Kinderen
alle pijlers
Dipje
zondag 18 december 2011 om 23:14
Ik weet niet zo goed waar ik dit moet plaatsen maar begin maar gewoon hier. Schaam me een beetje om erover te praten want wil me graag sterk houden maar zit er denk ik een beetje doorheen..
3 jaar geleden is mijn zoon geboren en ik ben vlak na de bevalling uit de relatie gestapt met de vader van mijn kind. Dit is echt een traumatische ervaring geweest voor me. Hij loog bedroog en was hele weekenden weg. Totaal niet de persoon waar ik wat mee had voor de zwangerschap. Daarnaast waren er ook drank en drugs in het spel. Ik ben iemand die in dat soort situaties dichtklapt dus heeft hij mij heel makkelijk bij heel veel mensen zwart kunnen maken. Daar na is het zo verlopen dat we nooit meer wat van hem hebben gehoord en dat hij tegen iedereen heeft verteld dat ik mijn zoon toch niet bij hem liet, om het verhaal later te eindigen met.. we hebben een dna test gedaan en het bleek mijn zoon niet te zijn.
Ik heb direct na de bevalling mijn verstand op 0 gezet ik ben bij mijn ouders ingetrokken en ben ik heel hard gaan werken. Ik werk 4 volle dagen. We hebben per geluk een onwijs mooi nieuwbouw huis gekregen in een dorpje verder. Hier wonen we nu bijna een jaar.
De rede dat ik in een dip zit is alleen omdat ik me heel erg eenzaam voel. We zitten hier echt samen. Ik maak geen contact met nieuwe mensen omdat ik niemand meer vertrouw. De mensen waar we mee omgingen zie ik nog amper of hebben me door de verhalen de rug gekeerd. Ik ben totaal geisoleerd gaan leven. Heb enkel mijn ouders en broers en merk dat hun ook voorzichtig zijn in contact met mij omdat ik me misschien ook wel zo op stel. Ik droom van een leven met vrienden en gezellige dingen zoals mijn leven vroeger eigelijk was. Maar het lijkt wel of ik niet meer weet hoe het moet. En ik kan wel janken als ik weer alleen in een pretpark of dierentuin loop met mijn zoon. Maar ik wil hem die dingen niet ontnemen. Ik wil hem juist leren sociaal om te gaan met mensen maar hoe doe ik dat als ik zelf geen sociaal leven heb.
Ik heb al dingen geprobeert als babyzwemmen of speelmiddag in de speeltuin maar ik voel geen aansluiting en ik denk doordat ik het met niemand heb dat ik zelf het probleem ben maar weet niet hoe ik het op moet lossen..
3 jaar geleden is mijn zoon geboren en ik ben vlak na de bevalling uit de relatie gestapt met de vader van mijn kind. Dit is echt een traumatische ervaring geweest voor me. Hij loog bedroog en was hele weekenden weg. Totaal niet de persoon waar ik wat mee had voor de zwangerschap. Daarnaast waren er ook drank en drugs in het spel. Ik ben iemand die in dat soort situaties dichtklapt dus heeft hij mij heel makkelijk bij heel veel mensen zwart kunnen maken. Daar na is het zo verlopen dat we nooit meer wat van hem hebben gehoord en dat hij tegen iedereen heeft verteld dat ik mijn zoon toch niet bij hem liet, om het verhaal later te eindigen met.. we hebben een dna test gedaan en het bleek mijn zoon niet te zijn.
Ik heb direct na de bevalling mijn verstand op 0 gezet ik ben bij mijn ouders ingetrokken en ben ik heel hard gaan werken. Ik werk 4 volle dagen. We hebben per geluk een onwijs mooi nieuwbouw huis gekregen in een dorpje verder. Hier wonen we nu bijna een jaar.
De rede dat ik in een dip zit is alleen omdat ik me heel erg eenzaam voel. We zitten hier echt samen. Ik maak geen contact met nieuwe mensen omdat ik niemand meer vertrouw. De mensen waar we mee omgingen zie ik nog amper of hebben me door de verhalen de rug gekeerd. Ik ben totaal geisoleerd gaan leven. Heb enkel mijn ouders en broers en merk dat hun ook voorzichtig zijn in contact met mij omdat ik me misschien ook wel zo op stel. Ik droom van een leven met vrienden en gezellige dingen zoals mijn leven vroeger eigelijk was. Maar het lijkt wel of ik niet meer weet hoe het moet. En ik kan wel janken als ik weer alleen in een pretpark of dierentuin loop met mijn zoon. Maar ik wil hem die dingen niet ontnemen. Ik wil hem juist leren sociaal om te gaan met mensen maar hoe doe ik dat als ik zelf geen sociaal leven heb.
Ik heb al dingen geprobeert als babyzwemmen of speelmiddag in de speeltuin maar ik voel geen aansluiting en ik denk doordat ik het met niemand heb dat ik zelf het probleem ben maar weet niet hoe ik het op moet lossen..
zondag 18 december 2011 om 23:24
Mijn ervaring is dat het contact bij dingen als babyzwemmen e.d. vrij oppervlakkig blijft, en dat mensen daar meer komen voor hun kind dan voor de sociale contacten.
Is het een idee om te bedenken op welke punten je aansluiting zou kunnen vinden bij andere mensen, en daar dan naar te zoeken? Zo heb ik veel contacten met andere ouders die net zo denken over opvoeding als ik, regelmatig meetings bezocht waar we kletsen over van alles, maar met dit als gemeenschappelijk punt, en daar een aantal vriendschappen aan overgehouden. Raakvlakken zijn heel belangrijk, dus ik zou van daaruit gaan zoeken. Misschien heb je wel heel leuke interesses (al dan niet sluimerend) waar je iets mee zou kunnen?
zondag 18 december 2011 om 23:29
Hoi wen,
Bedankt voor je reactie, het feit is alleen dat ik ook niet meer weet hoe je echt contact maakt hoe je lacht hoe je over komt hoe je vriendschappen op bouwt. Ik denk wel dat ik spontaan over kom. Maar het is denk ik niet echt. Ik kan ook wel wat in het weekend gaan doen want mijn zoon kan wel eens bij mijn moeder gaan slapen maar ik heb niemand om wat mee te gaan doen dus dan houd t ook op denk ik..
Bedankt voor je reactie, het feit is alleen dat ik ook niet meer weet hoe je echt contact maakt hoe je lacht hoe je over komt hoe je vriendschappen op bouwt. Ik denk wel dat ik spontaan over kom. Maar het is denk ik niet echt. Ik kan ook wel wat in het weekend gaan doen want mijn zoon kan wel eens bij mijn moeder gaan slapen maar ik heb niemand om wat mee te gaan doen dus dan houd t ook op denk ik..
zondag 18 december 2011 om 23:38
En iets als OudersAlleen.nl? Ik ken meerdere mensen die daar vrienden hebben gemaakt, relaties hebben opgedaan, op vakantie gaan met mensen van daar. Het zijn allemaal mensen die alleenstaand ouder zijn, ik heb begrepen dat je daar snel 'tussen' komt.
Ik schrijf zelf mee op een heel ander forum mbt ouderschap, en dat is echt een warm bad. 'Wildvreemden' zijn welkom op meetings, worden opgenomen in de groep. Ook (juist) mensen die sociaal wat minder handig zijn (geworden), daar wordt gewoon rekening mee gehouden.
Zulke fora zullen er vast meer zijn!
Ik schrijf zelf mee op een heel ander forum mbt ouderschap, en dat is echt een warm bad. 'Wildvreemden' zijn welkom op meetings, worden opgenomen in de groep. Ook (juist) mensen die sociaal wat minder handig zijn (geworden), daar wordt gewoon rekening mee gehouden.
Zulke fora zullen er vast meer zijn!
zondag 18 december 2011 om 23:49
Meetings: als mensen van een forum besluiten dat elkaar in het echt ontmoeten ook wel eens gezellig is. Vaak bij elkaar in de regio. Doodeng, de eerste keer, en dan kom je erachter dat iedereen het eng vond en blijkt het heel gezellig te zijn.
Ouderalleen (zo heet het, zonder s ertussen) organiseert ook allerlei uitjes en zo. Ik kan me niet voorstellen dat er alleen 'oudere' alleenstaande ouders zitten, en je hebt in ieder geval een heel duidelijk raakvlak.
Ik geloof trouwens wel dat je er iets voor moet betalen, maar dat staat daar dan vast wel ergens. Mijn ex-schoonzus heeft er iig veel vriendinnen opgedaan, en haar ex-man een nieuwe relatie en vrienden, dus het zal er wel gezellig zijn
Ouderalleen (zo heet het, zonder s ertussen) organiseert ook allerlei uitjes en zo. Ik kan me niet voorstellen dat er alleen 'oudere' alleenstaande ouders zitten, en je hebt in ieder geval een heel duidelijk raakvlak.
Ik geloof trouwens wel dat je er iets voor moet betalen, maar dat staat daar dan vast wel ergens. Mijn ex-schoonzus heeft er iig veel vriendinnen opgedaan, en haar ex-man een nieuwe relatie en vrienden, dus het zal er wel gezellig zijn
maandag 19 december 2011 om 02:31
TO,
Even om je gerust te stellen.
Mijn moeder had totaal geen sociaal leven en ik heb dat wel.
Jouw zoontje gaat straks naar school en evt bso, dat sociale komt wel goed bij hem .
Bij mijn zoontje op school word veel gedaan ook om ouders wat meer bij elkaar te krijgen. Workshops e.d.. Ik weet niet of dat bij jou ook is mss? Handig om daar rekening mee te houden als je een school kiest.
Ook elpt het om als het kn actief te hlpen op school.
Ik heb een heel vergelijkbare situatie gehad. Ook drugs e.d in het spel. Zwartgemaakt bij het leven. Snap hoe jij je op dat vlak voelt
Je vertrouwen krijgt een flinke klap.
Maar begin eens met blij te zijn dat al die weggooiers die de verhalen geloofden uit je leven zijn. Dat alleen is al reden om taart te halen
Daarna ga je die taart opeten met je ouders en broer en je verhaal doen.
Mss laten ze je wel wat meer met rust omdat ze denken dat jij daar behoefte aan hebt.
Kan je geen vrijwilligerswerk doen oid in de buurt?
Bij ons hier heb je ook vanuit de wijk moeders voor moeders.
Die komen veel bij elkaar om gewoon te kletsen.
Een Forum is ook echt een goed idee van wen, makkelijk contact en laagdrempelig.
Welke regio zit je eigenlijk?
Komt goed hoor wijfie.
Blijven lachen met je ventje. Het is zo heerlijk om dingen met ze te doen. Durf daar gewoon ook alleen plezier van te hebben.
Even om je gerust te stellen.
Mijn moeder had totaal geen sociaal leven en ik heb dat wel.
Jouw zoontje gaat straks naar school en evt bso, dat sociale komt wel goed bij hem .
Bij mijn zoontje op school word veel gedaan ook om ouders wat meer bij elkaar te krijgen. Workshops e.d.. Ik weet niet of dat bij jou ook is mss? Handig om daar rekening mee te houden als je een school kiest.
Ook elpt het om als het kn actief te hlpen op school.
Ik heb een heel vergelijkbare situatie gehad. Ook drugs e.d in het spel. Zwartgemaakt bij het leven. Snap hoe jij je op dat vlak voelt
Je vertrouwen krijgt een flinke klap.
Maar begin eens met blij te zijn dat al die weggooiers die de verhalen geloofden uit je leven zijn. Dat alleen is al reden om taart te halen
Daarna ga je die taart opeten met je ouders en broer en je verhaal doen.
Mss laten ze je wel wat meer met rust omdat ze denken dat jij daar behoefte aan hebt.
Kan je geen vrijwilligerswerk doen oid in de buurt?
Bij ons hier heb je ook vanuit de wijk moeders voor moeders.
Die komen veel bij elkaar om gewoon te kletsen.
Een Forum is ook echt een goed idee van wen, makkelijk contact en laagdrempelig.
Welke regio zit je eigenlijk?
Komt goed hoor wijfie.
Blijven lachen met je ventje. Het is zo heerlijk om dingen met ze te doen. Durf daar gewoon ook alleen plezier van te hebben.
maandag 19 december 2011 om 07:57
Wat een lieve reacties allemaal doet me echt goed. cheerlesscard heb jij ook in zo een situatie gezeten? Kijk de vader van jou kind nog wel om naar je kind(eren). Ik ben er ongelovelijk onzeker door geworden. Zie mezelf in elke situatie staan of lopen, zitten. Ik ben me gewoon continue bewust van mezelf en dat is niet goed. Ik ben miss wat te veel in dat zwart makerij gaan geloven. Soort van schuldgevoel wat totaal niet op zijn plek is.
En miffy miss een rare zin maar ik bedoelde dat mijn ex eerst vertelde dat hij zijn kind niet mocht zien van mij en later vertelde hij aan iedereen dat er een dna test had plaats gevonden en dat daaruit bleek dat zijn zoon niet zijn zoon was.
Die dna test had hij verzonnen heeft nooit plaatsgevonden en zijn zoon is wel degelijk zijn zoon.
En miffy miss een rare zin maar ik bedoelde dat mijn ex eerst vertelde dat hij zijn kind niet mocht zien van mij en later vertelde hij aan iedereen dat er een dna test had plaats gevonden en dat daaruit bleek dat zijn zoon niet zijn zoon was.
Die dna test had hij verzonnen heeft nooit plaatsgevonden en zijn zoon is wel degelijk zijn zoon.
maandag 19 december 2011 om 23:05
quote:lievertt schreef op 19 december 2011 @ 07:57:
Wat een lieve reacties allemaal doet me echt goed. cheerlesscard heb jij ook in zo een situatie gezeten? Kijk de vader van jou kind nog wel om naar je kind(eren). Ik ben er ongelovelijk onzeker door geworden. Zie mezelf in elke situatie staan of lopen, zitten. Ik ben me gewoon continue bewust van mezelf en dat is niet goed. Ik ben miss wat te veel in dat zwart makerij gaan geloven. Soort van schuldgevoel wat totaal niet op zijn plek is.
En miffy miss een rare zin maar ik bedoelde dat mijn ex eerst vertelde dat hij zijn kind niet mocht zien van mij en later vertelde hij aan iedereen dat er een dna test had plaats gevonden en dat daaruit bleek dat zijn zoon niet zijn zoon was.
Die dna test had hij verzonnen heeft nooit plaatsgevonden en zijn zoon is wel degelijk zijn zoon.
Na een lange slepende rechtzaak waarbij meneer even dacht de voogdij te kunnen krijgen ookal had hij hem al bijna twee jaar niet gezien, is er nu wekelijks contact, waarbij ik hem de hele tijd achter zn broek aan moet zitten....zucht.
Lang verhaal.
Schat wees blij dat hij compleet uit jouw leven en dat van je kind is,
Ruilen? :p
Als hij zo'n verhaal moet verzinnen alleen om zijn verantwoordelijkheid te ontlopen is je zoonje beter af zonder hem.
Het is aan hem om dat later te verntwoorden tegenover zijn zoon. Niet aan jou. Jij bent slim genoeg geweest om voor het welzijn van jou en je kind te kiezen.
Daar ben je moeder voor , en daar mag je best trots op zijn hoor.
Bekijk het niet te zwart, ja mensen kunnen zich heel anders voor doen dan ze zijn. Maar er lopen ook zoveel geweldige , liefdevolle mensen tussen die je echt niet wil missen .
Neem rustig de tijd om alles te verwerken. Ik krijg niet het gevoel dat je dat hebt gedaan. Laat het verleden voor wat het is. Die bagage heb je echt niet nodig. Kost even wat tijd en moeite maar dan heb je wel wat.
Jij hebt niks verkeerd gedaan, jij hebt je kind niet zijn vader afgepakt en jij hoeft er niet mee rond te blijven lopen!
Wat een lieve reacties allemaal doet me echt goed. cheerlesscard heb jij ook in zo een situatie gezeten? Kijk de vader van jou kind nog wel om naar je kind(eren). Ik ben er ongelovelijk onzeker door geworden. Zie mezelf in elke situatie staan of lopen, zitten. Ik ben me gewoon continue bewust van mezelf en dat is niet goed. Ik ben miss wat te veel in dat zwart makerij gaan geloven. Soort van schuldgevoel wat totaal niet op zijn plek is.
En miffy miss een rare zin maar ik bedoelde dat mijn ex eerst vertelde dat hij zijn kind niet mocht zien van mij en later vertelde hij aan iedereen dat er een dna test had plaats gevonden en dat daaruit bleek dat zijn zoon niet zijn zoon was.
Die dna test had hij verzonnen heeft nooit plaatsgevonden en zijn zoon is wel degelijk zijn zoon.
Na een lange slepende rechtzaak waarbij meneer even dacht de voogdij te kunnen krijgen ookal had hij hem al bijna twee jaar niet gezien, is er nu wekelijks contact, waarbij ik hem de hele tijd achter zn broek aan moet zitten....zucht.
Lang verhaal.
Schat wees blij dat hij compleet uit jouw leven en dat van je kind is,
Ruilen? :p
Als hij zo'n verhaal moet verzinnen alleen om zijn verantwoordelijkheid te ontlopen is je zoonje beter af zonder hem.
Het is aan hem om dat later te verntwoorden tegenover zijn zoon. Niet aan jou. Jij bent slim genoeg geweest om voor het welzijn van jou en je kind te kiezen.
Daar ben je moeder voor , en daar mag je best trots op zijn hoor.
Bekijk het niet te zwart, ja mensen kunnen zich heel anders voor doen dan ze zijn. Maar er lopen ook zoveel geweldige , liefdevolle mensen tussen die je echt niet wil missen .
Neem rustig de tijd om alles te verwerken. Ik krijg niet het gevoel dat je dat hebt gedaan. Laat het verleden voor wat het is. Die bagage heb je echt niet nodig. Kost even wat tijd en moeite maar dan heb je wel wat.
Jij hebt niks verkeerd gedaan, jij hebt je kind niet zijn vader afgepakt en jij hoeft er niet mee rond te blijven lopen!
dinsdag 20 december 2011 om 01:11
Geef hem die macht niet schat.
Jij bent jij en dat is prima, je doet het wel ff alleen allemaal met die kleine.
Ga jezelf niet kleineren daar had je hem voor, godzijdank ben je daar vanaf.
Uiteindelijk krijgen ze alles terug op hun boterham. Het kan lang of kort duren maar dat gaat gebeuren.
Als je daarop vertrouwd krijg je er een heel stuk rust voor terug..
Ik merk dat achter dat verdriet heel veel woede zit. Druk dat niet weg! Wees maar ff flink boos dat lucht op. ga er doorheen en geef het een plekje.
Als je het accepteert voor wat het is en loslaat lucht dat zo op.
Dan maak je ook meteen ruimte voor nieuwe mensen in je leven. Die komen dan echt vanzelf op je pad
Jij bent jij en dat is prima, je doet het wel ff alleen allemaal met die kleine.
Ga jezelf niet kleineren daar had je hem voor, godzijdank ben je daar vanaf.
Uiteindelijk krijgen ze alles terug op hun boterham. Het kan lang of kort duren maar dat gaat gebeuren.
Als je daarop vertrouwd krijg je er een heel stuk rust voor terug..
Ik merk dat achter dat verdriet heel veel woede zit. Druk dat niet weg! Wees maar ff flink boos dat lucht op. ga er doorheen en geef het een plekje.
Als je het accepteert voor wat het is en loslaat lucht dat zo op.
Dan maak je ook meteen ruimte voor nieuwe mensen in je leven. Die komen dan echt vanzelf op je pad
