Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zondag 20 november 2011 om 13:13
Je komt sterk over dilemma.. Kun je iets van je kracht naar mij sturen? Ik zou m zo laten terugkomen op dit moment. En hier geen smeek-smsjes; hij zit gewoon bij haar.. Herken wel wat je schrijf, bij ons ook meer rust en gezelligheid in huis maar god wat mis ik 'ons gezin'...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
zondag 20 november 2011 om 13:27
Hova is het misschien een idee dat soort dingen te overleggen met je 'ex' zonder dat je kids erbij zijn? Want nu horen ze wat er gezegd wordt en voelen ze de teleurstelling direct en laten dit horen ook. Wanneer dat mogelijk is lijkt dat mij dat voor jou prettiger, geen last van meeluisteroortjes en dan kun je ook eerlijk zeggen wat je wilt zonder rekening te houden.
zondag 20 november 2011 om 13:31
@soyli, ja hoor meis, komt eraan!
Weet je vraag jezelf eens af of je hem echt terug wil, elke keer dat hij later thuis is, elk telefoontje wat binnenkomt, elk smsje vraag je je af van wie is het, waar is hij.
Dat is hier een jaar zo geweest en ben blij dat ik niet meer zo hoef te leven, telkens maar op je hoede wezen, elk woord van hem op een gouden weegschaal leggen.
Nu heb ik eindelijk rust en ik heb er veel aan, merk dat ik lekkerder in mijn vel zit, voor het eerst sinds een jaar tijd.
Weet je vraag jezelf eens af of je hem echt terug wil, elke keer dat hij later thuis is, elk telefoontje wat binnenkomt, elk smsje vraag je je af van wie is het, waar is hij.
Dat is hier een jaar zo geweest en ben blij dat ik niet meer zo hoef te leven, telkens maar op je hoede wezen, elk woord van hem op een gouden weegschaal leggen.
Nu heb ik eindelijk rust en ik heb er veel aan, merk dat ik lekkerder in mijn vel zit, voor het eerst sinds een jaar tijd.
zondag 20 november 2011 om 13:34
Nou Hova, hij is wel lekker bezig zeg.
Eerst hoogst persoonlijk jullie huwelijk vernielen, vreemdgaan, het allemaal niet meer weten, er niet voor gaan, geen relatietherapie willen, achterover leunen en jou de kooltjes uit het vuur laten halen, een proefscheiding met voorwaarden, die voorwaarden vervolgens verbreken, en nu gaat hij zielig lopen doen?
Hij huilt, ja want hij krijgt nu voor het eerst de rekening gepresenteerd voor zijn gedrag van het afgelopen jaar.
Nu pas krijgt hij de consequenties voor zijn kiezen, en dat doet zeer.
Ja dat geloof ik direct.
Maar nu is hij te laat, en ik vind het wederom een rotstreek dat hij met zijn tranen jou weer probeert te latenwankelen.
Volgens mij is het gewoon een slappe zak, sorry hoor.
Hij heeft kansen genoeg gehad toch?
Hij had toch geen contact met haar op hoeven nemen?
Hij had toch voor jou kunnen knokken toen hij de kans had
Maar nee, grenzen oprekken, jou het werk laten doen..
Het is een klein kind dat nu met huilen zijn zin alsnog probeert te krijgen.
Hoe kan jullie huwelijk ooit nog weer goed komen? Niet toch?
Is er niet al veel te veel gebeurd?
Als... ja als er uberhaupt ooit nog een kans inzit voor jullie, dan zet je nu door, dan gaan jullie ieder je eigen weg, dan leef en leer je, allebei.
Een doorstart is nu sowieso uitgesloten, niet met de personen die jullie nu zijn, gemangeld, en murw geslagen door het gelieg en gedraai van de afgelopen tijd...
Ga eerst maar eens alleen verder, leef, leer, groei en ontdek jezelf.
Als hij dat nou ook eens zou doen, dan zie je over een paar jaar wel weer verder toch?
Ik heb die gedachte ook losgelaten inmiddels, want ik zie dat ik wel veranderd ben, dat ik wel heb geleerd van alles wat er is gebeurd.
en ik zie hoe mijn ex is blijven steken, hoe hij op dezelfde voet verdergaat.
Dus voor ons is het nooit meer een optie...
Hova laat je niet inpakken door zijn krokodillentranen.
Denk maar aan al jouw tranen, aan hoe hij je heeft laten zakken.
En hoe hij je de laatste tijd weer wilde kussen en vervolgens de avond erna met haar af te spreken.
Om te onderzoeken of er wederzijdse gevoelens waren!?!?
Zijn gevoelens weet hij, dus het onderzoek betrof haar!
Kom op zeg.
Hou vol hoor.
Eerst hoogst persoonlijk jullie huwelijk vernielen, vreemdgaan, het allemaal niet meer weten, er niet voor gaan, geen relatietherapie willen, achterover leunen en jou de kooltjes uit het vuur laten halen, een proefscheiding met voorwaarden, die voorwaarden vervolgens verbreken, en nu gaat hij zielig lopen doen?
Hij huilt, ja want hij krijgt nu voor het eerst de rekening gepresenteerd voor zijn gedrag van het afgelopen jaar.
Nu pas krijgt hij de consequenties voor zijn kiezen, en dat doet zeer.
Ja dat geloof ik direct.
Maar nu is hij te laat, en ik vind het wederom een rotstreek dat hij met zijn tranen jou weer probeert te latenwankelen.
Volgens mij is het gewoon een slappe zak, sorry hoor.
Hij heeft kansen genoeg gehad toch?
Hij had toch geen contact met haar op hoeven nemen?
Hij had toch voor jou kunnen knokken toen hij de kans had
Maar nee, grenzen oprekken, jou het werk laten doen..
Het is een klein kind dat nu met huilen zijn zin alsnog probeert te krijgen.
Hoe kan jullie huwelijk ooit nog weer goed komen? Niet toch?
Is er niet al veel te veel gebeurd?
Als... ja als er uberhaupt ooit nog een kans inzit voor jullie, dan zet je nu door, dan gaan jullie ieder je eigen weg, dan leef en leer je, allebei.
Een doorstart is nu sowieso uitgesloten, niet met de personen die jullie nu zijn, gemangeld, en murw geslagen door het gelieg en gedraai van de afgelopen tijd...
Ga eerst maar eens alleen verder, leef, leer, groei en ontdek jezelf.
Als hij dat nou ook eens zou doen, dan zie je over een paar jaar wel weer verder toch?
Ik heb die gedachte ook losgelaten inmiddels, want ik zie dat ik wel veranderd ben, dat ik wel heb geleerd van alles wat er is gebeurd.
en ik zie hoe mijn ex is blijven steken, hoe hij op dezelfde voet verdergaat.
Dus voor ons is het nooit meer een optie...
Hova laat je niet inpakken door zijn krokodillentranen.
Denk maar aan al jouw tranen, aan hoe hij je heeft laten zakken.
En hoe hij je de laatste tijd weer wilde kussen en vervolgens de avond erna met haar af te spreken.
Om te onderzoeken of er wederzijdse gevoelens waren!?!?
Zijn gevoelens weet hij, dus het onderzoek betrof haar!
Kom op zeg.
Hou vol hoor.
zondag 20 november 2011 om 13:53
Newwoman, ik weet niet waar zijn tranen vandaan kOmen, maar ik kan er niets mee en ben trots op mezelf dat ik mijn tranen binnen kOn houden. Maar moeilijk is het wel...
Siss, wij bespreken niks samen waar de kinderen bij zijn, veel te confronterend voor ze. Gesprek met oudste over Sint was alleen met hem.
Zie dat het wel zo lijkt als ik het teruglees, maar is absoluut niet zo. Daar zijn we heel voorzichtig in.
Siss, wij bespreken niks samen waar de kinderen bij zijn, veel te confronterend voor ze. Gesprek met oudste over Sint was alleen met hem.
Zie dat het wel zo lijkt als ik het teruglees, maar is absoluut niet zo. Daar zijn we heel voorzichtig in.
zondag 20 november 2011 om 13:55
Lieve Hova, je snijdt zijn terugweg af. Voorheen was zijn leven lekker veilig. Twee vrouwen die hem allebei wilden. Hij voelde zich gelukkig, machtig, gewild ook vooral. Een zeer luxe positie, en hij wilde graag de vrijheid om daar van te genieten. Jij was voor hem die lastige mama, die hem verbood om buiten te spelen.
Maar nu is er geen weg terug meer. Het speelkwartier is over en hij had waarschijnlijk niet verwacht dat het zo ver zou komen. Natuurlijk doet deze realitycheck pijn. Nu beseft hij wat hij kwijt raakt, en wil hij als een klein jongetje terug op schoot.
Houd vol, Hova. Je kan altijd later nog beslissen om samen verder te gaan. Zorg nu eerst maar goed voor jezelf, en in jouw geval betekent dat jezelf beschermen tegen het gedrag van jouw ex (aldus spreekt de stuurvrouw die natuurlijk aan de wal staat en zo makkelijk praten heeft, maar daarom niet minder oprecht gemeend)
Maar nu is er geen weg terug meer. Het speelkwartier is over en hij had waarschijnlijk niet verwacht dat het zo ver zou komen. Natuurlijk doet deze realitycheck pijn. Nu beseft hij wat hij kwijt raakt, en wil hij als een klein jongetje terug op schoot.
Houd vol, Hova. Je kan altijd later nog beslissen om samen verder te gaan. Zorg nu eerst maar goed voor jezelf, en in jouw geval betekent dat jezelf beschermen tegen het gedrag van jouw ex (aldus spreekt de stuurvrouw die natuurlijk aan de wal staat en zo makkelijk praten heeft, maar daarom niet minder oprecht gemeend)
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zondag 20 november 2011 om 14:04
Misschien heb je gelijk, bwitched. Ik ga zeker weten voorlopig alleen verder, eerst rust voor mezelf creëren. Mochten we over een jaar of twee jaar alsnog beslissen dat we bij elkaar horen, kan dat altijd nog. Voor nu wil ik rust in mijn leven en mijn eigen koers gaan bepalen, hoe moeilijk ook want ik hou nog steeds veel van hem (weet ook niet hoe dat mogelijk is, maar hij blijft natuurlijk degene met wie ik twintig heerlijke jaren heb doorgebracht en van wie ik drie prachtige kinderen heb). En hij kan spelen met wie hij wil momenteel. Ik geloof alleen niet dat hij daar nu zo heel gelukkig mee is.
zondag 20 november 2011 om 15:28
Vanmorgen maar ff de tel gecheckt van hem... Fout ik weet het. Ik had hem gezegt dat als hij voor mij wil gaan dat ie het fatsoen moet hebben om te vechten voor me en te stoppen met sms en. Maar ja mijn intuitie laat mij dus niet in de steek.. Hij heeft nog sms contact. blijkbaar is die drang groter dan te vechten voor mij. Een slippertje kan ik nog vergeven als we er voor vechten, maar dit respectloze gedrag. Het doet me zeer. Loop te janken en hij vraagt waarom...
Zeer waarschijnlijk heb ik in jan een huis voor mij en de kids. Mensen proberen deze te verkopen, maar in deze tijden loopt dat niet zo hard.. dan kan ik zolang erin.. Het is veroudert, maar wel eventueel een eigen plekje...
Wat een verdriet. Ik ga hem toch zeker niet weer vragen om te stoppen. ???? nee dacht het niet. Ben helemaal klaar met de liefde.. zit er emotioneel erg doorheen.
Zeer waarschijnlijk heb ik in jan een huis voor mij en de kids. Mensen proberen deze te verkopen, maar in deze tijden loopt dat niet zo hard.. dan kan ik zolang erin.. Het is veroudert, maar wel eventueel een eigen plekje...
Wat een verdriet. Ik ga hem toch zeker niet weer vragen om te stoppen. ???? nee dacht het niet. Ben helemaal klaar met de liefde.. zit er emotioneel erg doorheen.
zondag 20 november 2011 om 15:38
zondag 20 november 2011 om 15:47
@ champoepel ik weet dat ik het eigenlijk niet moet doen, maar iedere keer als hij aardig doet en mij een knuffel wil geven of wil troosten in mijn verdriet, zoek ik vervolgens de bevestiging dat ie toch echt eigenlijk een lamzak is...
vraag mij soms echt af of ik het dan echt niet waard ben?? ook stom, want ik weet dat ik er mag zijn.. maar ja mijn brein denkt soms anders... en je blijft denken denken en denken wat als.. en wat nu.. en de kids.. bla bla.
vraag mij soms echt af of ik het dan echt niet waard ben?? ook stom, want ik weet dat ik er mag zijn.. maar ja mijn brein denkt soms anders... en je blijft denken denken en denken wat als.. en wat nu.. en de kids.. bla bla.
zondag 20 november 2011 om 15:54
Dat snap ik, geloof me, ik heb het jaaaaaren gedaan.
Zelfs nog na 11 jaar zou ex terug willen.
Hij doet lief in mijn gezicht, maar ik weet gewoon dat hij anderen in zijn broekzak heeft.
Ik heb mezelf gek gemaakt met controleren, tot ik dacht, wil ik zo'n relatie?
Nee, laat hem maar doen.
Het doet me nu geen pijn meer.
Het kostte me zoveel energie, die had ik beter in mezelf kunnen steken.
Ik wil een man die me gelukkig en blij maakt, nooit meer een man die me laat huilen.
Zelfs nog na 11 jaar zou ex terug willen.
Hij doet lief in mijn gezicht, maar ik weet gewoon dat hij anderen in zijn broekzak heeft.
Ik heb mezelf gek gemaakt met controleren, tot ik dacht, wil ik zo'n relatie?
Nee, laat hem maar doen.
Het doet me nu geen pijn meer.
Het kostte me zoveel energie, die had ik beter in mezelf kunnen steken.
Ik wil een man die me gelukkig en blij maakt, nooit meer een man die me laat huilen.
zondag 20 november 2011 om 16:22
Nee ik wil het ook niet zegt mijn verstand, maar uiteindelijk wil je zo graag dat het anders zou zijn. Ik wil ook een man die om mij geeft en van mij houdt zoals ik ben en die me steunt door dik en dun.. af en toe eens ruzie om vervolgens heftig in bed te belanden als je het goed heb gemaakt... tja dacht werkelijk dat ik het had... maar ja het is niet zo.
hij doet echt zijn best aardig te doen, maar ik merk dat ik hem steeds minder kan geven.. minder affectie heb voor hem enz. Volgens mij heeft hij echt niet door dat hij heel fout bezig is zo. Of hij wil dat ik er een einde aan brei, maar zo was hij nooit. Hij was altijd en altijd heel eerlijk tegen me. We gingen heel vaak uit bed om vervolgens in de keuken alles te bespreken wat ons dwars zat enz.. Tot het laatste half jaar blijkt... En dan maak je deze sores mee... Heftig allemaal
hij doet echt zijn best aardig te doen, maar ik merk dat ik hem steeds minder kan geven.. minder affectie heb voor hem enz. Volgens mij heeft hij echt niet door dat hij heel fout bezig is zo. Of hij wil dat ik er een einde aan brei, maar zo was hij nooit. Hij was altijd en altijd heel eerlijk tegen me. We gingen heel vaak uit bed om vervolgens in de keuken alles te bespreken wat ons dwars zat enz.. Tot het laatste half jaar blijkt... En dan maak je deze sores mee... Heftig allemaal
zondag 20 november 2011 om 16:23
zondag 20 november 2011 om 16:34
quote:hova schreef op 20 november 2011 @ 12:52:
Thanx Dilemma, jongste geniet iig met haar vriendjes/vriendinnetjes. Heb het net met bijna-ex over Sinterklaas gehad. Heb gezegd dat ik het eigenlijk niet met hem wil vieren, waarop hij weer begon te huilen. Ik heb het gelukkig droog gehouden, maar was wel heel moeilijk. Wat wil hij nou; hij wil mij niet meer maar bij elke stap die ik neem om van hem los te komen, huilt hij. Hij wil dit toch?
Anyway, oudste heeft me bijna smekend gevraagd of we het toch niet samen kunnen vieren. Ex en ik hebben gezegd er over na te gaan denken de komende dagen.
Oudste is ook heel erg boos nu. Heeft mij gisteren gezegd dat hij haar echt nooit van zijn leven wil zien. Hij had echt pijn. Vond het zo moeilijk. Heb gezegd dat hij zelf mag bepalen wie hij wel of niet ziet. Tjeez, waarom kon ik dit niet voorkomen voor ze?
Hoewel echt ruk voor de kinderen, zou ik het toch niet doen, dat samen Sinterklaas vieren. Daar zijn jullie allebei niet stevig genoeg voor nu, emotioneel.
Met Sinterklaas is het gezellig, kaarsje aan, warme chocomel, banketstaaf, blije kindergezichtjes en voor je het weet zijn jullie weer een gezinnetje, vallen julle elkaar in de armen, terwijl er niks veranderd is en je bijna-ex afgelopen week nog fijn bezig was met het 'uitzoeken van zijn gevoelend voor KV'.
Hij huilt, hij heeft verdriet, niemand zegt dat hij dat niet heeft, dat dat niet oprecht is of dat hij zich aanstelt. Als het even meezit voelt hij zich ontzettend kut, terecht, na twintig jaar huwelijk. Maar hij heeft het wel stukgemaakt. Omdat hij - blijkbaar - niet anders kon. En jij echt zowat gedwóngen werd om de stekker uit dat huwelijk te trekken.
Dus verdriet kan heel goed, heb jij ook, maar echt, samen het 'heerlijk avondje' gaan zitten vieren als gezien, dat is nu, voor jullie volwassenen, nog veel te beladen.
Het zou mooi zijn, heel mooi, als dat over een jaar of zo kan.
Thanx Dilemma, jongste geniet iig met haar vriendjes/vriendinnetjes. Heb het net met bijna-ex over Sinterklaas gehad. Heb gezegd dat ik het eigenlijk niet met hem wil vieren, waarop hij weer begon te huilen. Ik heb het gelukkig droog gehouden, maar was wel heel moeilijk. Wat wil hij nou; hij wil mij niet meer maar bij elke stap die ik neem om van hem los te komen, huilt hij. Hij wil dit toch?
Anyway, oudste heeft me bijna smekend gevraagd of we het toch niet samen kunnen vieren. Ex en ik hebben gezegd er over na te gaan denken de komende dagen.
Oudste is ook heel erg boos nu. Heeft mij gisteren gezegd dat hij haar echt nooit van zijn leven wil zien. Hij had echt pijn. Vond het zo moeilijk. Heb gezegd dat hij zelf mag bepalen wie hij wel of niet ziet. Tjeez, waarom kon ik dit niet voorkomen voor ze?
Hoewel echt ruk voor de kinderen, zou ik het toch niet doen, dat samen Sinterklaas vieren. Daar zijn jullie allebei niet stevig genoeg voor nu, emotioneel.
Met Sinterklaas is het gezellig, kaarsje aan, warme chocomel, banketstaaf, blije kindergezichtjes en voor je het weet zijn jullie weer een gezinnetje, vallen julle elkaar in de armen, terwijl er niks veranderd is en je bijna-ex afgelopen week nog fijn bezig was met het 'uitzoeken van zijn gevoelend voor KV'.
Hij huilt, hij heeft verdriet, niemand zegt dat hij dat niet heeft, dat dat niet oprecht is of dat hij zich aanstelt. Als het even meezit voelt hij zich ontzettend kut, terecht, na twintig jaar huwelijk. Maar hij heeft het wel stukgemaakt. Omdat hij - blijkbaar - niet anders kon. En jij echt zowat gedwóngen werd om de stekker uit dat huwelijk te trekken.
Dus verdriet kan heel goed, heb jij ook, maar echt, samen het 'heerlijk avondje' gaan zitten vieren als gezien, dat is nu, voor jullie volwassenen, nog veel te beladen.
Het zou mooi zijn, heel mooi, als dat over een jaar of zo kan.
zondag 20 november 2011 om 16:39
Ik begrijp mannen ook niet (of vrouwen als het de omgekeerde situatie is).
Ook ik kon geen affectie meer tonen, juist omdat hij met anderen bezig was altijd.
Draaide hij het om, "ik had toch geen seks bij jou, ik voel me niet schuldig hoor."
Als een man me ongelukkig maakt wil ik er geen seks mee, ik kan het niet eens blokkeer volledig.
Ik heb ook geen zin om beter te gaan moeten zijn als een andere vrouw.
Geen zin om te moeten concureren en doe dat dan ook niet.
Ook ik kon geen affectie meer tonen, juist omdat hij met anderen bezig was altijd.
Draaide hij het om, "ik had toch geen seks bij jou, ik voel me niet schuldig hoor."
Als een man me ongelukkig maakt wil ik er geen seks mee, ik kan het niet eens blokkeer volledig.
Ik heb ook geen zin om beter te gaan moeten zijn als een andere vrouw.
Geen zin om te moeten concureren en doe dat dan ook niet.
zondag 20 november 2011 om 16:39
@ Hova
O en waarom jij dat niet hebt kunnen voorkomen, dat papa vroeg of laat een keer met de nieuwe mevrouw op de proppen gaat komen bij de kinderen, daar kun jij niets en niemendal aan doen. Als je dat gekund had, dan had je het wel gedaan.
Hoof, zonder gemeen te willen zijn tegen jou, want ik hak nog liever een vinger af en dat weet je wel, denk ik dat het goed is als je probeert om los te laten dat jij altijd maar overal invloed op hebt of iets aan kunt doen. Dat is namelijk niet zo.
Hij is/was wel jouw man maar nam en neemt zijn eigen beslissingen en een aantal daarvan zullen jou en de kinderen negatief beinvloeden, búiten jouw schuld dus.
Kun jij niks aan doen. Kun je ook niet veranderen, is zoals het is en gaat zijn zoals het gaat zijn.
Ik hoop echt dat jij snel gaat leren niet meer voor hem te denken, in te vullen en half zijn leven te leiden, te anticiperen op wat hij voelt, doet en gaat zeggen. Hij is verantwoordelijk voor hem zelf en voor wat hij doet met zijn leven. En ja, hij zal daarmee jou, de kinderen en wie weet zichzelf bezeren, maar dat is dan ook zijn zaak verder.
O en waarom jij dat niet hebt kunnen voorkomen, dat papa vroeg of laat een keer met de nieuwe mevrouw op de proppen gaat komen bij de kinderen, daar kun jij niets en niemendal aan doen. Als je dat gekund had, dan had je het wel gedaan.
Hoof, zonder gemeen te willen zijn tegen jou, want ik hak nog liever een vinger af en dat weet je wel, denk ik dat het goed is als je probeert om los te laten dat jij altijd maar overal invloed op hebt of iets aan kunt doen. Dat is namelijk niet zo.
Hij is/was wel jouw man maar nam en neemt zijn eigen beslissingen en een aantal daarvan zullen jou en de kinderen negatief beinvloeden, búiten jouw schuld dus.
Kun jij niks aan doen. Kun je ook niet veranderen, is zoals het is en gaat zijn zoals het gaat zijn.
Ik hoop echt dat jij snel gaat leren niet meer voor hem te denken, in te vullen en half zijn leven te leiden, te anticiperen op wat hij voelt, doet en gaat zeggen. Hij is verantwoordelijk voor hem zelf en voor wat hij doet met zijn leven. En ja, hij zal daarmee jou, de kinderen en wie weet zichzelf bezeren, maar dat is dan ook zijn zaak verder.
zondag 20 november 2011 om 16:45
zondag 20 november 2011 om 18:46
Eens met Leo en Champoepel,niet doen dat samen sinterklaas vieren.
Veel te verwarrend voor iedereen,ook voor de kinderen of misschien wel juist voor de kinderen.
Dat hij verdriet heeft dat zal allemaal best maar dat is zijn probleem.
Jij had het afgelopen jaar ook veel verdriet maar daar trok hij zich ook erg weinig van aan.
Ik ken hem verder niet natuurlijk maar op basis van wat jij hier de afgelopen tijd over hem geschreven hebt dan zal dat grote verdriet van hem niet al te lang duren denk ik.
Veel te verwarrend voor iedereen,ook voor de kinderen of misschien wel juist voor de kinderen.
Dat hij verdriet heeft dat zal allemaal best maar dat is zijn probleem.
Jij had het afgelopen jaar ook veel verdriet maar daar trok hij zich ook erg weinig van aan.
Ik ken hem verder niet natuurlijk maar op basis van wat jij hier de afgelopen tijd over hem geschreven hebt dan zal dat grote verdriet van hem niet al te lang duren denk ik.
zondag 20 november 2011 om 19:08
quote:eleonora schreef op 20 november 2011 @ 16:39:
@ Hova
O en waarom jij dat niet hebt kunnen voorkomen, dat papa vroeg of laat een keer met de nieuwe mevrouw op de proppen gaat komen bij de kinderen, daar kun jij niets en niemendal aan doen. Als je dat gekund had, dan had je het wel gedaan.
Hoof, zonder gemeen te willen zijn tegen jou, want ik hak nog liever een vinger af en dat weet je wel, denk ik dat het goed is als je probeert om los te laten dat jij altijd maar overal invloed op hebt of iets aan kunt doen. Dat is namelijk niet zo.
Hij is/was wel jouw man maar nam en neemt zijn eigen beslissingen en een aantal daarvan zullen jou en de kinderen negatief beinvloeden, búiten jouw schuld dus.
Kun jij niks aan doen. Kun je ook niet veranderen, is zoals het is en gaat zijn zoals het gaat zijn.
Ik hoop echt dat jij snel gaat leren niet meer voor hem te denken, in te vullen en half zijn leven te leiden, te anticiperen op wat hij voelt, doet en gaat zeggen. Hij is verantwoordelijk voor hem zelf en voor wat hij doet met zijn leven. En ja, hij zal daarmee jou, de kinderen en wie weet zichzelf bezeren, maar dat is dan ook zijn zaak verder.Dit herken ik zó goed.. het voor hem denken, dingen voor hem willen invullen.. nog steeds....keer op keer wordt ik mij daar van bewust.. het is ook, denk ik, al zo lang samen zijn en niet meer alleen voor jezelf kúnnen denken.. en het los kunnen laten... daar moet ik nog veel in leren.. al ben ik daar al wel een piepklein stukje mee op weg....
@ Hova
O en waarom jij dat niet hebt kunnen voorkomen, dat papa vroeg of laat een keer met de nieuwe mevrouw op de proppen gaat komen bij de kinderen, daar kun jij niets en niemendal aan doen. Als je dat gekund had, dan had je het wel gedaan.
Hoof, zonder gemeen te willen zijn tegen jou, want ik hak nog liever een vinger af en dat weet je wel, denk ik dat het goed is als je probeert om los te laten dat jij altijd maar overal invloed op hebt of iets aan kunt doen. Dat is namelijk niet zo.
Hij is/was wel jouw man maar nam en neemt zijn eigen beslissingen en een aantal daarvan zullen jou en de kinderen negatief beinvloeden, búiten jouw schuld dus.
Kun jij niks aan doen. Kun je ook niet veranderen, is zoals het is en gaat zijn zoals het gaat zijn.
Ik hoop echt dat jij snel gaat leren niet meer voor hem te denken, in te vullen en half zijn leven te leiden, te anticiperen op wat hij voelt, doet en gaat zeggen. Hij is verantwoordelijk voor hem zelf en voor wat hij doet met zijn leven. En ja, hij zal daarmee jou, de kinderen en wie weet zichzelf bezeren, maar dat is dan ook zijn zaak verder.Dit herken ik zó goed.. het voor hem denken, dingen voor hem willen invullen.. nog steeds....keer op keer wordt ik mij daar van bewust.. het is ook, denk ik, al zo lang samen zijn en niet meer alleen voor jezelf kúnnen denken.. en het los kunnen laten... daar moet ik nog veel in leren.. al ben ik daar al wel een piepklein stukje mee op weg....
zondag 20 november 2011 om 19:19
Zo hier is hij gelukkig weer weg, is zeker twee uur gebleven en alleen maar huilen, had zoveel spijt... Ondertussen is het nog steeds aan dus hoezo zoveel spijt, ik ben de enige vrouw van wie hij houdt ,rare manier om te laten zien.
Maar ik heb geen traan gelaten, ben alleen wel heel erg moe geworden, kost een hoop energie.
Maar ik heb geen traan gelaten, ben alleen wel heel erg moe geworden, kost een hoop energie.
zondag 20 november 2011 om 19:31
Dilemma. Goed gedaan hoor. Hij heeft al zo vaak spijt gehad om vervolgens jou weer pijn te doen dat het goed is dat je voet bij stuk gehouden hebt.
Dat het een hoop energie kost is logisch maar het is wel waard.
Zorg voor een goede ontspanning en zoek afleiding.
Allalone, het gaat je lukken om van ex los te komen. Kost tijd, kost tranen maar uiteindelijk zul je blij zijn dat het goed is.
Dat het een hoop energie kost is logisch maar het is wel waard.
Zorg voor een goede ontspanning en zoek afleiding.
Allalone, het gaat je lukken om van ex los te komen. Kost tijd, kost tranen maar uiteindelijk zul je blij zijn dat het goed is.