Psyche
alle pijlers
zelfbeschadiging
woensdag 23 november 2011 om 23:34
woensdag 23 november 2011 om 23:37
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:34:
Er is niemand bij wie ik kan uithuilen, niemand die me kan troosten.
Bij ons toch? Al realiseer ik me, dat een persoon dicht bij jou wat anders is dan een beeldscherm met wat tekst van ons.
(Ik probeer me in jou in te leven, maar dat is niet mijn sterkste kant. Ik doe wel mijn best, je te helpen)
Er is niemand bij wie ik kan uithuilen, niemand die me kan troosten.
Bij ons toch? Al realiseer ik me, dat een persoon dicht bij jou wat anders is dan een beeldscherm met wat tekst van ons.
(Ik probeer me in jou in te leven, maar dat is niet mijn sterkste kant. Ik doe wel mijn best, je te helpen)
World of Warcraft: Legion
woensdag 23 november 2011 om 23:38
Ah meis wat moet jij eenzaam zijn.
Ik ken het hoor, die kilte. Die doet meer pijn dan de neiging die je hebt.
Maar ik kan je vertelllen: er is hoop! Ik heb me godsgruwelijk alleen en eenzaam gevoeld. En dat wás ik ook.
Toen ik eenmaal ging praten over hoe ik me écht voelde, pas toen kon ik open staan om van anderen te ontvangen. En lukte het om vrienden te maken, om die aai en omarmingen te krijgen.
Het heeft een hele tijd gekost en ondertussen schaamde ik me rot voor mezelf.
Dat is iets wat ik mezelf nu nog verwijt. Dat ik toen best wat liever voor mezelf had kunnen zijn.
Ik ken het hoor, die kilte. Die doet meer pijn dan de neiging die je hebt.
Maar ik kan je vertelllen: er is hoop! Ik heb me godsgruwelijk alleen en eenzaam gevoeld. En dat wás ik ook.
Toen ik eenmaal ging praten over hoe ik me écht voelde, pas toen kon ik open staan om van anderen te ontvangen. En lukte het om vrienden te maken, om die aai en omarmingen te krijgen.
Het heeft een hele tijd gekost en ondertussen schaamde ik me rot voor mezelf.
Dat is iets wat ik mezelf nu nog verwijt. Dat ik toen best wat liever voor mezelf had kunnen zijn.
woensdag 23 november 2011 om 23:38
quote:framb00sjes schreef op 23 november 2011 @ 23:34:
Dit is maar een gok, maar is het veranderen van je OP om te zorgen dat wij geen last krijgen....niet misschien symbolisch voor dat je misschien vaak je emoties wegcijfert? Heel veel aan andere mensen denkt maar het moeilijk vindt daar anders dan praktisch over te praten?
dat denk ik wel, ik probeer altijd de dingen praktisch te bekijken, andere mensen op te beuren.Ik kom niet toe aan mijn eigen verdriet.
Dat van mijn zusje hoeft niet negatief te zijn, maar al die dingen die hadden voorkomen kunnen worden.
Dit is maar een gok, maar is het veranderen van je OP om te zorgen dat wij geen last krijgen....niet misschien symbolisch voor dat je misschien vaak je emoties wegcijfert? Heel veel aan andere mensen denkt maar het moeilijk vindt daar anders dan praktisch over te praten?
dat denk ik wel, ik probeer altijd de dingen praktisch te bekijken, andere mensen op te beuren.Ik kom niet toe aan mijn eigen verdriet.
Dat van mijn zusje hoeft niet negatief te zijn, maar al die dingen die hadden voorkomen kunnen worden.
woensdag 23 november 2011 om 23:39
Misschien is het een schrale troost...
Maar ik ben al een paar jaar heel blij met dit forum en de lieve dames/heren die er op zitten. Er is altijd wel iemand en je mag schrijven zoveel als je wilt.
Ik heb er veel aan gehad.
Misschien kun jij ook proberen op moeilijke momenten hier op te schrijven wat er is.
Maar ik ben al een paar jaar heel blij met dit forum en de lieve dames/heren die er op zitten. Er is altijd wel iemand en je mag schrijven zoveel als je wilt.
Ik heb er veel aan gehad.
Misschien kun jij ook proberen op moeilijke momenten hier op te schrijven wat er is.
woensdag 23 november 2011 om 23:40
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:38:
[...]
dat denk ik wel, ik probeer altijd de dingen praktisch te bekijken, andere mensen op te beuren.Ik kom niet toe aan mijn eigen verdriet.
Dat van mijn zusje hoeft niet negatief te zijn, maar al die dingen die hadden voorkomen kunnen worden.
Raar is dat hé, dat je je zo verantwoordelijk kunt voelen voor de ander. Dat de ander altijd belangrijker is dan wat jij voelt.
Op één of andere manier voel jij je niet veilig en probeer je door alles vooruit te bedenken om controle te houden. Maar dat lukt niet met gevoel. Je bent ook maar een mens.
[...]
dat denk ik wel, ik probeer altijd de dingen praktisch te bekijken, andere mensen op te beuren.Ik kom niet toe aan mijn eigen verdriet.
Dat van mijn zusje hoeft niet negatief te zijn, maar al die dingen die hadden voorkomen kunnen worden.
Raar is dat hé, dat je je zo verantwoordelijk kunt voelen voor de ander. Dat de ander altijd belangrijker is dan wat jij voelt.
Op één of andere manier voel jij je niet veilig en probeer je door alles vooruit te bedenken om controle te houden. Maar dat lukt niet met gevoel. Je bent ook maar een mens.
woensdag 23 november 2011 om 23:41
Nee, geef niks aan en vraag niks. Ik geef, ik ben die schouder. Het is idd een soort rol waar je in vast zit denk ik, al heel erg lang, vanaf kind zijn al. Dat schud je neit zo maar af.
Ik zou zo graag willen dat iemand me gewoon een s zou vastpakken en dat ik gewoon ongegeneerd kon huilen, gewoon huilen.
Ik zou zo graag willen dat iemand me gewoon een s zou vastpakken en dat ik gewoon ongegeneerd kon huilen, gewoon huilen.
woensdag 23 november 2011 om 23:45
Dus appel, er is wel een vorm van lichamelijk contact, alleen dan waarbij jij de schouder bent?
En nooit dat jij kunt uithuilen?
Ik probeer gewoon even een beeld te krijgen.
Er zijn ook mensen die weinig andere mensen zien.
Of 'kringen' waarin verdriet tonen niet zo normaal is.
Of waar lichamelijk contact niet zo normaal is (als in arm om elkaar heen slaan)
En nooit dat jij kunt uithuilen?
Ik probeer gewoon even een beeld te krijgen.
Er zijn ook mensen die weinig andere mensen zien.
Of 'kringen' waarin verdriet tonen niet zo normaal is.
Of waar lichamelijk contact niet zo normaal is (als in arm om elkaar heen slaan)
woensdag 23 november 2011 om 23:46
quote:hanke321 schreef op 23 november 2011 @ 23:43:
Weet je Appel, ik ben trots op je nu. Dat je waar je behoefte aan hebt gewoon neertypt hier. Ik weet hoe eng het is om dat te doen.
Respect
Eens met hanke!
Maar meid, blijkbaar trek je die rol niet meer. Tijd voor verandering. Verandering gaat langggzaam.. En vaak een stuk beter met professionele hulp. Sta je daar voor open?
Ik weet zeker dat jij op een punt kunt komen waar je de schouder kan zijn, maar ook de kracht hebt om om een schouder te vragen wanneer jíj die nodig hebt..
Weet je Appel, ik ben trots op je nu. Dat je waar je behoefte aan hebt gewoon neertypt hier. Ik weet hoe eng het is om dat te doen.
Respect
Eens met hanke!
Maar meid, blijkbaar trek je die rol niet meer. Tijd voor verandering. Verandering gaat langggzaam.. En vaak een stuk beter met professionele hulp. Sta je daar voor open?
Ik weet zeker dat jij op een punt kunt komen waar je de schouder kan zijn, maar ook de kracht hebt om om een schouder te vragen wanneer jíj die nodig hebt..
woensdag 23 november 2011 om 23:48
En wat je zorgen om je zus betreft: Kennelijk ligt er een moeilijke tijd achter jullie. Of in ieder geval achter haar.
Maar om haar in de toekomst te kunnen helpen, moet je ook goed voor jezelf zorgen. Als jij je niet goed voelt, schiet het ook niet op.
Dus pak vooral ook je eigen problemen aan, zoals je neiging tot *taboe*
(ik censureer zelf maar even )
Maar om haar in de toekomst te kunnen helpen, moet je ook goed voor jezelf zorgen. Als jij je niet goed voelt, schiet het ook niet op.
Dus pak vooral ook je eigen problemen aan, zoals je neiging tot *taboe*
(ik censureer zelf maar even )
woensdag 23 november 2011 om 23:49
Ik ben een fuguurlijke schouder Moonlight.
Mijn familei is idd niet zo lichamelijk ingesteld. Maar af en ot heeft iedereen wel eens een knuffel nodig.
Eleine, ik heb hulp, al twee jaar nu bijna. Ze praten steeds over opbouwen, wat moet ik veranderen? Ik ben voor mijn gevoel nog helemaal niet zo ver.
Mijn familei is idd niet zo lichamelijk ingesteld. Maar af en ot heeft iedereen wel eens een knuffel nodig.
Eleine, ik heb hulp, al twee jaar nu bijna. Ze praten steeds over opbouwen, wat moet ik veranderen? Ik ben voor mijn gevoel nog helemaal niet zo ver.
woensdag 23 november 2011 om 23:50
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:49:
Eleine, ik heb hulp, al twee jaar nu bijna. Ze praten steeds over opbouwen, wat moet ik veranderen? Ik ben voor mijn gevoel nog helemaal niet zo ver.
Opbouwen? Waar doelen ze precies op? Geef je ook aan dat je nog niet zo ver bent? Of probeer je hén juist bij te benen?
Dat is een fout die ik zelf ook gemaakt heb.. Met hén meelopen want als je het niet bijhoudt.....................
Eleine, ik heb hulp, al twee jaar nu bijna. Ze praten steeds over opbouwen, wat moet ik veranderen? Ik ben voor mijn gevoel nog helemaal niet zo ver.
Opbouwen? Waar doelen ze precies op? Geef je ook aan dat je nog niet zo ver bent? Of probeer je hén juist bij te benen?
Dat is een fout die ik zelf ook gemaakt heb.. Met hén meelopen want als je het niet bijhoudt.....................
woensdag 23 november 2011 om 23:51
Och meid, helaas herken ik je maar al te goed. Ook het zijn van de "schouder" de "gever" het gevoel dat je niemand hebt als je zelf door een rottijd gaat. Het onderdrukken van emoties. Het zelfbeschadigen. De eenzaamheid.
Over dit soort momenten heen komen is enorm moeilijk. Als je eenmaal begonnen bent met jezelf beschadigen kun je er niet zo makkelijk mee stoppen. Het wordt een soort verslaving om het zo maar te noemen. Het probleem is alleen dat deze vorm van verlichting niet werkt. Het levert alleen meer stress op, om de wond te verbergen, om het litteken als de wond genezen is te verbergen, schaamte, angst want stel dat iemand het ziet. En zo wordt de puinhoop steeds groter.
Hoe je er uit komt, ik weet het niet precies. Bij mij is het gestopt zo ongeveer toen ik me beter ging voelen na een lange tijd van intensieve therapie en met ondersteuning van antidepressiva. Of dit voor jou ook de oplossing is weet ik niet, er bestaat geen antwoord op maat voor. Blijf in ieder geval hier schrijven als het je oplucht of afleid.
Over dit soort momenten heen komen is enorm moeilijk. Als je eenmaal begonnen bent met jezelf beschadigen kun je er niet zo makkelijk mee stoppen. Het wordt een soort verslaving om het zo maar te noemen. Het probleem is alleen dat deze vorm van verlichting niet werkt. Het levert alleen meer stress op, om de wond te verbergen, om het litteken als de wond genezen is te verbergen, schaamte, angst want stel dat iemand het ziet. En zo wordt de puinhoop steeds groter.
Hoe je er uit komt, ik weet het niet precies. Bij mij is het gestopt zo ongeveer toen ik me beter ging voelen na een lange tijd van intensieve therapie en met ondersteuning van antidepressiva. Of dit voor jou ook de oplossing is weet ik niet, er bestaat geen antwoord op maat voor. Blijf in ieder geval hier schrijven als het je oplucht of afleid.
woensdag 23 november 2011 om 23:53
Geen idee, ze hebben het steeds over hoe ik mijn leven zie over 5 jaar. Wat ik wil veranderen, wat mijn dromen zijn tegen die tijd.
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
