Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 30 november 2011 om 17:38
Heb vanochtend de hele morgen gespendeerd om mijn schoonouders te troosten. Zij zijn zo verdrietig en beschaamd over wat hun zoon de kinderen en mij aandoet. Zij raadden me zelfs aan om hun zoon kaal te plukken, anders gaat die ander er maar mee lachen. Hoe zielig eigenlijk. Hij ziet niet eens ( of wil niet zien) hoeveel mensen hij verdriet doet. Hij denkt alleen aan zichzelf en zijn "genot" en houdt mij aan het lijntje door te zeggen dat hij ook van mij houdt.
Vandaag de zoveelste afwijzing gekregen op mijn sollicitatiebrieven. Wel een domper! Dus vandaag gaat het niet zo goed. Maar ik blijf vechten!
Vandaag de zoveelste afwijzing gekregen op mijn sollicitatiebrieven. Wel een domper! Dus vandaag gaat het niet zo goed. Maar ik blijf vechten!
woensdag 30 november 2011 om 17:54
Ja, om de een of andere reden zijn ze dan zó met zichzelf bezig dat ze werkelijk niet inzien hoe ze anderen in hun omgeving diep beschadigen, het lijkt inderdaad dat ze dan alleen nog maar aan zich zelf kunnen en willen denken...
Solliciteren zal inderdaad niet makkelijk zijn op dit moment, hoop echt voor je dat je binnenkort positief nieuws zal krijgen!
Hier ook een slechte dag.. vannacht weer heel slecht geslapen, heeft dan ook onmiddellijk effect op mijn emoties..Zit er even behoorlijk door heen.. mis op dit moment echt even een warme arm om me heen...
Solliciteren zal inderdaad niet makkelijk zijn op dit moment, hoop echt voor je dat je binnenkort positief nieuws zal krijgen!
Hier ook een slechte dag.. vannacht weer heel slecht geslapen, heeft dan ook onmiddellijk effect op mijn emoties..Zit er even behoorlijk door heen.. mis op dit moment echt even een warme arm om me heen...
woensdag 30 november 2011 om 18:57
Hele dikke knuffel voor iedereen die het nodig heeft (of niet, een knuffel is altijd fijn toch?! )
Ik begrijp dat ook niet. Hier idem. Mijn ex begrijpt oprecht niet dat het echt niet normaal is om nog niet toe te zijn aan scheiden (emotioneel kan hij het er niet bij hebben) maar wél een vriendin erbij te hebben. Nou ja. Het is weer 'uit' nu maar ik ben sceptisch. Het lijkt alsof ze in hun eigen wereldje leven en álle onzekerheden en schuldgevoel op andere mensen projecteren. In mijn geval op mij.. Dat maakte me heel onzeker maar ik begin steeds meer in te zien dat wat híj mij verwijt, eigenlijk een verwijt naar zichzelf is. En ík weet dat me op dat vlak (vreemdgaan, liegen) niets te verwijten valt dus kan het steeds makkelijker naast me neerleggen. Misschien dat het afstand nemen, het loslaten, nu eindelijk begonnen is. Ik houd overigens vooral vast voor de kinderen, dáár zit mijn grootste pijn. Heb dit nooit zo voor ze gewild. Had ook nooit gedacht dat dit mij / ons zou gebeuren. Zoals zovelen hier. Maar blijkbaar is het ons lot, laten we het dan maar accepteren en er uit proberen te leren toch?
Hova, hoe is het met jou? Ik heb eigenlijk zo'n vermoeden dat jullie weer naar elkaar zijn aan het groeien. Of heb ik het mis?
Fijne avond!!
Ik begrijp dat ook niet. Hier idem. Mijn ex begrijpt oprecht niet dat het echt niet normaal is om nog niet toe te zijn aan scheiden (emotioneel kan hij het er niet bij hebben) maar wél een vriendin erbij te hebben. Nou ja. Het is weer 'uit' nu maar ik ben sceptisch. Het lijkt alsof ze in hun eigen wereldje leven en álle onzekerheden en schuldgevoel op andere mensen projecteren. In mijn geval op mij.. Dat maakte me heel onzeker maar ik begin steeds meer in te zien dat wat híj mij verwijt, eigenlijk een verwijt naar zichzelf is. En ík weet dat me op dat vlak (vreemdgaan, liegen) niets te verwijten valt dus kan het steeds makkelijker naast me neerleggen. Misschien dat het afstand nemen, het loslaten, nu eindelijk begonnen is. Ik houd overigens vooral vast voor de kinderen, dáár zit mijn grootste pijn. Heb dit nooit zo voor ze gewild. Had ook nooit gedacht dat dit mij / ons zou gebeuren. Zoals zovelen hier. Maar blijkbaar is het ons lot, laten we het dan maar accepteren en er uit proberen te leren toch?
Hova, hoe is het met jou? Ik heb eigenlijk zo'n vermoeden dat jullie weer naar elkaar zijn aan het groeien. Of heb ik het mis?
Fijne avond!!
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
woensdag 30 november 2011 om 19:54
Dat is volgens mij ook het probleem bij die mannen. Ze moeten voor zichzelf goedpraten wat ze aan het doen zijn. En gooien gewoon de schuld bij ons. Maar als zij werkelijk in het huwelijk geloofden, zouden ze er wel meer moeite voor doen. Volgens mij zijn ze de gelofte in goede en in slechte tijden heel snel vergeten. Na 27 jaar samen gunde hij mij niet eens een maand samen om het uit te zoeken. Lafaard!
En als ik maar kwaad blijf, kan ik overeind blijven. Want ik mis inderdaad ook de omhelzingen en eigenlijk ook de sex. Hoe lossen jullie dat op? Een speeltje of zo?
En als ik maar kwaad blijf, kan ik overeind blijven. Want ik mis inderdaad ook de omhelzingen en eigenlijk ook de sex. Hoe lossen jullie dat op? Een speeltje of zo?
woensdag 30 november 2011 om 21:05
@All, volgens mij heb je gelijk; ze zijn zo met zichzelf bezig, het slokt ze zo op dat ze niets meer zien van het verwoestende spoor dat ze rondom zich heen trekken bij niet alleen partner en kinderen, maar ook ouders, zussen en broers, vrienden enzovoort.
Balen meis, dat je zo slecht geslapen heb. Ik hier ook weer, lag om 4 uur alweer wakker, kon niet meer in slaap komen. En dan lig je weer te piekeren he...
@Soyli, nee we zijn niet weer naar elkaar aan het groeien, we hebben momenteel eigenlijk alleen contact voor en door de kids. Wel ben ikzelf weer heel erg aan het twijfelen momenteel. Dat heb ik niet tegen hem gezegd, wat hem betreft wil ik nog steeds scheiden, alleen die twijfel zit er wel weer. Ik denk steeds maar aan alle ontzettend mooie dingen die we samen hebben gehad/gedaan en ik kan het niet helpen ,maar ergens hoopt een klein stukje van mij nog steeds dat die lieve, warme man die hij ooit was weer naar voren komt.
Maar verstandelijk gezien ben ik er klaar mee en ik moet zeggen dat ik heel, heel soms (gisteren toen ik hem 'af kwam wisselen' thuis bijvoorbeeld) het idee heb dat mijn gevoel richting mijn verstand gaat. Gisteren was ik zo klaar met hem en dacht ik echt; ik wil jou ook helemaal niet meer, vriendschap; ja, liefde; nee, niet meer. Alleen is dat nog maar een momentopname en lig ik een paar uur later weer huilend in mijn bed naar hem te verlangen. Maar misschien, hopelijk, komen dat soort momentopnames steeds vaker en uiteindelijk....
Leo schreef iets waar ze denk ik gelijk in heeft; voor mij is het pas over als alle hoop verdwenen is. En er is nog steeds een restantje hoop, want jammer genoeg blijft hij twijfelen....
Maar ik ben het wel SPUUGZAT!!!
Ik wil verdorie weer blij zijn als ik 's ochtends opsta, weer zin hebben in een nieuwe dag, niet zo gauw de kinderen naar bed zijn zelf ook mijn 'veilige holletje' induiken omdat ik blij ben weer een dag af te kunnen sluiten. Ik wil gewoon weer blij kunnen zijn, dat ben ik al zo lang niet meer...
@Kunstje, je hebt zo gelijk; boos zijn helpt met het overeind blijven en afstand houden!!!
En ja, ik mis ook de sex. Momenteel is daar niet zo snel een oplossing voor (ja, af en toe de 'hand aan mezelf slaan', wat ik altijd al wel eens deed ), maar op termijn, als dit lang gaat duren, vind ik af en toe een one night stand niet zo'n slecht idee (als ik het durf tenminste, een ons is zooooo lang geleden....)
Maanden/jaren zonder sex kan ik echt niet hoor, deze 6 weken duren al veel te lang ...
Balen meis, dat je zo slecht geslapen heb. Ik hier ook weer, lag om 4 uur alweer wakker, kon niet meer in slaap komen. En dan lig je weer te piekeren he...
@Soyli, nee we zijn niet weer naar elkaar aan het groeien, we hebben momenteel eigenlijk alleen contact voor en door de kids. Wel ben ikzelf weer heel erg aan het twijfelen momenteel. Dat heb ik niet tegen hem gezegd, wat hem betreft wil ik nog steeds scheiden, alleen die twijfel zit er wel weer. Ik denk steeds maar aan alle ontzettend mooie dingen die we samen hebben gehad/gedaan en ik kan het niet helpen ,maar ergens hoopt een klein stukje van mij nog steeds dat die lieve, warme man die hij ooit was weer naar voren komt.
Maar verstandelijk gezien ben ik er klaar mee en ik moet zeggen dat ik heel, heel soms (gisteren toen ik hem 'af kwam wisselen' thuis bijvoorbeeld) het idee heb dat mijn gevoel richting mijn verstand gaat. Gisteren was ik zo klaar met hem en dacht ik echt; ik wil jou ook helemaal niet meer, vriendschap; ja, liefde; nee, niet meer. Alleen is dat nog maar een momentopname en lig ik een paar uur later weer huilend in mijn bed naar hem te verlangen. Maar misschien, hopelijk, komen dat soort momentopnames steeds vaker en uiteindelijk....
Leo schreef iets waar ze denk ik gelijk in heeft; voor mij is het pas over als alle hoop verdwenen is. En er is nog steeds een restantje hoop, want jammer genoeg blijft hij twijfelen....
Maar ik ben het wel SPUUGZAT!!!
Ik wil verdorie weer blij zijn als ik 's ochtends opsta, weer zin hebben in een nieuwe dag, niet zo gauw de kinderen naar bed zijn zelf ook mijn 'veilige holletje' induiken omdat ik blij ben weer een dag af te kunnen sluiten. Ik wil gewoon weer blij kunnen zijn, dat ben ik al zo lang niet meer...
@Kunstje, je hebt zo gelijk; boos zijn helpt met het overeind blijven en afstand houden!!!
En ja, ik mis ook de sex. Momenteel is daar niet zo snel een oplossing voor (ja, af en toe de 'hand aan mezelf slaan', wat ik altijd al wel eens deed ), maar op termijn, als dit lang gaat duren, vind ik af en toe een one night stand niet zo'n slecht idee (als ik het durf tenminste, een ons is zooooo lang geleden....)
Maanden/jaren zonder sex kan ik echt niet hoor, deze 6 weken duren al veel te lang ...
donderdag 1 december 2011 om 06:40
Wat is het toch verschrikkelijk om zonder hem wakker te worden. Ik word nog steeds elke ochtend in een nachtmerrie wakker en begin standaard de dag met een huilbui.
Het vooruitzicht om jarenlang alleen wakker te worden is afschuwelijk.
Ik zei de laatste paar jaar dat al mijn dromen uit waren gekomen. Ik had alles waar ik als kind zo van droomde: een lieve man, drie prachtige kinderen en ook nog een eigen paard. De goden verzoeken...
Nu ligt alles aan scherven. Wat moet ik nu toch? Ik wil zo niet doorgaan. Ben helemaal niet sterk meer nu er niets meer te vechten is, ben al mijn kracht verloren. Ik verlang zo naar zijn armen om me heen.
Het vooruitzicht om jarenlang alleen wakker te worden is afschuwelijk.
Ik zei de laatste paar jaar dat al mijn dromen uit waren gekomen. Ik had alles waar ik als kind zo van droomde: een lieve man, drie prachtige kinderen en ook nog een eigen paard. De goden verzoeken...
Nu ligt alles aan scherven. Wat moet ik nu toch? Ik wil zo niet doorgaan. Ben helemaal niet sterk meer nu er niets meer te vechten is, ben al mijn kracht verloren. Ik verlang zo naar zijn armen om me heen.
donderdag 1 december 2011 om 07:57
Hoof,je hebt verdriet en dat moet en mag eruit.
Gun jezelf elke dag maar even een momentje waarop je verdrietig mag zijn,huilbuien mag hebben,boos mag zijn etc.
De man die jou belazert heeft en al een jaar lang aan het lijntje houd is niet dezelfde man waarmee je ooit trouwde.
Dat is een pijnlijke gewaarwording maar er is niets wat jij daar aan kunt veranderen.
Zaak is om de boel zo snel mogelijk te regelen zodat jullie beiden echt verder kunnen gaan met jullie leven..
Gun jezelf elke dag maar even een momentje waarop je verdrietig mag zijn,huilbuien mag hebben,boos mag zijn etc.
De man die jou belazert heeft en al een jaar lang aan het lijntje houd is niet dezelfde man waarmee je ooit trouwde.
Dat is een pijnlijke gewaarwording maar er is niets wat jij daar aan kunt veranderen.
Zaak is om de boel zo snel mogelijk te regelen zodat jullie beiden echt verder kunnen gaan met jullie leven..
donderdag 1 december 2011 om 07:58
Hoofstra, het staat je volkómen vrij om die armen op te zoeken he? Zeg hem wat je voelt en genees van je pijn. Als dát is wat je wil, meid, ga er dan voor.
Ik heb het gevoel dat je niet van hem mág houden van jezelf. En dat is niet zo. Natuurlijk mag je van hem houden. Dat deed je ook, met je hele hart en er werd op gestaan. Op vele, vele manieren. Maar het is jóuw hart, van niemand anders en je mag het geven aan wie je wil.
Dat weet je he?
Ik heb het gevoel dat je niet van hem mág houden van jezelf. En dat is niet zo. Natuurlijk mag je van hem houden. Dat deed je ook, met je hele hart en er werd op gestaan. Op vele, vele manieren. Maar het is jóuw hart, van niemand anders en je mag het geven aan wie je wil.
Dat weet je he?
donderdag 1 december 2011 om 08:06
@star Thanx, voel me zo ongelukkig soms. Maar is meestal alleen in de ochtend als ik wakker word of als ik 's nachts wakker lig. Overdag gaat het wel, 's avondspits is soms weer moeilijk maar dan duik ik gewoon mijn bed in.
Ik ben al verder dan ik was, ik heb nu momenten dat ik echt niet meer weet waarom ik hem terug zou willen. Ik hoop dat die momenten vaker gaan voorkomen en dat ik daarvan sterker word. Het duurt gewoon allemaal zolang, wil weer blij zijn.
Maar ik ga er weer komen, uiteindelijk. Ik ga er nu voorlopig voor mijn kids zo blij mogelijk te maken onder de omstandigheden.
Ik ben al verder dan ik was, ik heb nu momenten dat ik echt niet meer weet waarom ik hem terug zou willen. Ik hoop dat die momenten vaker gaan voorkomen en dat ik daarvan sterker word. Het duurt gewoon allemaal zolang, wil weer blij zijn.
Maar ik ga er weer komen, uiteindelijk. Ik ga er nu voorlopig voor mijn kids zo blij mogelijk te maken onder de omstandigheden.
donderdag 1 december 2011 om 09:10
Hova, ik begrijp je zo goed. Verstandelijk weet ik dat het niet meer goed komt, maar in mijn hart hoop ik nog steeds. Ikmis al die kleine dingetjes dei we samen deden. Als ik al die boekjes over Kerst en de feestdagen zie, dan denk ik ons gezin is kapot. Ik ben dat alles kwijt. En dan ben ik zo verdrietig dat ik letterlijk op de vloer lig te huilen. Maar we moeten door, we hebben geen keus. Als de ergste pijn maar eens voorbij was.
donderdag 1 december 2011 om 10:00
donderdag 1 december 2011 om 10:37
Eleonora, wat je schrijft over wat je Hova in haar schoen wilt doen, onverschilligheid, ja, dat is een mooi kado. Ik voel dat sinds een weekje. Daar achter zit dat heel grote verdriet, maar die onverschilligheid voel ik ook. En die helpt enorm, dat heb je precies goed gezien. Ik vind het zo waardeloos dat hij dit heeft laten gebeuren. Kan het ook niet zien als zo maar, geen keuze maken, per ongeluk. Wil het zo ook niet zien. En in woorden zeggen dat je niet wilt scheiden, maar in daden niets doen, ja, daar voel ik nu dus ook onverschilligheid bij. Ik weet niet of ik mezelf voor de gek houd, omdat het uiteindelijk toch ook is: niet helemaal afgewezen worden. Zo lang er twijfel is bij man, zo lang hij zegt dat hij ons niet kwijt wil, hoef ik er niet aan dat ik echt helemaal afgeschaft wordt. Maar toch denk ik dat deze onverschilligheid niet alleen maar voortkomt uit dit mezelf voor de gek houden. Ik denk inmiddels ook: dan ga ik het alleen doen. Dan ga ik zorgen voor mezelf en de kinderen. Het klinkt stoerder dan het er uit ziet hoor, want we leven nog steeds om de beurt in ons huis met de kinderen en logeren elders als de ander er is (elders voor hem is trouwens zij), en we gaan nog praten met iemand, maar echt vertrouwen heb ik daar geloof ik niet meer in. En dus bereid ik mezelf in gedachten voor op de scheiding die er toch wel zal komen. Want ik zie ons gewoon niet meer bij elkaar. En voel dus die onverschilligheid. En ook nog steeds ben ik bang en verdrietig. En denk ik: wat doen we de kinderen aan. En denk ik: financieel wordt dit geen feest (integendeel). Maar ook voel ik: ik kan jou nooit meer liefdevol vasthouden, me niet meer gekoesterd voelen, want jij kan dit dus gewoon doen. Mij en ons verlaten. Niet kiezen. In woorden blijven hangen en in daden weg zijn. Ga dan. Weg. Ik kan dit niet meer.
donderdag 1 december 2011 om 11:14
@patsboem , als ik jouw verhaal zo volg denk ik,
Vrouw!! Jij hebt toch ook een keuze!!
Hij woont notabene bij haar!
Hij wil niet scheiden?
Wat wil JIJ?
Wil jij getrouwd zijn met iemand die bij een ander in bed ligt?
Die gezinnetje kan blijven spelen als hij daar zin in heeft, en leuke dingen kan doen met de ander als hij daar zin in heeft?
Hij heeft het helemaal voor elkaar, twee vrouwen die naar hem smachten, twee plaatsen waar hij welkom blijft.
Waarom zou hij een keuze maken?
Hij zou gek zijn, hij heeft het perfect zo.
Ik wil wel met hem ruilen, lijkt me een heerlijke positie, overal welkom, twee mannen die me willen, en ik met alle touwtjes in handen.
(Ik heb ex ook heel lang in die positie laten zitten hoor, vandaar dat alle verhalen hier ook eyeopeners zijn voor mij.)
Vrouw!! Jij hebt toch ook een keuze!!
Hij woont notabene bij haar!
Hij wil niet scheiden?
Wat wil JIJ?
Wil jij getrouwd zijn met iemand die bij een ander in bed ligt?
Die gezinnetje kan blijven spelen als hij daar zin in heeft, en leuke dingen kan doen met de ander als hij daar zin in heeft?
Hij heeft het helemaal voor elkaar, twee vrouwen die naar hem smachten, twee plaatsen waar hij welkom blijft.
Waarom zou hij een keuze maken?
Hij zou gek zijn, hij heeft het perfect zo.
Ik wil wel met hem ruilen, lijkt me een heerlijke positie, overal welkom, twee mannen die me willen, en ik met alle touwtjes in handen.
(Ik heb ex ook heel lang in die positie laten zitten hoor, vandaar dat alle verhalen hier ook eyeopeners zijn voor mij.)
donderdag 1 december 2011 om 11:37
Wat betreft seks heb ik in de periode nadat ex er vandoor was altijd het motto gehad dat ik eerst weer 'heel' moest worden en van mezelf moest houden. Geen aandacht lekken naar andere mannen. Voor mezelf en mijn kinderen zorgen. Ik ging na een maand of vijf wel weer de kroeg in, ook vaak in mijn eentje, en had daar de leukste gesprekken. Mijn wereld werd weer groter. Concerten bezoeken. Foute mannen die meer van me wilden. Deed ik niks mee. Uiteindelijk kwam ik na een maand of zeven Mr. X tegen en ik wilde helemaal geen vent, maar ik vond hem zo lief. En hij vond mij eng, want hoogopgeleid en met veel kinderen... Toch is het uiteindelijk wat geworden, pas na 11 maanden hoor.
Inmiddels is het twee jaar verder en bijna drie jaar nadat ex er vandoor ging (begin januari). Ook ik denk weer; banketstaaf: au! Die momenten blijven terug komen, maar wel steeds minder erin hakken. Mijn relatie met X is niet te vergelijken met mijn relatie met ex. De omschrijving LAT-relatie klopt nog niet eens; op dit moment is het meer een LA-relatie
Oudste zoon is weer continue bij mij en dan is X meestal thuis. Anders was ik bij hem, maar ik ga oudste zoon niet alleen thuislaten. Maakt niks uit; we houden niet minder van elkaar. Maar het komt niet in de buurt van de traditionele hoeksteen van de samenleving, wat wij hebben.
Inmiddels is het twee jaar verder en bijna drie jaar nadat ex er vandoor ging (begin januari). Ook ik denk weer; banketstaaf: au! Die momenten blijven terug komen, maar wel steeds minder erin hakken. Mijn relatie met X is niet te vergelijken met mijn relatie met ex. De omschrijving LAT-relatie klopt nog niet eens; op dit moment is het meer een LA-relatie
Oudste zoon is weer continue bij mij en dan is X meestal thuis. Anders was ik bij hem, maar ik ga oudste zoon niet alleen thuislaten. Maakt niks uit; we houden niet minder van elkaar. Maar het komt niet in de buurt van de traditionele hoeksteen van de samenleving, wat wij hebben.
donderdag 1 december 2011 om 11:38
Champoepel, ik begrijp wat je zegt. Niet alles klopt: ik smacht niet naar hem, zie hem bijna niet, we spreken elkaar niet, en sinds dit aan de gang is (nu al ruim een half jaar) heb ik hem weggestuurd, en is er geen sprake van een relatie tussen hem en mij in de zin van dingen doen samen (praten, seks). Dat allemaal helemaal niet. Dat je dat weet. Als hij bij de kinderen is, doet hij het helemaal alleen, dan ben ik niet in de buurt. We zijn nog getrouwd, maar we hebben geen relatie op dit moment. Begrijp je wat ik bedoel? Mijn hart en mijn lijf zijn niet bij hem, niet van hem, en het verlangen verdwijnt. Dus officieel zit hij in die positie, maar hij plukt er bij mij niet de vruchten van. Juist daarom vind ik het loze woorden. En moeten er knopen doorgehakt worden. Ik vind het onze vele jaren samen waard om nog een keer heel goed in gesprek te gaan, liefst dus met een professional daar bij, maar dat betekent niet dat ik smacht. En ook de hoop die ik heel lang had, van misschien kan het nog, verdwijnt nu, voel ik. Hij is ook niet welkom bij mij. Ik wil niet in de weg staan van zijn contact met de kinderen, maar dit is echt een tijdelijke situatie. Geestelijk groei ik toe naar uit elkaar.
donderdag 1 december 2011 om 11:39
Weet je wat ik ook vaak bedenk: mijn wereld is veel groter en leuker geworden sinds ex weg is. Ik heb heel veel nieuwe kennissen en vrienden die hij helemaal niet kent. Leuke mensen; véél leuker dan ex en zijn miezerige scene! Als ik op mijn Facebook kijk en denk aan drie jaar geleden, moet ik lachen!
donderdag 1 december 2011 om 12:48