Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zondag 20 november 2011 om 22:19
zondag 20 november 2011 om 22:26
zondag 20 november 2011 om 22:34
Ben ik helemaal met je eens, iemand weer zo gaan leren vertrouwen.... pfoe... Ik denk dat ik ook altijd behoorlijk wantrouwend zal zijn.. bij mijn ex dacht ik ook dat het goed zat en die kende ik al zo ontzettend lang... laat staan iemand waarmee je een relatie mee moet opbouwen.. ben heel erg bang dat mij dat niet meer gaat lukken...
zondag 20 november 2011 om 22:43
zondag 20 november 2011 om 22:54
is dat zo? Ik ben ook zo'n ouderwets typje...al jaren. Dacht ik altijd als ik dat soort dingen hoorde en las en was dan "trots" op ons dat wij zo'n goede relatie hadden waarin het houden van en respect hebben voor nog wel een rol speelde....tja...zoals ze hier zeggen: ie kiekt er wel op moar ie kiekt er niet in...vrij vertaald: je kunt niet in iemands hoofd kijken, je weet niet waar iemand mee bezig is. En dat stukje maakt mij ook bang naar de toekomst toe.....
zondag 20 november 2011 om 23:12
"het komt echt wel weer goed," zei mijn lieve Mr X net tegen mij toen ik het had over waar ik met jullie over schrijf; over foute mannen en het spoor van ellende erná. Ik denk ook echt dat dat zo is, zoals al meer mensen hier schreven. Maar dat zie je pas heel achteraf. Als ze zijn zoals ze eigenlijk blijken te zijn, ben je beter af zonder. Maar al die ellende die het veroorzaakt: pfoei!
Van mijn ex kan ik ook tientallen, zo niet honderen situaties bedenken waarvan ik eertijds al wist; hij houdt meer van zichzelf dan van mij.. En ook mijn Mr X, waarmee ik 11 maanden nadat ex er vandoor ging wat kreeg, is niet feilloos. Maar ik ook niet. Wel heb ik erg veel geleerd in de afgelopen 3 jaar. Meer dan in de 25 jaar daarvoor met ex. Daar ben ik dankbaar voor, ondanks alles. Ik heb net weer een supergezellig weekend achter de rug met X en mijn 4 kinderen en het kan dus.. Ik word daar helemaal blij van en kan het amper geloven. Oudste zoon heeft nl. de afgelopen drie jaar veel problemen gegeven, ook vanwege X (die hij niet eens kende), is zelfs uit huis geplaatst, en nu komt alles, sinds een maand of drie, weer goed. Oefff. Ik koester mijn geluk. En het klinkt dan idealer dan het is hoor, maar het is gelukkig genoeg. Het kan dus! (Terwijl ik zei dat ik niemand niemand niemand meer vertrouwde en dat ik zelfs geen man meer zou vertrouwen om even iets uit mijn tas te halen, b.w.v.s.) (En toen kwam ik X tegen; het prototype van een niet ideale man (want: type oudere jongere, bewust kinderloos enz enz). En ik vond hem zó lief en leuk! Hij is mijn adoptieman, besloot ik. (De jongste noemt hem; "mijn stiefvriend.")
Van mijn ex kan ik ook tientallen, zo niet honderen situaties bedenken waarvan ik eertijds al wist; hij houdt meer van zichzelf dan van mij.. En ook mijn Mr X, waarmee ik 11 maanden nadat ex er vandoor ging wat kreeg, is niet feilloos. Maar ik ook niet. Wel heb ik erg veel geleerd in de afgelopen 3 jaar. Meer dan in de 25 jaar daarvoor met ex. Daar ben ik dankbaar voor, ondanks alles. Ik heb net weer een supergezellig weekend achter de rug met X en mijn 4 kinderen en het kan dus.. Ik word daar helemaal blij van en kan het amper geloven. Oudste zoon heeft nl. de afgelopen drie jaar veel problemen gegeven, ook vanwege X (die hij niet eens kende), is zelfs uit huis geplaatst, en nu komt alles, sinds een maand of drie, weer goed. Oefff. Ik koester mijn geluk. En het klinkt dan idealer dan het is hoor, maar het is gelukkig genoeg. Het kan dus! (Terwijl ik zei dat ik niemand niemand niemand meer vertrouwde en dat ik zelfs geen man meer zou vertrouwen om even iets uit mijn tas te halen, b.w.v.s.) (En toen kwam ik X tegen; het prototype van een niet ideale man (want: type oudere jongere, bewust kinderloos enz enz). En ik vond hem zó lief en leuk! Hij is mijn adoptieman, besloot ik. (De jongste noemt hem; "mijn stiefvriend.")
maandag 21 november 2011 om 08:21
Hoi meiden, hoe is het?
Hova laat ff wat van je horen meis.
Hier word ik helemaal gek van sms'en en telefoontjes, reageer nergens op, maar is wel moeilijk.
Weet dat hij overspannen is, is hij al een jaar, maar ondanks alles gun ik hem dat niet.
Klinkt misschien raar, maar ik heb vrede met mijn beslissing, ik wil hem niet terug, maar dat hij zo over de rooie is, gun ik hem ook niet. Hij is en blijft de vader van mijn kinderen.
Hova laat ff wat van je horen meis.
Hier word ik helemaal gek van sms'en en telefoontjes, reageer nergens op, maar is wel moeilijk.
Weet dat hij overspannen is, is hij al een jaar, maar ondanks alles gun ik hem dat niet.
Klinkt misschien raar, maar ik heb vrede met mijn beslissing, ik wil hem niet terug, maar dat hij zo over de rooie is, gun ik hem ook niet. Hij is en blijft de vader van mijn kinderen.
maandag 21 november 2011 om 09:19
hey dilemma,
lees de post van bwitched een door van gisteren 13.55.
ik vind je ontzettend sterk en ben ook blij om te lezen dat je vrede met je beslissing hebt.
ik had een ontzettend lang verhaal getypt maar helaas opeens foetsie.
ik zal het nog een proberen.
ik snap het wel dat je hem dit niet gunt maar we hebben het over een volwassen vent die wel zijn eigen (oke de verkeerde) keuzes maakt maar dat is zijn eigen verantwoordelijkheid.
om jullie kinderen met zijn verdriet er bij te betrekken gaat mij echt te ver, wat die ex vent van jou nodig heeft is een dikke schop onder zijn kont.
waar haalt hij het lef vandaan om je dit voor de tweede maal aan te doen nadat het vertrouwen van de eerste keer vreemdgaan al nihil is doet hij het gewoon nog eens dunnetjes over.
dit is heel typisch eigen schuld dikke bult.
alleen hij heeft nu reuze spijt om dat hij nu op zijn daden word afgerekend en nu is de limiet bij jou bereikt.
je hebt nu gezegd genoeg is genoeg en ik vind dat hij het jou niet erg makkelijk maakt met al zijn gedrag en toch stug door blijven smsen (of je met een sms je huwelijk kan redden is toch niet te geloven het gemakzucht! smsjes sturen tja ik breek echt mijn b*k.hierover hoor.)
maar het verdriet wat hij jullie kinderen nu aandoet dat breekt toch je hard ik zou heel duidelijk zijn tegen hem dat je geen contact wil en dat hij je niet meer mag lastigvallen op de telefoon en dat je via de mail contact over de kinderen correspondeert. wat ik bedoel maak afspraken hierover want dit gaat jij niet trekken.
het kost al veel energie om uberhaupt met de kinderen,werk hobby's,sinterklaas etc elke dag bezig te zijn en het vreet energie elke keer dat hij weer wat laat horen via de telefoon.
je moet jezelf weer op de rit krijgen en ja ik merk ook jouw overlevingsdrang en kracht spat soms van het scherm af maar je bent er nog lang niet.
als je dan ook nog met een vervelende ex te maken hebt die je steeds weer benaderd en zo zit te huilen je ziet het ook aan je kinderen die gaan dat ook niet trekken. je hebt al medelijden met hem ,met een bedrieger die jou veelste veel pijn doet.
het moet niet gekker worden laat die lapzwans en probeer er geen energie meer in te steken.
probeer je ex kort te houden en maak duidelijke afspraken.
en zorg goed voor jezelf
lees de post van bwitched een door van gisteren 13.55.
ik vind je ontzettend sterk en ben ook blij om te lezen dat je vrede met je beslissing hebt.
ik had een ontzettend lang verhaal getypt maar helaas opeens foetsie.
ik zal het nog een proberen.
ik snap het wel dat je hem dit niet gunt maar we hebben het over een volwassen vent die wel zijn eigen (oke de verkeerde) keuzes maakt maar dat is zijn eigen verantwoordelijkheid.
om jullie kinderen met zijn verdriet er bij te betrekken gaat mij echt te ver, wat die ex vent van jou nodig heeft is een dikke schop onder zijn kont.
waar haalt hij het lef vandaan om je dit voor de tweede maal aan te doen nadat het vertrouwen van de eerste keer vreemdgaan al nihil is doet hij het gewoon nog eens dunnetjes over.
dit is heel typisch eigen schuld dikke bult.
alleen hij heeft nu reuze spijt om dat hij nu op zijn daden word afgerekend en nu is de limiet bij jou bereikt.
je hebt nu gezegd genoeg is genoeg en ik vind dat hij het jou niet erg makkelijk maakt met al zijn gedrag en toch stug door blijven smsen (of je met een sms je huwelijk kan redden is toch niet te geloven het gemakzucht! smsjes sturen tja ik breek echt mijn b*k.hierover hoor.)
maar het verdriet wat hij jullie kinderen nu aandoet dat breekt toch je hard ik zou heel duidelijk zijn tegen hem dat je geen contact wil en dat hij je niet meer mag lastigvallen op de telefoon en dat je via de mail contact over de kinderen correspondeert. wat ik bedoel maak afspraken hierover want dit gaat jij niet trekken.
het kost al veel energie om uberhaupt met de kinderen,werk hobby's,sinterklaas etc elke dag bezig te zijn en het vreet energie elke keer dat hij weer wat laat horen via de telefoon.
je moet jezelf weer op de rit krijgen en ja ik merk ook jouw overlevingsdrang en kracht spat soms van het scherm af maar je bent er nog lang niet.
als je dan ook nog met een vervelende ex te maken hebt die je steeds weer benaderd en zo zit te huilen je ziet het ook aan je kinderen die gaan dat ook niet trekken. je hebt al medelijden met hem ,met een bedrieger die jou veelste veel pijn doet.
het moet niet gekker worden laat die lapzwans en probeer er geen energie meer in te steken.
probeer je ex kort te houden en maak duidelijke afspraken.
en zorg goed voor jezelf
maandag 21 november 2011 om 14:13
quote:champoepel schreef op 20 november 2011 @ 22:09:
Ik kijk inderdaad wel 1000 katten uit de boom ja.
Wat zo'n man je toch aandoet...
En ook op deze leeftijd moet je helemaal oppassen.
De gescheiden mannen zijn net vrij en willen eens even gaan genieten van hun vrijheid.
Nooit weer deze ellende.
Wordt bejaardenhuis denk ik dat ik ooit weer een relatie aandurf.Zo dacht ik ook, na 4 jaar alleen te zijn geweest kreeg ik weer een relatie al gauw had ik zoiets van, ik stop , de angst om weer pijn gedaan te worden was overweldigend, tot dat ik bij mezelf dacht: ben jij besodemieterd alles van het goede wat je nu krijgt kan niemand je meer afnemen , en kijk nu vandaag over 2 weken zeg ik na 11 jaar bij elkaar wederom met heel mijn hart JA
Ik kijk inderdaad wel 1000 katten uit de boom ja.
Wat zo'n man je toch aandoet...
En ook op deze leeftijd moet je helemaal oppassen.
De gescheiden mannen zijn net vrij en willen eens even gaan genieten van hun vrijheid.
Nooit weer deze ellende.
Wordt bejaardenhuis denk ik dat ik ooit weer een relatie aandurf.Zo dacht ik ook, na 4 jaar alleen te zijn geweest kreeg ik weer een relatie al gauw had ik zoiets van, ik stop , de angst om weer pijn gedaan te worden was overweldigend, tot dat ik bij mezelf dacht: ben jij besodemieterd alles van het goede wat je nu krijgt kan niemand je meer afnemen , en kijk nu vandaag over 2 weken zeg ik na 11 jaar bij elkaar wederom met heel mijn hart JA
maandag 21 november 2011 om 22:03
@Ronnie; super; veel geluk samen!!
@Gianna; heerlijk! Het kan dus; opnieuw gelukkig worden, dat bewijzen jullie tweeen!!
@Star, het gaat niet heel best. Werken vandaag was erg zwaar, op een gegeven moment heeft iemand mijn groep moeten overnemen omdat ik zo hevig aan het hyperventileren was. Dat heb ik echt in geen jaren gehad, baal daar zo van. Heb ook erg veel last van hartkloppingen; de hele middag al, houdt gewoon niet op.
Wil er vrede mee hebben, maar lukt gewoon nog niet. Blijf denken aan hem en haar samen, pijn is allesverslindend. Ben echt niet sterk nu, nu het definitief is. Het doet zo'n pijn dat hij misschien wel met haar verder wil, krijg dat niet uit mijn hoofd. Wil het wel graag, word er gek van. Wou dat de woede nou eens de overhand nam.
Ik vind de hartkloppingen en hyperventileren best griezelig. Heb ik het hele jaar niet gehad, echt pas sinds gisterenavond. Baal er gewoon van. Wil het afsluiten, er vrede mee hebben, maar hoe doe ik dat? Hoort dit allemaal bij het proces wat ik doormoet?
@Gianna; heerlijk! Het kan dus; opnieuw gelukkig worden, dat bewijzen jullie tweeen!!
@Star, het gaat niet heel best. Werken vandaag was erg zwaar, op een gegeven moment heeft iemand mijn groep moeten overnemen omdat ik zo hevig aan het hyperventileren was. Dat heb ik echt in geen jaren gehad, baal daar zo van. Heb ook erg veel last van hartkloppingen; de hele middag al, houdt gewoon niet op.
Wil er vrede mee hebben, maar lukt gewoon nog niet. Blijf denken aan hem en haar samen, pijn is allesverslindend. Ben echt niet sterk nu, nu het definitief is. Het doet zo'n pijn dat hij misschien wel met haar verder wil, krijg dat niet uit mijn hoofd. Wil het wel graag, word er gek van. Wou dat de woede nou eens de overhand nam.
Ik vind de hartkloppingen en hyperventileren best griezelig. Heb ik het hele jaar niet gehad, echt pas sinds gisterenavond. Baal er gewoon van. Wil het afsluiten, er vrede mee hebben, maar hoe doe ik dat? Hoort dit allemaal bij het proces wat ik doormoet?
maandag 21 november 2011 om 22:15
quote:hova schreef op 21 november 2011 @ 22:03:
@Ronnie; super; veel geluk samen!!
@Gianna; heerlijk! Het kan dus; opnieuw gelukkig worden, dat bewijzen jullie tweeen!!
@Star, het gaat niet heel best. Werken vandaag was erg zwaar, op een gegeven moment heeft iemand mijn groep moeten overnemen omdat ik zo hevig aan het hyperventileren was. Dat heb ik echt in geen jaren gehad, baal daar zo van. Heb ook erg veel last van hartkloppingen; de hele middag al, houdt gewoon niet op.
Wil er vrede mee hebben, maar lukt gewoon nog niet.
Dat hoeft ook nog helemaal niet. Komt vanzelf wel.
Blijf denken aan hem en haar samen, pijn is allesverslindend. Ben echt niet sterk nu, nu het definitief is. Het doet zo'n pijn dat hij met haar verder wil, krijg dat niet uit mijn hoofd.
Het is maar zeer de vraag wat er van die liefde overblijft nu het geheimzinnige en het spannende eraf is. Het gebeurt maar zeer zelden dat iemand blijft bij degene waarvoor hij/zij de vaste partner verlaat. Bovendien heeft jouw man jou niet verlaten: hij gaf niet genoeg om haar om de knoop door te hakken namelijk. Als zij echt de liefde van zijn leven was, als hij echt verder had gewild met haar, had hij dat wel degelijk gedaan.
Wil het wel graag, word er gek van. Wou dat de woede nou eens de overhand nam.
Ik vind de hartkloppingen en hyperventileren best griezelig. Heb ik het hele jaar niet gehad, echt pas sinds gisterenavond. Baal er gewoon van. Wil het afsluiten, er vrede mee hebben, maar hoe doe ik dat? Hoort dit allemaal bij het proces wat ik doormoet?
Wat er bij jouw proces hoort kunnen wij niet weten, daar ga je nu achter komen. Wees gerust: ook hieraan komt een keer een einde, echt waar. Het gaat langzaam, en je zal vast nog wel wat dalen tegenkomen, maar er komt een dag waarop je er ineens een paar uur niet aan gedacht hebt. Die uren worden steeds langer, en af en toe val je weer terug.
Dan komt er een moment waarop je zomaar ineens heel erg hard kan lachen om iets stoms. Waarop je, als is het maar voor een paar minuten, je onbezorgdheid terug hebt.
Tot die tijd: wees verdrietig, huil, scheld, doe wat je wil, accepteer nou maar even je verdriet. MAAR.... zorg goed voor jezelf. Eet goed ook al heb je totaal geen honger. Maak een lijst met wat je op een dag nodig hebt, en werk dat naar binnen, al is het met lange tanden. Ga op tijd naar bed al kan je niet slapen. Haal af en toe een frisse neus. Het was voor mij ooit mijn houvast en het heeft mij enorm geholpen bij een weliswaar ander, maar daarom zeker niet minder heftig verdriet.
@Ronnie; super; veel geluk samen!!
@Gianna; heerlijk! Het kan dus; opnieuw gelukkig worden, dat bewijzen jullie tweeen!!
@Star, het gaat niet heel best. Werken vandaag was erg zwaar, op een gegeven moment heeft iemand mijn groep moeten overnemen omdat ik zo hevig aan het hyperventileren was. Dat heb ik echt in geen jaren gehad, baal daar zo van. Heb ook erg veel last van hartkloppingen; de hele middag al, houdt gewoon niet op.
Wil er vrede mee hebben, maar lukt gewoon nog niet.
Dat hoeft ook nog helemaal niet. Komt vanzelf wel.
Blijf denken aan hem en haar samen, pijn is allesverslindend. Ben echt niet sterk nu, nu het definitief is. Het doet zo'n pijn dat hij met haar verder wil, krijg dat niet uit mijn hoofd.
Het is maar zeer de vraag wat er van die liefde overblijft nu het geheimzinnige en het spannende eraf is. Het gebeurt maar zeer zelden dat iemand blijft bij degene waarvoor hij/zij de vaste partner verlaat. Bovendien heeft jouw man jou niet verlaten: hij gaf niet genoeg om haar om de knoop door te hakken namelijk. Als zij echt de liefde van zijn leven was, als hij echt verder had gewild met haar, had hij dat wel degelijk gedaan.
Wil het wel graag, word er gek van. Wou dat de woede nou eens de overhand nam.
Ik vind de hartkloppingen en hyperventileren best griezelig. Heb ik het hele jaar niet gehad, echt pas sinds gisterenavond. Baal er gewoon van. Wil het afsluiten, er vrede mee hebben, maar hoe doe ik dat? Hoort dit allemaal bij het proces wat ik doormoet?
Wat er bij jouw proces hoort kunnen wij niet weten, daar ga je nu achter komen. Wees gerust: ook hieraan komt een keer een einde, echt waar. Het gaat langzaam, en je zal vast nog wel wat dalen tegenkomen, maar er komt een dag waarop je er ineens een paar uur niet aan gedacht hebt. Die uren worden steeds langer, en af en toe val je weer terug.
Dan komt er een moment waarop je zomaar ineens heel erg hard kan lachen om iets stoms. Waarop je, als is het maar voor een paar minuten, je onbezorgdheid terug hebt.
Tot die tijd: wees verdrietig, huil, scheld, doe wat je wil, accepteer nou maar even je verdriet. MAAR.... zorg goed voor jezelf. Eet goed ook al heb je totaal geen honger. Maak een lijst met wat je op een dag nodig hebt, en werk dat naar binnen, al is het met lange tanden. Ga op tijd naar bed al kan je niet slapen. Haal af en toe een frisse neus. Het was voor mij ooit mijn houvast en het heeft mij enorm geholpen bij een weliswaar ander, maar daarom zeker niet minder heftig verdriet.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 21 november 2011 om 22:27
@Tascha, eng he die hartkloppingen... Ik ben ook afgevallen inderdaad, gewoon geen trek/geen zin om te eten. Eet omdat het moet met de kinderen mee.
@Bwitched, heb dat zeer zeldzame voorbeeld in de familie; zus van bijna-ex is verder gegaan met haar minnaar van toen (die overigens ook 15 jaar ouder is). En hij heeft mij inderdaad niet verlaten voor haar, reden waarom ik maar blijf denken dat ik langer had moeten volhouden; hij ging immers toch niet bij me weg, daar had hij geen lef genoeg voor. Sta nog steeds achter mijn keuzes hoor, maar toch... En misschien gaat hij alsnog met haar verder, de gedachte alleen al maakt me gek.
Hij zegt steeds maar dat hij me geen pijn meer wil doen, maar juist het met haar verder gaan is hetgene dat me het meeste pijn doet.
Ik weet dat er een einde aan komt, maar het gaat zo langzaam. En ik dacht niet verder naar beneden te kunnen glijden, maar het is sinds ik heb gezegd dat ik wil scheiden eigenlijk nog erger geworden. Het doet gewoon zo'n pijn.
Ik wil weer lachen, weer zelfvertrouwen hebben, weer blij zijn om iets kleins, weer oprecht genieten. Een jaar is zo lang, is het nog niet genoeg? Tjeez, wat een zelfmedelijden; haat mezelf daarom. Ben niet van het zelfmedelijden normaal gesproken, meer van; schouders eronder en doorgaan. Maar nu heb ik het even echt niet meer.
@Bwitched, heb dat zeer zeldzame voorbeeld in de familie; zus van bijna-ex is verder gegaan met haar minnaar van toen (die overigens ook 15 jaar ouder is). En hij heeft mij inderdaad niet verlaten voor haar, reden waarom ik maar blijf denken dat ik langer had moeten volhouden; hij ging immers toch niet bij me weg, daar had hij geen lef genoeg voor. Sta nog steeds achter mijn keuzes hoor, maar toch... En misschien gaat hij alsnog met haar verder, de gedachte alleen al maakt me gek.
Hij zegt steeds maar dat hij me geen pijn meer wil doen, maar juist het met haar verder gaan is hetgene dat me het meeste pijn doet.
Ik weet dat er een einde aan komt, maar het gaat zo langzaam. En ik dacht niet verder naar beneden te kunnen glijden, maar het is sinds ik heb gezegd dat ik wil scheiden eigenlijk nog erger geworden. Het doet gewoon zo'n pijn.
Ik wil weer lachen, weer zelfvertrouwen hebben, weer blij zijn om iets kleins, weer oprecht genieten. Een jaar is zo lang, is het nog niet genoeg? Tjeez, wat een zelfmedelijden; haat mezelf daarom. Ben niet van het zelfmedelijden normaal gesproken, meer van; schouders eronder en doorgaan. Maar nu heb ik het even echt niet meer.
maandag 21 november 2011 om 22:29
maandag 21 november 2011 om 22:30