Psyche
alle pijlers
Voel me even down
maandag 26 december 2011 om 22:01
Even van mij af schrijven, niet lang geleden hier een topic over geopend, sorry als jullie denken daar hebben we haar weer, maar weer even behoefte aan wat ervaringen en opbeurende woorden.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
maandag 26 december 2011 om 22:57
chadidja, goede post, paar keer gelezen en je hebt zeker een punt, met name dat ik nu allemaal dingen in mijn hoofd haal. Eigenlijk zou ik gewoon moeten richten op een date regelen;-) daar van genieten of het nu evt ergens op uitloopt of niet en parallel gewoon doorgaan (wat ik sowieso doe) met het traject. Dat is ook iets wat een vriendin zei, waarom kan het niet naast elkaar lopen ipv dat je nu iets afketst wat misschien potentie heeft.
maandag 26 december 2011 om 22:57
quote:cappi schreef op 26 december 2011 @ 22:30:
nerd, dat klopt, leuke man ontmoet maar hij kan geen kinderen meer krijgen (weet ik via vriendin) zal wel weer ongedaan gemaakt kunnen worden maar ja heeft het dan zin om te gaan daten? Dan denk ik heb ik weer, na tijden weer leuke man ontmoet, sta eindelijk weer open voor mannen en dan weet ik dit op voorhand.
Is de man dan bijzaak voor je en een kind hoofdzaak?
Zo ja, dan kun je je beter op dat traject richten, want zoals je zelf ook wel weet, tikt de klok verder. Ik kan me er zelf niets bij voorstellen, zo'n overheersende kinderwens en de focus die een vrouw daarop kan hebben.
Iedereen krijgt in zijn/haar leven de nodige teleurstellingen en verdriet te verwerken. En het is aan ieder van ons om daar mee om te gaan en dat te handelen. Volgens mij heb je maar 2 opties: het traject proberen en kijken of je daarmee je wens uit kunt laten komen of een manier vinden om verder te kunnen gaan, ook als je kinderwens niet uitkomt.
Sterkte (en toch alvast gefeliciteerd met je verjaardag morgen).
nerd, dat klopt, leuke man ontmoet maar hij kan geen kinderen meer krijgen (weet ik via vriendin) zal wel weer ongedaan gemaakt kunnen worden maar ja heeft het dan zin om te gaan daten? Dan denk ik heb ik weer, na tijden weer leuke man ontmoet, sta eindelijk weer open voor mannen en dan weet ik dit op voorhand.
Is de man dan bijzaak voor je en een kind hoofdzaak?
Zo ja, dan kun je je beter op dat traject richten, want zoals je zelf ook wel weet, tikt de klok verder. Ik kan me er zelf niets bij voorstellen, zo'n overheersende kinderwens en de focus die een vrouw daarop kan hebben.
Iedereen krijgt in zijn/haar leven de nodige teleurstellingen en verdriet te verwerken. En het is aan ieder van ons om daar mee om te gaan en dat te handelen. Volgens mij heb je maar 2 opties: het traject proberen en kijken of je daarmee je wens uit kunt laten komen of een manier vinden om verder te kunnen gaan, ook als je kinderwens niet uitkomt.
Sterkte (en toch alvast gefeliciteerd met je verjaardag morgen).
maandag 26 december 2011 om 23:00
ikbenanoniem, zeker zo iedereen heeft zijn verdriet in het leven en ik wil daar dus beter mee om kunnen gaan dan dat ik nu doe. Het valt me gewoon even zwaar maar komt ook door deze dagen.
Ik had laatst een gesprek met iemand die zei misschien moet je accepteren dat je kinderloos blijft, dat kan ik nu nog niet, als het niet lukt in het traject dan kan ik het beter een plek geven omdat ik het dan wel heb geprobeerd maar nu kan ik het nog niet en ga ik er dus wel mee door.
Ik had laatst een gesprek met iemand die zei misschien moet je accepteren dat je kinderloos blijft, dat kan ik nu nog niet, als het niet lukt in het traject dan kan ik het beter een plek geven omdat ik het dan wel heb geprobeerd maar nu kan ik het nog niet en ga ik er dus wel mee door.
maandag 26 december 2011 om 23:03
quote:cappi schreef op 26 december 2011 @ 23:00:
ikbenanoniem, zeker zo iedereen heeft zijn verdriet in het leven en ik wil daar dus beter mee om kunnen gaan dan dat ik nu doe. Het valt me gewoon even zwaar maar komt ook door deze dagen.
Ik had laatst een gesprek met iemand die zei misschien moet je accepteren dat je kinderloos blijft, dat kan ik nu nog niet, als het niet lukt in het traject dan kan ik het beter een plek geven omdat ik het dan wel heb geprobeerd maar nu kan ik het nog niet en ga ik er dus wel mee door.
Dat begrijp ik, want als je het nooit probeert weet je ook niet of het kans van slagen heeft. Soms moet je ook gewoon een soort leap of faith durven maken en kijken waar je uiteindelijk terecht komt.
(en dat kan zowel op de liefde als op een traject slaan)
ikbenanoniem, zeker zo iedereen heeft zijn verdriet in het leven en ik wil daar dus beter mee om kunnen gaan dan dat ik nu doe. Het valt me gewoon even zwaar maar komt ook door deze dagen.
Ik had laatst een gesprek met iemand die zei misschien moet je accepteren dat je kinderloos blijft, dat kan ik nu nog niet, als het niet lukt in het traject dan kan ik het beter een plek geven omdat ik het dan wel heb geprobeerd maar nu kan ik het nog niet en ga ik er dus wel mee door.
Dat begrijp ik, want als je het nooit probeert weet je ook niet of het kans van slagen heeft. Soms moet je ook gewoon een soort leap of faith durven maken en kijken waar je uiteindelijk terecht komt.
(en dat kan zowel op de liefde als op een traject slaan)
maandag 26 december 2011 om 23:11
Nee nerd_, nu zijn we het niet met elkaar eens. Cappi wil een kind - met of zonder man. Dus moet ze consequent zijn en het traject om alleen een kind te krijgen doorzetten.
Ik weet niet hoe ver dat al is, maar zoiets duurt even en cappi heeft niet meer eeuwen de tijd. Als de liefde op haar pad komt, kan ze op elk moment het traject "stopzetten" en proberen om met haar vriend een kind te krijgen.
Bovendien cappi - sorry dat ik in de derde persoon over je praatte - neem ik aan, dat als je het traject op de "officiële manier" doet, de dokter bijvoorbeeld ook gaat kijken hoe het met jouw vruchtbaarheid staat? Dat lijkt me waardevolle informatie, ook als je toch op de "traditionele" manier een kind wilt krijgen. Kun je misschien iets meer vertellen over je plannen om je kinderwens te verwezenlijken? Als je wil hoor.
Ik weet niet hoe ver dat al is, maar zoiets duurt even en cappi heeft niet meer eeuwen de tijd. Als de liefde op haar pad komt, kan ze op elk moment het traject "stopzetten" en proberen om met haar vriend een kind te krijgen.
Bovendien cappi - sorry dat ik in de derde persoon over je praatte - neem ik aan, dat als je het traject op de "officiële manier" doet, de dokter bijvoorbeeld ook gaat kijken hoe het met jouw vruchtbaarheid staat? Dat lijkt me waardevolle informatie, ook als je toch op de "traditionele" manier een kind wilt krijgen. Kun je misschien iets meer vertellen over je plannen om je kinderwens te verwezenlijken? Als je wil hoor.
maandag 26 december 2011 om 23:15
nerd, het traject is niet te vroeg, ben er al een jaar mee bezig en paar maanden terug de keuze gemaakt (kan nog steeds besluiten het niet te doen) maar voor gekozen om ermee te beginnen (niet met daadwerkelijke insemineren) maar met het voortraject, bewust voor gekozen omdat het anders blijft zweven en nu ben ik er in ieder geval concreet mee bezig.
En te vroeg, ik ben over 45 minuten 39;-)
En te vroeg, ik ben over 45 minuten 39;-)
maandag 26 december 2011 om 23:22
chadidja, ik heb mij aangemeld bij een kliniek voor donor inseminatie.. Nog niet daadwerkelijk begonnen, gaan eerst wat praktische zaken aan vooraf (voorlichtingsbijeenkomst, intake gesprek) en vorige week een echo en bloedonderzoek gehad.
Aantal mensen in mijn omgeving weten er vanaf en zijn eigenlijk allemaal positief dus erg blij mee, zelfs een goede vriendin waarvan ik niet had verwacht dat ze deze stap zou begrijpen reageerde zeer positief en vraagt er ook zeer regelmatig naar, heb ook een BAM moeder gevonden via internet, erg leuk contact omdat ik behoefte had aan iemand die weet hoe het is, vorig jaar gesprek gehad met een andere BAM moeder dus er wel mee bezig geweest.
Maar dat is dus waar ik mee bezig ben
Aantal mensen in mijn omgeving weten er vanaf en zijn eigenlijk allemaal positief dus erg blij mee, zelfs een goede vriendin waarvan ik niet had verwacht dat ze deze stap zou begrijpen reageerde zeer positief en vraagt er ook zeer regelmatig naar, heb ook een BAM moeder gevonden via internet, erg leuk contact omdat ik behoefte had aan iemand die weet hoe het is, vorig jaar gesprek gehad met een andere BAM moeder dus er wel mee bezig geweest.
Maar dat is dus waar ik mee bezig ben
maandag 26 december 2011 om 23:28
Dank je wel, vind het ook wel stoer van mijzelf en mede dankzij jouw post voel ik me rustiger nu en kan ik er een beetje anders tegenaan kijken, bedankt daarvoor, ook alle anderen trouwens!
Ik ken het topic kind in je uppie, weleens een post geplaatst maar gaat al lang mee en voel me beetje een indringer, mijn eigen gevoel weer;-) maar lees vaak de reacties en helpt mij ook wel om te weten dat er meerdere vrouwen bezig zijn om er alleen voor te gaan.
Ik ken het topic kind in je uppie, weleens een post geplaatst maar gaat al lang mee en voel me beetje een indringer, mijn eigen gevoel weer;-) maar lees vaak de reacties en helpt mij ook wel om te weten dat er meerdere vrouwen bezig zijn om er alleen voor te gaan.
maandag 26 december 2011 om 23:35
Cappi, ik heb een poosje in zo'n situatie als jij gezeten en heb dat ook erg moeilijk gevonden.
Het lijkt me nog moeilijker worden als jij je lot af laat hangen van een ander, dus van een eventuele nieuwe liefde waar je eventueel een kind mee kunt krijgen.
Je kinderwens is erg groot, je bent zo 39 en je bent aan het 'doe-het-zelf' traject begonnen. Als je besluit om op die manier een kind proberen te krijgen heb je dat deel van je leven zelf onder controle. Dat lijkt me rust geven. Een leuke man kan daar toch bij? Beide 'projecten' kunnen naast elkaar en eventueel samenkomen.
In ieder geval is het zonde om je door angst te laten leiden en niet gaan voor alleen een kind krijgen omdat je het liever anders had gehad. ik zou gaan voor verder gaan met het voortraject en een eventuele relatie als een toevoeging zien.
Het lijkt me nog moeilijker worden als jij je lot af laat hangen van een ander, dus van een eventuele nieuwe liefde waar je eventueel een kind mee kunt krijgen.
Je kinderwens is erg groot, je bent zo 39 en je bent aan het 'doe-het-zelf' traject begonnen. Als je besluit om op die manier een kind proberen te krijgen heb je dat deel van je leven zelf onder controle. Dat lijkt me rust geven. Een leuke man kan daar toch bij? Beide 'projecten' kunnen naast elkaar en eventueel samenkomen.
In ieder geval is het zonde om je door angst te laten leiden en niet gaan voor alleen een kind krijgen omdat je het liever anders had gehad. ik zou gaan voor verder gaan met het voortraject en een eventuele relatie als een toevoeging zien.
maandag 26 december 2011 om 23:38
2reebruine ogen, dat ben ik dus ook van plan en wil er ook voor gaan maar met name op dagen zoals deze kan ik het er alleen voor gaan soms niet los laten van het plaatje zoals ik het liever had gezien en dat een berichtje van een familielid gisteren dat hij vader wordt is dan weer een stomp in mijn maag en heel vervelend en zo wil ik het ook niet ervaren maar dan komt de jaloezie naar boven dat ik denk waarom jij wel en ik niet, helpt mij niet en schiet ook niets mee op maar dat gevoel kon ik even niet van mij afzetten, maar goed mede dankzij alle reacties sta ik er weer een stuk positiever in, fijn dit forum.
