Relaties
alle pijlers
Man wilt vreemd gaan
maandag 21 november 2011 om 15:07
Ik ben 37 jaar en inmiddels 23 jaar samen met mijn man (18 jaar getrouwd)
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
maandag 21 november 2011 om 15:11
Heb je OP niet helemaal doorgelezen, alleen vluchtig gescand.
Heb je al aan relatietherapie gedacht?
Als je man daar niet voor open staat, en toch wil vreemdgaan, zou ik zeggen dat het kiezen of delen is. Of relatietherapie of uit elkaar.
Ik zou de optie vreemdgaan sowieso niet accepteren. Of je vecht voor je relatie of het is klaar.
Heb je al aan relatietherapie gedacht?
Als je man daar niet voor open staat, en toch wil vreemdgaan, zou ik zeggen dat het kiezen of delen is. Of relatietherapie of uit elkaar.
Ik zou de optie vreemdgaan sowieso niet accepteren. Of je vecht voor je relatie of het is klaar.
maandag 21 november 2011 om 15:19
Ik vind dat je alleen maar naar je man wijst en niet naar je eigen rol kijkt. In relaties is bijna nooit één iemand verantwoordelijk als het niet goed gaat, dat doe je samen.
Verder maak je de indruk dat je hem nogal chanteert met die seks.
Hoe je het nu doet lijkt mij in ieder geval geen goede weg om hier weer uit te komen! Nogal zonde lijkt mij, voor jullie allebei maar vooral de kinderen.
Relatietherapie zou kunnen helpen. Maar ook daar zul je ook naar je eigen rol moeten willen kijken. Lastig.
Verder maak je de indruk dat je hem nogal chanteert met die seks.
Hoe je het nu doet lijkt mij in ieder geval geen goede weg om hier weer uit te komen! Nogal zonde lijkt mij, voor jullie allebei maar vooral de kinderen.
Relatietherapie zou kunnen helpen. Maar ook daar zul je ook naar je eigen rol moeten willen kijken. Lastig.
maandag 21 november 2011 om 15:21
Het verhaal is inderdaad nogal lang ja ... ik krijg de indruk dat je de oorzaak en daardoor ook de oplossing van je probleem volledig bij je man legt. Jij hebt geen zin in seks want hij helpt te weinig/praat te weinig/benadert je fout/zegt domme dingen.
Als je gevoel voor hem weg is, om welke reden dan ook, wil dat helemaal niet zeggen dat dat gevoel wel terug komt als hij meer zijn best doet. Ben je daar wel eerlijk in naar hem toe?
Als je gevoel voor hem weg is, om welke reden dan ook, wil dat helemaal niet zeggen dat dat gevoel wel terug komt als hij meer zijn best doet. Ben je daar wel eerlijk in naar hem toe?
maandag 21 november 2011 om 15:28
Volgens mij is de opmerking van je man dat hij het buiten de deur wil gaan zoeken een noodkreet.
Hij werkt zich een slag in de rondte om zijn gezin draaiende te houden lijkt mij. Er moet toch geld in het laatje komen. Komt thuis en dan krijgt hij naar zijn hoofd dat jij zoveel voor je gezin doet, en hij niet.
Die noodkreet is zijn manier om jou te vertellen dat het zo niet langer gaat. Je bent er alleen voor je kinderen en niet voor hem. Hij mag je niet aanraken, jij denkt namelijk gelijk dat hij er op wil duiken. Als hij je wilt aanraken moet hij zich aan regeltjes houden, en vooral niet denken dat het te intiem gaat worden.
Sex hoort bij een relatie. Als je voor je gezin wilt vechten, wees dan ook intiem met je man. Ontdek elkaar opnieuw, ga eens in op zijn avances. Je zult zien als je weer openstaat voor je man dat je ook de goede bedoelingen in die hug of aanraking weer kan zien.
Je wilt dat hij meer zijn best doet, maar wat doe jij zelf naar je man toe?
Hij werkt zich een slag in de rondte om zijn gezin draaiende te houden lijkt mij. Er moet toch geld in het laatje komen. Komt thuis en dan krijgt hij naar zijn hoofd dat jij zoveel voor je gezin doet, en hij niet.
Die noodkreet is zijn manier om jou te vertellen dat het zo niet langer gaat. Je bent er alleen voor je kinderen en niet voor hem. Hij mag je niet aanraken, jij denkt namelijk gelijk dat hij er op wil duiken. Als hij je wilt aanraken moet hij zich aan regeltjes houden, en vooral niet denken dat het te intiem gaat worden.
Sex hoort bij een relatie. Als je voor je gezin wilt vechten, wees dan ook intiem met je man. Ontdek elkaar opnieuw, ga eens in op zijn avances. Je zult zien als je weer openstaat voor je man dat je ook de goede bedoelingen in die hug of aanraking weer kan zien.
Je wilt dat hij meer zijn best doet, maar wat doe jij zelf naar je man toe?
maandag 21 november 2011 om 15:29
Je man komt niet echt sympahtiek over, maar we horen nu alleen jouw kant van het verhaal.
Ik kan me wel voorstellen dat als je geen seks hebt in je huwelijk, je aan je partner voorstelt om het dan maar buiten je huwelijk te zoeken.
Het klinkt nu ook alsof hij alleen meer zijn best doet om seks van jou te krijgen, dat is jammer. Maar vanuit zijn kant bezien: ondanks dat hij seksueel gefrustreerd is, doet hij in zijn beleving toch meer zijn best voor je dan eerst. Desondanks reageer jij hier niet op door hem te geven wat hij mist in de relatie. Dus in hoeverre doe jij dan je best voor hem?
Hij moet wel meer bijdragen richting gezin, maar jij doet niet je best om je seksleven een nieuw leven in te blazen, want dan ben je beledigd.
Ik kan me wel voorstellen dat als je geen seks hebt in je huwelijk, je aan je partner voorstelt om het dan maar buiten je huwelijk te zoeken.
Het klinkt nu ook alsof hij alleen meer zijn best doet om seks van jou te krijgen, dat is jammer. Maar vanuit zijn kant bezien: ondanks dat hij seksueel gefrustreerd is, doet hij in zijn beleving toch meer zijn best voor je dan eerst. Desondanks reageer jij hier niet op door hem te geven wat hij mist in de relatie. Dus in hoeverre doe jij dan je best voor hem?
Hij moet wel meer bijdragen richting gezin, maar jij doet niet je best om je seksleven een nieuw leven in te blazen, want dan ben je beledigd.
maandag 21 november 2011 om 15:31
Jij " straft " hem door geen sex met hem te hebben.
Weet jij wat voor sex voor je man precies is, heb je dat weleens aan hen gevraagd?
Moet je je voorstellen wat je eigenlijk doet als sex voor hem bijvoorbeeld dit allemaal is;
zijn liefde uiten naar jou
jouw liefde voor hem voelen
intimiteit
gezelligheid
ego strelen
ontspanning
bevrediging
gedeeld plezier
Weet jij wat voor sex voor je man precies is, heb je dat weleens aan hen gevraagd?
Moet je je voorstellen wat je eigenlijk doet als sex voor hem bijvoorbeeld dit allemaal is;
zijn liefde uiten naar jou
jouw liefde voor hem voelen
intimiteit
gezelligheid
ego strelen
ontspanning
bevrediging
gedeeld plezier
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 21 november 2011 om 15:33
quote:lente_bloem schreef op 21 november 2011 @ 15:07:
Ik ben 27 jaar en inmiddels 13 jaar samen met mijn man (8 jaar getrouwd)
Hier heb je het probleem al. Veel te jong bij elkaar gekomen, veel te snel een serieus leven. Dit trekt toch geen hond, jij niet en je man niet.
Je kunt wel vol verwijten zitten maar dit is gewoon een logisch gevolg van zo jong bij elkaar en op die leeftijd al 3 kleine kinderen.
Geef elkaar wat ruimte, wat lucht. Neem even afstand van elkaar in de zin van je focussen op wat de ander fout doet. Realiseer je dat het gewoon zwaar is nu, en helaas is niemand perfect.
Goed, je hebt nu je verhaal gedaan, je hart gelucht en nu werken naar een oplossing. Relatietherapie bijvoorbeeld. Het is je plicht vanwege de kinderen dat je alles uit de kast hebt getrokken voor je gaat scheiden. Als je dan gaat scheiden, dan liever nu dan met grotere (puber)kinderen.
En je man wil vreemd gaan? Ik kan dat goed begrijpen, zo lang zo jong bij elkaar, onder deze omstandigheden? In deze ongezellige situatie? Petje af dat hij het tegen je zegt ipv het allang gedaan heeft. Echt meid, er is werk aan de winkel, bij jullie allebei. Maar dat de situatie zo is, als hij is, vind ik niet gek gezien met name jullie leeftijd.
(Ja, ik spreek uit ervaring, ben ook op zeer jonge leeftijd getrouwd en kinderen gekregen. En dat krijg je vroeg of laat crisis, onvermijdelijk.)
Ik ben 27 jaar en inmiddels 13 jaar samen met mijn man (8 jaar getrouwd)
Hier heb je het probleem al. Veel te jong bij elkaar gekomen, veel te snel een serieus leven. Dit trekt toch geen hond, jij niet en je man niet.
Je kunt wel vol verwijten zitten maar dit is gewoon een logisch gevolg van zo jong bij elkaar en op die leeftijd al 3 kleine kinderen.
Geef elkaar wat ruimte, wat lucht. Neem even afstand van elkaar in de zin van je focussen op wat de ander fout doet. Realiseer je dat het gewoon zwaar is nu, en helaas is niemand perfect.
Goed, je hebt nu je verhaal gedaan, je hart gelucht en nu werken naar een oplossing. Relatietherapie bijvoorbeeld. Het is je plicht vanwege de kinderen dat je alles uit de kast hebt getrokken voor je gaat scheiden. Als je dan gaat scheiden, dan liever nu dan met grotere (puber)kinderen.
En je man wil vreemd gaan? Ik kan dat goed begrijpen, zo lang zo jong bij elkaar, onder deze omstandigheden? In deze ongezellige situatie? Petje af dat hij het tegen je zegt ipv het allang gedaan heeft. Echt meid, er is werk aan de winkel, bij jullie allebei. Maar dat de situatie zo is, als hij is, vind ik niet gek gezien met name jullie leeftijd.
(Ja, ik spreek uit ervaring, ben ook op zeer jonge leeftijd getrouwd en kinderen gekregen. En dat krijg je vroeg of laat crisis, onvermijdelijk.)
maandag 21 november 2011 om 15:39
quote:kusunum schreef op 21 november 2011 @ 15:28:
Volgens mij is de opmerking van je man dat hij het buiten de deur wil gaan zoeken een noodkreet.
Hij werkt zich een slag in de rondte om zijn gezin draaiende te houden lijkt mij. Er moet toch geld in het laatje komen. Komt thuis en dan krijgt hij naar zijn hoofd dat jij zoveel voor je gezin doet, en hij niet.
Die noodkreet is zijn manier om jou te vertellen dat het zo niet langer gaat. Je bent er alleen voor je kinderen en niet voor hem. Hij mag je niet aanraken, jij denkt namelijk gelijk dat hij er op wil duiken. Als hij je wilt aanraken moet hij zich aan regeltjes houden, en vooral niet denken dat het te intiem gaat worden.
Sex hoort bij een relatie. Als je voor je gezin wilt vechten, wees dan ook intiem met je man. Ontdek elkaar opnieuw, ga eens in op zijn avances. Je zult zien als je weer openstaat voor je man dat je ook de goede bedoelingen in die hug of aanraking weer kan zien.
Je wilt dat hij meer zijn best doet, maar wat doe jij zelf naar je man toe?Helemaal mee eens!
Volgens mij is de opmerking van je man dat hij het buiten de deur wil gaan zoeken een noodkreet.
Hij werkt zich een slag in de rondte om zijn gezin draaiende te houden lijkt mij. Er moet toch geld in het laatje komen. Komt thuis en dan krijgt hij naar zijn hoofd dat jij zoveel voor je gezin doet, en hij niet.
Die noodkreet is zijn manier om jou te vertellen dat het zo niet langer gaat. Je bent er alleen voor je kinderen en niet voor hem. Hij mag je niet aanraken, jij denkt namelijk gelijk dat hij er op wil duiken. Als hij je wilt aanraken moet hij zich aan regeltjes houden, en vooral niet denken dat het te intiem gaat worden.
Sex hoort bij een relatie. Als je voor je gezin wilt vechten, wees dan ook intiem met je man. Ontdek elkaar opnieuw, ga eens in op zijn avances. Je zult zien als je weer openstaat voor je man dat je ook de goede bedoelingen in die hug of aanraking weer kan zien.
Je wilt dat hij meer zijn best doet, maar wat doe jij zelf naar je man toe?Helemaal mee eens!
maandag 21 november 2011 om 15:40
Wat een lang verhaal zeg. ik snap je heel goed, maar van hem ook logisch dat hij vindt dat er van jouw kant nu ook wel wat mag gaan gebeuren, nadat hij zo zijn best heeft gedaan voor jullie huwelijk.
Ook logisch dat je niet opegwonden wordt als hij even in je billen knijpt tijdens het koken. Maar hoe zie je het zelf dan in de toekomst? Kun je alleen maar sex met hem hebben tijdens een romatisch weekendje weg? En heb je dat uberhaupt al eens geprobeerd? Wat als jullie nou binnenkort eens dat proberen. Maar dan zal je vast zeggen dat het gevoel 'niet zo snel terug kan komen' . of hoe zie je dat zelf?
Heb je uberhaupt nog wel behoeftes op dat gebied?
Overigens denk ik dat ie allang is vreemd gegaan hoor, ons of naar de hoeren of zoiets.
Ook logisch dat je niet opegwonden wordt als hij even in je billen knijpt tijdens het koken. Maar hoe zie je het zelf dan in de toekomst? Kun je alleen maar sex met hem hebben tijdens een romatisch weekendje weg? En heb je dat uberhaupt al eens geprobeerd? Wat als jullie nou binnenkort eens dat proberen. Maar dan zal je vast zeggen dat het gevoel 'niet zo snel terug kan komen' . of hoe zie je dat zelf?
Heb je uberhaupt nog wel behoeftes op dat gebied?
Overigens denk ik dat ie allang is vreemd gegaan hoor, ons of naar de hoeren of zoiets.
maandag 21 november 2011 om 15:41
Kinderlijk gedrag van je man. Hij wil 1 op 1 iets terug voor zijn hulp bij het huishouden en kids. Dat houdt dus in dat hij niet snapt waarom hij (uit zichzelf) zou moeten helpen.
Sukkel zeg.
Relatietherapie lijkt mij ook het beste. Daar kan hij nog een hoop leren. Maar is hij daar niet te trots voor? Hij is natuurlijk wel een echte MAN he...en bovendien, het ligt aan jou.
Sukkel zeg.
Relatietherapie lijkt mij ook het beste. Daar kan hij nog een hoop leren. Maar is hij daar niet te trots voor? Hij is natuurlijk wel een echte MAN he...en bovendien, het ligt aan jou.
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
maandag 21 november 2011 om 15:42
Ik kan me voorstellen dat het beeld dat je van hem hebt dusdanig is beschadigd dat dat niet zomaar even terug te draaien is, ik kan me ook voorstellen dat je niet bepaald warm wordt van de manier waarop hij probeert om je te versieren, maar ik kan me van hem dan wel weer voorstellen dat het voor hem frustrerend is als hij zijn best doet om te veranderen en zijn fouten te herstellen en jij hem vervolgens blijft afwijzen. Hij kan niet ongedaan maken wat er toen is gebeurd en waarschijnlijk weet hij nu van gekkigheid niet meer wat hij nog kan doen om te zorgen dat jij hem weer ziet staan.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 15:46
In je posting laat je duidelijk merken dat jij vindt dat hij fout is en dat jij het goed doet. Jij hebt immers al die jaren zoveel gedaan en zoveel offers gebracht, maar hij zie en waardeert dat niet.
Grote kans dat je man precies hetzelfde denkt. Dat hij vindt dat hij al die jaren zijn stinkende best heeft gedaan om alles mogelijk te maken, zonder dat jij dat ziet of waardeert.
En waarschijnlijk hebben jullie allebei gelijk. Maar zolang jullie elkaars kant van het verhaal niet kunnen zien, heb je toch een groot probleem. Een heel groot probleem.
Zeker als je weet hoe belangrijk seks is voor een man. Voor zover ik het goed begrijp, gaat op den duur zelfs de beste relatie eraan als er geen seks is. Natuurlijk, een kleine minderheid zal wel zonder kunnen of zonder seks leven, maar bij de meeste mannen wordt het erger en erger tot ze daadwerkelijk hun heil anders gaan zoeken, onder het motto liever een geboken relatie maar wel weer seks dan een relatie zonder seks. Natuurlijk, dat is fout en zo, maar het is wel wat er gaat gebeuren.
Dat hij seks wil en jij niet, lijkt jij vooral als ZIJN probleem te beschouwen en daar vergis je je in. Dat is JULLIE probleem. Net als al die andere problemen.
En de oplossing? Praten praten praten, proberen je in elkaar te verplaatsen, of eventueel therapie, waarin je hetzelfde doet maar dan onder deskundige begeleiding. En dan weer elkaar opnieuw ontdekken en samen verder gaan.
Grote kans dat je man precies hetzelfde denkt. Dat hij vindt dat hij al die jaren zijn stinkende best heeft gedaan om alles mogelijk te maken, zonder dat jij dat ziet of waardeert.
En waarschijnlijk hebben jullie allebei gelijk. Maar zolang jullie elkaars kant van het verhaal niet kunnen zien, heb je toch een groot probleem. Een heel groot probleem.
Zeker als je weet hoe belangrijk seks is voor een man. Voor zover ik het goed begrijp, gaat op den duur zelfs de beste relatie eraan als er geen seks is. Natuurlijk, een kleine minderheid zal wel zonder kunnen of zonder seks leven, maar bij de meeste mannen wordt het erger en erger tot ze daadwerkelijk hun heil anders gaan zoeken, onder het motto liever een geboken relatie maar wel weer seks dan een relatie zonder seks. Natuurlijk, dat is fout en zo, maar het is wel wat er gaat gebeuren.
Dat hij seks wil en jij niet, lijkt jij vooral als ZIJN probleem te beschouwen en daar vergis je je in. Dat is JULLIE probleem. Net als al die andere problemen.
En de oplossing? Praten praten praten, proberen je in elkaar te verplaatsen, of eventueel therapie, waarin je hetzelfde doet maar dan onder deskundige begeleiding. En dan weer elkaar opnieuw ontdekken en samen verder gaan.
Spreuken 18:2
maandag 21 november 2011 om 15:49
geval van wuiles?
Zoals al eerder is gezegd, het moet van twee kanten komen. Jij moet je tot hem aangetrokken voelen/zin hebben, hij moet er meer moeite in steken. Maar andersom als hij voor zijn gevoel er al veel moeite insteekt: huishouden, kinderen, knuffels is het dan niet een idee dat jij eens op zijn avances ingaat? Of dat jij wat meer moeite doet en hem verleid (koop leuke lingerie, neem hem mee uit eten, een leuk smsje), dit kan je doen wanneer het jou uitkomt/wanneer jij zin hebt.
Een relatietherapeut(e) kan inderdaad ook helpen, ik heb het idee dat jullie elkaar niet horen. Wat soms ook wil helpen is eerst een brief naar de ander schrijven, stilstaan bij wat je voelt en denkt en deze door de ander laten lezen en dan pas een gesprek aanknopen.
Zoals al eerder is gezegd, het moet van twee kanten komen. Jij moet je tot hem aangetrokken voelen/zin hebben, hij moet er meer moeite in steken. Maar andersom als hij voor zijn gevoel er al veel moeite insteekt: huishouden, kinderen, knuffels is het dan niet een idee dat jij eens op zijn avances ingaat? Of dat jij wat meer moeite doet en hem verleid (koop leuke lingerie, neem hem mee uit eten, een leuk smsje), dit kan je doen wanneer het jou uitkomt/wanneer jij zin hebt.
Een relatietherapeut(e) kan inderdaad ook helpen, ik heb het idee dat jullie elkaar niet horen. Wat soms ook wil helpen is eerst een brief naar de ander schrijven, stilstaan bij wat je voelt en denkt en deze door de ander laten lezen en dan pas een gesprek aanknopen.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
