Tja, en dat was het dan....

@allalone, bedankt voor je support. Maar ik denk dat ik me ook vaak groot houd, dat is voor mij de enige manier om met deze pijn om te gaan. Maar als hij morgen voor de deur staat en zegt dat hij terugkomt, neem ik hem waarschijnlijk terug. Ik hoop dat dit gevoel snel slijt, want hier kom ik niet verder mee. Hij heeft me (net zoals bij jou volgens mij) zoveel pijn gedaan. dat zelfs al we weer samen zouden zijn, het een hele lange periode gaat vergen om dat te repareren. Als dat al lukt?

en zeker neem ik alle hulp die me geboden wordt, maar het is moeilijk. De anderen vinden al langer dat hij me onfair behandelt, zelfs voordat ze dit wisten. Dus voor hen is het duidelijk: gooi hem eruit. Maar ik hou nog zoveel van hem en mis hem zo. Daar zit ik dan weer als een huilend hoopje voor de computer, terwijl ik zo graag sterk wil zijn.

Kunstje; je bent een sterk mens! Ex is een verslaving; je bent verslaafd aan wie je dacht dat hij was en je moet afkicken. Zo was hij dus kennelijk niet! Je verdient beter. Goed zo! En er komt écht écht écht iets beters uit voort, al is het met een rafelrandje. Mijn motto, sinds oudste zoon vijf maanden geleden uit huis moest omdat hij er een potje van maakte: "Er moet iets veranderen voor er iets verandert." (Johan Cruyff). Ik snapte die spreuk nooit, maar sinds vijf maanden is het mijn lievelingsspreuk. Aanmodderen is niks. Diep gaan levert wat op. En het is nooit meer marsepeinroze kitsch. Maar met rafelrandjes en onvolmaakt 'goed genoeg. ' Zoiets.



Ik vind het zo bijzonder om te zien hoe iedereen groeit! Het is een wonder. Met vallen en opstaan, maar dat hoort echt zo. Allalone bijvoorbeeld. Weet je nog hoe je eerst niet boos kon zijn op je ex? En weet je hoe je nu praat en doet? En ja, natuurlijk is het bij jou ook 'one step forward, two steps back.' Maar je komt er! Echt!



Het is fijn om dingen met jullie te kunnen delen. Dank je wel daarvoor!

De laatste keer dat ik verschikkelijk gehuild heb was afgelopen zomervakantie. Toen meende mijn schoonzus mij ongevraagd advies te mogen geven over oudste zoon... Au. Volgens mij had ze achteraf gezien last van overgangsverschijnselen of andere narigheden. Het was vast goed bedoeld, maar o wat deed het pijn. En wat heb ik gejankt. Als een aangeschoten hert jammerend in mijn auto. Daar heb ik altijd mijn flow-momenten



(Ik zei tegen haar dat het voelde alsof oudste zoon een neefje was, wanneer hij hier was in het weekend. Bekend maar toch afstandelijk. Dat mocht ik niet zeggen, diende zij mij van repliek. Het was toch immers mijn zoon!?) (Maar ik mag voelen wat ik voel en vinden wat ik vind. En zoon blijft mijn eigengebreide kind, dat blijkt wel weer uit de laatste ontwikkelingen. Maar er zijn grenzen wat betreft deuren intrappen, spijbelen en gameverslaving.) Het deed mij erg pijn niet te mogen voelen wat ik voelde. Maar inmiddels heb ik dat alweer verwerkt en een gladde rug gemaakt. Ze weet niet beter. Klaar. Gladde rug maken kost echter weer veel energie, pijn en moeite.

@gIanna, jij bent een supersterke vrouw!! Ik hoop half de kracht te hebben die jij hebt! Petje af, vrouw!! x

Ik herken het Gianna, mijn zoon vlucht al sinds tijden in games, als het moeilijk wordt. Hij is gestopt met zijn studie (twee weken nadat ik er achter kwam dat bijna-ex genoeg van me had). Dus ik denk niet dat, dat de oorzaak was. Maar nu moet ik dus proberen zijn leven op de rails te krijgen en het mijne tegelijkertijd. Hij is erg gesloten en in zichzelf gekeerd. Dus het is moeilijk te peilen wat hij werkelijk voelt. Tot nog toe is het enige wat ik eruit krijg, dat hij niet kan geloven wat er gebeurt. Dat kan ik me voorstellen, want dat gevoel heb ik ook vaak. Ik had me zo verheugd op het feit dat mijn dochter in december zou thuiskomen uit het buitenland. Ze weet nog van niets (ik wil haar tjd daar niet bederven en als ze het zou weten, wil ze meteen naar huis, maar dat kan net). Tegelikertijd ben ik heel bang voor als ze naar huis komt. Ze is een echt mama's kindje. Zit al 2,5 jaar op kamers, maar belt nog elke dag. Ze zal waarschijnlijk furieus worden op mijn ex. En dan denkt hij weer dat ik haar opgestookt heb. Dus ik heb hem gesmeekt om het contact met de kinderen te behouden: dus zelf bellen etc. Hij vindt dat als de kids hem willen spreken, ze hem ook zelf kunnen bellen. Dus ik vrees het ergste. Als hij geen moeite doet, raakt hij zijn kinderen kwijt en dat maakt me zo verdrietig. Want dan verliezen zij hun papa. Hij wil alleen de lusten maar niet de lasten. Zijn neuwe heeft ook kinderen, maar daar is hij niet verantwoordelijk voor. Als daar problemen ontstaan mag zijn nieuwe dat oplossen. Ik kom er hoe langer meer achter, dat de enige om wie hij werkelijk geeft, hijzelf is.

Zoveel mensen hebben mij dat al proberen duidelijk te maken, maar ik was ziende blind. Mijn god, wat een puinhoop!

Wat een prachtige posts lees ik hier weer!

Wat een sterke vrouwen hier.

Voor iedereen een dikke en een

Dat lijkt maar zo; Ik hou me groot voor de buitenwereld, maar ik ben zo bang dat ik het niet red. Nu prent ik me steeds in dat als ik volgend jaar rond deze tijd me nog zo ellendig voel er een eind aan mag maken en tot dan moet ik proberen wat ik kan. Dat is voor mij de manier om er mee om te gaan. Misschien niet de slimste, maar tot nog toe werkt het.

quote:patsboem schreef op 27 november 2011 @ 20:05:

[...]

En Waranaka, jouw verhaal doet mij goed. En verontrust me tegelijkertijd, omdat ik zie hoe veel energie, liefde en goede wil je er beiden in moet stoppen om het zo te doen. En omdat ik zie dat je dan allebei het volle besef moet hebben dat het voorbij is. Hoe lang heeft dat bij jullie geduurd, voordat dat besef er echt was bij jullie allebei? Hoe zag het er in die periode voor jullie uit, ook om de beurt bij de kinderen in jullie huis? Ik hoor je even uit hoor, nogmaals: het is heel bemoedigend om te lezen dat er mensen zijn die ongeveer op dezelfde manier handelden (al is dat bij ons absoluut niet als besluit gegaan, maar meer uit nood).



Wat beschrijf je het proces waar je middenin zit goed. Sterkte daarmee.



Het besef was er bij ons ook niet meteen. Althans, wel voor mij. Hij wilde alles wat hij 'fout' gedaan had rechtzetten. Hij bleef maar zeggen dat hij wilde 'vechten voor onze relatie'. Maar ik kon het niet meer. Hij trok mij naar beneden en ik werkte te hard om dat toe te laten. Hij had mijn grenzen zo veel keren overschreden, dat ik niet anders kon dan die in ere herstellen. Definitief. Het besef kwam pas met een jaar of twee, voor hem.



Die eerste twee jaren, maar vooral het eerste, was heel zwaar. Ik moest hem dwingen om 'erbij te blijven'. Hij kon doen en laten wat hij wilde met zijn leven, maar hij móest van mij de helft van de verzorging, opvoeding, enz. van de kinderen op zich nemen. Ik vond het volkomen onrechtvaardig als ik dat ineens alleen had moeten doen. Wanneer je kinderen hebt, keer je ze niet grotendeels de rug toe omdat je relatie met de andere ouder niet verloopt zoals je in het begin had bedacht met elkaar.



We moesten dus heel veel concessies doen. Veel verdragen. Vaak tegen onze tegenzin ingaan. Het was niet makkelijk. Want natuurlijk ergerden we ons aan elkaar, we waren vaak kwaad en gekwetst. Of verdrietig. Soms lasten we een soort stilte in. Dan zagen we elkaar wel, maar spraken alleen over de kinderen en koetjes en kalfjes. Het scheelde wel dat we qua opvoeding nooit zo van opvattingen hebben verschild.



Maar misschien wilde je eigenlijk vooral weten hoe we het praktisch regelden? We werkten beiden fulltime. Hij nam een andere baan waarin hij de ene week 40 uur werkte en de andere week 24. Ik regelde dat ik de ene week 60 uur werkte en de andere week 20. Zo kon ik dan een week voor de kinderen zorgen en er zijn vanaf schooltijd. In die week zagen zij hun vader alleen in de ochtend als hij hen naar school bracht. In de week dat hun vader bij de kinderen was vanaf na schooltijd, werkte ik dus lange dagen en kwam ik pas thuis als ze naar bed waren. Dan vertrok hij. Bij goede dagen dronken we dan nog een kop koffie of zo. Bij slechte dagen spraken we nauwelijks tegen elkaar.



We hadden wederzijds het recht op alimentatie opgezegd bij de scheiding. We regelden dat we naar rato de kosten van de kinderen verdeelden.



Het kost inderdaad heel veel energie en goede wil om het zo te doen en af en toe was ik het helemaal zat. Maar nu, zo'n 15 jaar later, zien we pas goed hoe goed het is geweest. We zijn vrienden geworden in de loop van de tijd. Voor de kinderen goed, maar voor ons ook, uiteindelijk.

Wat ik me afvraag bij allen,

dit is iets wat mijn ex mij altijd heeft verweten, en gebruikte het als excuus om verder lekker door te gaan met vreemdgaan,

het vertrouwen was zo beschadigd bij mij dat ik kompleet blokkeerde op intiem vlak.

Ik kan niet een man kussen en meer als ik weet dat hij de volgende dag met een ander hetzelfde doet.

Ik kan en wil gewoon niet concureren, daar werd hij altijd boos om, legde daarmee een schuldgevoel bij mij.

@champoepel. dat herken ik zeker wel. Ik werd (en wordt nog )steeds misseijk als ik er aan denk waar zijn verschillende lichaamsdelen gezeten hebben. Voor mij was dat dus ook onmogelijk. Nu wilde mijn ex mij op dat gebied ook niet meer,, dus dat scheelde.

@Waranaka, wat kunnen wij veel van je leren. Als ik je verhaal lees ben ik zeer onder de indruk van je kracht. Ik hoop dat ik dat ook kan opbrengen.

Het besef was er bij ons ook niet meteen. Althans, wel voor mij. Hij wilde alles wat hij 'fout' gedaan had rechtzetten. Hij bleef maar zeggen dat hij wilde 'vechten voor onze relatie'. Maar ik kon het niet meer. Hij trok mij naar beneden en ik werkte te hard om dat toe te laten. Hij had mijn grenzen zo veel keren overschreden, dat ik niet anders kon dan die in ere herstellen. Definitief. Het besef kwam pas met een jaar of twee, voor hem.



Waranaka, praktisch gezien komen mijn vragen denk ik nog. Ik logeer op verschillende plekken als ik niet thuis bij de kinderen ben (heb veel lieve mensen en momenteel een beschikbaar huis om me heen, waanzinnig) en hij verblijft bij zijn vriendin (ik blijf moeite houden haar zo te noemen, maar wil me ook niet verlagen tot andere termen) als hij niet in ons huis bij de kinderen is. Volgens mij wil hij meer zelfstandigheid, maar het mag niet te veel geld kosten, dat vind ik. Wat ik bedoel met praktisch komt nog dat ik denk dat als het tot een scheiding komt, we al het geregel nog gaan krijgen. Daar kan ik heel erg tegenop zien. Maar wat er nu gebeurt, kost me steeds meer moeite. Ik heb een citaat van jou in mijn bericht gezet, waar ik nog een vraag over heb. Juist dus over het emotionele gedeelte. Wanneer en hoe wist jij dat ook al wilde je man werken aan de relatie jij dat niet meer kon/wilde/deed? Ik heb zo sterk het gevoel bij mezelf dat mijn grenzen vloeibaar zijn of zo, of rekbaar. Alhoewel ik ook steeds vaker voel dat ze wel bereikt zijn. Maar er dan stellig naar handelen, zo mooi als jij dat schrijft, dat vind ik heel moeilijk. Ik verlang elke keer naar de dagen die ik heb met de kinderen, en daardoor is er nu een soort stilstand. En op de dagen dat ik bij ze weg ben, zit ik - hoe fijn ik het ook kan hebben op de plekken waar ik dan ben - als het ware mijn tijd uit. Hebben jij en je ex destijds nog gepraat met een professional? Dat soort hulp gezocht? Ik zou er graag nog meer over horen. Want wat Kunstje schrijft, voel ik ook: je bent een enorm wijze, krachtige vrouw, en ik wil heel graag van je leren.

Patsboem, ik sluit me aan bij jouw vraag.. Ik worstel met hetzelfde. Ook mijn grenzen lijken vloeibaar. Mijn ex zit met vriendin in een appartement (officieus) maar houdt het lijntje naar mij ook open. Wil nog niet scheiden. Maar wil ook niet praten. Zegt letterlijk dat mijn pijn en boosheid over zijn vreemdgaan (meerdere keren, langdurig, de afgelopen jaren) aan mij is. Moet ik maar mee zien te dealen. En als ik dat niet kan (alleen, hij wil daar geen deel van zijn) dan houdt het voor hem sowieso op. Past ervoor om zijn hele leven te blijven boeten voor 'een paar misstappen'. En ik wéét dat ik niet met hem doorkan, hem nooit meer kan vertrouwen, maar mijn hele lijf schreeuwt naar 'terug naar normaal'. Ik zou zó graag die knoop zelf willen doorhakken, maar dan wel op basis van verstand én gevoel. Maar ik kan het nog niet. En word wanhopig van de gedachte dat dat misschien nog heel lang kan duren.. Ik móet door met mijn leven, voor mezelf, voor mijn kindjes, voor mijn ouders en voor mijn vrienden die niet meer weten hoe ze tot me door kunnen dringen.....

quote:kunstje schreef op 28 november 2011 @ 11:02:

@Waranaka, wat kunnen wij veel van je leren. Als ik je verhaal lees ben ik zeer onder de indruk van je kracht. Ik hoop dat ik dat ook kan opbrengen.



Ik weet niet zo goed wat ik hierop moet zeggen. Ik heb gedaan wat ik dacht te móeten doen en heb het volgehouden. Maar ik was regelmatig en langdurig de wanhoop nabij. Ik voelde me niet sterk. Ik had simpelweg geen andere keus dan door te gaan, omdat ook voor mij als een paal boven water stond dat ik omwille van de kinderen door moest gaan. En gaandeweg werd dat toch steeds een beetje makkelijker.



Je houdt je hartstikke taai en als dat momenteel het enige is wat lukt, dan is dat goed genoeg.



Mijn wanhoop werd iets minder toen ik me minder met de toekomst ging bezig houden. Elke dag is er één en je kunt toch maar één stapje tegelijk zetten.

quote:waranaka schreef op 28 november 2011 @ 15:24:

[...]



Mijn wanhoop werd iets minder toen ik me minder met de toekomst ging bezig houden. Elke dag is er één en je kunt toch maar één stapje tegelijk zetten.



Maar hoe doe je dat? Het lukt mij gewoon niet; niet te ver vooruit te kijken..



Daarnaast.. En ik weet niet of dat hier herkenbaar is? Één van de adviezen die ik krijg is om weer te gaan genieten. Om leuke dingen te gaan doen. Om plezier te gaan maken. Maar pff wat is dat moeilijk.. Naast de weinige energie en tijd (kleine kindjes, geen co-ouderschap (gelukkig)) zou ik ook niet weten waar te beginnen. En ik heb er nieteens zin in; zit het liefst met een dekentje en een pot thee op de bank.. Therapeut zegt dan 'je bent een oude vrouw in een jong lichaam'. Voel zóveel druk, bovenop alle verdriet en andere emoties..

Herkenbaar voor jullie?

Waranaka, wat je zegt is allemaal goed om te horen. Ik kan nu de pijn van toen zien. Niet dat ik wil dat jij pijn hebt gehad, ik wil dat niemand dit hoeft te voelen, maar dan kan ik inderdaad beter bedenken dat elke dag er één is, en dat me taai houden en langzaam leren voelen dat ik waarschijnlijk degene ben die de knoop moet gaan doorhakken. Soyli, ongelooflijk hoe ik herken wat je schrijft. Ik weet inmiddels niet meer zo zeker of ik wil wachten op verstand én gevoel. Jouw ex spreekt uit wat de mijne niet zegt maar wel laat bestaan, namelijk dat ik zelf maar moet verwerken wat hij mij heeft aangedaan. Geen sorry, geen inleving, helemaal niets. Juist dat, dat ik niets krijg, helemaal niets, maar ook die weigering om knopen door te hakken, dat is gekmakend. Niet loslaten en weggaan. Niet met diep besef terugkomen. Ik denk dat ik het gaandeweg op verstand ga doen. En er dan, als ik er nu alles aan gedaan heb, berusting in gaan vinden dat dit niet in mijn handen was. Dan hoop ik dat mijn gevoel wel mee gaat doen met mijn verstand. Ik sprak vandaag iemand die na zo'n crisis teruggekomen is bij haar geliefde. En nu al voor de derde keer in een jaar of twee, drie tijd hebben ze een nieuwe crisis. Het klinkt zwaar om terug bij elkaar te komen. En voor mij klinkt het op dit moment als een onmogelijkheid, omdat mijn man er eenvoudig weg niet ís. Hij zegt in woorden wel dat hij ons terug wil, en dat hij niet wil scheiden, maar in daden gebeurt er niets. En ik voel zo goed, ook al kan ik het niet beschrijven, hoe echt weer naar mij komen van zijn kant er uit zou moeten zien. En ik voel ook (dat is niet alleen verstand, dat is ook gevoel) dat na al deze kwetsingen ik dat op z'n minst moet zien en voelen en ervaren om te overwegen of ík nog kan, wil, voel. Dat is toch wel een echte grens geloof ik. Alleen moet ik ergens nog besluiten waar de deadline ligt voor het wel of niet gezien en gevoeld hebben. En steeds als ik neig naar die deadline trekken, en hij krijgt dat in de gaten, komen weer die woorden. Het is moeilijk. Het zal er wel bij horen dat dit niet eenvoudig is, na zo veel jaar. En ook bij mij speelt best wat bedrog en gelieg. Dat zou ook heel anders moeten kunnen in een relatie, denk ik dan. Sterker nog, ik dacht dat ik die relatie had.

Even vlug reageren nu (moet zo weg)..



Dát was bij mij ook het geval 3 jaar geleden Patsboem: in woorden zeggen dat hij niet weg wilde, maar in daden niet. Ik mocht toen na een paar dagen al niet meer spreken over de pijn, onzekerheid en boosheid die zijn 8 maanden vreemdgaan bij mij teweeg brachten. Nu zijn we dus 3 jaar, en (minstens) 2 affaires (waarvan er eentje nog voortduurt) verder. Weer crisis, weer geen knopen doorhakken. Maar er is inmiddels zoveel kapot dat ik weet dat het niet meer goed kan komen tussen ons. Omdat ik weet dat ik geen andere man van hem kan maken, hoe graag ik dat ook zou willen. En dat besef doet vreselijk veel pijn, ik weet het maar ik voel het nog niet zo. Vandaar dat ik maar met grenzen blijf schuiven...



Hoe lang speelt dit bij jullie??

Voor mij is het misschien makkelijker omdat ik al grote kinderen heb. Maar ik heb hem vorige week voor het blok gezet of je kiest mij of je kiest haar. Ik heb hem niet eens gevraagd definitief te kiezen, maar onze relatie nog een maand de tijd te geven zonder dat hij elke keer naar haar ging. Want daar ging ik kapot aan. Het weekend hier gezellig doen (en alle praktische akkefietjes laten afhandelen door mij) en dan op zondagmiddag naar haar om te boemsen. Zelfs dat wou hij niet na 27 jaar samen zijn. Dat kon hij nog niet opbrengen en toen brak er iets bij mij en heb ik hem buiten de deur gezet. Ik hou nog steeds van hem, maar kom er langzaam maar zeker achter dat hij gewoon een superegoist is.

Dus zaterdag is hij vertrokken en ik probeer mezelf in te prenten dat zo goed is, maar oh het is zo moeilijk. Ik wil ook het liefst in een hoekje gaan zitten en huilen en met jullie praten. Maar ik dwing mezelf om dingen te ondernemen want ik weet dat je daar beter van wordt. Vanmiddag met lood in de schoenen weer begonnen met hardlopen, was toch hardstikke lekker. En afgelopen nacht eindelijk eens langer geslapen dan 3 uurtjes. Dus misschien vind ik inderdaad mijn rust weer.

quote:Soyli schreef op 28 november 2011 @ 15:48:

[...]

Maar hoe doe je dat? Het lukt mij gewoon niet; niet te ver vooruit te kijken..



Ik ben de hele tijd aan het nadenken over mijn antwoorden aan jou en Patsboem en hoe uit te leggen hoe het is gegaan en hoe ik dat deed. Het was niet zo simpel als het lijkt wanneer ik het opschrijf.



quote:Daarnaast.. En ik weet niet of dat hier herkenbaar is? Één van de adviezen die ik krijg is om weer te gaan genieten. Om leuke dingen te gaan doen. Om plezier te gaan maken. Maar pff wat is dat moeilijk.. Naast de weinige energie en tijd (kleine kindjes, geen co-ouderschap (gelukkig)) zou ik ook niet weten waar te beginnen. En ik heb er nieteens zin in; zit het liefst met een dekentje en een pot thee op de bank.. Therapeut zegt dan 'je bent een oude vrouw in een jong lichaam'. Voel zóveel druk, bovenop alle verdriet en andere emoties..

Herkenbaar voor jullie?



Dat gezeur over 'je moet genieten' was ik snel zat. Ik genoot nu eenmaal niet van alles wat er gebeurde en ik kon niet op commando genieten. Ik werd alleen maar kwaad van dat soort goed bedoelde adviezen.



Het is lastig uitleggen hoe ik het aanpakte en het klinkt vast ook erg suf, maar ik ga het toch proberen.



Omdat ik zo kwaad en verdrietig en weet ik veel welke emoties bij elkaar was, schreef ik regelmatig mijn verhalen van me af. Soms per mail aan anderen, soms gewoon voor mijzelf.



Op een gegeven moment pakte ik eens zo'n tekst van mijzelf en pakte daar een heftig schrijven uit. Ik realiseerde me dat ik voornamelijk het gevoel had van alles te moeten, noodgedwongen. Ik deed naar mijn gevoel niets omdat ik het zelf wilde, maar moest alleen maar reageren op van alles wat mij overkwam. Ik had het gevoel voortdurend opgejaagd te zijn, maar ook almaar op mijn hoede moest blijven voor alles wat nog kon gebeuren.



Ik pakte mijn eigen tekst waarin ik e.e.a. verwoordde over mijn situatie. En ik begon de tekst te herschrijven. Ik verving alle 'ik moet...' door 'ik kies er in deze situatie voor om ....'. Ik schrapte ook alle bijvoeglijk naamwoorden in mijn tekst. Het resultaat was dan een vrij rechttoe rechtaan verhaal, waarbij het me duidelijk werd dat ik zelf keuzes maakte en waarbij ik zoveel mogelijk probeerde mijn (ver)oordelen van mijzelf even weg te laten.



Ik heb heel vaak dit soort 'oefeningen' gedaan. En langzamerhand merkte ik dat mijn manier van denken veranderde. Ik begon anders tegen mijzelf aan te kijken, maar ook begon ik meer te denken in mogelijkheden/keuzes.



De manier waarop ik mij uitdrukte begon te veranderen, ook naar anderen. Ik kon het (ver)oordelen steeds beter loslaten. En dat zorgde voor enorm veel rust. Ik hoefde niet almaar aan mezelf te twijfelen. Immers: als ik erachter zou komen dat ik iets niet handig aanpakte, kon ik toch kiezen voor een nieuwe manier? En zo keek ik ook steeds meer tegen anderen aan. Ook zij hadden die keuzes en ook over hen hoefde ik niet meer zo te oordelen. Het deed er niet zo erg meer toe, zo lang ze zich aan mijn grenzen hielden. En mijn grenzen ontdekte ik door mij regelmatig af te vragen of ik daadwerkelijk iets deed omdat ik het zo wilde (dus geen andere keus wilde maken).



Het spijt me dat ik het niet duidelijker kan uitleggen dan zoals hierboven beschreven. Het is vermoedelijk nog steeds een vaag verhaal. Maar deze manier heeft mij enorm geholpen om erachter te komen wat ik wil, wie ik ben en waar ik wel of geen concessies aan wil doen.



Het ging niet van de ene op de andere dag, maar was een langdurige proces.

@ Waranaka, volgens mij is dat een heel goede manier. Ik merk dat ik ook zo moet gaan denken. Mijn bijna -ex probeerde ook van twee walletjes te eten en liet mij bidden en smeken om niet weg te gaan. tot ik mijn grens bereikt had. Nu probeer ik uit te vogelen wat IK wil als dingen anders moeten dat IK dan dingen kan veranderen.

Verder wil ik zeker niet zeggen dat je niet verdrietig mag zijn maar ik merk dat als ik op de bank blijf zitten met een kopje thee, de neiging groot is om te zwelgen in zelfmedelijden en dan steeds verder in de put te raken. Als ik bijv. een avond naar de film ga, geniet ik nog niet zoals voorheen (ik mis mijn maatje met wie ik die ervaringen deelde) maar het leidt in elk geval even de gedachten af.

Mannen zijn gewoon lafaards. Ze durven geen beslissing te nemen dus moeten wij dat doen. Dan kunnen ze daarna heel verongelijkt zeggen dat wij ze afgewezen hebben. Ze bedriegen zichzelf.

Ik geniet ook nog niet hoor. Ex heeft straks zoonlief opgehaald. Stuurt dan een fotootje van wat hij doet met zoon en dat vind ik natuurlijk fijn, maar ook pijnlijk. Ik zwelg niet, het rauwe verdriet is misschien weg, maar het doffe gevoel blijft toch wel. Ik ben gewoon (nog) niet gelukkig. Heb echt wel oke tijden en voel me al beter dan eerst, maar echt goed voelen? Nee, dat is er nog niet.



het vechterige en ruzie maken is nu wel weg, op een bepaald moment ben je dat gewoon beu. Maar beter/goed contact met ex vind ik eigenlijk nog veel lastiger. Ruzie was energievretend, maar ergens ook makkelijker: hij was een eikel (is/was hij ook ). Lekker duidelijk ook. Maar nu, gezellig over kind kletsen vind ik voor mezelf moeilijker. Voor mijn kind en het grotere geheel is het beter...



N.B, we zijn 8 maanden uit elkaar en ex is aan zijn 2e vriendin bezig...zie hem elk half jaar stralend verliefd op een ander aan de deur staan...