Mijn leven is gestopt in de puberteit

Sorry, lang en rommelig verhaal, maar ik wil gewoon even van me afschrijven



Vijf jaar geleden, toen ik 15 was, werd ik erg ziek. Lichamelijk ging ik hard achteruit waardoor ik vrijwel meteen moest stoppen met school. Sindsdien zit ik thuis, en enkele dagen per week in het ziekenhuis. Al mijn vrienden hebben me meteen laten vallen toen ik ziek werd, iemand van 15 vindt het schijnbaar te moeilijk om een vriendin met een beperking te hebben. Kan ik ook best begrijpen, maar daardoor is mijn leven gewoon compleet gestopt op dat moment.



Nu ben ik 20 en word ik geacht volwassen te zijn, aan het hele huisje-boompje-beestjeverhaal te beginnen. Terwijl ik geestelijk gewoon nog een kind ben. Mijn complete jeugd heb ik thuis op de bank, in mijn eentje doorgebracht. Als ik foto's zie van oud-klasgenoten voel ik zo'n steek. Geen jaloezie, maar meer verdriet dat ik dat zelf nooit meegemaakt heb.



Nu word ik binnenkort geopereerd en is het erop of eronder - of ik knap een heel stuk op van de operatie, of, en dat is een redelijke kans, is mijn lichaam te zwak om te herstellen van de operatie en is het einde verhaal. Nu is aan dat laatste weinig te doen, dus wil ik me focussen op het eerste. Hoe kan ik mijn leven weer oppakken mocht de operatie aanslaan? Ik heb geen vrienden, geen opleiding, geen hobbies, ik ken mezelf niet. Aan de ene kant wil ik dolgraag op mezelf, maar ik zou niet weten wat ik dan zou moeten doen. Kantoorwerk? Ik word nu al moedeloos van de sleur. Veel liever zou ik eerst nog een paar jaar plezier maken, de jeugd inhalen die ik gemist heb. Maar hoe, of met wie? Ik had vroeger zoveel wilde plannen, maar volgens mij zijn die nooit haalbaar. Toch zeker niet in mijn eentje.



Dan komen we gelijk bij het tweede verhaal waarvoor ik eigenlijk misschien beter een nieuw onderwerp aan zou kunnen maken. Het betreft mijn ouders. Van jongs af aan ben ik enorm onder de duim gehouden en altijd ben ik erg bang geweest van die mensen. Ik ben altijd tot het uiterste gegaan om mijn ouders te bevredigen, maar nooit was het goed genoeg. Alles wat ik deed was stom, nutteloos, slecht, etc.

Een 8 op het gymnasium? Was ik soms ziek dat ik met zulke schandalige cijfers thuiskwam?

Op een sport? Dat is voor snobs

Mijn (oude) vriendinnen? Dat waren rare meisjes, daar mocht ik niet mee omgaan.

Buitenspelen na schooltijd? Nee, want dan werd ik vies.

Jongens? Ik was toch zeker geen hoer om daarmee om te gaan.

Lichaamsverzorging? Ik was toch geen barbie. 1x per week douchen en elke dag haar kammen is genoeg.



En in die fase zit ik nu nog steeds. Omdat ik nog thuis woon en 24/7 bij mijn ouders inzit (omdat ik dus ziek ben) ben ik alleen maar banger geworden voor de meningen en opvattingen van hen. Ik ben dan 20 jaar, maar als ik iets doe wat hen niet aanstaat heb ik zo een pak rammel te pakken. Dus het liefst wil ik hier zo snel mogelijk wég als de operatie aanslaat, maar ik weet echt niet hoe het dan verder moet. Ik zit gewoon compleet vastgeroest in mijn huidige patroon en sta overal helemaal alleen voor.



Nu sta ik wel ingeschreven bij de woningbouwvereniging aangezien daar toch een jarenlange wachtlijst is, maar het idee om helemaal zielsalleen in een huurhuisje wat typwerk te zitten doen om rond te komen, maakt me zo ongelukkig. Ik wil ook feesten, op vakantie, uitgaan en lol maken! Deel uitmaken van een vriendengroep, studeren (maar ik heb écht geen idee wat, ik weet niet wat ik leuk vind.), op een studentenkamer zitten en 's zomers met mijn kamergenoten bier zuipen op het terras bij de barbecue! Flauwe practical jokes uithalen, aan het strand zitten, hobbies hebben. Vriendjes hebben, elkaar ontdekken, ronddaten. Zal dat er ooit nog van komen of moet ik die hoop maar opgeven voor het alleen maar meer tegenvalt?