt.
En ik weet nu al dat ik ondanks alles hem verschrikkelijk ga missen.
Ik had zo graag gezien dat hij voor mij gevochten had.
Mijn hart is gebroken.
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
donderdag 17 november 2011 om 22:52
hoi Chan,
Wat naar en vervelend hoe het is gelopen.
begrijp dat je verdriet hebt!
maar je bent zo veel meer waard dan deze gast!
er loopt voor jou een betere man rond,dat weet ik zeker!
probeer(ik weet het klinkt stom)eerst gelukkig te zijn met jezelf!!en doe alles rustig stap voor stap!focus je nu eerst op je baan de rest volgt dan vanzelf!
en zoek je oude vriendinnen weer eens op,als het echte vriendinnen zijn dan luisteren ze naar je en zullen ze je steunen en misschien wel goede tips geven!
geef niet op,houd moed en denk eerst aan jezelf.
heel veel succes toegewenst!!!
Wat naar en vervelend hoe het is gelopen.
begrijp dat je verdriet hebt!
maar je bent zo veel meer waard dan deze gast!
er loopt voor jou een betere man rond,dat weet ik zeker!
probeer(ik weet het klinkt stom)eerst gelukkig te zijn met jezelf!!en doe alles rustig stap voor stap!focus je nu eerst op je baan de rest volgt dan vanzelf!
en zoek je oude vriendinnen weer eens op,als het echte vriendinnen zijn dan luisteren ze naar je en zullen ze je steunen en misschien wel goede tips geven!
geef niet op,houd moed en denk eerst aan jezelf.
heel veel succes toegewenst!!!
donderdag 17 november 2011 om 23:37
Bijna iedere man doet in het begin moeite. Jagen, veroveren, in bed lullen, etc.
Eerste date had hij keelsnoepjes voor mij mee genomen (was verkouden), en iets lekkers voor de hond. Makkelijk scoren, I know.
Laatste maanden deed hij totaal geen moeite om mij tegemoet te komen, hij gelooft nog in de perfecte relatie waarbij alles altijd vanzelf gaat.
En ik was zo stom om alles voor hem te doen. Maakte zijn huis schoon, kookte wat hij graag wou eten, kwam 99 van de 100 keer zijn kant op, heb veel tijd en energie in zijn vrienden en familie gestoken.
Ik weet inmiddels heel goed wat ik wil maar ik kom er iedere keer na een aantal maanden achter dat ik toch weer de 'verkeerde' te pakken heb.
Vraag mij niet hoe maar ik kan uit 100 mannen feilloos de persoon pikken die niet te vertrouwen is, alleen belang heeft bij zijn eigen behoeftes en emotioneel gehandicapt is.
Het enige dat ik wil is een beetje liefde terug. Iemand die ook om mij en mijn behoeftes geeft.Die bereid is om voor mij te vechten en niet opgeeft als het even moeilijk is. Betrouwbaar en eerlijk is.
Is dat echt teveel gevraagd?
Eerste date had hij keelsnoepjes voor mij mee genomen (was verkouden), en iets lekkers voor de hond. Makkelijk scoren, I know.
Laatste maanden deed hij totaal geen moeite om mij tegemoet te komen, hij gelooft nog in de perfecte relatie waarbij alles altijd vanzelf gaat.
En ik was zo stom om alles voor hem te doen. Maakte zijn huis schoon, kookte wat hij graag wou eten, kwam 99 van de 100 keer zijn kant op, heb veel tijd en energie in zijn vrienden en familie gestoken.
Ik weet inmiddels heel goed wat ik wil maar ik kom er iedere keer na een aantal maanden achter dat ik toch weer de 'verkeerde' te pakken heb.
Vraag mij niet hoe maar ik kan uit 100 mannen feilloos de persoon pikken die niet te vertrouwen is, alleen belang heeft bij zijn eigen behoeftes en emotioneel gehandicapt is.
Het enige dat ik wil is een beetje liefde terug. Iemand die ook om mij en mijn behoeftes geeft.Die bereid is om voor mij te vechten en niet opgeeft als het even moeilijk is. Betrouwbaar en eerlijk is.
Is dat echt teveel gevraagd?
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 00:24
Ik denk dat je een klein probleempje hebt dat je op de verkeerde mannen valt.
Omdat je een pleaser bent, eigenlijk een beetje te goed en alles voor de ander doet. Kennelijk tref je keer op keer toch weer zo'n man, je zegt het zelf al uit de 100 mannen.
Ik raad je aan om flink in jezelf te gaan investeren en niet weer snel in een andere relatie te stappen.
In het vervolg geen vlucht naar meteen een leven met de ander omdat je niet op jezelf wil zijn, maar eerst iemand rustig leren kennen. Dan weet je pas wat voor vlees je in de kuip hebt.
Liefde/verliefdheid maakt blind.
Als je zo doorgaat op de oude voet, dan grote kans dat je de volgende keer weer zo'n eikel treft.
Doe het eens anders. Leer jezelf eerst goed kennen en wordt met jezelf gelukkig. Dan laat je je nooit meer zo behandelen door een man en tref je vast en zeker diegene die jou wel goed behandelt omdat je met minder ook geen genoegen meer neemt.
Sterkte liefdesverdriet sucks, maar het wordt zeker beter.
What doesn't kill you, makes you stronger.
Dit is een levensles.
Die echte liefde komt vanzelf wel. Maar eerst aan jezelf werken.
Omdat je een pleaser bent, eigenlijk een beetje te goed en alles voor de ander doet. Kennelijk tref je keer op keer toch weer zo'n man, je zegt het zelf al uit de 100 mannen.
Ik raad je aan om flink in jezelf te gaan investeren en niet weer snel in een andere relatie te stappen.
In het vervolg geen vlucht naar meteen een leven met de ander omdat je niet op jezelf wil zijn, maar eerst iemand rustig leren kennen. Dan weet je pas wat voor vlees je in de kuip hebt.
Liefde/verliefdheid maakt blind.
Als je zo doorgaat op de oude voet, dan grote kans dat je de volgende keer weer zo'n eikel treft.
Doe het eens anders. Leer jezelf eerst goed kennen en wordt met jezelf gelukkig. Dan laat je je nooit meer zo behandelen door een man en tref je vast en zeker diegene die jou wel goed behandelt omdat je met minder ook geen genoegen meer neemt.
Sterkte liefdesverdriet sucks, maar het wordt zeker beter.
What doesn't kill you, makes you stronger.
Dit is een levensles.
Die echte liefde komt vanzelf wel. Maar eerst aan jezelf werken.
vrijdag 18 november 2011 om 00:31
Wat rot dat je relatie over is. Maar in het geval van deze relatie, waarschijnlijk wel beter.
Je verdient iemand die jou op nummer één zet, en werk/sport/bier drinken op de plaatsen daar onder. Die ook eens iets voor jou doet, in plaats van andersom.
Het klinkt alsof je best eenzaam bent, zonder relatie. Misschien kun je op zoek gaan naar nieuwe contacten? (vriendschappelijk, bedoel ik)
Met vrienden gaat het niet zo snel 'uit'. En het is sowieso fijn om niet slechts één persoon in je leven te hebben maar ook contacten daar omheen.
Zelf heb ik via internet een groepje vrienden verzameld, in mijn eigen woonplaats. Er zijn echt meer mensen op zoek naar contacten, soms door verhuizing, als de relatie over is, of als ze wel een relatie hebben maar daarnaast ook anderen willen leren kennen.
Je verdient iemand die jou op nummer één zet, en werk/sport/bier drinken op de plaatsen daar onder. Die ook eens iets voor jou doet, in plaats van andersom.
Het klinkt alsof je best eenzaam bent, zonder relatie. Misschien kun je op zoek gaan naar nieuwe contacten? (vriendschappelijk, bedoel ik)
Met vrienden gaat het niet zo snel 'uit'. En het is sowieso fijn om niet slechts één persoon in je leven te hebben maar ook contacten daar omheen.
Zelf heb ik via internet een groepje vrienden verzameld, in mijn eigen woonplaats. Er zijn echt meer mensen op zoek naar contacten, soms door verhuizing, als de relatie over is, of als ze wel een relatie hebben maar daarnaast ook anderen willen leren kennen.
vrijdag 18 november 2011 om 00:49
Bedankt voor de lieve reacties. Morgen moet ik nog mijn spullen halen en daar zie ik als een berg tegen op.
Dan is het echt definitief
Ik voel mij inderdaad eenzaam. Ik heb een lang pestverleden achter de rug en heb een extreem laag zelfbeeld.
En dat terwijl iedereen in mijn omgeving denkt dat ik overloop van zelfvertrouwen. Anderen bestempelen mij als mooi en sociaal, zelf voel ok dat helemaal niet zo.
Mijn uiterlijk is ook mijn schild. Ik kleed mij graag goed en verzorg mijzelf tot in de puntjes. Ik wantrouw veel mensen door ervaringen in het verleden maar desondanks glippen toch nog steeds de verkeerden door het net.
Ik denk dat ik mezelf redelijk goed ken maar zie voornamelijk negatieve dingen. Acceptatie is er niet bij.
Ik ben veel vriendinnen verloren de afgelopen jaren en heb geen sterke familiebanden. Daarbij opgeteld dat ik geen werk heb maakt dat ik mijzelf een mislukkeling voel.
Ik ben bijna altijd alleen en heb, nu mijn relatie uit is, niemand meer om leuke dingen mee te doen.
Niets meer om naar uit te kijken...
Ik hield oprecht van deze jongen en op papier is het een goede catch. In werkelijkheid is hij onvolwassen en verwend. Egoistisch en arrogant.
Tot het laatst heb ik voor hem gevochten. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven (verlatingsangst inderdaad) maar het liet hem allemaal koud.
Heb een oproepje op het viva forum gezet voor nieuwe contacten (vriendschappelijk, met vrouwen) en mail nu met twee meiden. Daarnaast druk aan het solliciteren en op zoek naar een invulling voor die zeven lange lege dagen.
Ik hoop dat alles snel beter wordt maar voorlopig voel ik mij heel erg kl*te!
Dan is het echt definitief
Ik voel mij inderdaad eenzaam. Ik heb een lang pestverleden achter de rug en heb een extreem laag zelfbeeld.
En dat terwijl iedereen in mijn omgeving denkt dat ik overloop van zelfvertrouwen. Anderen bestempelen mij als mooi en sociaal, zelf voel ok dat helemaal niet zo.
Mijn uiterlijk is ook mijn schild. Ik kleed mij graag goed en verzorg mijzelf tot in de puntjes. Ik wantrouw veel mensen door ervaringen in het verleden maar desondanks glippen toch nog steeds de verkeerden door het net.
Ik denk dat ik mezelf redelijk goed ken maar zie voornamelijk negatieve dingen. Acceptatie is er niet bij.
Ik ben veel vriendinnen verloren de afgelopen jaren en heb geen sterke familiebanden. Daarbij opgeteld dat ik geen werk heb maakt dat ik mijzelf een mislukkeling voel.
Ik ben bijna altijd alleen en heb, nu mijn relatie uit is, niemand meer om leuke dingen mee te doen.
Niets meer om naar uit te kijken...
Ik hield oprecht van deze jongen en op papier is het een goede catch. In werkelijkheid is hij onvolwassen en verwend. Egoistisch en arrogant.
Tot het laatst heb ik voor hem gevochten. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven (verlatingsangst inderdaad) maar het liet hem allemaal koud.
Heb een oproepje op het viva forum gezet voor nieuwe contacten (vriendschappelijk, met vrouwen) en mail nu met twee meiden. Daarnaast druk aan het solliciteren en op zoek naar een invulling voor die zeven lange lege dagen.
Ik hoop dat alles snel beter wordt maar voorlopig voel ik mij heel erg kl*te!
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 00:58
vrijdag 18 november 2011 om 01:01
Wat goed dat je via deze site contacten zoekt!
Wat misschien fijn is om te weten, is dat contacten op deze leeftijd heel anders zijn dan in je kinder/tienerjaren. Ik kan me voorstellen dat het pesten zijn sporen heeft nagelaten, maar vroeger was vroeger. Misschien kom je nu mensen tegen die jou gewoon leuk vinden.
Het vooruitzicht van lege weken zal inderdaad naar zijn. Kun je misschien vrijwilligerswerk zoeken, voor de tijd dat je nog niks anders hebt?
Als je echt niks op het programma hebt om naar uit te kijken dan wordt het leven wel heel vervelend.
Wat misschien fijn is om te weten, is dat contacten op deze leeftijd heel anders zijn dan in je kinder/tienerjaren. Ik kan me voorstellen dat het pesten zijn sporen heeft nagelaten, maar vroeger was vroeger. Misschien kom je nu mensen tegen die jou gewoon leuk vinden.
Het vooruitzicht van lege weken zal inderdaad naar zijn. Kun je misschien vrijwilligerswerk zoeken, voor de tijd dat je nog niks anders hebt?
Als je echt niks op het programma hebt om naar uit te kijken dan wordt het leven wel heel vervelend.
vrijdag 18 november 2011 om 01:30
Vroeger is vroeger inderdaad.
Helaas laat een onveilige jeugd (school en thuis) onherroepelijk sporen na bij jonge kinderen.
Ik zou mezelf willen accepteren maar ik weet niet hoe. Hetzelfde geldt voor vertrouwen. Ook in vriendschappen wordt ik keer op keer teleurgesteld.
Terugkijkend hadden al mijn 'vriendinnen' psychische klachten: of een depressie of borderline.
Niets mis mee maar in sommige gevallen lastig om langdurig contact mee op te bouwen.
En in iedere vriendschap en relatie hebben beide partijen een aandeel. Helaas heb ik nooit te horen gekregen waar het mis is gegaan.
Misschien kom ik door mijn eigen problemen en bindings/verlatingsangst ook steeds mensen tegen die daar bij passen. Ik heb sinds mijn jeugd talloze therapieen geprobeerd maar zonder noemenswaardig resultaat helaas...
Ook in deze relatie heb ik altijd (verborgen) angsten gekend. Die uiteraard uitgekomen zijn.
Ik kan het ook gewoon niet begrijpen dat hij na mijn laatste berichtje niets meer geantwoord heeft. Inmiddels twaalf uur geleden dat ik hem succes wenste met zijn verdere leven. Een 'normaal' mens zou of zeggen: 'ik wil je niet kwijt' (hij zei gister nog dat hij wou dat alles goed kwam) of 'ik wens jou ook het allerbeste'.
Toch?
Helaas laat een onveilige jeugd (school en thuis) onherroepelijk sporen na bij jonge kinderen.
Ik zou mezelf willen accepteren maar ik weet niet hoe. Hetzelfde geldt voor vertrouwen. Ook in vriendschappen wordt ik keer op keer teleurgesteld.
Terugkijkend hadden al mijn 'vriendinnen' psychische klachten: of een depressie of borderline.
Niets mis mee maar in sommige gevallen lastig om langdurig contact mee op te bouwen.
En in iedere vriendschap en relatie hebben beide partijen een aandeel. Helaas heb ik nooit te horen gekregen waar het mis is gegaan.
Misschien kom ik door mijn eigen problemen en bindings/verlatingsangst ook steeds mensen tegen die daar bij passen. Ik heb sinds mijn jeugd talloze therapieen geprobeerd maar zonder noemenswaardig resultaat helaas...
Ook in deze relatie heb ik altijd (verborgen) angsten gekend. Die uiteraard uitgekomen zijn.
Ik kan het ook gewoon niet begrijpen dat hij na mijn laatste berichtje niets meer geantwoord heeft. Inmiddels twaalf uur geleden dat ik hem succes wenste met zijn verdere leven. Een 'normaal' mens zou of zeggen: 'ik wil je niet kwijt' (hij zei gister nog dat hij wou dat alles goed kwam) of 'ik wens jou ook het allerbeste'.
Toch?
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 01:36
Ik vind dat hij je inderdaad als voetveeg behandelt heeft. Als ik dit zo lees.
Ik vind het ook niet chique om het dood te laten bloeden, net zolang tot jij er een punt achter zet. Daar had hij ook zelf eerlijker in kunnen zijn.
Lastig dat je steeds mensen tegenkomt die veel problemen hebben. Er is voor mij wel een verschil tussen mensen die veel problemen hebben maar ook veel aandacht voor andere dingen - of mensen die veel problemen hebben en alleen maar daar over praten.
Ik hoop dat je mensen zult ontmoeten die aandacht hebben voor de positieve dingen in het leven.
Ik vind het ook niet chique om het dood te laten bloeden, net zolang tot jij er een punt achter zet. Daar had hij ook zelf eerlijker in kunnen zijn.
Lastig dat je steeds mensen tegenkomt die veel problemen hebben. Er is voor mij wel een verschil tussen mensen die veel problemen hebben maar ook veel aandacht voor andere dingen - of mensen die veel problemen hebben en alleen maar daar over praten.
Ik hoop dat je mensen zult ontmoeten die aandacht hebben voor de positieve dingen in het leven.
vrijdag 18 november 2011 om 01:44
Ja ik heb hem de afgelopen tijd regelmatig gevraagd wat hij nou wil en iedere keer zei hij dat hij wou dat alles goed kwam. (Daar iets voor doen niet trouwens).
Maandagochtend toen ik weg ging zei hij nog dat hij van mij hield en we hebben een heerlijk weekend gehad.
Dinsdag weer stug doen en woensdag twijfelde hij of al zijn gevoelens nog terug zouden komen en hoe.
Gevraagd of hij liever wil dat ik de knoop door hak maar nee, hij wil dat het goed komt blablabla
En nu hak ik een knoop door en hoor ik helemaal niets meer. Ik zou voor de grap de conversatie hier eens moeten plaatsen. Zelden zo'n stugge, afstandelijke en gevoelloze man ontmoet.
En toch blijf ik aan mezelf twijfelen...
Maandagochtend toen ik weg ging zei hij nog dat hij van mij hield en we hebben een heerlijk weekend gehad.
Dinsdag weer stug doen en woensdag twijfelde hij of al zijn gevoelens nog terug zouden komen en hoe.
Gevraagd of hij liever wil dat ik de knoop door hak maar nee, hij wil dat het goed komt blablabla
En nu hak ik een knoop door en hoor ik helemaal niets meer. Ik zou voor de grap de conversatie hier eens moeten plaatsen. Zelden zo'n stugge, afstandelijke en gevoelloze man ontmoet.
En toch blijf ik aan mezelf twijfelen...
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 01:56
Same here.... Moeilijk slapen...ook het gevoel er helemaal alleen voor te staan. Relaties zijn complex en niks gaat vanzelf. Hoop dat je een man vind die net zoveel in jou wil investeren als jij doet " weegschaal moet in balans zijn". Maar zoals anderen hebben gepost. Eerst voor jezelf gaan. Dus zoeken naar een baan / of afleiding op z'n minst, anders zou ik zelf helemaal koekie worden.
Good luck en welterusten iedereen.
Good luck en welterusten iedereen.
zorg dat je nooit in de Cul de sac terechtkomt. Je hebt je leven zelf in de hand.
vrijdag 18 november 2011 om 02:18
meisje toch, wat een moeilijke man, en wat oneerlijk dat je ex je zo heeft laten zitten. op verkeerde mannen vallen is vaak het gevolg van verkeerde selectiecriteria of zelfs het ontbreken daarvan.
je moet dus goed weten wat je wil in een relatie. daarnaast moeten je eerlijk zijn. wil je een relatie omdat die man zi leuk is of omdat je niet alleen kan
zijn
je moet dus goed weten wat je wil in een relatie. daarnaast moeten je eerlijk zijn. wil je een relatie omdat die man zi leuk is of omdat je niet alleen kan
zijn
vrijdag 18 november 2011 om 08:29
Hey chan84,
Heel toevallig kwam ik op dit forum terecht en las je berichten. Allereerst wil ik je heel veel succes wensen voor vandaag, het zal een zware dag voor je worden maar blijf jezelf voorhouden dat dit het allerbeste is wat je kan doen.
Hij heeft je goedheid misbruikt, klinkt misschien hard maar zo zie ik dat. Jij ben een gever dat is een hele mooie eigenschap alleen sla jij daar in door. Dit doe je onbewust en heeft veel redenen, als ik je verleden lees begrijp ik wel waarom je je opstelt in een relatie. Als je hier zelf achter bent kan je eraan werken zodat je dit niet nog een keer overkomt.
Vind het heel goed van je dat je juist nu hier op dit forum bent gegaan, zo voel jij je minder eenzaam.
Heel toevallig kwam ik op dit forum terecht en las je berichten. Allereerst wil ik je heel veel succes wensen voor vandaag, het zal een zware dag voor je worden maar blijf jezelf voorhouden dat dit het allerbeste is wat je kan doen.
Hij heeft je goedheid misbruikt, klinkt misschien hard maar zo zie ik dat. Jij ben een gever dat is een hele mooie eigenschap alleen sla jij daar in door. Dit doe je onbewust en heeft veel redenen, als ik je verleden lees begrijp ik wel waarom je je opstelt in een relatie. Als je hier zelf achter bent kan je eraan werken zodat je dit niet nog een keer overkomt.
Vind het heel goed van je dat je juist nu hier op dit forum bent gegaan, zo voel jij je minder eenzaam.
vrijdag 18 november 2011 om 08:50
Zo...ik ben wakker. Amper zes uur 'geslapen'.
Niets meer van hem vernomen...
Grappig Soulmate, dat je het woord weegschaal gebruikt. Dat heb ik ook zo vaak gedaan! Weegschaal is volledig verkeerde kant op geslagen waarbij ik alleen geef, hij alleen neemt. Ik lief doe en hij kritiek levert. Weegschaal is ook nog eens zijn sterrenbeeld.
Afgelopen weekend hebben we flinke ruzie gehad op vrijdag. We hadden elkaar twee weken niet gezien vanwege zijn tentamens en hij miste mij niet want daar had hij geen tijd voor. Donderdagavond ben ik alvast naar zijn huis gegaan zodat we vrijdag samen een vrije dag zouden hebben.
Echter, ging met vrienden iets drinken donderdagavond en daarna de stad in (dat wist ik). Meneer kwam om drie uur thuis met veel bombarie en was straalbezopen. Heeft de rest van de nacht op het toilet doorgebracht en onze vrije dag is gesneuveld door zijn kater.
Op dat moment knapte er iets in mij. Na al die maanden niets voor mij doen zag ik nu nogmaals zijn ware aard. Geen compromissen. Hij had ook iets minder kunnen drinken, een leuke avond kunnen hebben en met mij nog een leuke vrijdag, toch?
Vorige week vrijdag stond ik op het punt om alles te pakken. Hij wist niet of hij kon veranderen en hoe. Maar uiteindelijk, na uren praten, zei hij: ik wil niet dat je gaat en ik ga mijn best doen.
Vanaf dat moment een superweekend gehad. Leuke dingen gedaan, met familie en vrienden afgesproken en veel geknuffeld, etc.
Vanaf vrijdagavond tot maandagochtend verliep het super en herhaalde een aantal keren dat hij van mij hield en mij niet wilde missen.
Maandag ben ik naar huis gegaan maar ik had eindelijk een beetje hoop terug. Had het idee dat hij begreep wat er moest veranderen maar beter nog: realiseerde wat ik voor hem betekende.
Zoals ik vertelde: dinsdag kortaf en woensdag weer twijfels. Hij weet niet hoe dat kan, het weekend was ook fijn, leuke momenten blijven ook hangen maar dat gesprek van vrijdag ook...
Na wat berichten over en weer waarbij hij totaal niet concreet was en ik wederom probeerde te redden wat er te redden viel en is het moment aangebroken dat ik voor het laatst naar 'zijn' stad ga.
En dat haat ik. Vond het een heerlijke stad en had goede contacten opgebouwd. Wist overal de weg, had er veel eigen spullen waaronder een fiets.
Belangrijkste voor nu: hopen dat hij niet thuis is...
Niets meer van hem vernomen...
Grappig Soulmate, dat je het woord weegschaal gebruikt. Dat heb ik ook zo vaak gedaan! Weegschaal is volledig verkeerde kant op geslagen waarbij ik alleen geef, hij alleen neemt. Ik lief doe en hij kritiek levert. Weegschaal is ook nog eens zijn sterrenbeeld.
Afgelopen weekend hebben we flinke ruzie gehad op vrijdag. We hadden elkaar twee weken niet gezien vanwege zijn tentamens en hij miste mij niet want daar had hij geen tijd voor. Donderdagavond ben ik alvast naar zijn huis gegaan zodat we vrijdag samen een vrije dag zouden hebben.
Echter, ging met vrienden iets drinken donderdagavond en daarna de stad in (dat wist ik). Meneer kwam om drie uur thuis met veel bombarie en was straalbezopen. Heeft de rest van de nacht op het toilet doorgebracht en onze vrije dag is gesneuveld door zijn kater.
Op dat moment knapte er iets in mij. Na al die maanden niets voor mij doen zag ik nu nogmaals zijn ware aard. Geen compromissen. Hij had ook iets minder kunnen drinken, een leuke avond kunnen hebben en met mij nog een leuke vrijdag, toch?
Vorige week vrijdag stond ik op het punt om alles te pakken. Hij wist niet of hij kon veranderen en hoe. Maar uiteindelijk, na uren praten, zei hij: ik wil niet dat je gaat en ik ga mijn best doen.
Vanaf dat moment een superweekend gehad. Leuke dingen gedaan, met familie en vrienden afgesproken en veel geknuffeld, etc.
Vanaf vrijdagavond tot maandagochtend verliep het super en herhaalde een aantal keren dat hij van mij hield en mij niet wilde missen.
Maandag ben ik naar huis gegaan maar ik had eindelijk een beetje hoop terug. Had het idee dat hij begreep wat er moest veranderen maar beter nog: realiseerde wat ik voor hem betekende.
Zoals ik vertelde: dinsdag kortaf en woensdag weer twijfels. Hij weet niet hoe dat kan, het weekend was ook fijn, leuke momenten blijven ook hangen maar dat gesprek van vrijdag ook...
Na wat berichten over en weer waarbij hij totaal niet concreet was en ik wederom probeerde te redden wat er te redden viel en is het moment aangebroken dat ik voor het laatst naar 'zijn' stad ga.
En dat haat ik. Vond het een heerlijke stad en had goede contacten opgebouwd. Wist overal de weg, had er veel eigen spullen waaronder een fiets.
Belangrijkste voor nu: hopen dat hij niet thuis is...
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 09:01
Hè meisje toch, wat een rot situatie en wat vervelend, maar zo herkenbaar hoe jij je een mislukkeling voelt.
Sterkte vandaag met je spullen ophalen , goed dat je aan het mailen bent met wat meiden en eens met de rest: ga eerst gelukkig worden met jezelf zodat je de volgende keer wel de goede man treft die ook voor jou zorgt zoals jij voor hem zorgt. Ze bestaan echt, maar je herkent ze pas als jij jezelf meer waardeert.
Sterkte vandaag met je spullen ophalen , goed dat je aan het mailen bent met wat meiden en eens met de rest: ga eerst gelukkig worden met jezelf zodat je de volgende keer wel de goede man treft die ook voor jou zorgt zoals jij voor hem zorgt. Ze bestaan echt, maar je herkent ze pas als jij jezelf meer waardeert.
vrijdag 18 november 2011 om 09:11
Chan84, Rottige tijden voor je zeg. Misschien bij de volgende relatie vanaf het begin alles wat meer in balans laten zijn. Dus dat jij niet alles voor hem doet. Daar worden mannen makkelijk van. En wennen eraan. Gelijk vanaf het begin alles delen.
Liefde, aandacht maar ook de vervelende klusjes.
Maar blijft klote allemaal natuurlijk.
Veel sterkte met het ophalen van je spullen en het verwerken van je verdriet.
Liefde, aandacht maar ook de vervelende klusjes.
Maar blijft klote allemaal natuurlijk.
Veel sterkte met het ophalen van je spullen en het verwerken van je verdriet.
Beter te laat dan over tijd.
vrijdag 18 november 2011 om 10:31
