Mijn leven is gestopt in de puberteit

'n Deel van je verhaal herken ik wel. Ook ik werd op m'n 15e ziek, maar kon wel blijven schoolgaan. Mijn ziek zijn was ergens op sociaal gebied mijn "redding" omdat ze nu tenminste stopten me te pesten. Ze waren als de dood dat ik ter plekke dood neer zou vallen als ze te ver gingen.



Op m'n 18e m'n HAVO-diploma gehaald. 'n Maand later kreeg ik mijn reddende operatie. Via mijn vader 'n kantoorbaantje weten te bemachtigen 'n paar maanden later. Na 'n half jaar via 'n uitzendbureau op 'n ander kantoor terecht gekomen waar ik 'n paar jaar bleef hangen.

Allemachtig, wat voelde ik me te klein voor tafellaken en te groot voor servet! Geen kind meer, maar toch nog wel. Officieel volwassen, maar toch ook weer niet. Wist me met mezelf geen raad, maar ook geen idee waar ik 't probleem moest zoeken. Laat staan dat ik 't benul had om 't op te lossen.



Op m'n 19e gaan samenwonen. De man waarmee ik ging samenwonen, was 'n kleine 10 jaar ouder als ik. En ook geen groot sociaal talent zal ik maar zeggen. 't Kabbelde maar voort allemaal en we gingen nooit ergens heen. Ja, naar familie, op verjaardagen, maar verder kwam ik nergens.



Die kantoorbaan liep af, en via via kwam ik terecht bij 'n recreatiepark. In het voorseizoen was er geen klap te doen, en ik las alles wat los en vast zat. Maar toen begon 't hoogseizoen. En kwamen de vakantiekrachten! Studenten, scholieren. In die fase van hun leven die ik had overgeslagen. Moest er in het begin niks van hebben, en m'n vriend wilde al helemaal niks horen van de verhalen die m'n collega's vertelden. Die tijd had hij gehad en dat boek was gesloten. Niet stappen, niet naar de film, niks. Toen 'n collega (type looks like it, walks like it, talks like it: 'n rasechte nicht) me meevroeg naar 'n film, gewoon gezellig, ging m'n vriend door het lint. Maar hij nam me ook niet mee en alleen mocht ik niet.



Toch haakte ik meer en meer aan bij die collega's. 't Werd een lange, hete zomer. Op meer fronten als alleen het weer Ik vond 'n stukje jeugd terug. Op m'n 22e ging ik puberen, stappen, nachten doorhalen en overdag toch aan het werk, feesten en beesten. Relatie hield dat niet, en ik ging uiteindelijk toch alleen wonen.

Stapte, feestte en beestte. Maar ging ook winkelen, tutten, met die gay-collega de stad onveilig maken.



Mijn advies aan jou TO: probeer 'n werkkring te vinden waar je met studenten en scholieren werkt als collega's. Probeer je open te stellen en laat je meevoeren. Geniet.

Je jeugd kun je niet inhalen. Maar lol maken is van en voor alle leeftijden. En ja, daar kun je ook heel veel van leren. Wat je wil studeren bijvoorbeeld. Wat je wil worden, later als je groot bent.



Wat betreft je woonsituatie: kun je 'n tussenstap maken met behulp van familie bijvoorbeeld? 'n Oom of tante die je in vertrouwen kunt nemen? Kun en wil je eventueel op kamers gaan?



Ik hoop dat je operatie goed uitpakt, en dat je van het leven kunt en mag gaan genieten!

Wow TO, wat een heftig verhaal!





Heb je je ouders wel eens aangesproken voor hun gedrag? Een pak Rammel zie ik als mishandeling, zeker als je 20 jaar bent en bovendien ziek.. Als je zelf niet je ouders durft aan te spreken adviseer ik je om hulp te vragen bij bijvoorbeeld een psycholoog. Hoe zij jou behandelen is namelijk niet normaal (al heb je dat zelf ook door als ik je post lees)..

Meid, je schrijft alsof je al heel oud bent en halve leven al voorbij is. Maar je bent nog piepjong. Ik zou zeggen schrijf je in voor een studie en ga op zoek naar een kamer. En de ene kantoorb aan is de andere niet. Een commerciële functie is bijv anders dan ambtenarij dus verkijk je er niet op.



Hiermee los je gelijk het probleem met je ouders op zo kun je loskomen van ze. Via studie kom je gauw nieuwe mensen tegen. En ik weet niet of je kan sporten maar ook via sportclub kun je nieuwe vrienden maken. Plaats desnoods een oproepje via internet. Ik ben op mijn 17 e naar de andere kant van het land verhuisd en moest ook helemaal opnieuw vrienden maken. Het lijkt moeilijker dan het is maar uiteindelijk gaat het vanzelf.

Plafondkat, de situatie met je ouders klinkt heel ongezond! Ik zou eens naar de huisarts gaan en hem/haar vertellen wat je hier vertelt. Dit is gewoon mishandeling...

Ik herken je verhaal helaas, 100%.



Ik heb geluk gehad dat mijn gezondheid een beetje is opgeknapt. Van daaruit ben ik verder gaan bouwen. Contact gezocht met oude vrienden (die zich vaak ook dood schamen dat ze mij destijds als 16 jarige zieke hebben laten vallen, daar denk je op die leeftijd niet over na) een administratief baantje gezocht, een studie via de Open Universiteit opgepakt, inmiddels een eigen huisje gehuurd en heb nu mijn leven weer op de rails.



Voor welke opleiding sta je nu ingeschreven? Die lijkt je hopelijk toch wel leuk? Doe je daar nog iets mee, behalve collegegeld betalen? Kun je daarmee verder gaan? Qua geld: kom je in aanmerking voor een Wajong-uitkering? Ik heb zelf maar 10 maanden in de Wajong gezeten, daarna kon ik zelf in mijn inkomen voorzien, maar het gaf me wel net dat opstapje dat ik nodig had (financiële onafhankelijkheid van ouders).



Hoe ernstig is je beperking, wat kun je wel en niet? Kun je, als je weer gaat studeren, in aanmerking komen voor een aangepaste studentenwoning? Ook via je studie kun je bij een studentenpsycholoog en studentenmaatschappelijkwerk terecht.



Het lijkt me in jouw geval het belangrijkst om zsm los te komen van je ouders. Dat is moeilijk, je komt misschien inderdaad in je eentje op een studentenkamer te zitten, maar dan heb je wél de regie over jouw leven. Het is doodeng, maar je komt er wel! Als je een inkomen hebt, kun je een kamer in een studentenhuis huren. Je leert in ieder geval al je nieuwe huisgenoten kennen, je kunt lid worden van een vereniging (je kunt het zo gek niet bedenken of er zijn clubs voor). Je schrijft dat je moet gaan revalideren, kun je eventueel intern revalideren? Dan ben je ook al een groot deel van de week 'op jezelf' wel heel anders dan in een eigen huis wonen maar je bent wel weg uit de invloedssfeer van je ouders. Je kunt doordeweeks gewoon contact opnemen met hulpverleners, krijgt geen straf, het revalidatiecentrum heeft waarschijnlijk ook maatschappelijk werk waar je terecht kunt.

Heftig verhaal plafondkat.



Ik denk dat je er goed aan doet om je wat meer los te maken van je ouders en hun oordelen/adviezen. Probeer eens wat meer voor jezelf te gaan denken en beslissen. Dat zal ongetwijfeld conflicten op gaan leveren, maar daar moet je even doorheen bijten.



Wat betreft je studie. Je schrijft dat je een jaar moet revalideren, dat is mooi de tijd om je te oriënteren op wat je wilt gaan doen. En laat niet teveel afhangen wat je er zoal bij voelt (kut, vervelend), maar ga eerst op onderzoek uit of het ook klopt wat je erbij voelt.



Verwacht en eis niet van jezelf dat je een heel ander leven moet gaan leiden straks. Je bent straks nog steeds wie je nu bent en dus zal je uiteindelijk een weg kiezen die bij je past.



En o ja, dat las ik hier al eerder: je jeugd kan niet overdoen, noch inhalen. Laat die illusie los en richt je op wat haalbaar en reeel is.

Ik wens je dat je daar heel veel mooie jaren van mag genieten!

Plafondkat: als jij achten haalde op het gymnasium en niet gaat studeren, krijg jij daar later spijt van.

Ik denk dat je nu gewoon TE ziek bent om ook maar iets leuk te vinden. Keuzes maken komt wel als je beter bent!

Doet me een beetje denken aan Bloemenkinderen van Virginia Andrews....



Als jij Gymnasium deed en achten haalde, kun je zeker nog een heleboel bereiken! Misschien zou je eens een test kunnen doen bij Arbeidsburo. Daar komt vaak iets uit wat bij je past en dan een studie in die richting.



Maar allereerst: Ga als de bliksem naar een huisarts, want zoals jouw ouders met jou omgaan is niet normaal!

Geen herkenning hier. Ik zou je willen adviseren om het in twee stukken te hakken: je operatie en het herstel, en daarna het zelfstandig worden dmv werk/studie & huisvesting.



Veel sterkte!

Wat een heftig verhaal op de vroege morgen. Ik ben nog niet helemaal wakker maar wou je toch een hart onder de riem steken, dus ik hou het kort. Ten eerste: heel veel sterkte met je komende operatie.

Maar waar ik echt van schrok is de opstelling van je ouders. Je een pak rammel geven en je onder de duim houden? Dat lijkt me echt foute boel. Ik ken ook mensen die ernstig ziek zijn maar mede door stimulatie van hun ouders een opleiding volgen en een fijn, druk leven hebben. Het lijkt wel of jouw ouders je dat onmogelijk proberen te maken. En jij bent erdoor beinvloed, zie je opmerkingen over een studie e.d. Je bent nog hartstikke jong, en ondanks je ziekte zijn er wel degelijk mogelijkheden. Dus nee, niet opgeven. Maar je hebt wel hulp van buitenaf nodig om je te steunen. Probeer de huisarts, en misschien zijn er ook stichtingen waar je terecht kunt (even geen tijd om ze op te zoeken), al is het maar om je verhaal te doen. Sterkte!

Heftig verhaal. Ik wil alleen reageren op het stukje over de kantoor baan. Ik heb namelijk zo'n kantoorbaan. Het werk is heel saai, maar ik heb het er heel erg naar mijn zin. Door mijn collega's. Die maken mijn werk leuk. Ik heb nu een baan met weinig verantwoordelijkheden, en ik vind dat erg prettig. Het geeft mij namelijk de ruimte om privé meer te genieten, en daar mijn 'schade' in te halen.



Alles op zijn tijd, je kunt niet alles in één keer verbeteren. Je bent nu heel negatief en dat verbaasd me niks met zo'n opvoeding. Je weet eigenlijk niet beter dan wat je geleerd hebt. Ga eens voor je zelf na wat er leuk zou zijn aan een baan en een eigen huis. En kijk dan eens wat realistischer is.

plafondkat, Ik denk dat je over je ouders eens wat aan artsen moet gaan vertellen. Ik neem zo maar aan dat je op moment niet naar school gaat en amper buiten de deur komt vanwege je ziekte.

Je thuis situatie kan niet langer zo. Daar moet iets aan veranderen.

Vertel het aan je artsen. Zeg dat je daar weg moet tegen ze.

De situatie daar komt je genezing ook niet ten goede..

Ken het ziek zijn niet, maar je thuis situatie wel.

Je hebt iemand nodig die je hiermee helpt...



Sterkte met je operatie meis!!



Ik zou ook zeker gaan studeren. Ik zou een goeie studie coach zoeken die je helpt een studie uit te zoeken die bij je past. Een studie test te gaan doen en dergelijke..



Succes daarmee..

Meid, ik heb zon kantoorbaan en ik vind het heel leuk. Ik heb leuk contact met collega's en ik doe ervaring op voor later. Daarnaast ben je 20, en jong zat om alles te gaan beleven wat je beschrijft, echt waar. Het komt je alleen niet aanwaaien. Je zult echt los moeten komen van je ouders, heb je broers/ zussen? Bespreek dit met je huisarts, daar kom je vast regelmatig ivm je ziekte. Dan ben je er nog niet hoor, vergeet dat niet. Je zult je knap eenzaam gaan voelen. Dan lijkt mij het makkelijkst om "iets" te gaan doen, sporten bijvoorbeeld. Ga eens alleen uit, als je dat tegen die tijd durft. Ik heb vaak zat onwijs leuke avonden gehad. Zaak is om de situatie met je ouders eerst aan te pakken, maar misschien kun je dat beter na je operatie doen?

Ik zie net dat je niet zal kunnen sporten, sorry! Welke omgeving woon je?

Hoi, ook ik herken je verhaal. Rond die leeftijd ben ik ook ziek geworden en heb ik jaren thuis op de bank gezeten. Daardoor heb ik ook dat gedeelte destijds in mijn jeugd gemist. Mijn ouders zijn hartstikke goede topmensen, echt waar, maar ik had veel last van hun invloed waar ik onderuit probeerde te komen en vocht mij te pletter thuis psychisch gezien.



Toen ik de leeftijd had om uit huis gegaan was ik nog steeds behoorlijk ziek, maar niet ziek genoeg om geen (kant-en klaar) maaltijden klaar te maken, licht te koken en mijn boeltje wat schoon te houden. Ik ben op kamers gegaan en ook al was het hartstikke zwaar met mijn gezondheid, het feit dat ik uit het ouderlijk huis weg was, heeft er wel voor gezorgd dat ik mij langzaam steeds meer kon ontplooien.



Ik ben inderdaad op een gegeven moment kantoorwerk gaan doen, omdat ik toch inkomen moest hebben. En het gaf mij de ruimte om tijd over te houden om buiten mijn werk om toch ook iets van een sociaal leven proberen te gaan krijgen. Als je de juiste mensen treft en kijkt naar wat je allemaal wél kunt in een kantoorbaan kan je daar best iets leuks van maken en anders zal je moeten roeien met de riemen die je hebt want het leven is niet alleen maar zonneschijn. Dat heet voor je zelf zorgen en daar verantwoordelijkheid voor nemen. Je zal geld moeten verdienen uiteindelijk en je eigen boterham moeten kunnen betalen. En dat was in mijn situatie soms best flink vervelend omdat de omstandigheden ook niet altijd even leuk waren en tegenwerkten zelfs ook dan.



Door mijn gezondheid zat nog tientallen jaren feesten, uitgaan en "lol maken" er niet echt in maar wel gezellig een biosje op een gegeven moment, samen een wijntje op de bank, later de sportvereniging en toen de kroeg en daarna echt stappen. Veel vriendinnen had ik niet (meer) en uiteindelijk kies je dan ook geen feestbeesten uit als vriendinnen. Dat is roeien met de riemen die je hebt. Dat is keuzes maken. Dat is overleven. Dat is ook leren jezelf kennen, je grenzen kennen en díe mensen uitzoeken die bij je passen.



Wil je echt op dit moment mensen in je leven hebben die je bij de eerstvolgende windzucht laten vallen? Wil je echt oppervlakkig stappen en lol maken met mensen die jou totaal niet kennen en ook niet willen leren kennen? Ik heb moeten beseffen dat ook al ben ik van nature heel sociaal en gezellig en goed gezelschap, in de vele maanden per jaar dat ik ziek ben, kan ik dat helaas niet uiten omdat ik dat niet trek. En dat ben ik ook als persoon. En die andere mensen komen vanzelf wel als het goed gaat, maar besef dan altijd wel dat je die vaak ook zo weer kwijt bent.



Ik besta uit een gezond iemand die het hele leven aankan, alle aandacht naar zich toe kan trekken, dansen, feesten, sporten, slim is en hele mooie en talentvolle dingen kan doen. Maar in de jaren/maanden/weken dat ik ziek ben/was zal ik blij moeten zijn met mijn serieuze kant die van lezen houdt, van een diep gesprek voeren, van het leuk inrichten en lekker mooi en schoonhouden van mijn huurkamertje/eigen huis en blij moeten zijn dat het me die dag weer is gelukt om toch maar te koken.



Ik zou proberen te leven in het nu als ik jou was. Ik ben door alle fases heengegaan. Ik heb eerst heel veel gevochten om te zoeken naar oplossingen voor mijn gezondheid maar dat vroeg zoveel dat mijn gezondheid er alleen maar op achteruit ging en ik geen rust vond, daarna heb ik jarenlang geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben en dat de situatie was zoals die was omdát deze nou éénmaal op dat moment niet anders kon zijn. Ik heb tegelijkertijd met perioden gekeken op welke manier ik wél vooruitgang zou kunnen boeken en daarbij gemerkt dat alleen het zoeken naar mogelijkheden soms dusdanig vermoeiend was dat ik juist helemaal niets meer kon doen.



Voor mij kwam ooit de omslag tot besef dat ik helemaal niets moest, niet van mijzelf, niet van mijn ouders en niet van de maatschappij. Alles en iedereen kon de pot op en ben vanaf helemaal niets mijzelf gaan opbouwen. Ik kon ook helemaal niets, dus had op een gegeven moment ook geen keuze meer. Met niets bedoel ik dat ik met veel pijn en moeite voor een minuut van de bank af kon komen en nog net een douche kon nemen en dan weer een uur moest rusten.



Door niets meer van mijzelf te moeten op geen enkel vlak, geen verjaardagen, geen boodschappen en uitgebreid koken en afwassen en schoonmaken en etc. alles waarvan geacht wordt dat je dat moet doen of moet willen heb ik laten varen en elke dag maar het minimale van het minimale was goed genoeg en waarbij ik keek of ik er ook plezier uit kon halen. Door heel bewust de dingen die ik deed te doen kwam er ruimte vrij om mijzelf te ontwikkelen.



Dat is een kwestie van je eigen grenzen leren kennen, deze accepteren en heel bewust mee omgaan. Zo van dít is nu de situatie. Als ik dát wil, is dat haalbaar? Op welke manier is dat haalbaar en gaat het niet ten koste van mijn niveau van functioneren dusdanig dat ik weer achteruit ga. En hoelang ga ik er daardoor op achteruit.



En weet je wat. Het was een heel langzaam proces. Waarbij sommige stappen tot vooruitgang enorme moeite hebben gekost en ik al doende leerde. Sommige stappen waren te ver en te hoog en moest ik bijstellen. Sommige stappen bleken uiteindelijk haalbaar maar waren bijna ten koste gegaan van mijzelf. Sommige stappen kon ik langzaam steeds meer naar toe werken. Sommige stappen heb ik wel 10 pogingen over gedaan voor het mij lukte en dan viel ik toch weer terug. En sommige stappen zullen nooit haalbaar zijn en die wil ik ook helemaal niet meer. Die horen blijkbaar ook niet bij mij. En gekeken naar wat écht belangrijk is, en dat zijn hopelijk af en toe lieve kennissen met een glimlach en soms kom je iemand tegen waar het beter mee klikt en dat ik mijzelf comfortabel genoeg voel. Een duur huis, een wervelende baan, de hele wereld moeten zien, pochen over je status, 988 vrienden op facebook... dat zijn allemaal oppervlakkige dingen. Door steeds beter te kijken naar wat ik wel en niet kon werden de periodes van terugval steeds korter, mijn gezondheid steeds stabieler.



En waar ik eerst kon zeggen ik moet niets want ik kan ook niets, kan ik nu zeggen ik moet niets (niets willen wat misschien niet haalbaar is) maar ik heb toch veel bereikt en kan steeds meer.



En probeer ik andere zaken steeds meer naar mij toe te trekken die mij wel uitdaging geven. Doordat ik uit huis ging, had ik geen last meer van de invloed van mijn ouders die mij tegenhielden maar kan ik juist prima met hen omgaan nu. Heb ik soms wel vriendjes, soms geen vriendjes maar daar probeer ik mijn leven niet afhankelijk van te laten zijn omdat helaas is gebleken dat zij vaak veel moeite hebben met gezondheidsklachten en nooit iets toevoegen aan mijn gezondheid helaas maar nog te veel tegenwerkend zijn. Heb ik een eigen huis, sport ik regelmatig, een steeds meer opbouwend sociaal leven met mensen waarvan ik weet wat ik er aan heb m.b.t. mijzelf als ik gezond bent maar óók als ik mij af en toe weer ziek voel. En ja ook die vallen soms af, maar deze groep wordt steeds stabieler of ik pik het contact makkelijker weer op.



Je moet plezier zoeken in andere dingen. Feesten en uitgaan kan ik nu ook, dat doe ik dus af en toe ook. 1 keer per maand, soms 1 keer per kwartaal en soms 1 keer per jaar. En heel soms meerdere keren in de week. Dat is het leven. Je pakt de leuke momenten, je zoekt de dingen die je kan doen en waar je plezier in hebt.



Maar het leven is niet alleen maar feesten en besef goed dat vele mensen feesten en uitgaan om hun problemen te verdrinken, om te doen alsof ze er bij horen. Vaak is het maar een oppervlakkig laagje van ook maar die enkele keer dat je hen ziet en zitten ze ook thuis met pijnen en problemen.



Die vrienden verzamel ik steeds meer om mij heen, soms verlies ik er een paar, sommige zie ik maanden niet omdat ik er geen energie voor had en zij en ik dat samen niet konden opvangen. Maar besef ook goed dat de meeste mensen maar 1 of 2 goede vrienden hebben waarbij veel mensen ook alleen maar hun partner hebben en misschien nog een broer of zus.



En ik ben ook elk jaar jonger geworden en deze trend zet zich nog steeds door. Ook als je ouder bent, echt volwassen bent, zelfs als je moeder zou zijn of oma, kan je nog steeds lol maken en plezier blijven aan een wijntje in de kroeg en een salsa lesje volgen. Je bent nog jong, een heel leven voor je. Probeer te genieten van de dingen die je wel kan en wil niet alles tegelijk en wel nu.



Ik ga met alle leeftijden om. Vroeger veelal met oudere mensen, tegenwoordig juist weer vaker met jonge mensen. En lopen leeftijden steeds meer door elkaar heen en maakt die leeftijd ook niet meer zo uit.



Ik had overigens ook geen energie om te studeren en te weinig concentratievermogen destijds. Dus geen idee of dat voor jou haalbaar is, dat was voor mij toen een te grote stap.



Maar loskomen van je ouders, zelfs al heb je dan helemaal niets, is wel een eerste stap!

Je bent en blijft wie je bent maar soms zal je aan het ene gedeelte van wie je bent meer uiting kunnen geven dan aan sommige andere delen. Dat is het leven.

Als je erg ziek bent is het lastig inderdaad om ook maar iets leuk genoeg te vinden omdat alles ook weer inspanning vraagt die vaak teveel is en dat kan je het beste accepteren aan de ene kant en soms nog eens even kijken aan de andere kant maar dat moet niet je leven beheersen.

En in elke situatie is er iets leuks van het leven te maken, het gaat om de instelling en hoe je naar het leven kijkt niet om wat je nou eigenlijk allemaal wel niet zou doen. En dat is een leerproces maar zeker geen onmogelijke taak. En als het even niet leuk is, besef dan dat het een kunst is om daar weer doorheen te komen of te verduren. En zie dat als een uitdaging om het te blijven proberen elke keer weer terug te komen naar een beter leven.



Het lijkt nou alsof de hele wereld om je heen bestaat uit mensen die allemaal ontzettend lol maken en elk feestje aflopen en alles vanzelf gaat. Die mensen zijn er maar er zijn zo heel veel mensen meer die het zelfs nog vele malen slechter hebben. Het heeft geen zin "er bij te willen horen". Maar je eigen weg zien te vinden die bij jou past zoals je bent met al je goede en minder prettige mogelijkheden.

Lieve Plafondkat,



Wat een ontzettende moeilijke situatie! Een vreselijke ziekte, een ongezonde relatie met je ouders, geen andere mensen om je heen. Ik kan me goed voorstellen dat de wereld er voor jou heel grijs en troosteloos uit ziet.



Maar weet je, toen ik jouw post las, dacht ik 'wat een kansen!'. Veel meiden van jouw leeftijd hebben verkeerde keuzes gemaakt. Een fout vriendje, de verkeerde vriendenkring, een studie die niet bij ze past. En eenmaal op het verkeerde pad, is het erg moeilijk om daar weer vanaf te komen. Jouw levensblad is nog onbeschreven en jij kunt, met de levenswijsheid van een 20-jarige, helemaal fris beginnen! Wat een prachtige kans!



Als jij straks geopereerd bent, moet je dan revalideren in een revalidatiecentrum? Dat zou echt fantastisch zijn, want daar krijg je niet alleen lichamelijk maar ook psychische hulp en begeleiding van maatschappelijk werk. Zij kunnen jou helpen om het leven na je revalidatie langzaam op de rit te krijgen. Wees eerlijk tegen hen over je situatie thuis en dan kunnen zij je ook helpen om te kijken naar dingen als studie en woonruimte e.d.



Ik zou je absoluut willen adviseren om niet te gaan werken maar eerst te gaan studeren. Je hebt er de intelligentie voor en bovendien kan dat jou je tweede jeugd geven. Jouw leven is al zo lang serieus, het wordt tijd voor wat lol! Ook al sta je nu nog ingeschreven, voor langdurig zieken zijn er coulanceregelingen. Laat je daar goed over informeren. Je bent straks een jaartje verder na je revalidatie en dat betekent dat je via een 21+ toets in mag stromen op de HBO of Uni.



Een studie kiezen is idd lastig, maar er zijn veel beroepskeuzetests beschikbaar. Ook online. Misschien moet je daar eens naar kijken? En wat mij altijd helpt, is om te dromen over hoe mijn ideale leven er uit gaat zien. Wil je orde en rust of juist afwisseling? Veel mensen om je heen of juist niet? Hou je van schrijven, lezen, rekenen, tekenen, vreemde talen, reizen? Al dat soort vragen kunnen je helpen bij het maken van een studiekeuze. En als je het niet helemaal zeker weet, dan kun je altijd nog kiezen voor een wat algemenere opleiding (bijv HBO MER oid) waarmee je na je studie verschillende kanten op kunt. Je zult dan zien dat je tijdens je studie vanzelf zult ontdekken wat meer en wat minder bij je past.



Voor wat betreft het sluiten van vriendschappen zijn een revalidatiecentrum en een opleiding al hele goede plaatsen om nieuwe leuke mensen te leren kennen. Maar daarnaast zijn er ook tal van websites die van alles organiseren (feesten, uitjes, enz) voor mensen die graag nieuwe mensen willen leren kennen. Als je eenmaal weer opknapt na je operatie, dan zou je daar ook eens naar kunnen kijken.



Ik snap dat het moeilijk is, maar echt, de hele wereld ligt voor je open en je bent een slimme jonge vrouw. Jij komt er wel!

Wat een mooie, bemoedigende posts voor TO.



Lieve TO, ik hoop dat de operatie goed gaat en dat jij je de komende jaren kunt ontplooien op een manier die bij je past. Daarvoor zijn hierboven al veel goede tips gegeven.

Heel veel sterkte en daarna succes!

Lieve plafondkat, wat een intens verdrietig verhaal. Begrijp ik goed dat er een redelijke kans is dat je tijdens de operatie overlijdt? Dat is is al zo heftig, daar zou je al hulp bij moeten krijgen.



Ik denk dat je in eerste instantie weg moet zien te komen bij je ouders. Zij willen je niet gelukkig zien en zullen je geluk altijd in de weg staan. De situatie die jij beschrijft is er een van lichamelijke en psychische mishandeling en verwaarlozing. Je zou zo aangifte tegen ze kunnen doen, wat ze doen is strafbaar! (Het doet me denken aan Münchhausen by Proxy, heel verstikkend en schadelijk). Niet dat je dat moet gaan doen, want ik begrijo dat dit een heel grote stap is, maar om aan te geven dat dit niet normaal is.



Het lijkt me dat je eerst een persoon moet vinden die je kan vertrouwen. Aangezien je alleen de deur uit mag om naar de dokter te gaan, lijkt me dat de aangewezen weg. Is er een arts die je vertrouwt aan wie je je verhaal kan vertellen? Die kan je op weg helpen en je bv. doorverwijzen naar een therapeut (ivm je operatie, je ouders hoeven niet te weten waar jd het over hebt).



Misschien kun je ook eens bellen met het steunpunt huiselijk geweld voor advies? Zij hebben ervaring met situaties waarbij je weg wilt uit huis maar niet durft. Ik denk dat maatschappelijk werk ook iets voor je kan betekIk denk dat je heel goed weet wat je wil, maar nog niet hoe je dat wil invullen. Studeren, maar wat? Op jezelf wonen, maar waar? Vrienden maken, maar hoe? Je hebt iemand nodig die je daarin kan helpen en de weg kan wijzen, bv. door uit te zoeken hoe je financiële steun kan krijgen. Overigens moeten je ouders je onderhouden tot je 21ste, en langer als je jezelf nog niet kan onderhouden.



Is er iemand die je vroeger vertrouwde met wie je geen contact meer hebt/mag hebben? Je kunt blijkbaar wel internetten, misschien kun je op die manier weer wat contacten aanhalen (e-mail, Facebook). Je hebt hier al een eerste stap genomen!



Ik wens je veel sterkte met je operatie en de stappen die je wilt nemen.

@Paekzwart, deze post komt echt recht uit je hart. Wat een wijsheid lees ik uit je post. Hopelijk heeft TO hier veel aan.



@Numerozoveel, wat een goede ondersteunende en positieve reactie van je.



@Plafondkat, ik hoop dat je veel aan de reacties hebt, heb eigenlijk weinig toe te voegen, anderen kunnen het wat beter verwoorden dan ik. Als ik jouw post lees, lees ik het verhaal van iemand die zich uitstekend kan uitdrukken, zie dat ook als een positief punt van jezelf.

Zelf leer ik momenteel om te kijken naar wat ik wel wil, in plaats van wat ik niet wil. Elke keer als er iets gebeurt wat ik niet prettig vind en erover nadenk, denk ik; wat ik wil ik nu wel?

Bijv. collega doet vervelend, ik baal van haar, in gedachten vertel ik haar goed de waarheid. Dan wordt ik mij bewust van wat ik aan het doen ben en probeer ik het om te draaien. Wat wil ik wel? Dat is in harmonie met haar samenwerken en prettig met elkaar omgaan. Zo verleg je je focus wat je niet wilt, naar wat je wel wilt. Het lukt natuurlijk niet altijd, maar het voelt voor mij al een stukje beter dan dat ik haar in gedachte zit af te kammen. Misschien heb je er iets aan. (Heb ik geleerd uit het boek Vraag en het wordt gegeven).

quote:plafondkat schreef op 26 november 2011 @ 01:15:



Nu ben ik 20 en word ik geacht volwassen te zijn, aan het hele huisje-boompje-beestjeverhaal te beginnen.

(...)

Ik wil ook feesten, op vakantie, uitgaan en lol maken! Deel uitmaken van een vriendengroep, studeren (maar ik heb écht geen idee wat, ik weet niet wat ik leuk vind.), op een studentenkamer zitten en 's zomers met mijn kamergenoten bier zuipen op het terras bij de barbecue! Flauwe practical jokes uithalen, aan het strand zitten, hobbies hebben. Vriendjes hebben, elkaar ontdekken, ronddaten. Zal dat er ooit nog van komen of moet ik die hoop maar opgeven voor het alleen maar meer tegenvalt?Man, je bent 20!!!! Je bent nog hartstikke jong, wie verwacht van jou dat je nu al huisje boompje beestje gaat??! Ga lekker studeren en ga alles doen wat je hebt gemist! Het is hartstikke normaal om op je 20e met je studie te beginnen!

Plafondkat, wat een moedige stap heb je gezet door zo je verhaal te delen. Dat is de eerste stap naar verandering. Er zijn hier hele goede dingen gezegd, veel beter dan ik het zou kunnen.



Heel veel sterkte met alles.

Lieve plafondkat,

wat zit jij in een moeilijke situatie... Anderen gaven het ook al aan: zoals jouw ouders met jou omgaan, is echt niet in orde. Je geeft aan dat ze je heel erg beperken, dat je het huis niet of nauwelijks uit mag, dat ze je slaan. Fysieke en mentale mishandeling. Je bent daarnaast ziek, er komt een grote operatie aan, dat is ook erg heftig.

Jouw ouders onthouden jou de juiste hulpverlening door je te verbieden naar een psycholoog te gaan. Psychische hulpverlening is absoluut niet 'alleen voor zwakkeren'.

Ik denk net als anderen hier dat het heel goed zou zijn als jij op jezelf zou gaan wonen. Dat lukt je niet alleen omdat jouw ouders je maar heel weinig ruimte geven, dus schroom niet om je huisarts om hulp te vragen. Hij of zij kan je in contact brengen met de juiste hulpverlening. Wellicht is er zelfs een plek waar je tijdelijk terecht kan via hen, terwijl je op zoek gaat naar eigen woonruimte.



Hoe sta je er financieel voor? Door je ziekte heb je neem ik aan recht op uitkeringen.



Op wat voor manier kunnen wij jou van een afstandje helpen? Wil je een luisterend oor, adviezen?