Relaties
alle pijlers
Man wilt vreemd gaan
maandag 21 november 2011 om 15:07
Ik ben 37 jaar en inmiddels 23 jaar samen met mijn man (18 jaar getrouwd)
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
maandag 21 november 2011 om 16:25
Jij bent doodmoe, hij is gefrustreerd, een waardeloze basis voor een leuk leven samen.
Begin eens met eens per maand met elkaar te daten, dus oppas voor de kinderen, eten, naar de film samen en op die manier weer vrienden worden.
Dat de eerste hitsigheid er na 13 jaar en 3 kinderen af is kan ik me goed voorstellen hoor. Daarbij, seks kan best bij een relatie horen (hoeft trouwens niet, als er van twee kanten geen behoefte is, wat bij jullie niet het geval is) maar als je elkaar nauwelijks meer aardig vindt, dan is seks niet een eerste prioriteit, ik heb daar absoluut beeld bij.
Begin dus weer bij het begin meid, even tijd voor jullie samen zonder een zuigeling, peuter en kleuter er bij. En praat dán
eens met elkaar, kijk eens of jullie elkaar kunnen vinden en begrijpen. Drie zulke kleine kinderen, hij veel aan het werk, jij thuis druk, dat bevordert de aantrekkingskracht niet. Neem eens pauze en regel tijd voor je relatie. Tijd waarin jullie niet alleen vader en moeder zijn.
Begin eens met eens per maand met elkaar te daten, dus oppas voor de kinderen, eten, naar de film samen en op die manier weer vrienden worden.
Dat de eerste hitsigheid er na 13 jaar en 3 kinderen af is kan ik me goed voorstellen hoor. Daarbij, seks kan best bij een relatie horen (hoeft trouwens niet, als er van twee kanten geen behoefte is, wat bij jullie niet het geval is) maar als je elkaar nauwelijks meer aardig vindt, dan is seks niet een eerste prioriteit, ik heb daar absoluut beeld bij.
Begin dus weer bij het begin meid, even tijd voor jullie samen zonder een zuigeling, peuter en kleuter er bij. En praat dán
eens met elkaar, kijk eens of jullie elkaar kunnen vinden en begrijpen. Drie zulke kleine kinderen, hij veel aan het werk, jij thuis druk, dat bevordert de aantrekkingskracht niet. Neem eens pauze en regel tijd voor je relatie. Tijd waarin jullie niet alleen vader en moeder zijn.
maandag 21 november 2011 om 16:27
Die man had ook gewoon een romantisch avondje kunnen plannen al die jaren, als hij de seks zo miste, maar dat kwam blijkbaar niet in hem op...
Heb trouwens het idee dat het in zeker de helft van de huwelijken met kinderen zo gaat (kinderen -> man werkt niet mee, vlucht in werk -> vrouw voelt zich overspannen, focust op kinderen -> seks verdwijnt -> man ontevreden -> vrouw ontevreden), alleen dan trager, soms loopt het toch nog goed af schijnt het.
Heb trouwens het idee dat het in zeker de helft van de huwelijken met kinderen zo gaat (kinderen -> man werkt niet mee, vlucht in werk -> vrouw voelt zich overspannen, focust op kinderen -> seks verdwijnt -> man ontevreden -> vrouw ontevreden), alleen dan trager, soms loopt het toch nog goed af schijnt het.
maandag 21 november 2011 om 16:30
quote:Friia schreef op 21 november 2011 @ 16:27:
Die man had ook gewoon een romantisch avondje kunnen plannen al die jaren, als hij de seks zo miste, maar dat kwam blijkbaar niet in hem op...
Heb trouwens het idee dat het in zeker de helft van de huwelijken met kinderen zo gaat (kinderen -> man werkt niet mee, vlucht in werk -> vrouw voelt zich overspannen, focust op kinderen -> seks verdwijnt -> man ontevreden -> vrouw ontevreden), alleen dan trager, soms loopt het toch nog goed af schijnt het.
We horen hier natuurlijk wel maar 1 kant van het verhaal.
Misschien is het al voorgesteld.
TO, werk je ook nog of ben je altijd thuis? Heb je hobby's? Afleiding?
Die man had ook gewoon een romantisch avondje kunnen plannen al die jaren, als hij de seks zo miste, maar dat kwam blijkbaar niet in hem op...
Heb trouwens het idee dat het in zeker de helft van de huwelijken met kinderen zo gaat (kinderen -> man werkt niet mee, vlucht in werk -> vrouw voelt zich overspannen, focust op kinderen -> seks verdwijnt -> man ontevreden -> vrouw ontevreden), alleen dan trager, soms loopt het toch nog goed af schijnt het.
We horen hier natuurlijk wel maar 1 kant van het verhaal.
Misschien is het al voorgesteld.
TO, werk je ook nog of ben je altijd thuis? Heb je hobby's? Afleiding?
maandag 21 november 2011 om 16:31
quote:liselore schreef op 21 november 2011 @ 16:15:
[...]
jajaja niet weten wat het inhoud en dan toch gebruiken. Een topic is niet nodig. hij is heel helder, en ooit een 'geintje' van een forummer wat in dit topic nogal ongepast is. zeker zo als jij hem uitlegt
Ow, dat doet zeer, Liselore. Ik weet heel goed wat die wet inhoudt en ik ken Wuiles en woonboot misschien wel beter dan jij denkt
Als je terugleest zie je dat ik die wet niet gebruikte, dat deed iemand anders, ik probeerde alleen maar duidelijk te maken hoe hij 'leeft'. Dingen evolueren, veranderen, etc.
Maar ik geef toe, het was niet netjes van me om te proberen een OT-discuss ie te stoppen maar nog wel stiekem zelf het laatste woord te nemen.
[...]
jajaja niet weten wat het inhoud en dan toch gebruiken. Een topic is niet nodig. hij is heel helder, en ooit een 'geintje' van een forummer wat in dit topic nogal ongepast is. zeker zo als jij hem uitlegt
Ow, dat doet zeer, Liselore. Ik weet heel goed wat die wet inhoudt en ik ken Wuiles en woonboot misschien wel beter dan jij denkt
Als je terugleest zie je dat ik die wet niet gebruikte, dat deed iemand anders, ik probeerde alleen maar duidelijk te maken hoe hij 'leeft'. Dingen evolueren, veranderen, etc.Maar ik geef toe, het was niet netjes van me om te proberen een OT-discuss ie te stoppen maar nog wel stiekem zelf het laatste woord te nemen.
Spreuken 18:2
maandag 21 november 2011 om 16:31
Volgens mij staat dit verhaal ook al op een ander forum....
Hij doet zijn best, jij mag ook best eens hem zijn zin geven. Ik herken wel wat in je verhaal en blokkeer daarom ook nogal eens als het op seks aankomt, maar zin maken kan echt. Je kunt hem wel vragen om die opmerkingen voor zich te houden en het er niet zo dik bovenop te leggen dat hij seks wil, maar een keertje gewoon doen lijkt me wel het beste. Hij is wel je man, geen verkrachter.
Hij doet zijn best, jij mag ook best eens hem zijn zin geven. Ik herken wel wat in je verhaal en blokkeer daarom ook nogal eens als het op seks aankomt, maar zin maken kan echt. Je kunt hem wel vragen om die opmerkingen voor zich te houden en het er niet zo dik bovenop te leggen dat hij seks wil, maar een keertje gewoon doen lijkt me wel het beste. Hij is wel je man, geen verkrachter.
maandag 21 november 2011 om 16:33
Ik begrijp dat er mensen zijn die denken dat ik de seks, of het niet hebben ervan, gebruik als machtsmiddels of om mijn man te straffen. Dat is toch echt niet geval. Ik heb geen behoefte om hem een hak te zetten d.m.v het onthouden van de seks. Het gaat er om dat ik door alles wat er in die 1,5 jaar gebeurd is het gevoel op dat gebied naar hem toe kwijt ben geraakt.
Mijn man en ik hebben na de eerste ruzie samen besloten dat we er toch voor willen gaan en voor ons huwelijk willen vechten. Ik heb toen wel gelijk aangegeven dat ik nog niet toe ben aan seks(daar ging de ruzie in eerste intantie over) omdat ik op die manier geen gevoelens meer voor hem heb. Dat ik tijd nodig had om alles goed op een rijtje te krijgen,Wij waren namelijk op geen enkele manier meer met elkaar verbonden. Dat begreep hij en we hadden dan ook afgesproken om eerst weer met elkaar te praten,weer dingen met het hele gezin onderenemen,samen koffie drinken,tv kijken etc in de hoop dat we weer naar elkaar toe zouden gaan groeien. Wat in 1,5 jaar is stuk gegaan is niet binnen 2 maanden weer goed.
Of ik nog steeds boos ben of wrok koester? Nou ik kan het niet allemaal zomaar achter mij laten en vergeten. Er is zoveel gebeurd, wat ik niet allemaal ga delen, dat moet echt een plek krijgen.
Maar ook dat is niet de reden waarom ik geen zin in seks heb. De reden ligt echt bij mijzelf, ik heb dat gevoel naar hem toe nog niet terug omdat we nog steeds ver van elkaar af staan. Mijn man helpt sinds die tijd meer meer mee en is meer thuis. Na een weekje begon hij toch te vragen of ik er al toe was. Oke, dat mag hij vragen, ik gaf eerlijk antwoord dat ik er na een week nog niet klaar voor was. Toch begon hij door te vragen en elke dag opmerkingen te geven en te pushen over seks.Ik had tijd nodig en dat heb ik niet gekregen,
Op deze manier raken we alleen maar verder van elkaar verwijderd. Hoe meer hij erover door drraaft hoe meer tegenzin ik krijg. Hoe vaak ik dat ook uitleg, hij begrijpt dat niet. Had hij mij een paar weken tijd gegeven, rustig aan gedaan dan was het waarschijnlijk allemaal anders gelopen. Maar nu voel ik mij zo onder druk staan dat ik er gewoon niet aan moet denken.
Toen onze relatie nog goed zat vond ik het ook niet erg als hij eens op mijn billen tikte als ik aan het koken was of een opmerking maakte. Ik voelde bij goed bij hem en ook in onze relatie. Dat is nu helaas niet het het geval dus ik kan het ook minder hebben. Vooral omdat ik het gevoel heb dat voor hem ons seksleven op nummer 1 staat en niet onze emotionele band,onze gesprekken,samen gezellig een avondje voor de buis of uit. Dat was namelijk allemaal verdwenen. Hij miste destijds alleen de seks en ik miste onze emotionele band. Het gevoel dat je samen een team bent, man en vrouw.
Zin maken heb ik vaak gedaan tijdens die 1,5 jaar maar voor mij persoonlijk werkt dat op dit moment niet. Als onze relatie goed was geweest dan was dat een minder groot probleem.
Bijna iedereen heeft weleens een moment gehad dat je zin moets maken en uiteindelijk was het dan ook fijn en leuk. Je gevoel is er dan ook wel maar misschien had je geen zin omdat je moe was o.i.d. Op dit moment is dat gevoel bij mij er niet en dat maakt het lastig. Ik wil niets liever dan daar aan werken, maar ik krijg nu het gevoel dat ik onder druk sta en wel moet omdat hij nu weleens de stofzuiger pakt of mee helpt met de kinderen. Dat begrijp ik dus echt niet. Seks is toch geen beloning of een ruilmiddel? Althans zo zie ik het niet. Er was geen enkele vorm van intimiteit meer over, ook niet van mijn man zijn kant, seks is dan wel het laatste waar ik aan denk of nodig heb.
Over het vreemdgaan. Ja, dat het eerlijk is van hem dat hij het zegt kan ik alleen maar beamen. Het is zijn gevoel en dat mag. Ik stond er alleen even van te kijken omdat er meer problemen zijn dan alleen op seks gebied. Tenminste, dat is mijn gevoel. Toen hij het zei vond ik het eerst meer een soort van dreigement. Zo van : als wij nu geen seks hebben dan zoek ik het ergens anders op. Bij nader inzien denk ik ook wel dat het meer een schreeuw van aandacht is omdat hij er heel erg mee zit. Dus ik ben ook wel blij dat hij het eerlijk heeft verteld. Dat heb ik later ook tegen hem gezegd.
. Misschien ben ik wel een vreemde eend in de bijt. Knuffelen,zoenen,een echt goed gesprek is toch ook al heel mooi voor een getrouwd stel die zo ver van elkaar is verwijderd.
Ik heb wel eens een gezellige avond gepland voor mijn man en mij maar hij was aan het eind van de avond boos omdat wij geen seks hadden. De hele avond hadden wij het gezellig gehad, goed gesproken,gelachen,geknuffeld maar uiteindelijk heb je dikke ruzie. Dat hij op zo'n moment teleurgesteld is kan ik begrijpen. Maar dat hij zo ontzettend boos word en dagen blijft, dat snap ik niet. Ik stel mij open, ondanks dat ik dat nog heel moeilijk vind. Het enige wat ik dan vraag is of hij daar rekening mee wil houden, want hij weet dat ik nog niet toe ben aan seks. Datzelfde gebeurd als ik een gesprek aan ga. Ik probeer dan uit te leggen dat ik het jammer vind dat wij weinig praten en dat we dat meer moeten doen, dat ik ons samen zijn mis, of we samen een oplossing kunnen vinden om ook emotioneel weer een band te krijgen, echt de basis dingen. Het enige wat hij dan zegt is: ik vind het allemaal prima, alleen ons seksleven is waardeloos want dat is er niet. Voor hem is dus alleen seks belangrijk en ik ben bang dat wij daar samen niet uit komen.
Gisteren heb ik dan ook voorgesteld om in therapie te gaan. Wij kunnen best hulp gebruiken. Mijn man vind dat alleen ik in therapie moet omdat ik geen seks wil. Samen wil hij dan ook alleen als we naar een seksuoloog gaan, relatie therapie vind hij niet nodig.
Mijn man en ik hebben na de eerste ruzie samen besloten dat we er toch voor willen gaan en voor ons huwelijk willen vechten. Ik heb toen wel gelijk aangegeven dat ik nog niet toe ben aan seks(daar ging de ruzie in eerste intantie over) omdat ik op die manier geen gevoelens meer voor hem heb. Dat ik tijd nodig had om alles goed op een rijtje te krijgen,Wij waren namelijk op geen enkele manier meer met elkaar verbonden. Dat begreep hij en we hadden dan ook afgesproken om eerst weer met elkaar te praten,weer dingen met het hele gezin onderenemen,samen koffie drinken,tv kijken etc in de hoop dat we weer naar elkaar toe zouden gaan groeien. Wat in 1,5 jaar is stuk gegaan is niet binnen 2 maanden weer goed.
Of ik nog steeds boos ben of wrok koester? Nou ik kan het niet allemaal zomaar achter mij laten en vergeten. Er is zoveel gebeurd, wat ik niet allemaal ga delen, dat moet echt een plek krijgen.
Maar ook dat is niet de reden waarom ik geen zin in seks heb. De reden ligt echt bij mijzelf, ik heb dat gevoel naar hem toe nog niet terug omdat we nog steeds ver van elkaar af staan. Mijn man helpt sinds die tijd meer meer mee en is meer thuis. Na een weekje begon hij toch te vragen of ik er al toe was. Oke, dat mag hij vragen, ik gaf eerlijk antwoord dat ik er na een week nog niet klaar voor was. Toch begon hij door te vragen en elke dag opmerkingen te geven en te pushen over seks.Ik had tijd nodig en dat heb ik niet gekregen,
Op deze manier raken we alleen maar verder van elkaar verwijderd. Hoe meer hij erover door drraaft hoe meer tegenzin ik krijg. Hoe vaak ik dat ook uitleg, hij begrijpt dat niet. Had hij mij een paar weken tijd gegeven, rustig aan gedaan dan was het waarschijnlijk allemaal anders gelopen. Maar nu voel ik mij zo onder druk staan dat ik er gewoon niet aan moet denken.
Toen onze relatie nog goed zat vond ik het ook niet erg als hij eens op mijn billen tikte als ik aan het koken was of een opmerking maakte. Ik voelde bij goed bij hem en ook in onze relatie. Dat is nu helaas niet het het geval dus ik kan het ook minder hebben. Vooral omdat ik het gevoel heb dat voor hem ons seksleven op nummer 1 staat en niet onze emotionele band,onze gesprekken,samen gezellig een avondje voor de buis of uit. Dat was namelijk allemaal verdwenen. Hij miste destijds alleen de seks en ik miste onze emotionele band. Het gevoel dat je samen een team bent, man en vrouw.
Zin maken heb ik vaak gedaan tijdens die 1,5 jaar maar voor mij persoonlijk werkt dat op dit moment niet. Als onze relatie goed was geweest dan was dat een minder groot probleem.
Bijna iedereen heeft weleens een moment gehad dat je zin moets maken en uiteindelijk was het dan ook fijn en leuk. Je gevoel is er dan ook wel maar misschien had je geen zin omdat je moe was o.i.d. Op dit moment is dat gevoel bij mij er niet en dat maakt het lastig. Ik wil niets liever dan daar aan werken, maar ik krijg nu het gevoel dat ik onder druk sta en wel moet omdat hij nu weleens de stofzuiger pakt of mee helpt met de kinderen. Dat begrijp ik dus echt niet. Seks is toch geen beloning of een ruilmiddel? Althans zo zie ik het niet. Er was geen enkele vorm van intimiteit meer over, ook niet van mijn man zijn kant, seks is dan wel het laatste waar ik aan denk of nodig heb.
Over het vreemdgaan. Ja, dat het eerlijk is van hem dat hij het zegt kan ik alleen maar beamen. Het is zijn gevoel en dat mag. Ik stond er alleen even van te kijken omdat er meer problemen zijn dan alleen op seks gebied. Tenminste, dat is mijn gevoel. Toen hij het zei vond ik het eerst meer een soort van dreigement. Zo van : als wij nu geen seks hebben dan zoek ik het ergens anders op. Bij nader inzien denk ik ook wel dat het meer een schreeuw van aandacht is omdat hij er heel erg mee zit. Dus ik ben ook wel blij dat hij het eerlijk heeft verteld. Dat heb ik later ook tegen hem gezegd.
. Misschien ben ik wel een vreemde eend in de bijt. Knuffelen,zoenen,een echt goed gesprek is toch ook al heel mooi voor een getrouwd stel die zo ver van elkaar is verwijderd.
Ik heb wel eens een gezellige avond gepland voor mijn man en mij maar hij was aan het eind van de avond boos omdat wij geen seks hadden. De hele avond hadden wij het gezellig gehad, goed gesproken,gelachen,geknuffeld maar uiteindelijk heb je dikke ruzie. Dat hij op zo'n moment teleurgesteld is kan ik begrijpen. Maar dat hij zo ontzettend boos word en dagen blijft, dat snap ik niet. Ik stel mij open, ondanks dat ik dat nog heel moeilijk vind. Het enige wat ik dan vraag is of hij daar rekening mee wil houden, want hij weet dat ik nog niet toe ben aan seks. Datzelfde gebeurd als ik een gesprek aan ga. Ik probeer dan uit te leggen dat ik het jammer vind dat wij weinig praten en dat we dat meer moeten doen, dat ik ons samen zijn mis, of we samen een oplossing kunnen vinden om ook emotioneel weer een band te krijgen, echt de basis dingen. Het enige wat hij dan zegt is: ik vind het allemaal prima, alleen ons seksleven is waardeloos want dat is er niet. Voor hem is dus alleen seks belangrijk en ik ben bang dat wij daar samen niet uit komen.
Gisteren heb ik dan ook voorgesteld om in therapie te gaan. Wij kunnen best hulp gebruiken. Mijn man vind dat alleen ik in therapie moet omdat ik geen seks wil. Samen wil hij dan ook alleen als we naar een seksuoloog gaan, relatie therapie vind hij niet nodig.
maandag 21 november 2011 om 16:34
Zo, hoe leuk heeft TO het? 3 kinderen, een vent die zich de tandjes werkt om een gezin van 5 te kunnen onderhouden. En dat op je 27e.
Leef jij je wel eens in je man in? Hij werkt hard, komt thuis, vindt daar een klagende vrouw want het is allemaal zo zwaar (die kinderen waren ook jóuw keus) en die hem afzeikt waar hij bij staat.
Natuurlijk heeft jouw man behoefte aan sex en warmte. Maar jij ziet hem alleen als een sexbeluste zeikerd, die jij kunt chanteren.
Hij heeft nu laten zien dat hij naar je heeft geluisterd, en dat hij bereid is aan jouw wensen te voldoen om de relatie op orde te krijgen.
Maar nog is het niet goed genoeg. Er kan nog geen eens een knuffel van af. Want dan wil hij seks en dat moet je niet. Komop zeg! Het is je man!
Je bent stom bezig, sex (intimiteit) is een belangrijk onderdeel van de relatie en door jouw gedrag zal die intimiteit nog lang ver te zoeken zijn.
Hou jij nog van je man? Want als ik lees dat je je irriteert aan zijn aanrakingen, denk ik van niet.
Het komt jou nooit uit als hij aan je zit, want je bent altijd druk. Jaja.
Wat wil je nou? Dat hij rustig gaat zitten wachten tot jij een keer bereid bent tijd en zin te maken? Tot je klaar bent met chanteren?
Hoe gefrustreerder hij raakt, hoe "vervelender" hij wordt. Het is nog een jonge vent denk ik, die kun je niet verplichten jaren in de wachtkamer te zitten.
En zo'n avondje op lekker op de bank.....dat kun jij zelf toch ook organiseren? Laat jij ook maar eens wat zien!
En zo niet: dan lekker scheiden. Kan hij ook zijn "lusten" weer eens lekker uitlaten. Want als jij hier niks aan gaat doen, hangt 'ie hem toch wel in een ander.
Maar dat mag dan weer niet van jou, want je houdt van hem......
Als je hem nog lang droog laat staan, ben je hem kwijt. en hij is zo eerlijk dat je te melden.
Als dat geen wake-up call is, dan weet ik het niet meer.
Leef jij je wel eens in je man in? Hij werkt hard, komt thuis, vindt daar een klagende vrouw want het is allemaal zo zwaar (die kinderen waren ook jóuw keus) en die hem afzeikt waar hij bij staat.
Natuurlijk heeft jouw man behoefte aan sex en warmte. Maar jij ziet hem alleen als een sexbeluste zeikerd, die jij kunt chanteren.
Hij heeft nu laten zien dat hij naar je heeft geluisterd, en dat hij bereid is aan jouw wensen te voldoen om de relatie op orde te krijgen.
Maar nog is het niet goed genoeg. Er kan nog geen eens een knuffel van af. Want dan wil hij seks en dat moet je niet. Komop zeg! Het is je man!
Je bent stom bezig, sex (intimiteit) is een belangrijk onderdeel van de relatie en door jouw gedrag zal die intimiteit nog lang ver te zoeken zijn.
Hou jij nog van je man? Want als ik lees dat je je irriteert aan zijn aanrakingen, denk ik van niet.
Het komt jou nooit uit als hij aan je zit, want je bent altijd druk. Jaja.
Wat wil je nou? Dat hij rustig gaat zitten wachten tot jij een keer bereid bent tijd en zin te maken? Tot je klaar bent met chanteren?
Hoe gefrustreerder hij raakt, hoe "vervelender" hij wordt. Het is nog een jonge vent denk ik, die kun je niet verplichten jaren in de wachtkamer te zitten.
En zo'n avondje op lekker op de bank.....dat kun jij zelf toch ook organiseren? Laat jij ook maar eens wat zien!
En zo niet: dan lekker scheiden. Kan hij ook zijn "lusten" weer eens lekker uitlaten. Want als jij hier niks aan gaat doen, hangt 'ie hem toch wel in een ander.
Maar dat mag dan weer niet van jou, want je houdt van hem......
Als je hem nog lang droog laat staan, ben je hem kwijt. en hij is zo eerlijk dat je te melden.
Als dat geen wake-up call is, dan weet ik het niet meer.
maandag 21 november 2011 om 16:40
maandag 21 november 2011 om 16:40
quote:Het enige wat hij dan zegt is: ik vind het allemaal prima, alleen ons seksleven is waardeloos want dat is er niet. Voor hem is dus alleen seks belangrijk en ik ben bang dat wij daar samen niet uit komen.
Wat wil jij dan? Eigenlijk geen seks meer? Wat doe je eigenlijk zelf om meer zin te krijgen?
Dus je man moet er maar mee leven dat die zin misschien nooit meer terugkomt? Bereid je maar voor: dat hij zegt het anders buiten de deur te zoeken hoeft geen schreeuw om aandacht te zijn. Omdat jij geen zin meer hebt in seks heeft betekent niet dat hij dan ook niet mag.
Sowieso, wát is nu eigenlijk de reden dat jij niet wilt? Hoe lang hebben jullie al geen seks meer gehad?
Sorry, ik heb je relaas gelezen maar vind je niet redelijk overkomen.
Wat wil jij dan? Eigenlijk geen seks meer? Wat doe je eigenlijk zelf om meer zin te krijgen?
Dus je man moet er maar mee leven dat die zin misschien nooit meer terugkomt? Bereid je maar voor: dat hij zegt het anders buiten de deur te zoeken hoeft geen schreeuw om aandacht te zijn. Omdat jij geen zin meer hebt in seks heeft betekent niet dat hij dan ook niet mag.
Sowieso, wát is nu eigenlijk de reden dat jij niet wilt? Hoe lang hebben jullie al geen seks meer gehad?
Sorry, ik heb je relaas gelezen maar vind je niet redelijk overkomen.
maandag 21 november 2011 om 16:42
quote:rosanna08 schreef op 21 november 2011 @ 16:33:
Wuiles is toch niet van de boot? Dat is toch een andere forumster met een naam die een beetje klinkt als?
Oh, zit ik ze dan toch door elkaar te halen? Ik zie die donkerbruine woonboot voor me, als avatar. Die zo leuk schreef.
In dat geval is mijn geheugen slechter dan ik dacht. Al was ik dan nog steeds niet degene die met de wet kwam en weet ik wel hoe hij wordt uitgelegd en is bedoeld.
Maar on topic:
TO, ik begrijp niet helemaal of je door hebt dat het JULLIE probleem is, en niet zijn. En ik denk dat het voor hem zo is dat hoe langer het duurt, hoe erger het wordt. In die zin is het geen wonder dat het voor hem nu vooral daar om lijkt te gaan. Dat zal minder worden als het weer gebeurt, maar wat dat betreft zitten jullie vast in een negatieve spiraal die alleen maar tot verder escalatie leidt.
Misschien is een seksuoloog zo gek nog niet, als het probleem dieper zit raadt hij vast aan om een andere therapeut te zoeken en dan moet hij wel. Maar die hebben ook van veel meer dingen verstand dan alleen seks. Als hij daar wel mee naar toe wil, zou ik gewoon daar beginnen.
Wuiles is toch niet van de boot? Dat is toch een andere forumster met een naam die een beetje klinkt als?
Oh, zit ik ze dan toch door elkaar te halen? Ik zie die donkerbruine woonboot voor me, als avatar. Die zo leuk schreef.
In dat geval is mijn geheugen slechter dan ik dacht. Al was ik dan nog steeds niet degene die met de wet kwam en weet ik wel hoe hij wordt uitgelegd en is bedoeld.
Maar on topic:
TO, ik begrijp niet helemaal of je door hebt dat het JULLIE probleem is, en niet zijn. En ik denk dat het voor hem zo is dat hoe langer het duurt, hoe erger het wordt. In die zin is het geen wonder dat het voor hem nu vooral daar om lijkt te gaan. Dat zal minder worden als het weer gebeurt, maar wat dat betreft zitten jullie vast in een negatieve spiraal die alleen maar tot verder escalatie leidt.
Misschien is een seksuoloog zo gek nog niet, als het probleem dieper zit raadt hij vast aan om een andere therapeut te zoeken en dan moet hij wel. Maar die hebben ook van veel meer dingen verstand dan alleen seks. Als hij daar wel mee naar toe wil, zou ik gewoon daar beginnen.
Spreuken 18:2
maandag 21 november 2011 om 16:43
Goed, mijn posting kwam na de laatste van TO. Ik had dat dus niet meegekregen op het moment dat ik schreef. Een aantal dingen zijn dus niet meer relevant, daarvoor excuses.
Toch vind ik het een gek verhaal, je kent hem al 15 jaar, je zou toch moeten weten dat voor hem het complete plaatje belangrijk is? Ik geloof nooit dat na 15 jaar ALLEEN de sex belangrijk is voor hem, zoals je schrijft. ik denk dat hij heel blij is met zn gezin, maar dat sex óók belangrijk is voor hem.
Als het alleen om de sex zou gaan, was hij namelijk allang vertrokken. Kun je het niet een beetje vanuit zijn kant proberen te bekijken?
Toch vind ik het een gek verhaal, je kent hem al 15 jaar, je zou toch moeten weten dat voor hem het complete plaatje belangrijk is? Ik geloof nooit dat na 15 jaar ALLEEN de sex belangrijk is voor hem, zoals je schrijft. ik denk dat hij heel blij is met zn gezin, maar dat sex óók belangrijk is voor hem.
Als het alleen om de sex zou gaan, was hij namelijk allang vertrokken. Kun je het niet een beetje vanuit zijn kant proberen te bekijken?
maandag 21 november 2011 om 16:43
Lente bloem,
Ik weet uit ervaring wat het moeten ontberen van seks met je doet terwijl je wél die behoefte hebt en na anderhalf jaar kon ik aan niets anders meer denken, masturbeerde ik zowat dwangmatig 10 keer per dag en fantaseerde ik erover om wildvreemden aan te spreken.. En het is echt niet zo dat ik alleen seks belangrijk vind, maar doordat ik geen seks had, werd het wel steeds belangrijker.
Jouw man probeert jou tegemoet te komen in wat jij wilt, zodat jouw onvrede verdwijnt, hij doet wat je vraagt, maar hij moet eerst nog wat meer zijn best doen voor je hem tegemoet gaat komen..
Ik zou zeggen lees eens een stukje op de sekspijler, depressief door lage libido van partner.
Ik weet uit ervaring wat het moeten ontberen van seks met je doet terwijl je wél die behoefte hebt en na anderhalf jaar kon ik aan niets anders meer denken, masturbeerde ik zowat dwangmatig 10 keer per dag en fantaseerde ik erover om wildvreemden aan te spreken.. En het is echt niet zo dat ik alleen seks belangrijk vind, maar doordat ik geen seks had, werd het wel steeds belangrijker.
Jouw man probeert jou tegemoet te komen in wat jij wilt, zodat jouw onvrede verdwijnt, hij doet wat je vraagt, maar hij moet eerst nog wat meer zijn best doen voor je hem tegemoet gaat komen..
Ik zou zeggen lees eens een stukje op de sekspijler, depressief door lage libido van partner.
maandag 21 november 2011 om 16:44
quote:Mopsie41 schreef op 21 november 2011 @ 16:34:
Hij werkt hard, komt thuis, vindt daar een klagende vrouw want het is allemaal zo zwaar (die kinderen waren ook jóuw keus) en die hem afzeikt waar hij bij staat.
Dat zij die kinderen zelf ook wilde en dat hij hard werkt, maakt toch niet dat zij er niet van mag balen als haar man totaal niet naar zijn kinderen omkijkt?
Mijn man werkt ook hard, ons zoontje heeft autisme en ik moet veel meer regelen met instanties, veel meer gesprekken voeren, logisch, daar zul je mij ook niet horen, maar als het mijn man niets zou interesseren en alles aan mij over zou laten dan zou ik ook aan de bel trekken. Dat zou trouwens ook gelden als hij niet naar ons dochtertje om zou kijken. Niemand zegt dat die man niet hard werkt, maar hard werken is geen excuus om je helemaal niks aan je gezin gelegen te laten liggen.
Hij werkt hard, komt thuis, vindt daar een klagende vrouw want het is allemaal zo zwaar (die kinderen waren ook jóuw keus) en die hem afzeikt waar hij bij staat.
Dat zij die kinderen zelf ook wilde en dat hij hard werkt, maakt toch niet dat zij er niet van mag balen als haar man totaal niet naar zijn kinderen omkijkt?
Mijn man werkt ook hard, ons zoontje heeft autisme en ik moet veel meer regelen met instanties, veel meer gesprekken voeren, logisch, daar zul je mij ook niet horen, maar als het mijn man niets zou interesseren en alles aan mij over zou laten dan zou ik ook aan de bel trekken. Dat zou trouwens ook gelden als hij niet naar ons dochtertje om zou kijken. Niemand zegt dat die man niet hard werkt, maar hard werken is geen excuus om je helemaal niks aan je gezin gelegen te laten liggen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 16:44
quote:lente_bloem schreef op 21 november 2011 @ 16:33:
Misschien ben ik wel een vreemde eend in de bijt. Knuffelen,zoenen,een echt goed gesprek is toch ook al heel mooi voor een getrouwd stel die zo ver van elkaar is verwijderd.
Voor jou is dat zo, ja, maar voor hem is seks veel belangrijker. Ook weer heel herkenbaar vanuit mijn eigen relatie. Helaas is het een wisselwerking. Hij voelt zich keer op keer afgewezen en reageert dat af op jou. Doordat hij gefrustreerd is, raak jij geïrriteerd en heb je nóg minder zin in seks. Je kan het natuurlijk oneens zijn over de frequentie (ik vind eens in de twee weken voldoende, mijn vriend vindt 2x per week al te weinig), maar seks hoort mijns inziens wel echt in een relatie. Als je echt nooit wilt, dan kan ik me voorstellen dat hij vreemd wil gaan of wil scheiden.
Hij komt nu jou tegemoet, ik vind dat jij hem ook wel tegemoet kunt komen, al is het maar eens per maand om te beginnen. Neem er de tijd voor en de kans is groot dat je het uiteindelijk toch lekker vindt. En werkt het echt niet meer, dan is de vraag of jullie nog wel bij elkaar zouden moeten blijven.
Ik denk dat een relatietherapeut in eerste instantie meer kan doen dan een sexuoloog. Je ziet echt het verschil in denken tussen man en vrouw dat de relatie verstoort.
Misschien ben ik wel een vreemde eend in de bijt. Knuffelen,zoenen,een echt goed gesprek is toch ook al heel mooi voor een getrouwd stel die zo ver van elkaar is verwijderd.
Voor jou is dat zo, ja, maar voor hem is seks veel belangrijker. Ook weer heel herkenbaar vanuit mijn eigen relatie. Helaas is het een wisselwerking. Hij voelt zich keer op keer afgewezen en reageert dat af op jou. Doordat hij gefrustreerd is, raak jij geïrriteerd en heb je nóg minder zin in seks. Je kan het natuurlijk oneens zijn over de frequentie (ik vind eens in de twee weken voldoende, mijn vriend vindt 2x per week al te weinig), maar seks hoort mijns inziens wel echt in een relatie. Als je echt nooit wilt, dan kan ik me voorstellen dat hij vreemd wil gaan of wil scheiden.
Hij komt nu jou tegemoet, ik vind dat jij hem ook wel tegemoet kunt komen, al is het maar eens per maand om te beginnen. Neem er de tijd voor en de kans is groot dat je het uiteindelijk toch lekker vindt. En werkt het echt niet meer, dan is de vraag of jullie nog wel bij elkaar zouden moeten blijven.
Ik denk dat een relatietherapeut in eerste instantie meer kan doen dan een sexuoloog. Je ziet echt het verschil in denken tussen man en vrouw dat de relatie verstoort.
maandag 21 november 2011 om 16:44
quote:lente_bloem schreef op 21 november 2011 @ 16:33:
Ik begrijp dat er mensen zijn die denken dat ik de seks, of het niet hebben ervan, gebruik als machtsmiddels of om mijn man te straffen. Dat is toch echt niet geval. Ik heb geen behoefte om hem een hak te zetten d.m.v het onthouden van de seks..
Je onthoud jezelf ook seks.
Ben je nooit - excusez-moi - spontaan geil? Masturbeer je wel?
Ik begrijp dat er mensen zijn die denken dat ik de seks, of het niet hebben ervan, gebruik als machtsmiddels of om mijn man te straffen. Dat is toch echt niet geval. Ik heb geen behoefte om hem een hak te zetten d.m.v het onthouden van de seks..
Je onthoud jezelf ook seks.
Ben je nooit - excusez-moi - spontaan geil? Masturbeer je wel?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 21 november 2011 om 16:45
quote:thijs72 schreef op 21 november 2011 @ 15:40:
Wat een lang verhaal zeg. ik snap je heel goed, maar van hem ook logisch dat hij vindt dat er van jouw kant nu ook wel wat mag gaan gebeuren, nadat hij zo zijn best heeft gedaan voor jullie huwelijk.
Ook logisch dat je niet opegwonden wordt als hij even in je billen knijpt tijdens het koken. Maar hoe zie je het zelf dan in de toekomst? Kun je alleen maar sex met hem hebben tijdens een romatisch weekendje weg? En heb je dat uberhaupt al eens geprobeerd? Wat als jullie nou binnenkort eens dat proberen. Maar dan zal je vast zeggen dat het gevoel 'niet zo snel terug kan komen' . of hoe zie je dat zelf?
Heb je uberhaupt nog wel behoeftes op dat gebied?
Overigens denk ik dat ie allang is vreemd gegaan hoor, ons of naar de hoeren of zoiets.
. . . . . . maar hij heeft haar ook eerst anderhalf jaar voor alles alleen laten opdraaien!
Te jong in een serieuze relatie gestapt, bovendien 3 kinderen gekregen . . . . het breekt jullie nu allebei op. Die opmerking over vreemd gaan vind ik niet terecht. Hij verwacht veel te veel, bij wijze van: ik zet één keer de vuilnis buiten en nu is alles weer koek en ei . . . .
Communicatie, dat is waar het aan schort. Jij doe voldoende je best om het bespreekbaar te maken, hij geeft weinig terug. Doet wel wat praktische zaken maar het gevoel blijft er achteraan hobbelen . . . .
Relatietherapie dus, en als dat niet werkt, zsm uit elkaar gaan.
Dan krijg je weer een loodzware tijd, maar je kunt het! Dan krijgen jullie allebei weer een kans op geluk! Blijf in 's hemelsnaam niet bij elkaar om de kinderen, dan blijft er helemaal niets van je over.
Heel veel sterkte!
Wat een lang verhaal zeg. ik snap je heel goed, maar van hem ook logisch dat hij vindt dat er van jouw kant nu ook wel wat mag gaan gebeuren, nadat hij zo zijn best heeft gedaan voor jullie huwelijk.
Ook logisch dat je niet opegwonden wordt als hij even in je billen knijpt tijdens het koken. Maar hoe zie je het zelf dan in de toekomst? Kun je alleen maar sex met hem hebben tijdens een romatisch weekendje weg? En heb je dat uberhaupt al eens geprobeerd? Wat als jullie nou binnenkort eens dat proberen. Maar dan zal je vast zeggen dat het gevoel 'niet zo snel terug kan komen' . of hoe zie je dat zelf?
Heb je uberhaupt nog wel behoeftes op dat gebied?
Overigens denk ik dat ie allang is vreemd gegaan hoor, ons of naar de hoeren of zoiets.
. . . . . . maar hij heeft haar ook eerst anderhalf jaar voor alles alleen laten opdraaien!
Te jong in een serieuze relatie gestapt, bovendien 3 kinderen gekregen . . . . het breekt jullie nu allebei op. Die opmerking over vreemd gaan vind ik niet terecht. Hij verwacht veel te veel, bij wijze van: ik zet één keer de vuilnis buiten en nu is alles weer koek en ei . . . .
Communicatie, dat is waar het aan schort. Jij doe voldoende je best om het bespreekbaar te maken, hij geeft weinig terug. Doet wel wat praktische zaken maar het gevoel blijft er achteraan hobbelen . . . .
Relatietherapie dus, en als dat niet werkt, zsm uit elkaar gaan.
Dan krijg je weer een loodzware tijd, maar je kunt het! Dan krijgen jullie allebei weer een kans op geluk! Blijf in 's hemelsnaam niet bij elkaar om de kinderen, dan blijft er helemaal niets van je over.
Heel veel sterkte!
maandag 21 november 2011 om 16:48
quote:jo12345 schreef op 21 november 2011 @ 15:19:
Ik vind dat je alleen maar naar je man wijst en niet naar je eigen rol kijkt. In relaties is bijna nooit één iemand verantwoordelijk als het niet goed gaat, dat doe je samen.
Verder maak je de indruk dat je hem nogal chanteert met die seks.
Hoe je het nu doet lijkt mij in ieder geval geen goede weg om hier weer uit te komen! Nogal zonde lijkt mij, voor jullie allebei maar vooral de kinderen.
Relatietherapie zou kunnen helpen. Maar ook daar zul je ook naar je eigen rol moeten willen kijken. Lastig.
Mee eens.
TO, je moet je wel realiseren dat seks bij mannen en vrouwen anders werkt. Mannen zien seks als een manier om liefde te uiten en zich verbonden te voelen, terwijl bij vrouwen eerst dat gevoel van verbondenheid er moe zijn. Wat jij nu niet hebt.
Jouw man heeft, zoals je zelf zegt, nu al maanden wel concessies gedaan en helpt mee in huis en met de kinderen. Jij houdt hem nog steeds af. Ik kan me wel voorstellen dus dat hij, vanuit zijn standpunt gezien, ongelofelijk gefrustreerd raakt zo langzamerhand en nu als noodkreet eruit heeft gegooid dat hij denkt aan andere vrouwen.
Ik denk dat jullie de impasse kunnen doorbreken met relatietherapie. Want jij zult ook een gebaar richting je man moeten maken en hem wat tegemoet moeten komen. Dat je dat niet 1-2-3 kan, dat snap ik ook, maar je zult wel iets moeten doen om deze situatie te verbeteren.
Ik vind dat je alleen maar naar je man wijst en niet naar je eigen rol kijkt. In relaties is bijna nooit één iemand verantwoordelijk als het niet goed gaat, dat doe je samen.
Verder maak je de indruk dat je hem nogal chanteert met die seks.
Hoe je het nu doet lijkt mij in ieder geval geen goede weg om hier weer uit te komen! Nogal zonde lijkt mij, voor jullie allebei maar vooral de kinderen.
Relatietherapie zou kunnen helpen. Maar ook daar zul je ook naar je eigen rol moeten willen kijken. Lastig.
Mee eens.
TO, je moet je wel realiseren dat seks bij mannen en vrouwen anders werkt. Mannen zien seks als een manier om liefde te uiten en zich verbonden te voelen, terwijl bij vrouwen eerst dat gevoel van verbondenheid er moe zijn. Wat jij nu niet hebt.
Jouw man heeft, zoals je zelf zegt, nu al maanden wel concessies gedaan en helpt mee in huis en met de kinderen. Jij houdt hem nog steeds af. Ik kan me wel voorstellen dus dat hij, vanuit zijn standpunt gezien, ongelofelijk gefrustreerd raakt zo langzamerhand en nu als noodkreet eruit heeft gegooid dat hij denkt aan andere vrouwen.
Ik denk dat jullie de impasse kunnen doorbreken met relatietherapie. Want jij zult ook een gebaar richting je man moeten maken en hem wat tegemoet moeten komen. Dat je dat niet 1-2-3 kan, dat snap ik ook, maar je zult wel iets moeten doen om deze situatie te verbeteren.
maandag 21 november 2011 om 16:48
Sorry hoor maar ik zou ook geen zin hebben in seks met een man met wie ik óf zo'n beetje in onmin leef óf er ruzie mee heb. Kan er geroepen worden dat Lente zin moet maken, seks tegen mijn zin, omdat ik geen zin heb in de man waar die piemel en die seks dus aan vastzit, daar doe ik ook niet aan. Dan lig je met je tanden op elkaar te rolbezemen omdat híj behoefte heeft aan seks. En dan? Wat lost dat op? Seks zonder zin in de man die bij die seks hoort, omdat ze er gewoon niet blij van wordt, omdat het haar niet opwindt, omdat ze eigenlijk doorlopend boos of teleurgesteld is in hem en weet dat hij dat ook is in haar?
Het is duidelijk dat er een spiraal naar beneden gaande is en het voorstel om in therapie te gaan lijkt me zinnig, als daarop dan de reactie komt dat alleen zíj maar in therapie moet gaan omdat ze geen zin in seks heeft, dan zou ik ook uitgepraat zijn.
Het is duidelijk dat er een spiraal naar beneden gaande is en het voorstel om in therapie te gaan lijkt me zinnig, als daarop dan de reactie komt dat alleen zíj maar in therapie moet gaan omdat ze geen zin in seks heeft, dan zou ik ook uitgepraat zijn.