Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
maandag 28 november 2011 om 23:10
quote:achterblijver schreef op 28 november 2011 @ 23:01:
Als hij dit vantevoren geweten had had hij het niet gedaan MV, dat weet ik zeker. Maar met zn daad op zich heeft hij niemand wat aangedaan vandaar dat ik niet denk dat hij daarvan op zich spijt heeft. En dat is het meest eerlijke antwoord wat ik kan geven, maar wat ik dus beter naar de buitenwereld voor me kan houden
Als je enig begrip wil hebben zou ik dat voor je houden.
Want al is het diefstal, dan dupeer je ook mensen die hard ervoor moeten werken en daardoor in de problemen kunnen komen. En is het bijv. het vervoeren van drugs, doe je ook indirect mensen wat aan, verslaafden. Dus wat hij ook gedaan heeft, hij heeft altijd iemand iets aangedaan.
En ik weet niet hoe het met je werk is, maar ik zou ook uitkijken dat je niet je baan kwijt raakt hierdoor.
Als hij dit vantevoren geweten had had hij het niet gedaan MV, dat weet ik zeker. Maar met zn daad op zich heeft hij niemand wat aangedaan vandaar dat ik niet denk dat hij daarvan op zich spijt heeft. En dat is het meest eerlijke antwoord wat ik kan geven, maar wat ik dus beter naar de buitenwereld voor me kan houden
Als je enig begrip wil hebben zou ik dat voor je houden.
Want al is het diefstal, dan dupeer je ook mensen die hard ervoor moeten werken en daardoor in de problemen kunnen komen. En is het bijv. het vervoeren van drugs, doe je ook indirect mensen wat aan, verslaafden. Dus wat hij ook gedaan heeft, hij heeft altijd iemand iets aangedaan.
En ik weet niet hoe het met je werk is, maar ik zou ook uitkijken dat je niet je baan kwijt raakt hierdoor.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 28 november 2011 om 23:11
TO, ik snap best dat je achter je man staat en vind dit ook knap van je. Hij krijgt inderdaad zijn verdiende loon en vind sommige reacties ook overdreven. Kan me wel goed voorstellen dat je dit soort reacties verder ook kan verwachten en hoop dat je hier rekening mee houdt.
Verder zou ik juist niet lenen bij familie!! Regel het nu maar goed, officieel en niet vrijblijvend. Je hent op andere vlakken al genoeg steun nodig van je familie, dan zou ik er niet nog een complexe situatie aan toevoegen. Veel succes!
Verder zou ik juist niet lenen bij familie!! Regel het nu maar goed, officieel en niet vrijblijvend. Je hent op andere vlakken al genoeg steun nodig van je familie, dan zou ik er niet nog een complexe situatie aan toevoegen. Veel succes!
maandag 28 november 2011 om 23:11
Maar wat moet ik Megod op mn werk gaan zeggen? Daar weten ze van niks... en ik ben (nog) niet in vaste dienst dus ik wil zo goed mogelijk mn werk blijven doen en niet overkomen als een labiel vrouwtje. Maar dat is niet vol te houden, ze kennen hem daar ook, hij kwam regelmatig langs. Het gaat geen week duren voordat ze gaan vragen waar hij is.
maandag 28 november 2011 om 23:12
quote:achterblijver schreef op 28 november 2011 @ 23:09:
En ondertussen hou ik me bezig met het huishouden, zorgen voor de kinderen, en zo goed mogelijk zorgen voor mezelf. Eten en drinken heb ik zelf in de hand, slapen is al een stuk lastiger, en een malend hoofd tot stilstand brengen lukt al helemaal niet.
Doorgaan is ook het enige dat je kunt doen. Zorgen dat je er zelf niet aan onderdoor gaat. Fijn dat je eten en drinken in ieder geval onder controle hebt.
Is het wat om voor het slapen voorlopig even Melatomine bij de drogist te halen? Gewoon de versie die je zonder recept kunt halen. Wellicht helpt het je net om wel even die rust te vinden en in ieder geval s'nachts uit te rusten om er overdag weer te kunnen zijn voor je kinderen, je man en alle regeltaken...
En ondertussen hou ik me bezig met het huishouden, zorgen voor de kinderen, en zo goed mogelijk zorgen voor mezelf. Eten en drinken heb ik zelf in de hand, slapen is al een stuk lastiger, en een malend hoofd tot stilstand brengen lukt al helemaal niet.
Doorgaan is ook het enige dat je kunt doen. Zorgen dat je er zelf niet aan onderdoor gaat. Fijn dat je eten en drinken in ieder geval onder controle hebt.
Is het wat om voor het slapen voorlopig even Melatomine bij de drogist te halen? Gewoon de versie die je zonder recept kunt halen. Wellicht helpt het je net om wel even die rust te vinden en in ieder geval s'nachts uit te rusten om er overdag weer te kunnen zijn voor je kinderen, je man en alle regeltaken...
maandag 28 november 2011 om 23:13
quote:achterblijver schreef op 28 november 2011 @ 23:11:
Maar wat moet ik Megod op mn werk gaan zeggen? Daar weten ze van niks... en ik ben (nog) niet in vaste dienst dus ik wil zo goed mogelijk mn werk blijven doen en niet overkomen als een labiel vrouwtje. Maar dat is niet vol te houden, ze kennen hem daar ook, hij kwam regelmatig langs. Het gaat geen week duren voordat ze gaan vragen waar hij is.Morgen direct met je leidinggevende gaan praten en open kaart spelen. Als jouw werkgever het van anderen gaat horen dan zijn de rapen gaar.
Maar wat moet ik Megod op mn werk gaan zeggen? Daar weten ze van niks... en ik ben (nog) niet in vaste dienst dus ik wil zo goed mogelijk mn werk blijven doen en niet overkomen als een labiel vrouwtje. Maar dat is niet vol te houden, ze kennen hem daar ook, hij kwam regelmatig langs. Het gaat geen week duren voordat ze gaan vragen waar hij is.Morgen direct met je leidinggevende gaan praten en open kaart spelen. Als jouw werkgever het van anderen gaat horen dan zijn de rapen gaar.
maandag 28 november 2011 om 23:13
O jongens! Het is soms zó verleidelijk om gaten op een andere manier te willen stoppen! Iedereen maakt fouten, de 1 kleine, de andere grotere. En soms wéét je ook écht niet waar je aan begint...en word je mee gesleurd. En dan komt het beroemde sneeuwbal-effekt om de hoek kijken, en kun je met geen mogelijkheid terug...
Maar wat de mensen vaak vergeten, is dat vrouw en kinderen in 99 van de 100 gevallen nergens van af weten, of dat de heren het meeste niet vertellen...
Maar dat zelfde gezin zit wel met de gebakken peren. Aan verwijten heeft Achterblijver totaal niets, ze vraagt om raad.
Dit is inderdaad geen allerdaagse situatie, maar geloof me, óók een gezin van een gedetineerde heeft gevangenisstraf! terwijl ZIJ onschuldig zijn!
Maar wat de mensen vaak vergeten, is dat vrouw en kinderen in 99 van de 100 gevallen nergens van af weten, of dat de heren het meeste niet vertellen...
Maar dat zelfde gezin zit wel met de gebakken peren. Aan verwijten heeft Achterblijver totaal niets, ze vraagt om raad.
Dit is inderdaad geen allerdaagse situatie, maar geloof me, óók een gezin van een gedetineerde heeft gevangenisstraf! terwijl ZIJ onschuldig zijn!
maandag 28 november 2011 om 23:14
quote:Lunax schreef op 28 november 2011 @ 23:10:
Je klinkt heel realistisch. Heel verstandig om nu jouw deel op te pakken. Zijn deel wordt nu als het ware bevroren. Inderdaad tot einde detentie. Tegen het einde van detentie wordt er met hem een plan gemaakt hoe e.e.a. weer op te pakken als hij weer vrij is. Hopelijk ben jij tegen die tijd schuldenvrij en kan je dan ook nog zo sterk zeggen dat je niet verantwoordelijk bent voor zijn deel.
Stond je al ingeschreven bij de woningbouw? Kom je denk je uberhaupt in aanmerking voor sociale woningbouw?
Ja we stonden al ingeschreven, omdat de woning waar we nu zitten gewoon te duur is. Alleen moet ik hem nu denk ik uitschrijven want hij kan bij toewijzing van een huis niet ondertekenen en geen inkomensverklaring overleggen. Dus of mijn inschrijfduur weer overnieuw begint bij verandering van de gezinssamenstelling moet ik nog informeren.
En als hij vrij komt en hij moet alsnog de schuldsanering in, dan doen we dat ook samen. We hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn, zeker na deze periode niet. En weten waar je aan toe bent door schuldsanering is denk ik ietsie makkelijker dan enge deurwaarders aan de deur, bij de post en aan de telefoon. Niet makelijker, maar wel rustgevender.
Je klinkt heel realistisch. Heel verstandig om nu jouw deel op te pakken. Zijn deel wordt nu als het ware bevroren. Inderdaad tot einde detentie. Tegen het einde van detentie wordt er met hem een plan gemaakt hoe e.e.a. weer op te pakken als hij weer vrij is. Hopelijk ben jij tegen die tijd schuldenvrij en kan je dan ook nog zo sterk zeggen dat je niet verantwoordelijk bent voor zijn deel.
Stond je al ingeschreven bij de woningbouw? Kom je denk je uberhaupt in aanmerking voor sociale woningbouw?
Ja we stonden al ingeschreven, omdat de woning waar we nu zitten gewoon te duur is. Alleen moet ik hem nu denk ik uitschrijven want hij kan bij toewijzing van een huis niet ondertekenen en geen inkomensverklaring overleggen. Dus of mijn inschrijfduur weer overnieuw begint bij verandering van de gezinssamenstelling moet ik nog informeren.
En als hij vrij komt en hij moet alsnog de schuldsanering in, dan doen we dat ook samen. We hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn, zeker na deze periode niet. En weten waar je aan toe bent door schuldsanering is denk ik ietsie makkelijker dan enge deurwaarders aan de deur, bij de post en aan de telefoon. Niet makelijker, maar wel rustgevender.
maandag 28 november 2011 om 23:16
quote:achterblijver schreef op 28 november 2011 @ 23:11:
Maar wat moet ik Megod op mn werk gaan zeggen? Daar weten ze van niks... en ik ben (nog) niet in vaste dienst dus ik wil zo goed mogelijk mn werk blijven doen en niet overkomen als een labiel vrouwtje. Maar dat is niet vol te houden, ze kennen hem daar ook, hij kwam regelmatig langs. Het gaat geen week duren voordat ze gaan vragen waar hij is.Je neemt een groot risico dat je geen vaste baan krijgt als ze het weten. Je kan nog beter zeggen dat jullie uit elkaar gaan/zijn.
Maar wat moet ik Megod op mn werk gaan zeggen? Daar weten ze van niks... en ik ben (nog) niet in vaste dienst dus ik wil zo goed mogelijk mn werk blijven doen en niet overkomen als een labiel vrouwtje. Maar dat is niet vol te houden, ze kennen hem daar ook, hij kwam regelmatig langs. Het gaat geen week duren voordat ze gaan vragen waar hij is.Je neemt een groot risico dat je geen vaste baan krijgt als ze het weten. Je kan nog beter zeggen dat jullie uit elkaar gaan/zijn.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 28 november 2011 om 23:16
Met leidinggevende praten durf ik dus niet omdat ik nog geen vaste aanstelling heb... ze is tot nu toe dik tevreden over me en ik wil gewoon echt niet dat ze alert worden op foutjes die ik altijd net als ieder mens weleens maak, maar die dan ineens als gevolg van mijn 'er niet bij zijn' worden gezien.
Dan zeg ik nog liever dat we tijdelijk uit elkaar zijn, maar de leugens stapelen zich op, ik zou een boekje bij moeten gaan houden met wat ik tegen wie heb gezegd. En dan nog is het wereldje klein.. en kan ik er op wachten dat iedereen weet hoe de vork in de stil zit.
Pfff ik zit er nu wel helemaal van te trillen... door het zo uit te typen wordt het allemaal ineens wel erg echt.
Dan zeg ik nog liever dat we tijdelijk uit elkaar zijn, maar de leugens stapelen zich op, ik zou een boekje bij moeten gaan houden met wat ik tegen wie heb gezegd. En dan nog is het wereldje klein.. en kan ik er op wachten dat iedereen weet hoe de vork in de stil zit.
Pfff ik zit er nu wel helemaal van te trillen... door het zo uit te typen wordt het allemaal ineens wel erg echt.
maandag 28 november 2011 om 23:17
quote:Aubrey schreef op 28 november 2011 @ 23:13:
[...]
Morgen direct met je leidinggevende gaan praten en open kaart spelen. Als jouw werkgever het van anderen gaat horen dan zijn de rapen gaar.
Ik zou niet weten waarom de rapen dan gaar zouden zijn. TO heeft toch geen gevangenisstraf/strafblad? Tenzij ze ergens werkt waar ook de familie brandschoon moet zijn maar dat zijn niet zoveel plekken.
Los daarvan ben ik het wel eens met je advies. In mijn ogen is eerlijkheid naar je werkgever wel de beste weg. Zolang jij je werk gewoon doet is er voor de werkgever niets aan de hand. Misschien is het zelfs zo dat je wat medewerking van je werkgever krijgt om eens een belletje te plegen o.i.d. onder werktijd.
[...]
Morgen direct met je leidinggevende gaan praten en open kaart spelen. Als jouw werkgever het van anderen gaat horen dan zijn de rapen gaar.
Ik zou niet weten waarom de rapen dan gaar zouden zijn. TO heeft toch geen gevangenisstraf/strafblad? Tenzij ze ergens werkt waar ook de familie brandschoon moet zijn maar dat zijn niet zoveel plekken.
Los daarvan ben ik het wel eens met je advies. In mijn ogen is eerlijkheid naar je werkgever wel de beste weg. Zolang jij je werk gewoon doet is er voor de werkgever niets aan de hand. Misschien is het zelfs zo dat je wat medewerking van je werkgever krijgt om eens een belletje te plegen o.i.d. onder werktijd.
maandag 28 november 2011 om 23:19
quote:mienbillekesjeuken schreef op 28 november 2011 @ 23:17:
Met die twee jaar ben je er nog lang niet. Want dan heeft hij een strafblad en dat zal zowel voor banen in loondienst als voor een eigen bedrijf (leningen van de bank,etc., reputatieschade) nog grote gevolgen hebben.
Leningen hebben we zowiezo nooit kunnen krijgen door de schulden die we hadden, en ik wil ook geen leningen. Hooguit nu eentje om alle afbetalingen mee te regelen, maar daarna mogen ze me permanent bij het BKR op de zwarte lijst laten staan... bij wijze van spreken.
En als hij inderdaad 2 jaar moet, dan is hij zn eigen bedrijf kwijt, een paar maanden kan ik zn klanten nog wel aan het lijntje houden... langer dan dat echt niet.
Met die twee jaar ben je er nog lang niet. Want dan heeft hij een strafblad en dat zal zowel voor banen in loondienst als voor een eigen bedrijf (leningen van de bank,etc., reputatieschade) nog grote gevolgen hebben.
Leningen hebben we zowiezo nooit kunnen krijgen door de schulden die we hadden, en ik wil ook geen leningen. Hooguit nu eentje om alle afbetalingen mee te regelen, maar daarna mogen ze me permanent bij het BKR op de zwarte lijst laten staan... bij wijze van spreken.
En als hij inderdaad 2 jaar moet, dan is hij zn eigen bedrijf kwijt, een paar maanden kan ik zn klanten nog wel aan het lijntje houden... langer dan dat echt niet.
maandag 28 november 2011 om 23:19
quote:Murdoch schreef op 28 november 2011 @ 23:03:
[...]
Zo vind ik TO dus helemaal niet klinken, en bovendien is ze ook een slachtoffer van deze gebeurtenis.
Ik vind To toch ook wel slachtofferig klinken en of ze slachtoffer is, is mij ook nog niet duidelijk. Ik lees nergens in haar posts dat zij vooraf niets wist van de plannen van haar man, of dat zij hem daar van heeft weerhouden.
TO lastige situatie, maar ik sluit me aan bij MV; er is altijd wel iemand benadeelde bij een strafbaar feit! Heel veel sterkte de komende tijd en als je man weer vrij is; het zal niet mee vallen om als ex-gedetineerde weer een goede baan te vinden.
[...]
Zo vind ik TO dus helemaal niet klinken, en bovendien is ze ook een slachtoffer van deze gebeurtenis.
Ik vind To toch ook wel slachtofferig klinken en of ze slachtoffer is, is mij ook nog niet duidelijk. Ik lees nergens in haar posts dat zij vooraf niets wist van de plannen van haar man, of dat zij hem daar van heeft weerhouden.
TO lastige situatie, maar ik sluit me aan bij MV; er is altijd wel iemand benadeelde bij een strafbaar feit! Heel veel sterkte de komende tijd en als je man weer vrij is; het zal niet mee vallen om als ex-gedetineerde weer een goede baan te vinden.
maandag 28 november 2011 om 23:21
quote:gaia9 schreef op 28 november 2011 @ 23:18:
Tja, lastig wat je werk betreft. Je zult zelf moeten bekijken of je het kunt volhouden om het (voorlopig) stil te houden.
Nu nog wel... omdat ik het ook 'fijn' vind om overdag in een omgeving te zijn waar het net lijkt of dit allemaal niet gebeurt. Bovendien barst ik zeker weten in huilen uit als iemand op het verkeerde moment aan me vraagt hoe het nu met me is en hoe het nu verder moet.
Dit hou ik nog wel 28 dagen vol... daarna zie ik wel verder. Als ik het dan moet vertellen dan is dat zo, en dan hebben ze in elk geval gezien dat ik tot dan toe mn werk goed heb kunnen doen ondanks de situatie. Gelukkig heb ik geen werk waarbij mn familie strafbladloos moet zijn.
Tja, lastig wat je werk betreft. Je zult zelf moeten bekijken of je het kunt volhouden om het (voorlopig) stil te houden.
Nu nog wel... omdat ik het ook 'fijn' vind om overdag in een omgeving te zijn waar het net lijkt of dit allemaal niet gebeurt. Bovendien barst ik zeker weten in huilen uit als iemand op het verkeerde moment aan me vraagt hoe het nu met me is en hoe het nu verder moet.
Dit hou ik nog wel 28 dagen vol... daarna zie ik wel verder. Als ik het dan moet vertellen dan is dat zo, en dan hebben ze in elk geval gezien dat ik tot dan toe mn werk goed heb kunnen doen ondanks de situatie. Gelukkig heb ik geen werk waarbij mn familie strafbladloos moet zijn.
