Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
donderdag 1 december 2011 om 13:12
quote:hova schreef op 01 december 2011 @ 12:43:
@leo, ik zou dat graag in mijn schoen krijgen, ja. Maar helaas gaat dat niet lukken.
Het is inderdaad ook een rotperiode van het jaar, voor mij persoonlijk mag het snel januari zijn...
Hoof, in 1996 of zo, dus heel lang geleden, kwam mijn beste vriendin alleen te staan na een relatie van twaalf jaar. Kapot van verdriet. Man was gevallen voor een collega (klinkt bekend he?) en die was ook nog zwanger van hem geraakt.
Zij zei maar steeds;'als dit jaar maar voorbij is.....' of 'als die 6 aan het einde maar een 7 is'. Ik moet zeggen dat ik dat toen een beetje simpel gedacht vond. Het is maar een cijfer tenslotte. Maar het werkte wel zo. Psychisch. In januari voelde alles weer fris en nieuw en vers en het vorige jaar was ineens 'vorig jaar'.
Voor mij werkte het ook zo, toen ik zelf ging scheiden. Wat je schrijft kan ik me dus heel goed voorstellen.
Vind je me een betweter als ik zeg dat ik denk dat voor jou die duidelijkheid gewoon ontzettend belangrijk is?
Dat er niet veel af te sluiten valt als er nog steeds getwijfeld wordt? En dan helpt zelfs een nieuw jaar niet. Snap je wat ik daar mee bedoel?
@leo, ik zou dat graag in mijn schoen krijgen, ja. Maar helaas gaat dat niet lukken.
Het is inderdaad ook een rotperiode van het jaar, voor mij persoonlijk mag het snel januari zijn...
Hoof, in 1996 of zo, dus heel lang geleden, kwam mijn beste vriendin alleen te staan na een relatie van twaalf jaar. Kapot van verdriet. Man was gevallen voor een collega (klinkt bekend he?) en die was ook nog zwanger van hem geraakt.
Zij zei maar steeds;'als dit jaar maar voorbij is.....' of 'als die 6 aan het einde maar een 7 is'. Ik moet zeggen dat ik dat toen een beetje simpel gedacht vond. Het is maar een cijfer tenslotte. Maar het werkte wel zo. Psychisch. In januari voelde alles weer fris en nieuw en vers en het vorige jaar was ineens 'vorig jaar'.
Voor mij werkte het ook zo, toen ik zelf ging scheiden. Wat je schrijft kan ik me dus heel goed voorstellen.
Vind je me een betweter als ik zeg dat ik denk dat voor jou die duidelijkheid gewoon ontzettend belangrijk is?
Dat er niet veel af te sluiten valt als er nog steeds getwijfeld wordt? En dan helpt zelfs een nieuw jaar niet. Snap je wat ik daar mee bedoel?
donderdag 1 december 2011 om 13:57
Ook ik verlang er naar dat de feestdagen voorbij zijn. Bij ons waren dat echte familiedagen en nu is mijn gezin kapot. Ook moet je nu overal alleen naar binnen. En iedereen steunt me van harte maar ik wil niet meewarig bekeken worden als dat zielig hoopje vrouw die in de steek gelaten is door haar man, die een mislukking is in haar huwelijk.
Ik wll zo graag sterk zijn, maar het lukt me niet.
wat ben ik blij met jullie posts, daar kan ik zeggen wat ik voel. Hier hoef ik me niet groot te houden voor de buitenwereld. Jullie kennen het verdriet waar je doorheen moet. Ik weet niet hoe lang ik dit nog kan verdragen.
Ik wll zo graag sterk zijn, maar het lukt me niet.
wat ben ik blij met jullie posts, daar kan ik zeggen wat ik voel. Hier hoef ik me niet groot te houden voor de buitenwereld. Jullie kennen het verdriet waar je doorheen moet. Ik weet niet hoe lang ik dit nog kan verdragen.
donderdag 1 december 2011 om 14:45
Kunstje: "Ik houd de scherven van mijn gezin in mijn handen," zei ik vier maanden geleden nog tegen ex. HIj had net tegen mij gemompeld dat alles nu wel weer goed was, toch? Hij getrouwd met nieuwe echtgenote met wie hij er vandoor gegaan was destijds. Ik met X. Niet dus. Wat we hadden is kapot, hoe dan ook. "O mijn lieve Augustijn, alles is weg..."
Dat vergelijken met gezinnen had ik in het begin ook. Een erg sarcastische kijk op het gezinsleven; zwangere vrouwen zien bij de Efteling en bedenken; "Jij weet dat nog niet, maar hij gaat toch weg!""Eén op de drie, immers." Maar dat gaat over. Al ben ik minder naief dan eerst.
En ja, dat sterke wijf, dan ben je en word je. Het is niks als mensen medelijden met je hebben. Dat is de verkeerde reden voor sympathie...
Dat vergelijken met gezinnen had ik in het begin ook. Een erg sarcastische kijk op het gezinsleven; zwangere vrouwen zien bij de Efteling en bedenken; "Jij weet dat nog niet, maar hij gaat toch weg!""Eén op de drie, immers." Maar dat gaat over. Al ben ik minder naief dan eerst.
En ja, dat sterke wijf, dan ben je en word je. Het is niks als mensen medelijden met je hebben. Dat is de verkeerde reden voor sympathie...
donderdag 1 december 2011 om 14:51
@Kunstje, dat heb ik ook hoor. Morgenavond heb ik voor het eerst een verjaardag waar ik naartoe ga zonder hem, wel met twee van de kids maar zonder hem. En eigenlijk wil ik niet, ben bang dat ik me zo bekeken voel; kijk, ze is in de steek gelaten door Hovaman, zielig he....
Maar goed, alternatief is alle verjaardagen nu negeren, maar weet niet of dat beter is. Wil eigenlijk niet, misschien zeg ik het ook wel af. Die vriendin begrijpt het wel, gaf zelf al aan dat ik alleen moest komen als ik het zag zitten. Maar ik zie niets zitten nu, dus ach
@Leo, ik vind jou nooit een betweter, dat weet je toch!! Soms vind ik het moeilijk jouw posts/mailtjes te lezen, want je bent erg direct maar dat heb ik juist nodig. Duidelijkheid is belangrijk en dat twijfelen is killing. Maar op de een of andere manier twijfel ik zelf ook nog steeds, het wordt wel steeds minder, maar toch. Ik weet dat ik Hovaman zoals hij nu is niet terug wil. Deze vreemde voor mij is niet degene die ik naast me wil zien. Maar ik ben zo bang dat over een half jaar (een jaar whatever) Hovaman tot bezinning komt, om zich heen kijkt en de vernietiging ziet die hij heeft aangericht en zo verschrikkelijk veel spijt heeft. En ik weet zeker dat het dan te laat is, want dan is Hova allang blij dat ze eruit is voor zichzelf (hoop ik dan).
Heb je mijn laatste mail nog gelezen, Leo? Misschien denk je; wat moet ik ermee? Maar eens was Hovaman de meest fantastische, warme, liefdevolle man die je je maar kunt voorstellen. En dat blijft nog steeds door mijn hoofd spelen. Dat en de kinderen, waarvan er in ieder geval twee toch echt wel heel erg veel moeite met de situatie hebben...
Maar goed, alternatief is alle verjaardagen nu negeren, maar weet niet of dat beter is. Wil eigenlijk niet, misschien zeg ik het ook wel af. Die vriendin begrijpt het wel, gaf zelf al aan dat ik alleen moest komen als ik het zag zitten. Maar ik zie niets zitten nu, dus ach
@Leo, ik vind jou nooit een betweter, dat weet je toch!! Soms vind ik het moeilijk jouw posts/mailtjes te lezen, want je bent erg direct maar dat heb ik juist nodig. Duidelijkheid is belangrijk en dat twijfelen is killing. Maar op de een of andere manier twijfel ik zelf ook nog steeds, het wordt wel steeds minder, maar toch. Ik weet dat ik Hovaman zoals hij nu is niet terug wil. Deze vreemde voor mij is niet degene die ik naast me wil zien. Maar ik ben zo bang dat over een half jaar (een jaar whatever) Hovaman tot bezinning komt, om zich heen kijkt en de vernietiging ziet die hij heeft aangericht en zo verschrikkelijk veel spijt heeft. En ik weet zeker dat het dan te laat is, want dan is Hova allang blij dat ze eruit is voor zichzelf (hoop ik dan).
Heb je mijn laatste mail nog gelezen, Leo? Misschien denk je; wat moet ik ermee? Maar eens was Hovaman de meest fantastische, warme, liefdevolle man die je je maar kunt voorstellen. En dat blijft nog steeds door mijn hoofd spelen. Dat en de kinderen, waarvan er in ieder geval twee toch echt wel heel erg veel moeite met de situatie hebben...
donderdag 1 december 2011 om 14:53
Gianna, dat is dus precies wat ik bedoel: dat komt nooit meer goed, dat gebroken gezin. En ook al zou ik later de liefste man van de wereld tegenkomen en weer helemaal gelukkig met hem zijn en zou Hovaman dat ook worden met iemand (bij voorkeur niet met 'haar' ), dan nog zou het nooit meer goedkomen met ons gezinnetje. Het zal nooit meer helemaal goedkomen voor onze kinderen en dat ik dat niet heb kunnen voorkomen voelt voor mij als de grootste klap van alles.
donderdag 1 december 2011 om 14:55
donderdag 1 december 2011 om 15:02
Net gehoord van man: hij vindt de suggesties voor (intensieve) gespreksvoering/therapie die ik hem stuurde ver weg, er spreekt hem er niet direct eentje aan en hij schrijft dat hij te veel in twee levens zit nu, en dat hij in ieder geval tijdelijk een eigen plek moet hebben voordat hij met mij de mogelijkheden kan onderzoeken. En dit dus nadat hij zelf vorige week degene was die tegen me zei te willen praten (met iemand er bij), en me smste: ik wil ons terug. Wat houdt me nog tegen? Dat vroeg jij ook net superstar, en ja, die financiële motieven zijn er zeker. Ik moet daar overheen stappen. Ik denk werkelijk niet meer dat ik hem nog als partner kan liefhebben, hoe zou dat moeten? Het is weer dezelfde beweging, en ja, ik weet het, ik maak het hem mogelijk. Door steeds opnieuw ruimte te geven als hij zegt het niet te weten (dat zegt hij eigenlijk nooit, maar jullie weten wel wat ik bedoel denk ik). Doordat ik het lef niet heb tegen hem te zeggen: we gaan uit elkaar, en laten we dat met een mediator doen, en verstandig, zodat we onszelf en de kinderen financieel niet kapot maken. Hij spreekt over twee levens hebben, hij heeft het nooit met mij over haar. Hij zegt dat hij ons terugwil, maar hij maakt het niet uit. Ja, ik weet het, ik ben gek. Wat houdt me tegen? Please, ervaren dames, geef me wat inzichten. Of vertel me hoe ik dit in hemelsnaam tegen hem kan en moet gaan zeggen? Ik voel me zo verdrietig. Wat bezielt hem om dit allemaal steeds weer zo te doen? En wat bezielt mij om de grens niet keihard te trekken? Ik geloof er niet meer in. Maar dat betekent nog niet dat ik geen angst voel dit tegen hem te zeggen. Hij ontwijkt die boodschap. Hij loopt weg. Hij kaatst terug dat hij niet wil scheiden. Hoe breng ik hem aan het verstand dat het zo niet langer kan? Help. Ik voel me vreselijk.
donderdag 1 december 2011 om 15:05
donderdag 1 december 2011 om 15:27
quote:patsboem schreef op 01 december 2011 @ 15:02:
Net gehoord van man: hij vindt de suggesties voor (intensieve) gespreksvoering/therapie die ik hem stuurde ver weg, er spreekt hem er niet direct eentje aan en hij schrijft dat hij te veel in twee levens zit nu, en dat hij in ieder geval tijdelijk een eigen plek moet hebben voordat hij met mij de mogelijkheden kan onderzoeken. terug. Wat houdt me nog tegen? En wat bezielt mij om de grens niet keihard te trekken?
@patsboem
Jij zult toch echt voor jouzelf de grens moeten trekken. Waar ligt die voor jou? Niet erover nadenken waar die voor hem ligt. Als het voor jou een voorwaarde is om in therapie te gaan samen met hem en hij dat niet wil, dan ligt voor jou dáár de grens.Wanneer jij niet wil dat hij een relatie onderhoudt met een andere vrouw binnen jullie huwelijk, dan ligt dáár de grens. Trek je grens, want wát win je ermee wanneer je die niet trekt?
Net gehoord van man: hij vindt de suggesties voor (intensieve) gespreksvoering/therapie die ik hem stuurde ver weg, er spreekt hem er niet direct eentje aan en hij schrijft dat hij te veel in twee levens zit nu, en dat hij in ieder geval tijdelijk een eigen plek moet hebben voordat hij met mij de mogelijkheden kan onderzoeken. terug. Wat houdt me nog tegen? En wat bezielt mij om de grens niet keihard te trekken?
@patsboem
Jij zult toch echt voor jouzelf de grens moeten trekken. Waar ligt die voor jou? Niet erover nadenken waar die voor hem ligt. Als het voor jou een voorwaarde is om in therapie te gaan samen met hem en hij dat niet wil, dan ligt voor jou dáár de grens.Wanneer jij niet wil dat hij een relatie onderhoudt met een andere vrouw binnen jullie huwelijk, dan ligt dáár de grens. Trek je grens, want wát win je ermee wanneer je die niet trekt?
donderdag 1 december 2011 om 15:30
quote:gianna schreef op 01 december 2011 @ 14:45:
Kunstje: "Ik houd de scherven van mijn gezin in mijn handen," zei ik vier maanden geleden nog tegen ex. HIj had net tegen mij gemompeld dat alles nu wel weer goed was, toch? Hij getrouwd met nieuwe echtgenote met wie hij er vandoor gegaan was destijds. Ik met X. Niet dus. Wat we hadden is kapot, hoe dan ook. "O mijn lieve Augustijn, alles is weg..."
Dat vergelijken met gezinnen had ik in het begin ook. Een erg sarcastische kijk op het gezinsleven; zwangere vrouwen zien bij de Efteling en bedenken; "Jij weet dat nog niet, maar hij gaat toch weg!""Eén op de drie, immers." Maar dat gaat over. Al ben ik minder naief dan eerst.
En ja, dat sterke wijf, dan ben je en word je. Het is niks als mensen medelijden met je hebben. Dat is de verkeerde reden voor sympathie...
Dit herken ik heel erg. Bij zwangere vrouwen ook denken: "begin er niet aan, want hij verlaat je". Gelukkig een fase geweest, want ik vond het heel naar om te denken. Maar het heeft mijn blik ontzettend beinvloedt.
En da je je kind niet opvoedt in een 'heel' gezin. Het nooit echt meer goed zal zijn, ook al is er een nieuwe partner. Die nieuwe partner zal nooit de vader van je kind zijn. En dat maakt een verschil. Mijn ex is inmiddels aan zijn 2e vriendin bezig. Na mediation was ik nog even verdrietig in de zin van, als we relatietherapie hadden gedaan, had het misschien niet zo hoeven lopen. Maar ja, toen hoorde ik een dag later dat vriendin 2 er al was...
En ik denk eerlijk gezegd dat mannen er gewoon niet zo over nadenken. Die hebben volgens mij niet dat 'gezin-gevoel'. Die stappen daar overheen of het houdt ze gewoon niet bezig.
Kunstje: "Ik houd de scherven van mijn gezin in mijn handen," zei ik vier maanden geleden nog tegen ex. HIj had net tegen mij gemompeld dat alles nu wel weer goed was, toch? Hij getrouwd met nieuwe echtgenote met wie hij er vandoor gegaan was destijds. Ik met X. Niet dus. Wat we hadden is kapot, hoe dan ook. "O mijn lieve Augustijn, alles is weg..."
Dat vergelijken met gezinnen had ik in het begin ook. Een erg sarcastische kijk op het gezinsleven; zwangere vrouwen zien bij de Efteling en bedenken; "Jij weet dat nog niet, maar hij gaat toch weg!""Eén op de drie, immers." Maar dat gaat over. Al ben ik minder naief dan eerst.
En ja, dat sterke wijf, dan ben je en word je. Het is niks als mensen medelijden met je hebben. Dat is de verkeerde reden voor sympathie...
Dit herken ik heel erg. Bij zwangere vrouwen ook denken: "begin er niet aan, want hij verlaat je". Gelukkig een fase geweest, want ik vond het heel naar om te denken. Maar het heeft mijn blik ontzettend beinvloedt.
En da je je kind niet opvoedt in een 'heel' gezin. Het nooit echt meer goed zal zijn, ook al is er een nieuwe partner. Die nieuwe partner zal nooit de vader van je kind zijn. En dat maakt een verschil. Mijn ex is inmiddels aan zijn 2e vriendin bezig. Na mediation was ik nog even verdrietig in de zin van, als we relatietherapie hadden gedaan, had het misschien niet zo hoeven lopen. Maar ja, toen hoorde ik een dag later dat vriendin 2 er al was...
En ik denk eerlijk gezegd dat mannen er gewoon niet zo over nadenken. Die hebben volgens mij niet dat 'gezin-gevoel'. Die stappen daar overheen of het houdt ze gewoon niet bezig.
donderdag 1 december 2011 om 15:52
Is het het weer dat ons parten speelt of de eerste dag van december. Ik weet het niet, maar het lijkt of we allemaal tegelijk in een dip zitten.
Die kerels van ons zijn helemaal gek. Ze willen wel een nieuwe "liefde" erbij maar het oude leven niet opgeven. Die van mij beschuldigt mij dat het om het geld gaat, maar wil zelf niet scheiden omdat het zo duur is. Maar ik hou toch nog van je, zegt hij dan. Alsof ik daar nog intrap. Langzamerhand begin ik te twijfelen aan mediation. Ik heb alles voor hem opgegeven. Tot drie keer toe een baan opgezegd (niet in militaire dienst, verhuizen vanwege zijn familie-omstandigheden, zorgen voor de kinderen zodat hij carriere kon maken) en nu neemt hij mij alles af. Ik weet wel dat een huis maar een blok stenen en zo is, maar het is toch mijn thuis. Dadelijk heb ik niets meer. Misschien kan ik beter een keiharde advocaat inhuren!
Die kerels van ons zijn helemaal gek. Ze willen wel een nieuwe "liefde" erbij maar het oude leven niet opgeven. Die van mij beschuldigt mij dat het om het geld gaat, maar wil zelf niet scheiden omdat het zo duur is. Maar ik hou toch nog van je, zegt hij dan. Alsof ik daar nog intrap. Langzamerhand begin ik te twijfelen aan mediation. Ik heb alles voor hem opgegeven. Tot drie keer toe een baan opgezegd (niet in militaire dienst, verhuizen vanwege zijn familie-omstandigheden, zorgen voor de kinderen zodat hij carriere kon maken) en nu neemt hij mij alles af. Ik weet wel dat een huis maar een blok stenen en zo is, maar het is toch mijn thuis. Dadelijk heb ik niets meer. Misschien kan ik beter een keiharde advocaat inhuren!
donderdag 1 december 2011 om 16:00
@patsboem, het is ook moeilijk om een grens te stellen. Ik weet het. Voor mij was de grens bereikt toen hij vanuit haar bed naar de relatietherapie kwam en daar ging vertellen hoe slecht hij het bij mij had (de zielepiet).
En ik weet ook dat je geneigd bent je grenzen bij te stellen bij ieder sprankje hoop dat het nog goed komt. Plus dat je bang bent voor de toekomst, dat heb ik ook. Maar het is net als bij lijnen: zeggen morgen begin ik, werkt niet. Dus ik zal je het goede voorbeeld geven en (met de grootst mogelijk tegezin) toch gaan hardlopen. Want we gunnen het ze toch niet dat we kapot gaan. Laat ze maar spijt krijgen over een half jaar, dan hebben wij het moeilijkste (als ik onze lotgenoten hoor) al gehad en moeten die mannen daar nog mee beginnen.
En ik weet ook dat je geneigd bent je grenzen bij te stellen bij ieder sprankje hoop dat het nog goed komt. Plus dat je bang bent voor de toekomst, dat heb ik ook. Maar het is net als bij lijnen: zeggen morgen begin ik, werkt niet. Dus ik zal je het goede voorbeeld geven en (met de grootst mogelijk tegezin) toch gaan hardlopen. Want we gunnen het ze toch niet dat we kapot gaan. Laat ze maar spijt krijgen over een half jaar, dan hebben wij het moeilijkste (als ik onze lotgenoten hoor) al gehad en moeten die mannen daar nog mee beginnen.
donderdag 1 december 2011 om 16:19
Ik speel met de gedachte om langs te gaan bij man en haar, om de boel op de spits te drijven. Nu ben ik steeds heel keurig aan het meebewegen, maar dat wil ik eigenlijk niet meer. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Of beter nog, want dat bedenk ik als ik dit opschrijf: ik wil hem laten weten waar ik aan toe ben, namelijk uit elkaar gaan. Hij vermijdt het mij echt te spreken, hij draait en wurmt zich overal onderuit, hij wil ruimte om uit te zoeken wat hij wil, hij wil van alles, en al maanden, en ik sta in de wachtstand, ook al maanden, en ik zit me hier in toenemende mate ontzettend boos te maken om hoe hij met mij omgaat en ik WIL DIT NIET MEER. Heeft iemand van jullie ervaring met confrontaties met hem en haar, maar eens even horen hoe het kan dat alles maar voortduurt? Hoe het er voor staat? Zodat ik daarna kan zeggen: ik wacht niet meer, ik wil weg, ik zie je bij de mediator?
donderdag 1 december 2011 om 16:29
[quote]patsboem schreef op 01 december 2011 @ 16:19:
Ik speel met de gedachte om langs te gaan bij man en haar, om de boel op de spits te drijven. Nu ben ik steeds heel keurig aan het meebewegen, maar dat wil ik eigenlijk niet meer. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Of beter nog, want dat bedenk ik als ik dit opschrijf: ik wil hem laten weten waar ik aan toe ben, namelijk uit elkaar gaan. quote]
Als dat echt is wat je wilt, moet je hem dat zeker laten weten. Maar om langs te gaan bij hem en haar? Dan zit je op hun terrein en moet je tegen twee mensen opboksen en dan is het lastig om rustig te blijven. Als je je geduld kwijtraakt, verlies je altijd. Ik zou hem bij je thuis vragen als dat kan, of op neutraal terrein en zo rustig en kalm mogelijk tegen hem zeggen dat het voor jou genoeg is geweest, dat je alles geprobeerd hebt. Het is heel erg moeilijk dat weet ik maar je krijgt wel een stuk rust als de beslissing eindelijk valt. Vooral als het jouw keuze is! Dan kun je eindelijk beginnen met de verwerking en het zgn rouwproces.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Sterkte
Ik speel met de gedachte om langs te gaan bij man en haar, om de boel op de spits te drijven. Nu ben ik steeds heel keurig aan het meebewegen, maar dat wil ik eigenlijk niet meer. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Of beter nog, want dat bedenk ik als ik dit opschrijf: ik wil hem laten weten waar ik aan toe ben, namelijk uit elkaar gaan. quote]
Als dat echt is wat je wilt, moet je hem dat zeker laten weten. Maar om langs te gaan bij hem en haar? Dan zit je op hun terrein en moet je tegen twee mensen opboksen en dan is het lastig om rustig te blijven. Als je je geduld kwijtraakt, verlies je altijd. Ik zou hem bij je thuis vragen als dat kan, of op neutraal terrein en zo rustig en kalm mogelijk tegen hem zeggen dat het voor jou genoeg is geweest, dat je alles geprobeerd hebt. Het is heel erg moeilijk dat weet ik maar je krijgt wel een stuk rust als de beslissing eindelijk valt. Vooral als het jouw keuze is! Dan kun je eindelijk beginnen met de verwerking en het zgn rouwproces.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Sterkte
donderdag 1 december 2011 om 16:29
quote:patsboem schreef op 01 december 2011 @ 16:19:
Ik speel met de gedachte om langs te gaan bij man en haar, om de boel op de spits te drijven. Nu ben ik steeds heel keurig aan het meebewegen, maar dat wil ik eigenlijk niet meer. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Of beter nog, want dat bedenk ik als ik dit opschrijf: ik wil hem laten weten waar ik aan toe ben, namelijk uit elkaar gaan. Hij vermijdt het mij echt te spreken, hij draait en wurmt zich overal onderuit, hij wil ruimte om uit te zoeken wat hij wil, hij wil van alles, en al maanden, en ik sta in de wachtstand, ook al maanden, en ik zit me hier in toenemende mate ontzettend boos te maken om hoe hij met mij omgaat en ik WIL DIT NIET MEER. Heeft iemand van jullie ervaring met confrontaties met hem en haar, maar eens even horen hoe het kan dat alles maar voortduurt? Hoe het er voor staat? Zodat ik daarna kan zeggen: ik wacht niet meer, ik wil weg, ik zie je bij de mediator?
Maar lieve patsboem,eigenlijk weet je toch allang waar je aan toe bent?
Hij zit bij zijn vriendin en als dat onverhoopt niet bevalt komt hij weer terug bij jou.
En waarom? Gewoon omdat het kan,want hij weet dat jij hem er ondanks alles toch wel weer inlaat,je legt nog net de rode loper niet voor hem uit.!
Ga jezelf nou alsjeblieft niet nog meer voor joker zetten door daar als een wanhopige miep aan de deur te gaan staan want je maakt jezelf alleen maar nog meer belachelijk.!
Een advocaat nemen en voor je eigen belangen opkomen zou een betere actie zijn.!
Dat hij niet wil scheiden omdat het zogenaamd te duur is dat is dan jammer voor hem dat had hij dan maar eerder moeten bedenken.
Ik speel met de gedachte om langs te gaan bij man en haar, om de boel op de spits te drijven. Nu ben ik steeds heel keurig aan het meebewegen, maar dat wil ik eigenlijk niet meer. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Of beter nog, want dat bedenk ik als ik dit opschrijf: ik wil hem laten weten waar ik aan toe ben, namelijk uit elkaar gaan. Hij vermijdt het mij echt te spreken, hij draait en wurmt zich overal onderuit, hij wil ruimte om uit te zoeken wat hij wil, hij wil van alles, en al maanden, en ik sta in de wachtstand, ook al maanden, en ik zit me hier in toenemende mate ontzettend boos te maken om hoe hij met mij omgaat en ik WIL DIT NIET MEER. Heeft iemand van jullie ervaring met confrontaties met hem en haar, maar eens even horen hoe het kan dat alles maar voortduurt? Hoe het er voor staat? Zodat ik daarna kan zeggen: ik wacht niet meer, ik wil weg, ik zie je bij de mediator?
Maar lieve patsboem,eigenlijk weet je toch allang waar je aan toe bent?
Hij zit bij zijn vriendin en als dat onverhoopt niet bevalt komt hij weer terug bij jou.
En waarom? Gewoon omdat het kan,want hij weet dat jij hem er ondanks alles toch wel weer inlaat,je legt nog net de rode loper niet voor hem uit.!
Ga jezelf nou alsjeblieft niet nog meer voor joker zetten door daar als een wanhopige miep aan de deur te gaan staan want je maakt jezelf alleen maar nog meer belachelijk.!
Een advocaat nemen en voor je eigen belangen opkomen zou een betere actie zijn.!
Dat hij niet wil scheiden omdat het zogenaamd te duur is dat is dan jammer voor hem dat had hij dan maar eerder moeten bedenken.
donderdag 1 december 2011 om 16:32
Nee, dat boeit me ook niet. Ik wil beweging. Ik wil dat hij me hoort. Maar dat is niet helemaal eerlijk tegenover mezelf vrees ik, want ik heb blijkbaar de moed, het lef, de zekerheid nog niet (gehad) om gewoon te zeggen: ik wil dat we gaan scheiden. Ik denk nog te veel aan wat hij geneigd is te doen: dit negeren, weglopen als we praten, dan weer berichtjes sturen met ik wil ons terug. Ik ben bijna bang van zijn reacties. En had dus zo'n gedachte van: als ik hem confronteer terwijl hij bij haar is, is dat misschien makkelijker. Of in ieder geval gebeurt er dan wat. Ik heb sowieso de behoefte hem te spreken met een ander er bij. Alsof er iemand voor moet zorgen dat hij niet wegloopt. Hij speelt met mijn geest, hij is zo goed in draaien en ontsnappen, dat ik bang ben dat áls ik de moed heb verzameld om te zeggen: ik wil niet meer, dat hij daar dan toch onderuit komt. Alsof ik een getuige nodig heb. Of iemand die hem bij de les houdt. Als ik mezelf dit allemaal op zie schrijven, vind ik mezelf maar een triest geval. Ik wou eigenlijk dat iemand anders het gewoon kon oplossen. Naar hem toe kon gaan, het regelen, dat ik hem helemaal niet meer hoef te zien, behalve als het met de kinderen te maken heeft. Bah bah bah. Ik ga een glaasje wijn inschenken. Beetje ontspannen. Dit is niet goed.
donderdag 1 december 2011 om 16:36
Veel reacties kreeg ik terwijl ik zelf schreef. Fijn. Het helpt me. Kunstje, je hebt gelijk. Gewoon in rust zeggen wat ik te zeggen heb. Pfff. En Superstar, het is niet zo dat het voor hem te duur wordt, we zijn gelijk aan elkaar als het gaat om inkomsten en dergelijke, maar ik denk dat het een fiasco wordt op het huizenvlak, als er verkocht moet gaan worden, of door een van ons het huis overgenomen moet worden. Ik sta op eigen benen, financieel, zeker, maar ben dus bang voor een soort van startschuld door deze stappen. Aan de andere kant: verstandelijk weet ik al: beter een schuld en vrij zijn dan in de greep van dit verschrikkelijke verhaal dat ooit mijn huwelijk was.
donderdag 1 december 2011 om 16:37
donderdag 1 december 2011 om 16:40
quote:patsboem schreef op 01 december 2011 @ 16:36:
Veel reacties kreeg ik terwijl ik zelf schreef. Fijn. Het helpt me. Kunstje, je hebt gelijk. Gewoon in rust zeggen wat ik te zeggen heb. Pfff. En Superstar, het is niet zo dat het voor hem te duur wordt, we zijn gelijk aan elkaar als het gaat om inkomsten en dergelijke, maar ik denk dat het een fiasco wordt op het huizenvlak, als er verkocht moet gaan worden, of door een van ons het huis overgenomen moet worden. Ik sta op eigen benen, financieel, zeker, maar ben dus bang voor een soort van startschuld door deze stappen. Aan de andere kant: verstandelijk weet ik al: beter een schuld en vrij zijn dan in de greep van dit verschrikkelijke verhaal dat ooit mijn huwelijk was.
Ik las ooit een verhaal van Yvonne Kroonenberg (mijn favo schrijfster) over een vriendin die na 20 jaar huwelijk haar man de deur uitmieterde.
Die werd na alle verdriet elke ochtend wakker met een verjaardagsgevoel.
Dan dacht ze 'wat was er ook alweer voor moois,o ja hij is weg'
Veel reacties kreeg ik terwijl ik zelf schreef. Fijn. Het helpt me. Kunstje, je hebt gelijk. Gewoon in rust zeggen wat ik te zeggen heb. Pfff. En Superstar, het is niet zo dat het voor hem te duur wordt, we zijn gelijk aan elkaar als het gaat om inkomsten en dergelijke, maar ik denk dat het een fiasco wordt op het huizenvlak, als er verkocht moet gaan worden, of door een van ons het huis overgenomen moet worden. Ik sta op eigen benen, financieel, zeker, maar ben dus bang voor een soort van startschuld door deze stappen. Aan de andere kant: verstandelijk weet ik al: beter een schuld en vrij zijn dan in de greep van dit verschrikkelijke verhaal dat ooit mijn huwelijk was.
Ik las ooit een verhaal van Yvonne Kroonenberg (mijn favo schrijfster) over een vriendin die na 20 jaar huwelijk haar man de deur uitmieterde.
Die werd na alle verdriet elke ochtend wakker met een verjaardagsgevoel.
Dan dacht ze 'wat was er ook alweer voor moois,o ja hij is weg'
donderdag 1 december 2011 om 16:44
Patsboem, ik herken het wel hoor. De mijne is ook zo iemand die het elke keer zo mooi weet te brengen, dat ik altijd denk dat ik helemaal fout zit en onredelijk ben. Zelfs toen hij ons beiden er op na wou houden, twijfelde ik of het niet kinderachtig was om dat niet te willen. Belachelijk natuurlijk. Maar als je met een getuige erbij wil praten, kun je beter iemand van"jouw kant" meenemen. Daar heb je dan meer steun aan. En dan meteen door naar de mediator of advocaat. Drink maar een lekker glaasje (niet meer, hoor) en neem je besluit. Ik kan me voorstellen dat je het hem recht in zijn gezicht wil zeggen: Voor mij is het over! Maar dat moet je dan ook met alle vertrouwen kunnen zeggen.
Je kunt hem ook een mail met dit bericht sturen, kan hij je niet zo makkelijk ompraten. Dan heb je tijd om na te denken voordat je antwoord geeft.
Je kunt hem ook een mail met dit bericht sturen, kan hij je niet zo makkelijk ompraten. Dan heb je tijd om na te denken voordat je antwoord geeft.
donderdag 1 december 2011 om 16:51
Ik ga proberen het even los te laten. Het is goed dat ik boosheid voel, en weer een beetje onverschilligheid, nadat ik opschrok vandaag van zijn draai-bericht. Ik zal een goede vorm gaan vinden. Het gaat gebeuren. Dat voel ik aan alles. En ik ken mezelf inmiddels: het gaat nooit snel en nooit impulsief, maar uiteindelijk gaat het gebeuren. Wat is het fijn dat jullie er zijn. Echt. Dat geeft steun en ook wel de duw in mijn rug die ik nodig heb. Yvone Kroonenberg mag ik ook heel graag, Superstar. En weet je, ik kan me dat gevoel van een feestje omdat ik mijn vrijheid terug heb en niet meer gekwetst hoef te worden door deze man, die zo anders is als ik dacht, al wel voorstellen. Heel soms is het er a. De beslissing moet gaan vallen. Het is goed geweest zo. Wat je schreef Kunstje: ik heb alles geprobeerd. En dat dat geen enkel effect heeft, is niet omdat ik niet standvastig en aanwezig ben geweest, maar omdat hij me nog nooit, nog geen dag, nog geen minuut in dit hele vreselijke verhaal ook maar IETS gegeven heeft. Ik wil met hem goede ouders zijn. Niet meer en niet minder. En hoop op zo veel redelijkheid van zijn kant dat we dat voor elkaar krijgen. Ik zal het niet op een zuipen zetten Kunstje, maar misschien neem ik wel twee glaasjes hoor! Proost allemaal, dank voor jullie lieve en duidelijke woorden.