Psyche
alle pijlers
Voel me even down
maandag 26 december 2011 om 22:01
Even van mij af schrijven, niet lang geleden hier een topic over geopend, sorry als jullie denken daar hebben we haar weer, maar weer even behoefte aan wat ervaringen en opbeurende woorden.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
maandag 26 december 2011 om 23:48
doe ik ook maar ik merk dat het teveel invloed op mij gaat hebben en dat wil ik niet, was vandaag down, dikke ogen van het huilen en dan mijn verjaardag morgen, is gewoon alles bij elkaar maar goed dit soort dagen vind ik sowieso beetje confronterend, 1 januari is symbolisch weer begin van het nieuwe jaar en hoop dat mijn droom uit gaat komen
maandag 26 december 2011 om 23:57
Cappi, jezelf verwijten dat je zulke negatieve gevoelens hebt heeft geen zin. Jouw wensen zijn heel voorstelbaar en natuurlijk. Verdriet hebben omdat je bang bent dat ze misschien niet uit gaan komen ook. Daar stap je nu eenmaal niet zomaar aan voorbij.
Dat je nu merkt dat je je niet zo wilt voelen getuigt wel van kracht en een stap verder in je eigen plan trekken om eventueel op een alternatieve manier je wensen te vervullen.
Dat je nu merkt dat je je niet zo wilt voelen getuigt wel van kracht en een stap verder in je eigen plan trekken om eventueel op een alternatieve manier je wensen te vervullen.
dinsdag 27 december 2011 om 00:00
nee is ook zo 2reebruine ogen maar ik wil er zelf anders mee om kunnen gaan, ik kan zo niet leven om bij elk zwangerschapsnieuws in tranen te zijn als ik alleen thuis ben.
Klinkt heel stom maar ik heb altijd het gevoel gehad dat als ik een kind krijg dat het dan een jongetje wordt (meisje ook geweldig natuurlijk en maakt mij ook niets uit als het maar gezond is) maar heb er ook weleens over gedroomd, slaat nergens op wellicht maar nu hoorde ik vanavond dat 2e kind van mijn broer een jongetje wordt (heeft al een meisje, nichtje en petekind van mij ook erg trots op en ben dol op haar), maar het gaf weer even een steek. Weet niet goed wat ik hiermee wil zeggen maar dat nieuws en gisteravond van familielid was gewoon even teveel van het goede.
Klinkt heel stom maar ik heb altijd het gevoel gehad dat als ik een kind krijg dat het dan een jongetje wordt (meisje ook geweldig natuurlijk en maakt mij ook niets uit als het maar gezond is) maar heb er ook weleens over gedroomd, slaat nergens op wellicht maar nu hoorde ik vanavond dat 2e kind van mijn broer een jongetje wordt (heeft al een meisje, nichtje en petekind van mij ook erg trots op en ben dol op haar), maar het gaf weer even een steek. Weet niet goed wat ik hiermee wil zeggen maar dat nieuws en gisteravond van familielid was gewoon even teveel van het goede.
dinsdag 27 december 2011 om 00:04
Cappi, gefeliciteerd met je verjaardag.
Weet je, ik ben er zeker van dat er op een gegeven moment een hele leuke man in je leven komt.
Maar hij is gewoon een beetje laat om samen met jou een kindje op de wereld te zetten.
Ga ervoor meid, je bent er al zo lang mee bezig, je krijgt heus geen spijt.
Bij jou wordt de volgorde van dat gezin net iets anders dan bij de meeste mensen waar de man eerst komt en dan pas het kind.
Ik hoop dat 2012 je alles gaat brengen waar je op hoopt, en ik kijk nu al uit naar je post van vólgend jaar kerst.
Heel veel geluk gewenst.
Weet je, ik ben er zeker van dat er op een gegeven moment een hele leuke man in je leven komt.
Maar hij is gewoon een beetje laat om samen met jou een kindje op de wereld te zetten.
Ga ervoor meid, je bent er al zo lang mee bezig, je krijgt heus geen spijt.
Bij jou wordt de volgorde van dat gezin net iets anders dan bij de meeste mensen waar de man eerst komt en dan pas het kind.
Ik hoop dat 2012 je alles gaat brengen waar je op hoopt, en ik kijk nu al uit naar je post van vólgend jaar kerst.
Heel veel geluk gewenst.
dinsdag 27 december 2011 om 00:06
Cappi, gefeliciteerd! Een bos van deze: en een
En nogmaals: het is erg logisch dat je je zo voelt. Verwijt jezelf dat nu niet. En natuurlijk wil je je tegelijkertijd niet zo voelen, naar als je wens zo diep zit is het haast onmenselijk om van jezelf te verwachten om je niet zo te voelen.
En je blijft er ook niet in hangen want je bent al bezig met het voortraject om zelf een kind op de wereld te zetten, en dat is echt een positieve stap die getuigt van kracht hoor.
En nogmaals: het is erg logisch dat je je zo voelt. Verwijt jezelf dat nu niet. En natuurlijk wil je je tegelijkertijd niet zo voelen, naar als je wens zo diep zit is het haast onmenselijk om van jezelf te verwachten om je niet zo te voelen.
En je blijft er ook niet in hangen want je bent al bezig met het voortraject om zelf een kind op de wereld te zetten, en dat is echt een positieve stap die getuigt van kracht hoor.
dinsdag 27 december 2011 om 00:11
dinsdag 27 december 2011 om 00:12
Ik vind dat McClean het mooi zegt, dat de volgorde van een gezin maken bij jou net iets anders kan liggen.
Als jij gaat voor je iegen plan kan het best eens zo zijn dat je anders gaat kijken tegen het clichébeeld van een gezin. Dat het anders gaat dan jouw ideaalbeeldhoeft absoluut niet te zeggen dat je met een andere manier uiteindelijk minder gelukkig bent.
Als jij gaat voor je iegen plan kan het best eens zo zijn dat je anders gaat kijken tegen het clichébeeld van een gezin. Dat het anders gaat dan jouw ideaalbeeldhoeft absoluut niet te zeggen dat je met een andere manier uiteindelijk minder gelukkig bent.
dinsdag 27 december 2011 om 01:54
Gefeliciteerd met je verjaardag.
Als ik dit soort verhalen lees, ben ik toch ergens wel blij dat in de tijd dat ik zwanger kon worden het allemaal heel normaal was: geen relatie, geen kind. Nooit echt over nagedacht dus, Hooguit eens : als ik dit... dan ..., maar verder nooit over doorgedacht. BOM-vrouwen waren wel in opkomst, maar die stonden toch heel ver van mijn leven.
Het is zoals het gelopen is.
Maar voor jou sterkte met je keuze
Als ik dit soort verhalen lees, ben ik toch ergens wel blij dat in de tijd dat ik zwanger kon worden het allemaal heel normaal was: geen relatie, geen kind. Nooit echt over nagedacht dus, Hooguit eens : als ik dit... dan ..., maar verder nooit over doorgedacht. BOM-vrouwen waren wel in opkomst, maar die stonden toch heel ver van mijn leven.
Het is zoals het gelopen is.
Maar voor jou sterkte met je keuze
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 27 december 2011 om 10:51
