Relaties
alle pijlers
Relatie voorbij...
donderdag 17 november 2011 om 22:43
Afgelopen december is mijn knipperlicht van vijf en een half jaar op de klippen gelopen. We woonden inmiddels samen maar een week voor kerst heeft hij zijn spullen gepakt en heeft mij en onze hond achtergelaten. Nooit meer iets van hem vernomen sindsdien.
Ik was er kapot van. Viel in korte tijd kilo's af en kwam maar moeilijk uit bed. Uiteindelijk heb ik mijn leven weer opgepakt.
Twee maanden later leerde ik toevallig een nieuwe jongen kennen. Dezelfde voornaam als mijn ex en woont 120 kilometer bij mij vandaan.
Dat maakte op dat moment niet uit, hij maakte mij weer aan het lachen.
Ik was zo blij dat ik hem had leren kennen. Ik had nooit verwacht dat ik zo snel iemand zou vinden die echt leuk was. Slim, grappig, sociaal, sportief en aantrekkelijk.
Ook mijn omgeving was enthousiast.
Ik had veel herinneringen in mijn huis en woonplaats en was ook net mijn baan kwijt. Hij studeert vijf dagen per week en sport vier keer per week. Vaak ging ik naar hem omdat dit voor mij makkelijker was en misschien ook wel als een vlucht voor mijn oude leven.
We zijn vrij veel samen geweest (zijn leven ging wel gewoon door dus ik zag hem naast zijn studie en sport om), totdat dat hem teveel werd in augustus. We zagen elkaar teveel en zijn gevoelens voor mij waren verminderd. Hij heeft daar lang zijn mond over gehouden.
Na onze gezamenlijke vakantie hebben we afgesproken om elkaar minder te zien. Uitsluitend in de weekenden waarin hij op vrijdagavond en de gehele zaterdag ook sport.
Het feit dat zijn gevoelens voor mij minder waren geworden was een behoorlijke klap in mijn gezicht. Ik voelde mij verraden. Terwijl ik gelukkig en verliefd was gaf hij blijkbaar al op.
Er ontstonden steeds meer wrijvingen en ruzies. Hij houdt totaal geen rekening met mij, wil altijd gelijk hebben en bied nooit zijn excuses aan. Verkiest alles boven mij: studie en sport (logisch), familie, vrienden, bier drinken in de stad, etc.
Of ik nou wel of niet naar hem toe kwam, het maakte hem niets uit. Hij miste mij niet. Leverde meer kritiek op mij dan dat ik complimentjes kreeg. Afgelopen twee weekenden kwam hij dronken thuis. Volledig van de kaart. Door zijn kater de rest van ons weekend ook naar de maan.
Verstandelijk weet ik het wel. En de mensen in mijn omgeving zijn inmiddels heel stellig: 'weg met die gozer, hij is niet zuinig op je'.
Maar mijn hart...
Gisteren smste hij dat hij weer twijfels heeft en blijft via whatsapp maar draaikonten.
Hij wil niets voor de relatie doen, hij wil niets voor mij doen. Hij laat het gewoon kapot gaan.
Ik heb min of meer de knoop doorgehakt door te zeggen: 'ik ga je verder met rust laten, ik wens je het allerbeste toe'. Morgen ga ik de laatste spullen bij hem ophalen (dat weet hij niet) en is het definitief over.
Ik voel mij verschrikkelijk. Ik neem het mezelf kwalijk dat er weer een relatie mislukt is, dat ik iedere keer (onbewust) op egoïstische mannen val die helemaal geen tijd voor mij hebben. Ik ben zevenentwintig en ik woon al acht jaar alleen.
Ik wil mijn leven met een leuke man delen. Ik ben bang om alleen te zijn en te blijven.
Alleen de gedachte aan weer zeven volle dagen en nachten alleen maakt mij gek. Ik wil niet meer eenzaam zijn.
Ik heb nauwelijks vriendinnen over omdat iedereen gesetteld is en geen behoefte heeft aan mijn relatiedrama's.
En ik werk aan mezelf, ik ben druk aan het solliciteren en op zoek naar een ander huisje. Maar ik voel mij zo alleen...
Ik voel mij zo mislukt.
En ik weet nu al dat ik ondanks alles hem verschrikkelijk ga missen.
Ik had zo graag gezien dat hij voor mij gevochten had.
Mijn hart is gebroken.
Ik was er kapot van. Viel in korte tijd kilo's af en kwam maar moeilijk uit bed. Uiteindelijk heb ik mijn leven weer opgepakt.
Twee maanden later leerde ik toevallig een nieuwe jongen kennen. Dezelfde voornaam als mijn ex en woont 120 kilometer bij mij vandaan.
Dat maakte op dat moment niet uit, hij maakte mij weer aan het lachen.
Ik was zo blij dat ik hem had leren kennen. Ik had nooit verwacht dat ik zo snel iemand zou vinden die echt leuk was. Slim, grappig, sociaal, sportief en aantrekkelijk.
Ook mijn omgeving was enthousiast.
Ik had veel herinneringen in mijn huis en woonplaats en was ook net mijn baan kwijt. Hij studeert vijf dagen per week en sport vier keer per week. Vaak ging ik naar hem omdat dit voor mij makkelijker was en misschien ook wel als een vlucht voor mijn oude leven.
We zijn vrij veel samen geweest (zijn leven ging wel gewoon door dus ik zag hem naast zijn studie en sport om), totdat dat hem teveel werd in augustus. We zagen elkaar teveel en zijn gevoelens voor mij waren verminderd. Hij heeft daar lang zijn mond over gehouden.
Na onze gezamenlijke vakantie hebben we afgesproken om elkaar minder te zien. Uitsluitend in de weekenden waarin hij op vrijdagavond en de gehele zaterdag ook sport.
Het feit dat zijn gevoelens voor mij minder waren geworden was een behoorlijke klap in mijn gezicht. Ik voelde mij verraden. Terwijl ik gelukkig en verliefd was gaf hij blijkbaar al op.
Er ontstonden steeds meer wrijvingen en ruzies. Hij houdt totaal geen rekening met mij, wil altijd gelijk hebben en bied nooit zijn excuses aan. Verkiest alles boven mij: studie en sport (logisch), familie, vrienden, bier drinken in de stad, etc.
Of ik nou wel of niet naar hem toe kwam, het maakte hem niets uit. Hij miste mij niet. Leverde meer kritiek op mij dan dat ik complimentjes kreeg. Afgelopen twee weekenden kwam hij dronken thuis. Volledig van de kaart. Door zijn kater de rest van ons weekend ook naar de maan.
Verstandelijk weet ik het wel. En de mensen in mijn omgeving zijn inmiddels heel stellig: 'weg met die gozer, hij is niet zuinig op je'.
Maar mijn hart...
Gisteren smste hij dat hij weer twijfels heeft en blijft via whatsapp maar draaikonten.
Hij wil niets voor de relatie doen, hij wil niets voor mij doen. Hij laat het gewoon kapot gaan.
Ik heb min of meer de knoop doorgehakt door te zeggen: 'ik ga je verder met rust laten, ik wens je het allerbeste toe'. Morgen ga ik de laatste spullen bij hem ophalen (dat weet hij niet) en is het definitief over.
Ik voel mij verschrikkelijk. Ik neem het mezelf kwalijk dat er weer een relatie mislukt is, dat ik iedere keer (onbewust) op egoïstische mannen val die helemaal geen tijd voor mij hebben. Ik ben zevenentwintig en ik woon al acht jaar alleen.
Ik wil mijn leven met een leuke man delen. Ik ben bang om alleen te zijn en te blijven.
Alleen de gedachte aan weer zeven volle dagen en nachten alleen maakt mij gek. Ik wil niet meer eenzaam zijn.
Ik heb nauwelijks vriendinnen over omdat iedereen gesetteld is en geen behoefte heeft aan mijn relatiedrama's.
En ik werk aan mezelf, ik ben druk aan het solliciteren en op zoek naar een ander huisje. Maar ik voel mij zo alleen...
Ik voel mij zo mislukt.
En ik weet nu al dat ik ondanks alles hem verschrikkelijk ga missen.
Ik had zo graag gezien dat hij voor mij gevochten had.
Mijn hart is gebroken.
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 10:55
quote:Chan84 schreef op 18 november 2011 @ 10:43:
Lees net op Facebook dat hij gisteren in de kroeg hing met drie andere vrouwen...
Dat verklaart waarom hij mij nooit meer iets terug gestuurd heeft
Een reden temeer toch blij te zijn dat het over is.
Ook al doet het nu pijn, op deze manier kon het toch ook niet doorgaan.
Lees net op Facebook dat hij gisteren in de kroeg hing met drie andere vrouwen...
Dat verklaart waarom hij mij nooit meer iets terug gestuurd heeft
Een reden temeer toch blij te zijn dat het over is.
Ook al doet het nu pijn, op deze manier kon het toch ook niet doorgaan.
Beter te laat dan over tijd.
vrijdag 18 november 2011 om 10:57
quote:Chan84 schreef op 18 november 2011 @ 10:43:
Ben bijna bij hem thuis.
Lees net op Facebook dat hij gisteren in de kroeg hing met drie andere vrouwen...
Dat verklaart waarom hij mij nooit meer iets terug gestuurd heeft
Dat verklaart het helemaal niet. De kroegen zijn in NL namelijk gewoon gemengd.
Daarnaast heb je geen verklaring nodig, je hoeft je gewoon niet zo te laten behandelen.
Ben bijna bij hem thuis.
Lees net op Facebook dat hij gisteren in de kroeg hing met drie andere vrouwen...
Dat verklaart waarom hij mij nooit meer iets terug gestuurd heeft
Dat verklaart het helemaal niet. De kroegen zijn in NL namelijk gewoon gemengd.
Daarnaast heb je geen verklaring nodig, je hoeft je gewoon niet zo te laten behandelen.
vrijdag 18 november 2011 om 11:54
Als ik jou was zou ik voortaan wat kritischer te zijn bij het 'uitzoeken' van een partner. Kijk meer naar zijn innerlijk en karakter, en of dat bij jou past. Waar wordt je vrolijk van? Niet meer puur kijken naar zijn uiterlijk en of het op papier een goede match is, zoals je dat zelf zegt.
Wat vind je nou ECHT belangrijk in een man. Waar wordt je gelukkig van?
Wat vind je nou ECHT belangrijk in een man. Waar wordt je gelukkig van?
vrijdag 18 november 2011 om 12:30
Weet dat de kroegen in Nederland gemengd zijn, hij was getagged in een bericht met drie andere vrouwen.
Kom net bij hem vandaan, hij lag nog in bed en ik moest aanbellen omdat de knip nog op de deur zat.
Hij ging direct weer naar boven in bed liggen.
Ik heb al mijn spullen gepakt en kon het niet laten om te vragen waarom hij gisteren niet meer geantwoord had.
Hij wist niet wat hij moest antwoorden zei hij.
Zijn gevoelens voor mij kwamen steeds meer terug maar blijkbaar niet voldoende.
Ik ben er echt kapot van en ik voel mij zo alleen.
Ik kan maar moeilijk bevatten dat het definitief over is.
Dat wil ik helemaal niet
Kom net bij hem vandaan, hij lag nog in bed en ik moest aanbellen omdat de knip nog op de deur zat.
Hij ging direct weer naar boven in bed liggen.
Ik heb al mijn spullen gepakt en kon het niet laten om te vragen waarom hij gisteren niet meer geantwoord had.
Hij wist niet wat hij moest antwoorden zei hij.
Zijn gevoelens voor mij kwamen steeds meer terug maar blijkbaar niet voldoende.
Ik ben er echt kapot van en ik voel mij zo alleen.
Ik kan maar moeilijk bevatten dat het definitief over is.
Dat wil ik helemaal niet
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 12:34
Hallo TO,
Wat jij nu allemaal schrijft, had ik een paar maanden geleden ook kunnen schrijven... Het is moeilijk, maar ik kan je beloven dat het allemaal beter gaat en dat je de juiste beslissing hebt genomen! Probeer leuke dingen te doen en aan jezelf te werken... Ik heb ook niet zo heel veel vrienden, maar toch een druk gevulde agenda hoor.
Onthoud vooral dat je het waard bent om een lieve vriend te hebben die er voor jou is en die je op de eerste plaats zet (en niet na sport/studie/vrienden/bier)
Wat jij nu allemaal schrijft, had ik een paar maanden geleden ook kunnen schrijven... Het is moeilijk, maar ik kan je beloven dat het allemaal beter gaat en dat je de juiste beslissing hebt genomen! Probeer leuke dingen te doen en aan jezelf te werken... Ik heb ook niet zo heel veel vrienden, maar toch een druk gevulde agenda hoor.
Onthoud vooral dat je het waard bent om een lieve vriend te hebben die er voor jou is en die je op de eerste plaats zet (en niet na sport/studie/vrienden/bier)
vrijdag 18 november 2011 om 12:42
Je gevoel zegt nu dat je het niet wil maar je verstand weet dat dit het beste is. Dat hij weer zijn bed in kruipt, onvoorstelbaar na zo'n lange relatie zou dat geen reactie moeten zijn als je vriendin de spullen komt halen omdat de relatie ten einde is.... dat gevoel van eenzaamheid doet veel pijn, probeer idd leuke dingen te doen en goed voor jezelf te zorgen ook al heb je daar nu geen zin in....
vrijdag 18 november 2011 om 13:56
Lieverd, wat je niet wil is alleen achterblijven terwijl iedereen om je heen is gesetteld. maar wat je ook het NIET wil is de rest van je leven ongelukkig zijn. Wat dat wordt je echt wel met zo'n #@**^vent
ga alsjeblieft (voorlopig) even niet op zoek naar een relatie maar ga je richten op hobby's. er zijn zooooveel leuke dingen om te doen. Ga bij een vereniging (o misschien wel 2) Het geeft invulling aan je tijd, iets om naar toe te gaan En je leert nog mensen kennen ook. Onderzoek of er vriendinnen zijn die iets nieuws met je willen uitproberen zoals een leuke workshop of cursus etc. ( en anders doe je hier een oproep:))
Hou je tijd zoveel mogelijk gevuld en als je alleen bent maak je het zo gezellig mogelijk voor jezelf. geniet van het feit dat je zelf mag bepalen wat je wilt eten, wat je wilt kijken op tv hoe laat je naar bed gaat etc.
Als je je daar goed bij gaat voelen dan komt die leuke kerel vast vanzelf!!!! succes!
ga alsjeblieft (voorlopig) even niet op zoek naar een relatie maar ga je richten op hobby's. er zijn zooooveel leuke dingen om te doen. Ga bij een vereniging (o misschien wel 2) Het geeft invulling aan je tijd, iets om naar toe te gaan En je leert nog mensen kennen ook. Onderzoek of er vriendinnen zijn die iets nieuws met je willen uitproberen zoals een leuke workshop of cursus etc. ( en anders doe je hier een oproep:))
Hou je tijd zoveel mogelijk gevuld en als je alleen bent maak je het zo gezellig mogelijk voor jezelf. geniet van het feit dat je zelf mag bepalen wat je wilt eten, wat je wilt kijken op tv hoe laat je naar bed gaat etc.
Als je je daar goed bij gaat voelen dan komt die leuke kerel vast vanzelf!!!! succes!
vrijdag 18 november 2011 om 16:09
Bedankt voor alle reacties, jullie slepen mij er echt doorheen.
Het besef komt iedere minuut harder binnen en op dit moment voel ik mij zo leeg en verdrietig.
Iedere keer als ik aan hem denk dan voel ik mij zo afgewezen en in de steek gelaten.
Ik weet dat ik mij uiteindelijk beter ga voelen maar ik kan mij dat eigenlijk nog niet voorstellen. Ook zijn ongeïnteresseerde en ongevoelige houding voelt als een trap na.
Heb hem inmiddels overal unfriend, evenals zijn familie en vrienden. Voel mij lullig tegenover laatstgenoemde maar ik moet dit voor mijzelf doen om het echt achter mij te kunnen laten.
Voel steeds de behoefte om te kijken of hij zijn relatiestatus al aangepast heeft maar daar zou ik mij niet mee bezig moeten houden.
Ik moet inderdaad gelukkig worden en mezelf accepteren maar hoe doe je dat?
Ik heb geen vriendinnen meer maar mail nu met een paar meiden van het forum. Ik wil weer leuke dingen om naar uit te kijken en heb op dit moment helemaal niets in het verschiet.
Omdat ik rond moet komen van een bijstandsnorm is het erg lastig om nieuwe activiteiten te ondernemen. Daarnaast wil ik ook niet overkomen als iemand die wanhopig op zoek is naar nieuwe vrienden, dat schrikt alleen maar af.
Waar vind je tegenwoordig nog een goede man?
Het besef komt iedere minuut harder binnen en op dit moment voel ik mij zo leeg en verdrietig.
Iedere keer als ik aan hem denk dan voel ik mij zo afgewezen en in de steek gelaten.
Ik weet dat ik mij uiteindelijk beter ga voelen maar ik kan mij dat eigenlijk nog niet voorstellen. Ook zijn ongeïnteresseerde en ongevoelige houding voelt als een trap na.
Heb hem inmiddels overal unfriend, evenals zijn familie en vrienden. Voel mij lullig tegenover laatstgenoemde maar ik moet dit voor mijzelf doen om het echt achter mij te kunnen laten.
Voel steeds de behoefte om te kijken of hij zijn relatiestatus al aangepast heeft maar daar zou ik mij niet mee bezig moeten houden.
Ik moet inderdaad gelukkig worden en mezelf accepteren maar hoe doe je dat?
Ik heb geen vriendinnen meer maar mail nu met een paar meiden van het forum. Ik wil weer leuke dingen om naar uit te kijken en heb op dit moment helemaal niets in het verschiet.
Omdat ik rond moet komen van een bijstandsnorm is het erg lastig om nieuwe activiteiten te ondernemen. Daarnaast wil ik ook niet overkomen als iemand die wanhopig op zoek is naar nieuwe vrienden, dat schrikt alleen maar af.
Waar vind je tegenwoordig nog een goede man?
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 16:26
Je gaat je uiteindelijk beter voelen, geloof me, en ook sterker! Nu zal je dat niet begrijpen maar heus die tijd komt.
Jezelf accepteren doe je door jezelf te leren kennen en te kijken naar wat je bent, waar je voor staat en hoe je bent in een relatie. Door te werken aan jezelf en je bewust te worden van je gedachtes/gedrag zal je veel leren over jezelf.
Klinkt misschien allemaal er wazig als ik dit zeg...
Dat jij je nu in de steek gelaten voelt is logisch, het is nu al twee keer heel snel gebeurd. Dat gevoel daar moet je even doorheen meid, moeilijk maar het gaat je lukken!
En die goede man die komt op een gegeven moment wel, als jij dat niet verw8
Jezelf accepteren doe je door jezelf te leren kennen en te kijken naar wat je bent, waar je voor staat en hoe je bent in een relatie. Door te werken aan jezelf en je bewust te worden van je gedachtes/gedrag zal je veel leren over jezelf.
Klinkt misschien allemaal er wazig als ik dit zeg...
Dat jij je nu in de steek gelaten voelt is logisch, het is nu al twee keer heel snel gebeurd. Dat gevoel daar moet je even doorheen meid, moeilijk maar het gaat je lukken!
En die goede man die komt op een gegeven moment wel, als jij dat niet verw8
vrijdag 18 november 2011 om 19:16
Zijn zusje heeft mij gebeld en vertelde dat..
Ik had hiervoor trouwens nog een berichtje geplaatst via de Viva forum iPhone app maar die is niet doorgekomen, hebben meer mensen daar wel eens last van?
Mijn email adres: chan-tall@hotmail.com
Ik had hiervoor trouwens nog een berichtje geplaatst via de Viva forum iPhone app maar die is niet doorgekomen, hebben meer mensen daar wel eens last van?
Mijn email adres: chan-tall@hotmail.com
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 21:02
Het klinkt waarschijnlijk erg zwaar allemaal maar momenteel heb ik geen vrienden, geen hobby's en geen baan. En ook geen familie waar ik op terug kan vallen.
Letterlijk en figuurlijk alleen op de wereld...
Ik ben druk bezig om bovenstaande 'op te lossen' maar dat gaat helaas niet zo snel als ik zou willen.
Heb het gevoel dat ik mezelf goed ken maar voornamelijk in negatieve zin. Ik voel mij mislukt: geen vaste baan, geen koophuis, geen hoge opleiding, geen relatie, geen huisje, boompje, beestje. Geen vrienden, geen familie.
Weet slecht wat ik wil omdat ik mijn leven lang bezig ben geweest met het pleasen van anderen. Weet ik niet of ik talenten heb en waar mijn kracht ligt.
Ook in relaties verlies ik mezelf ook uiteindelijk steeds. Ik vind samen gelukkig zijn heel belangrijk en maak keer op keer de fout te veel te investeren zodat hij maar niet weg gaat.
Wat hij uiteindelijk toch doet..
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven maar ik ken eigenlijk al mijn hele leven voornamelijk tegenslag. Het is erg moeilijk om dan positief te blijven. Iedereen heeft positieve ervaringen nodig om hoop en vertrouwen te houden...
Letterlijk en figuurlijk alleen op de wereld...
Ik ben druk bezig om bovenstaande 'op te lossen' maar dat gaat helaas niet zo snel als ik zou willen.
Heb het gevoel dat ik mezelf goed ken maar voornamelijk in negatieve zin. Ik voel mij mislukt: geen vaste baan, geen koophuis, geen hoge opleiding, geen relatie, geen huisje, boompje, beestje. Geen vrienden, geen familie.
Weet slecht wat ik wil omdat ik mijn leven lang bezig ben geweest met het pleasen van anderen. Weet ik niet of ik talenten heb en waar mijn kracht ligt.
Ook in relaties verlies ik mezelf ook uiteindelijk steeds. Ik vind samen gelukkig zijn heel belangrijk en maak keer op keer de fout te veel te investeren zodat hij maar niet weg gaat.
Wat hij uiteindelijk toch doet..
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven maar ik ken eigenlijk al mijn hele leven voornamelijk tegenslag. Het is erg moeilijk om dan positief te blijven. Iedereen heeft positieve ervaringen nodig om hoop en vertrouwen te houden...
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
vrijdag 18 november 2011 om 23:26
Hey, ik was nog lang niet klaar!! Dus ik ga gewoon verder:
Je voelt je alleen en je voelt je een mislukking. Maar dat ben je echt niet! Je bént toch aan het solliciteren? Je hébt toch een dak boven je hoofd? Je bent zo dapper geweest om je verhaal hier neer te zetten en daardoor heb je nu ook mail contact met wat meiden hier.
Ik vind je in je woorden slim en leuk overkomen. Dus die kan je alvast in je zak steken
En wat betreft je vriend..... Hij is niet jouw man. Hij heeft zich als een eikel gedragen. En ook al doet het nu zoveel pijn, het is beter zo. Want waarom iemand willen die jou zo behandeld? Zo was je toch ook niet gelukkig?
En dat hij zegt dat hij het heeft uitgemaakt? Pffff
Je voelt je alleen en je voelt je een mislukking. Maar dat ben je echt niet! Je bént toch aan het solliciteren? Je hébt toch een dak boven je hoofd? Je bent zo dapper geweest om je verhaal hier neer te zetten en daardoor heb je nu ook mail contact met wat meiden hier.
Ik vind je in je woorden slim en leuk overkomen. Dus die kan je alvast in je zak steken
En wat betreft je vriend..... Hij is niet jouw man. Hij heeft zich als een eikel gedragen. En ook al doet het nu zoveel pijn, het is beter zo. Want waarom iemand willen die jou zo behandeld? Zo was je toch ook niet gelukkig?
En dat hij zegt dat hij het heeft uitgemaakt? Pffff
vrijdag 18 november 2011 om 23:33
Nou moe stomme app!!!
Ik schreef dus: pffffff, mega kinderachtig van hem! Wel lief dat zijn zus je heeft gebeld toch?
Heb je ook geen 'oude' vrienden van vroeger die je weer eens kan bellen? Ik heb ook wel eens een vriendin gehad die mij uit het oog verloor toen ze een eikel, eh, vriend kreeg. Maar toen het over was was ze gewoon nog welkom bij md hoor! Iedereen maakt fouten!
Over fouten gesproken: jouw vriend was gewoon een foutje. Want laten we welwezen: iemand die jou zo behandelt kan niet eens jouw Grote Liefde zijn, want die doet niet zo!
Schrijf alle stomme dingen van hem op, dat zal je helpen als je het moeilijk hebt!
Misschien durfde hij het niet uit te maken en gedroeg hij zich daarom als een kont, zodat jij uiteindelijk de stekker er uit zou trekken. Dan is het naast een lul ook nog eens een lafaard. O, en vergeet leugenaar niet in het lijstje want hij loog ook over wie het had uitgemaakt.
Kortom: het doet pijn, je bent verdrietig, maar het is beter zo.
Misschien was dit wel het laatste zetje dat je nodig had om je eigen leven weer in handen te nemen.
Ga voor je zelf, ga je eigen mening weer vormen, en vergeet niet dat je er mag zijn!!
Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk een fijne nacht toe... Blijf hier schrijven, je bent niet alleen.
Ik schreef dus: pffffff, mega kinderachtig van hem! Wel lief dat zijn zus je heeft gebeld toch?
Heb je ook geen 'oude' vrienden van vroeger die je weer eens kan bellen? Ik heb ook wel eens een vriendin gehad die mij uit het oog verloor toen ze een eikel, eh, vriend kreeg. Maar toen het over was was ze gewoon nog welkom bij md hoor! Iedereen maakt fouten!
Over fouten gesproken: jouw vriend was gewoon een foutje. Want laten we welwezen: iemand die jou zo behandelt kan niet eens jouw Grote Liefde zijn, want die doet niet zo!
Schrijf alle stomme dingen van hem op, dat zal je helpen als je het moeilijk hebt!
Misschien durfde hij het niet uit te maken en gedroeg hij zich daarom als een kont, zodat jij uiteindelijk de stekker er uit zou trekken. Dan is het naast een lul ook nog eens een lafaard. O, en vergeet leugenaar niet in het lijstje want hij loog ook over wie het had uitgemaakt.
Kortom: het doet pijn, je bent verdrietig, maar het is beter zo.
Misschien was dit wel het laatste zetje dat je nodig had om je eigen leven weer in handen te nemen.
Ga voor je zelf, ga je eigen mening weer vormen, en vergeet niet dat je er mag zijn!!
Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk een fijne nacht toe... Blijf hier schrijven, je bent niet alleen.
zaterdag 19 november 2011 om 00:48
Hier even Ik denk dat je eerst eens aan jezelf moet werken TO. Je zegt dat je een laag zelfbeeld hebt en dat je je mislukt voelt. Het goede nieuws is dat je niet mislukt bent (dat zijn suggesties die je jezelf wijs maakt) en dat je aan je zelfbeeld kunt werken om dat op te krikken naar een vrouw met meer zelfvertrouwen.
De basis moet goed zijn, jezelf dus en ook jij alleen kan dat gaan veranderen. Als de basis niet goed is, zullen toekomstige relaties eveneens mislukken. Laten we heel eerlijk zijn; voor de meeste mannen is een vrouw met weinig zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld niet aantrekkelijk. Probeer je dat te compenseren met veel (overdreven) zorg en aandacht voor je kerel, is dat eveneens niet aantrekkelijk en zal eerder een man afstoten dan aan je binden. Mannen vinden zorgzaamheid en bemoedering prettig, maar het moet niet doorslaan.
Juist door je eerdere ervaringen heb je dat toch miss onbewust gedaan, waardoor je ex dat onbewust 'rook' en daardoor meer afstand ging nemen. Je wilde te graag en alles moest goed gaan, ook mannen kunnen een dergelijke houding ruiken en dan afstand nemen. De meeste mannen willen een vrouw die én zorgzaam en lief is én zelfstandig en zelfvertrouwen heeft.
Vooral dat laatste moet je echt aan gaan werken. Dat begint met een doel, zoals werk of een hobby en voor het opkikken van je zelfvertrouwen kun je ook eens met een goede coach gaan praten of eventueel in therapie gaan.
Sterkte
De basis moet goed zijn, jezelf dus en ook jij alleen kan dat gaan veranderen. Als de basis niet goed is, zullen toekomstige relaties eveneens mislukken. Laten we heel eerlijk zijn; voor de meeste mannen is een vrouw met weinig zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld niet aantrekkelijk. Probeer je dat te compenseren met veel (overdreven) zorg en aandacht voor je kerel, is dat eveneens niet aantrekkelijk en zal eerder een man afstoten dan aan je binden. Mannen vinden zorgzaamheid en bemoedering prettig, maar het moet niet doorslaan.
Juist door je eerdere ervaringen heb je dat toch miss onbewust gedaan, waardoor je ex dat onbewust 'rook' en daardoor meer afstand ging nemen. Je wilde te graag en alles moest goed gaan, ook mannen kunnen een dergelijke houding ruiken en dan afstand nemen. De meeste mannen willen een vrouw die én zorgzaam en lief is én zelfstandig en zelfvertrouwen heeft.
Vooral dat laatste moet je echt aan gaan werken. Dat begint met een doel, zoals werk of een hobby en voor het opkikken van je zelfvertrouwen kun je ook eens met een goede coach gaan praten of eventueel in therapie gaan.
Sterkte
zaterdag 19 november 2011 om 01:16
quote:Chan84 schreef op 18 november 2011 @ 00:49:
Bedankt voor de lieve reacties. Morgen moet ik nog mijn spullen halen en daar zie ik als een berg tegen op.
Dan is het echt definitief
Ik voel mij inderdaad eenzaam. Ik heb een lang pestverleden achter de rug en heb een extreem laag zelfbeeld.
En dat terwijl iedereen in mijn omgeving denkt dat ik overloop van zelfvertrouwen. Anderen bestempelen mij als mooi en sociaal, zelf voel ok dat helemaal niet zo.
Mijn uiterlijk is ook mijn schild. Ik kleed mij graag goed en verzorg mijzelf tot in de puntjes. Ik wantrouw veel mensen door ervaringen in het verleden maar desondanks glippen toch nog steeds de verkeerden door het net.
Ik denk dat ik mezelf redelijk goed ken maar zie voornamelijk negatieve dingen. Acceptatie is er niet bij.
Ik ben veel vriendinnen verloren de afgelopen jaren en heb geen sterke familiebanden. Daarbij opgeteld dat ik geen werk heb maakt dat ik mijzelf een mislukkeling voel.
Ik ben bijna altijd alleen en heb, nu mijn relatie uit is, niemand meer om leuke dingen mee te doen.
Niets meer om naar uit te kijken...
Ik hield oprecht van deze jongen en op papier is het een goede catch. In werkelijkheid is hij onvolwassen en verwend. Egoistisch en arrogant.
Tot het laatst heb ik voor hem gevochten. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven (verlatingsangst inderdaad) maar het liet hem allemaal koud.
Ik hoop dat alles snel beter wordt maar voorlopig voel ik mij heel erg kl*te!Lieve Chan, ik vind het heel sneu voor je dat je relatie zo gelopen is. Maar ik wil je even een tip geven. Je zegt dat zijn gevoelens minder werden en dat jij hebt gevochten voor deze relatie. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven. Dat is nou net wat je niet moet doen. Daar krijgt hij het helemaal spaans benauwd van. Laat nooit over je heen lopen en ga nooit alles voor hem doen, zoals huis schoonmaken, etc. Daarmee jaag je hem alleen maar weg. De fout die vrouwen maken wanneer hun man/vriend afstand neemt, is gaan trekken aan hem en dingen voor hem doen om te zorgen dat hij terug komt. Soms tot aan het onderdanige toe. Fout, je jaagt hem alleen maar verder weg. Hou zelf afstand, trek jezelf terug en dan is het mogelijk dat hij weer terug komt bij jou omdat hij voelt dat jij van hem weg gaat. Als hij nog wel gevoel voor je zou hebben en hij merkt dat jij zelf afstand gaat nemen, zal hij er alles aan doen om jou weer terug te krijgen. Tenzij de liefde natuurlijk over is, dan komt hij niet meer terug. Je hebt er nu niets meer aan, aan deze tip. Maar onthou hem voor je volgende relatie:-).
Bedankt voor de lieve reacties. Morgen moet ik nog mijn spullen halen en daar zie ik als een berg tegen op.
Dan is het echt definitief
Ik voel mij inderdaad eenzaam. Ik heb een lang pestverleden achter de rug en heb een extreem laag zelfbeeld.
En dat terwijl iedereen in mijn omgeving denkt dat ik overloop van zelfvertrouwen. Anderen bestempelen mij als mooi en sociaal, zelf voel ok dat helemaal niet zo.
Mijn uiterlijk is ook mijn schild. Ik kleed mij graag goed en verzorg mijzelf tot in de puntjes. Ik wantrouw veel mensen door ervaringen in het verleden maar desondanks glippen toch nog steeds de verkeerden door het net.
Ik denk dat ik mezelf redelijk goed ken maar zie voornamelijk negatieve dingen. Acceptatie is er niet bij.
Ik ben veel vriendinnen verloren de afgelopen jaren en heb geen sterke familiebanden. Daarbij opgeteld dat ik geen werk heb maakt dat ik mijzelf een mislukkeling voel.
Ik ben bijna altijd alleen en heb, nu mijn relatie uit is, niemand meer om leuke dingen mee te doen.
Niets meer om naar uit te kijken...
Ik hield oprecht van deze jongen en op papier is het een goede catch. In werkelijkheid is hij onvolwassen en verwend. Egoistisch en arrogant.
Tot het laatst heb ik voor hem gevochten. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven (verlatingsangst inderdaad) maar het liet hem allemaal koud.
Ik hoop dat alles snel beter wordt maar voorlopig voel ik mij heel erg kl*te!Lieve Chan, ik vind het heel sneu voor je dat je relatie zo gelopen is. Maar ik wil je even een tip geven. Je zegt dat zijn gevoelens minder werden en dat jij hebt gevochten voor deze relatie. Alles gedaan zodat hij maar zou blijven. Dat is nou net wat je niet moet doen. Daar krijgt hij het helemaal spaans benauwd van. Laat nooit over je heen lopen en ga nooit alles voor hem doen, zoals huis schoonmaken, etc. Daarmee jaag je hem alleen maar weg. De fout die vrouwen maken wanneer hun man/vriend afstand neemt, is gaan trekken aan hem en dingen voor hem doen om te zorgen dat hij terug komt. Soms tot aan het onderdanige toe. Fout, je jaagt hem alleen maar verder weg. Hou zelf afstand, trek jezelf terug en dan is het mogelijk dat hij weer terug komt bij jou omdat hij voelt dat jij van hem weg gaat. Als hij nog wel gevoel voor je zou hebben en hij merkt dat jij zelf afstand gaat nemen, zal hij er alles aan doen om jou weer terug te krijgen. Tenzij de liefde natuurlijk over is, dan komt hij niet meer terug. Je hebt er nu niets meer aan, aan deze tip. Maar onthou hem voor je volgende relatie:-).