Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 28 december 2011 om 23:47
@kunstje: dat doe ik je niet na, petje af.
Misschien helpt het een beetje om ook naar de andere kant te kijken. Ik heb zelf vaak moeite met mensen die extreem onzeker zijn. Niet omdat ik ze niet aardig vind, of niet de moeite waard. Wel omdat het niet uitmaakt wat ik doe of zeg, omdat het toch vaak wordt opgevat als negatief. Jouw moeder wil je steunen, en doet dat ook. Wat bij jou blijft hangen is dat ene zinnetje.
Alsof je altijd weer een reden vindt waarom die ander jou niet de moeite waard vindt. Wet je, het is voor de ander ook moeilijk als die veel om jou geeft en jij alle tekenen daarvan voor jezelf verdraait tot bewijs dat je niet de moeite waard bent.
Jouw zoon houdt van jou, maar ook van zijn vader. Begrip voor zijn vader betekent niet dat hij zijn gedrag goedkeurt. Maak er nou eens niet meteen het "falen van jouw opvoeding" van. Dit gaat niet over jouw opvoeding, dit gaat over de relatie die jouw zoon heeft met zijn vader. Hoeveel pijn denk je dat het jouw zoon doet als zijn eigen moeder denkt dat hij vindt dat ze best slecht behandeld mag worden?
Je bent volgens mij een lieve vrouw, en iedereen is de moeite waard, en jij dus zeker ook.. Met al je fouten en nukken
Jouw zijn houdt
Misschien helpt het een beetje om ook naar de andere kant te kijken. Ik heb zelf vaak moeite met mensen die extreem onzeker zijn. Niet omdat ik ze niet aardig vind, of niet de moeite waard. Wel omdat het niet uitmaakt wat ik doe of zeg, omdat het toch vaak wordt opgevat als negatief. Jouw moeder wil je steunen, en doet dat ook. Wat bij jou blijft hangen is dat ene zinnetje.
Alsof je altijd weer een reden vindt waarom die ander jou niet de moeite waard vindt. Wet je, het is voor de ander ook moeilijk als die veel om jou geeft en jij alle tekenen daarvan voor jezelf verdraait tot bewijs dat je niet de moeite waard bent.
Jouw zoon houdt van jou, maar ook van zijn vader. Begrip voor zijn vader betekent niet dat hij zijn gedrag goedkeurt. Maak er nou eens niet meteen het "falen van jouw opvoeding" van. Dit gaat niet over jouw opvoeding, dit gaat over de relatie die jouw zoon heeft met zijn vader. Hoeveel pijn denk je dat het jouw zoon doet als zijn eigen moeder denkt dat hij vindt dat ze best slecht behandeld mag worden?
Je bent volgens mij een lieve vrouw, en iedereen is de moeite waard, en jij dus zeker ook.. Met al je fouten en nukken
Jouw zijn houdt
Opinions are like assholes. Everybody has one.
donderdag 29 december 2011 om 02:11
Vorige week ging het een stuk beter dan nu. Toen had ik hoop voor de toekomst, misschien omdat ik afleiding had of me goed voelde over het Kerstdiner. Nu zit ik gewoon op de bodem van de put en zie het even niet meer zitten.
Ik hoop dat als volgende week het normale leven weer terugkeert, ik ook weer mijn bezigheden heb en alles wat vrolijker zie.
En dat als we stappen ondernemen om de scheiding te regelen, ik eindelijk begrijp dat het echt voorbij is. Stilletjes heb ik nog steeds een sprankje hoop. Belachelijk, ik weet het maar dat is nu eenmaal zo. Dit kan niet meer goedkomen, er is teveel gebeurd.
Nu voel ik me gewoon helemaal alleen en lig even helemaal in puin.
Ik ga nog maar eens even kijken naar het huis dat ik leuk vind en nog steeds niet verkocht is. Dat kan ik dan naar eigen smaak inrichten en vandaar uit verdergaan. Het moet lukken, maar het zal hard werken worden.
Ik hoop dat als volgende week het normale leven weer terugkeert, ik ook weer mijn bezigheden heb en alles wat vrolijker zie.
En dat als we stappen ondernemen om de scheiding te regelen, ik eindelijk begrijp dat het echt voorbij is. Stilletjes heb ik nog steeds een sprankje hoop. Belachelijk, ik weet het maar dat is nu eenmaal zo. Dit kan niet meer goedkomen, er is teveel gebeurd.
Nu voel ik me gewoon helemaal alleen en lig even helemaal in puin.
Ik ga nog maar eens even kijken naar het huis dat ik leuk vind en nog steeds niet verkocht is. Dat kan ik dan naar eigen smaak inrichten en vandaar uit verdergaan. Het moet lukken, maar het zal hard werken worden.
donderdag 29 december 2011 om 02:16
donderdag 29 december 2011 om 07:01
Dat bedoelde ik Kunstje: geef jezelf iedere dag complimenten, ook als is het maar iets heel kleins wat je zelf hebt gedaan! Nou en dat kerstdiner is niet iets kleins maar mega groot!
Het gaat erom dat je positief door het leven probeert te gaan hoe moeilijk dat soms ook is.
Het glas is altijd half vol, en niet half leeg.
Haal die mantra dat jij niets waard bent eruit en vervang hem door een nieuwe die je ieder dag herhaalt.
Heb nog wel een digitaal boekje met tips voor zelfvertrouwen op te bouwen als je dat wil, laat maar horen!
Allalone, heb je iets gehad aan mijn analyse, was het herkenbaar?
Het gaat erom dat je positief door het leven probeert te gaan hoe moeilijk dat soms ook is.
Het glas is altijd half vol, en niet half leeg.
Haal die mantra dat jij niets waard bent eruit en vervang hem door een nieuwe die je ieder dag herhaalt.
Heb nog wel een digitaal boekje met tips voor zelfvertrouwen op te bouwen als je dat wil, laat maar horen!
Allalone, heb je iets gehad aan mijn analyse, was het herkenbaar?
donderdag 29 december 2011 om 07:15
Hallo dames,
Ik zit indezelfde situatie. Had een topic geopend en iemand gaf dit topic als tip.
Ik ben sinds juni gescheiden. Na 8 jaar huwelijk, in totaal 18 jaar samen. Twee kinderen.
Hij heeft me verlaten omdat ik te dik was en hij is nu met een 29jarige slanke blonde slet.
Ik heb het gevoel dat ik serieus aan het doordraaien ben. Ben dag en nacht met ze bezig en wraak wil ik. Mijn kinderen zijn grotendeels bij hun moeder en in de weekenden bij mijn lafaardex en zijn sletvriendin.
Ik zal dit topic vanaf het begin lezen. Misschien heb ik er wat aan.
Ik zit indezelfde situatie. Had een topic geopend en iemand gaf dit topic als tip.
Ik ben sinds juni gescheiden. Na 8 jaar huwelijk, in totaal 18 jaar samen. Twee kinderen.
Hij heeft me verlaten omdat ik te dik was en hij is nu met een 29jarige slanke blonde slet.
Ik heb het gevoel dat ik serieus aan het doordraaien ben. Ben dag en nacht met ze bezig en wraak wil ik. Mijn kinderen zijn grotendeels bij hun moeder en in de weekenden bij mijn lafaardex en zijn sletvriendin.
Ik zal dit topic vanaf het begin lezen. Misschien heb ik er wat aan.
donderdag 29 december 2011 om 08:22
Hai ikweetniet, het valt me zowel in het door jouw oorspronkelijke topic als in je posting hier op dat je het eigenlijk meer hebt over woede dan over verdriet. Het klinkt alsof je je woede (die logisch is in deze fase van rouw) gebruikt en richt - op je ex en vooral zijn nieuwe vriendin- om je eigen verdriet niet te voelen. Pas daarmee op want daarmee kom je niet toe aan wat op dit moment belangrijk is, namelijk jouw rouwproces en je gevoelens van verdriet. Die zul je moeten doorleven en verwerken. Doe je dat niet dan blijf je in een soort eindeloze cirkel van woede rondlopen en dat is op den lange duur destructief. Je gaat daaraan kapot en dat is het, ook al denk je daar nu ander over, NIET waard.
Overigens vind ik het ook opvallend dat je je frustraties vooral op "die slet" richt - ik kan het ook verkeerd hebben hoor- maar volgens mij heeft je man er expliciet voor gekozen om jullie huwelijk te verlaten (ja, auw. Ik weet het...) en is hij minimaal net zo "schuldig" als zij. Vraag je eens af hoe jullie huwelijk écht was, vooral de laatste periode. Waren jullie wel gelukkig? En ook jij ikweetniet, was jij wel gelukkig? Echt? Als hij haar niet had leren kennen dan was er waarschijnlijk (en ik zit wat dat betreft in dezelfde situatie) wel iemand of iets anders geweest waardoor de uitkomst hetzelfde was..... helaas...
Sterkte & liefs
Overigens vind ik het ook opvallend dat je je frustraties vooral op "die slet" richt - ik kan het ook verkeerd hebben hoor- maar volgens mij heeft je man er expliciet voor gekozen om jullie huwelijk te verlaten (ja, auw. Ik weet het...) en is hij minimaal net zo "schuldig" als zij. Vraag je eens af hoe jullie huwelijk écht was, vooral de laatste periode. Waren jullie wel gelukkig? En ook jij ikweetniet, was jij wel gelukkig? Echt? Als hij haar niet had leren kennen dan was er waarschijnlijk (en ik zit wat dat betreft in dezelfde situatie) wel iemand of iets anders geweest waardoor de uitkomst hetzelfde was..... helaas...
Sterkte & liefs
donderdag 29 december 2011 om 08:51
Ff tussendoor.. Ik mis mijn oude leven zó verschrikkelijk (en dat was niet perfect weet ik nu maar de rust, de zekerheid, ons gezin compleet....).. Gaat dat over? Op dit moment is even alles zwart, lijkt het alsof er géén leven is meer na een scheiding... Help..Hart onder de riem nodig..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 29 december 2011 om 10:33
quote:Soyli schreef op 29 december 2011 @ 08:51:
Ff tussendoor.. Ik mis mijn oude leven zó verschrikkelijk (en dat was niet perfect weet ik nu maar de rust, de zekerheid, ons gezin compleet....).. Gaat dat over? Op dit moment is even alles zwart, lijkt het alsof er géén leven is meer na een scheiding... Help..Hart onder de riem nodig..
Hoi Soyli, Ken de gevoelens (lees mijn posts van de afgelopen dagen nog maar eens) maar we moeten blijven zoeken naar een sprankje licht in de duisternis. Natuurlijk is er een leven na de scheiding en komen we er weer uit als sterkere betere vrouwen. Af en toe moeten we huilen en verdrietig zijn, en boos en soms hebben we een schop onder onze kont nodig van onze medeforummers.
We hebben geen keus, we moeten door. Kijk eens naar Granna en Newwoman, die hebben het weer voor elkaar. Met vallen en opstaan gaan wij dat ook bereiken. We zorgen dat er een nieuwe zekerheid komt waarbij we alleen afhankelijk zijn van onszelf en niet van een onbetrouwbare kl**tz*k.
Ff tussendoor.. Ik mis mijn oude leven zó verschrikkelijk (en dat was niet perfect weet ik nu maar de rust, de zekerheid, ons gezin compleet....).. Gaat dat over? Op dit moment is even alles zwart, lijkt het alsof er géén leven is meer na een scheiding... Help..Hart onder de riem nodig..
Hoi Soyli, Ken de gevoelens (lees mijn posts van de afgelopen dagen nog maar eens) maar we moeten blijven zoeken naar een sprankje licht in de duisternis. Natuurlijk is er een leven na de scheiding en komen we er weer uit als sterkere betere vrouwen. Af en toe moeten we huilen en verdrietig zijn, en boos en soms hebben we een schop onder onze kont nodig van onze medeforummers.
We hebben geen keus, we moeten door. Kijk eens naar Granna en Newwoman, die hebben het weer voor elkaar. Met vallen en opstaan gaan wij dat ook bereiken. We zorgen dat er een nieuwe zekerheid komt waarbij we alleen afhankelijk zijn van onszelf en niet van een onbetrouwbare kl**tz*k.
donderdag 29 december 2011 om 10:50
Hoi ikweetniet, welkom bij de club. Lees de posts hier maar eens door, dan zie je dat we allemaal door dezelfde gevoelens heen moeten. We zijn allemaal verdrietig en boos. (Ik zie de nieuwe van mijn ex ook nog steeds als een slet, heeft 4 jaar achter hem aan gelopen en toen het bij ons wat minder ging, haar kans gegrepen) Maar uiteindelijk had ex kunnen kiezen om bij mij te blijven en heeft dat niet gedaan.
Maar zoek hulp voor je problemen met je eigenwaarde. Ik worstel met hetzelfde en therapie helpt wel de boel op een rijtje te zetten.
Je energie gebruiken voor moord en doodslaggedachten heeft geen zijn. Gebruik je energie om te vechten voor een nieuw leven en neem je voor dat je over een jaar alles zo goed voor elkaar hebt, dat hij jaloers wordt.
Dat helpt bij mij tenminste. Ik hoop dat ik hem over een jaar kan laten zien dat ik sterk ben en me in mijn eentje beter kan redden.
Dat hij ziet wat hij weggegooid heeft. Niet dat ik hem dan nog terug wil, mooi niet!
Maar zoek hulp voor je problemen met je eigenwaarde. Ik worstel met hetzelfde en therapie helpt wel de boel op een rijtje te zetten.
Je energie gebruiken voor moord en doodslaggedachten heeft geen zijn. Gebruik je energie om te vechten voor een nieuw leven en neem je voor dat je over een jaar alles zo goed voor elkaar hebt, dat hij jaloers wordt.
Dat helpt bij mij tenminste. Ik hoop dat ik hem over een jaar kan laten zien dat ik sterk ben en me in mijn eentje beter kan redden.
Dat hij ziet wat hij weggegooid heeft. Niet dat ik hem dan nog terug wil, mooi niet!
donderdag 29 december 2011 om 11:36
Ikweetniet, wat ik zo lees, ook in je eigen topic vind ik erg triest.
Ik begrijp je woede, heel goed, ik ben ook verlaten voor een maatje 36, en daar heb ik het ook erg moeilijk mee gehad. Dus geloof me, ik ken dat precies.
Wat mij opvalt is dat je zo in je woede vastzit dat je er zelf helemaal niets aan hebt.. Alleen nog maar dromen van wraak en intussen zo van het padje af zijn dat je niet meer voor je kinderen kunt zorgen?
Dat vind ik zeer zorgelijk, ik zou je dan ook aan willen raden om profesionele hulp te zoeken en zo snel mogelijk de zorg voor je kinderen gewoon weer op je te nemen.
Steek je energie in jezelf en in je kinderen, daar heb je meer aan dan je helemaal te laten opvreten door woede en haat.
Ik weet dat mijn kinderen me er juist doorheen sleepten zonder dat ze dat zelf in de gaten hadden, die kleintjes gaven mij de energie om door te gaan, om er hier een gezellig gezin van te maken, gewoon wij drietjes.
Het verleden kan je niet veranderen, maar je toekomst wel, ga daarvoor, voor jou en je kinderen.
En probeer je woede die nu zo in het middelpunt staat te beteugelen, zodat je het op een dag wel van je af kan laten glijden.
Hier heb jij niks aan, en je kinderen al helemaal niet!
Dus bij deze een goedbedoelde schop onder je kont, kom op meid!
En ook een dikke knuffel want het is keihard, dat weet ik als geen ander.
Ik begrijp je woede, heel goed, ik ben ook verlaten voor een maatje 36, en daar heb ik het ook erg moeilijk mee gehad. Dus geloof me, ik ken dat precies.
Wat mij opvalt is dat je zo in je woede vastzit dat je er zelf helemaal niets aan hebt.. Alleen nog maar dromen van wraak en intussen zo van het padje af zijn dat je niet meer voor je kinderen kunt zorgen?
Dat vind ik zeer zorgelijk, ik zou je dan ook aan willen raden om profesionele hulp te zoeken en zo snel mogelijk de zorg voor je kinderen gewoon weer op je te nemen.
Steek je energie in jezelf en in je kinderen, daar heb je meer aan dan je helemaal te laten opvreten door woede en haat.
Ik weet dat mijn kinderen me er juist doorheen sleepten zonder dat ze dat zelf in de gaten hadden, die kleintjes gaven mij de energie om door te gaan, om er hier een gezellig gezin van te maken, gewoon wij drietjes.
Het verleden kan je niet veranderen, maar je toekomst wel, ga daarvoor, voor jou en je kinderen.
En probeer je woede die nu zo in het middelpunt staat te beteugelen, zodat je het op een dag wel van je af kan laten glijden.
Hier heb jij niks aan, en je kinderen al helemaal niet!
Dus bij deze een goedbedoelde schop onder je kont, kom op meid!
En ook een dikke knuffel want het is keihard, dat weet ik als geen ander.
donderdag 29 december 2011 om 16:43
Lieve Kunstje, het rouwproces begint nu pas voor je. Je weet pas sinds een kleine 3 maanden dat je man vreemd gaat, en pas sinds afgelopen week dat hij niet verder wil met je. Verlang niet te veel van jezelf. Geef je over aan het rouwen, en doe dit op jouw manier.
Mijn zus is op haar 53e plotseling weduwe geworden, op een tijdstip dat oudste kind uit huis ging en jongste een vreselijke puber was. Ook zij had haar toekomst anders voorgesteld. Maar ik heb gemerkt dat mijn lieve, hartelijke zus haar grenzen getrokken heeft om op haar manier te kunnen rouwen. Waar anderen wel eens dachten (ook ik) dat ze nu maar eens moest ophouden, heeft ze onverstoorbaar haar eigen weg gevolgd en er tijd voor genomen. Voor haarzelf en niet voor anderen. Nu 6 jaar later bruist ze weer, ze is veel weg, gaat rustig alleen op vakantie (deze stap heeft ze ook pas genomen toen het voor haar ok was). En de feestdagen? 1e Kerstdag was ze alleen ("ga ik mezelf verwennen", ze heeft ook een kado voor zichzelf gekocht), 2e dag bij een vriendin uitgenodigd en O&N is ze ook bij vrienden. En nee, ze heeft geen relatie, maar ze is wel weer gelukkig.
En wat dacht je van heel oude mensen? Ook mijn vader heeft nadat mijn moeder was overleden (ook plotseling), op zijn 80e zijn leven anders moeten invullen. En dat is hem ook gelukt.
En ikzelf? Onze relatietherapeut had mij geadviseerd om ook nog naar een psycholoog te gaan om voor mijzelf mijn woede, frustratie, ongeloof en alles wat bij het vreemdgaan van mijn man komt kijken een plaats te kunnen geven. Ik kan pas in maart terecht, maar alleen al het feit dat ik een afspraak heb, heeft me al meer rust gegeven. Ik doe dit ook alleen voor mijzelf, niet voor een ander. Ik wil mijn eigen ziel reinigen.
Misschien is een psycholoog voor jou ook een optie.
Ik wens je veel sterkte
Mijn zus is op haar 53e plotseling weduwe geworden, op een tijdstip dat oudste kind uit huis ging en jongste een vreselijke puber was. Ook zij had haar toekomst anders voorgesteld. Maar ik heb gemerkt dat mijn lieve, hartelijke zus haar grenzen getrokken heeft om op haar manier te kunnen rouwen. Waar anderen wel eens dachten (ook ik) dat ze nu maar eens moest ophouden, heeft ze onverstoorbaar haar eigen weg gevolgd en er tijd voor genomen. Voor haarzelf en niet voor anderen. Nu 6 jaar later bruist ze weer, ze is veel weg, gaat rustig alleen op vakantie (deze stap heeft ze ook pas genomen toen het voor haar ok was). En de feestdagen? 1e Kerstdag was ze alleen ("ga ik mezelf verwennen", ze heeft ook een kado voor zichzelf gekocht), 2e dag bij een vriendin uitgenodigd en O&N is ze ook bij vrienden. En nee, ze heeft geen relatie, maar ze is wel weer gelukkig.
En wat dacht je van heel oude mensen? Ook mijn vader heeft nadat mijn moeder was overleden (ook plotseling), op zijn 80e zijn leven anders moeten invullen. En dat is hem ook gelukt.
En ikzelf? Onze relatietherapeut had mij geadviseerd om ook nog naar een psycholoog te gaan om voor mijzelf mijn woede, frustratie, ongeloof en alles wat bij het vreemdgaan van mijn man komt kijken een plaats te kunnen geven. Ik kan pas in maart terecht, maar alleen al het feit dat ik een afspraak heb, heeft me al meer rust gegeven. Ik doe dit ook alleen voor mijzelf, niet voor een ander. Ik wil mijn eigen ziel reinigen.
Misschien is een psycholoog voor jou ook een optie.
Ik wens je veel sterkte
donderdag 29 december 2011 om 19:54
quote:Soyli schreef op 29 december 2011 @ 08:51:
Ff tussendoor.. Ik mis mijn oude leven zó verschrikkelijk (en dat was niet perfect weet ik nu maar de rust, de zekerheid, ons gezin compleet....).. Gaat dat over? Op dit moment is even alles zwart, lijkt het alsof er géén leven is meer na een scheiding... Help..Hart onder de riem nodig..
Komt helemaal goed, ik moet soms echt diep nadenken hoe
het ook weer was, een gezinsleven.
De mens past zich altijd aan.
Ff tussendoor.. Ik mis mijn oude leven zó verschrikkelijk (en dat was niet perfect weet ik nu maar de rust, de zekerheid, ons gezin compleet....).. Gaat dat over? Op dit moment is even alles zwart, lijkt het alsof er géén leven is meer na een scheiding... Help..Hart onder de riem nodig..
Komt helemaal goed, ik moet soms echt diep nadenken hoe
het ook weer was, een gezinsleven.
De mens past zich altijd aan.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
vrijdag 30 december 2011 om 10:55
Je gaat dit zeker overleven!
Het is logisch dat je nog van hem houd, ook al heeft hij je zo gekwetst. Probeer je verdriet te verwerken door je energie in je opleiding, familie en vrienden te stoppen. Je komt hier sterker uit, werk aan je zelfvertrouwen en hij gaat nog goed spijt krijgen dat hij jou ooit heeft laten lopen!
Veel sterkte!!
Het is logisch dat je nog van hem houd, ook al heeft hij je zo gekwetst. Probeer je verdriet te verwerken door je energie in je opleiding, familie en vrienden te stoppen. Je komt hier sterker uit, werk aan je zelfvertrouwen en hij gaat nog goed spijt krijgen dat hij jou ooit heeft laten lopen!
Veel sterkte!!
zaterdag 31 december 2011 om 09:49
zaterdag 31 december 2011 om 10:45
Net zette ik de radio aan en het eerste liedje dat ik hoorde was: ik leef niet meer voor jou van Marco Borsato. Heb hem keihard aangezet en meegezongen! Dit zal dan niet meer het jaar van mij en Hovaman samen zijn, maar ik ga er wel naar streven dat het mijn jaar wordt!
2012 gaat weliswaar een jaar worden van veranderingen die we niet gewild hebben, maar in 2012 komt vast ook die dag dat we denken: het is eigenlijk wel ok zo.
2012 wordt het jaar waarin wij sterker gaan worden, onszelf leren kennen en nieuwe dingen ondernemen, hoe eng soms ook.
Laten we ervoor gaan dat we volgend jaar op oud jaar kunnen zeggen: het was moeilijk, het was zwaar, maar we zijn weer gelukkig!
Het gaat ons lukken, meiden!!
xxx,
Hova
2012 gaat weliswaar een jaar worden van veranderingen die we niet gewild hebben, maar in 2012 komt vast ook die dag dat we denken: het is eigenlijk wel ok zo.
2012 wordt het jaar waarin wij sterker gaan worden, onszelf leren kennen en nieuwe dingen ondernemen, hoe eng soms ook.
Laten we ervoor gaan dat we volgend jaar op oud jaar kunnen zeggen: het was moeilijk, het was zwaar, maar we zijn weer gelukkig!
Het gaat ons lukken, meiden!!
xxx,
Hova
zaterdag 31 december 2011 om 11:27
quote:hova schreef op 31 december 2011 @ 10:45:
Laten we ervoor gaan dat we volgend jaar op oud jaar kunnen zeggen: het was moeilijk, het was zwaar, maar we zijn weer gelukkig!
Het gaat ons lukken, meiden!!
xxx,
Hova
En Gijs
Hier weer ff klote en kan er niet de vinger op leggen waarom.
Eigenlijk geen aanwijsbare reden maar slaap slecht loop een
beetje te tobben.
Misschien weet ik het ook wel, met je ex en de kinderen op
een leuke manier omgaan met Sinterklaas, kerst en vanavond
Oud & nieuw is iets waar ik naar uitkijk en ontzettend waardeer
in mijn ex.
Maaaaaaaaaaaaar na zo'n gezellige avond (bijvoorbeeld pakjes-
avond) rij je naar huis en dan bekruipt je toch weleens een
onbestemd gevoel van "jammer dat het zo is gelopen" het
is niet echt missen of spijt maar iets er tussen in.
Ik heb al zitten denken "wordt het niet eens tijd voor een nieuwe
relatie?"
Maar dan denk ik nee, daar ben ik niet aan toe, raak al in paniek
bij het idee en een vrouw misbruiken om mijn ego wat op te krikken vind ik onacceptabel.
Tsja ik kan het niet goed uitleggen dus stop ik er maar mee.
Ik vind het fijn dat ik hier als man af en toe mee kan schrijven,
het is allemaal zo herkenbaar pffffffffffff
Dames een hele goede jaarwisseling ik ga met de kids vuurwerk afsteken, die staan al vanaf gisteren in de startblokken
Laten we ervoor gaan dat we volgend jaar op oud jaar kunnen zeggen: het was moeilijk, het was zwaar, maar we zijn weer gelukkig!
Het gaat ons lukken, meiden!!
xxx,
Hova
En Gijs
Hier weer ff klote en kan er niet de vinger op leggen waarom.
Eigenlijk geen aanwijsbare reden maar slaap slecht loop een
beetje te tobben.
Misschien weet ik het ook wel, met je ex en de kinderen op
een leuke manier omgaan met Sinterklaas, kerst en vanavond
Oud & nieuw is iets waar ik naar uitkijk en ontzettend waardeer
in mijn ex.
Maaaaaaaaaaaaar na zo'n gezellige avond (bijvoorbeeld pakjes-
avond) rij je naar huis en dan bekruipt je toch weleens een
onbestemd gevoel van "jammer dat het zo is gelopen" het
is niet echt missen of spijt maar iets er tussen in.
Ik heb al zitten denken "wordt het niet eens tijd voor een nieuwe
relatie?"
Maar dan denk ik nee, daar ben ik niet aan toe, raak al in paniek
bij het idee en een vrouw misbruiken om mijn ego wat op te krikken vind ik onacceptabel.
Tsja ik kan het niet goed uitleggen dus stop ik er maar mee.
Ik vind het fijn dat ik hier als man af en toe mee kan schrijven,
het is allemaal zo herkenbaar pffffffffffff
Dames een hele goede jaarwisseling ik ga met de kids vuurwerk afsteken, die staan al vanaf gisteren in de startblokken
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 31 december 2011 om 11:36
quote:hollebollegijs schreef op 31 december 2011 @ 11:27:
[...]
En Gijs
Hier weer ff klote en kan er niet de vinger op leggen waarom.
Eigenlijk geen aanwijsbare reden maar slaap slecht loop een
beetje te tobben.
Misschien weet ik het ook wel, met je ex en de kinderen op
een leuke manier omgaan met Sinterklaas, kerst en vanavond
Oud & nieuw is iets waar ik naar uitkijk en ontzettend waardeer
in mijn ex.
Maaaaaaaaaaaaar na zo'n gezellige avond (bijvoorbeeld pakjes-
avond) rij je naar huis en dan bekruipt je toch weleens een
onbestemd gevoel van "jammer dat het zo is gelopen" het
is niet echt missen of spijt maar iets er tussen in.
Ik heb al zitten denken "wordt het niet eens tijd voor een nieuwe
relatie?"
Maar dan denk ik nee, daar ben ik niet aan toe, raak al in paniek
bij het idee en een vrouw misbruiken om mijn ego wat op te krikken vind ik onacceptabel.
Tsja ik kan het niet goed uitleggen dus stop ik er maar mee.
Ik vind het fijn dat ik hier als man af en toe mee kan schrijven,
het is allemaal zo herkenbaar pffffffffffff
Dames een hele goede jaarwisseling ik ga met de kids vuurwerk afsteken, die staan al vanaf gisteren in de startblokken
Gijs, dat lijkt me ook heel moeilijk. Wel nog de leuke en gezellige gezinsmomenten delen. Dan word je telkens zo met de neus op de feiten gedrukt dat dit er niet meer is.
En waarom niet een nieuwe relatie? Je bent toch ook maar mens.
Je hebt toch ook recht op geluk? En niks mis met een ego dat af en toe even opgevijzeld wil worden
Hova: Ja, het zal inderdaad het jaar van de niet gewenste verandering voor jullie worden. Maar weet je, wat je ook van anderen hier leest: je komt er sterker uit. Weliswaar met behoorlijke littekens, maar het komt echt goed. Houd dat vertrouwen.
Soyli: hier wordt het gemis van het gezinsleven en het vertrouwde langzaam aan minder. Kost wel veel tijd, maar het went en je past je echt aan aan een nieuwe situatie. Wel een klotefase, het gemis van dat wat er niet meer is, zeker met de feestdagen. Maar het went echt.
Van de week een hele goede sessie bij psycholoog gehad. Heeft me weer een stuk verder geholpen. Ook een mail van zus van ex gekregen. Had 9 maanden niets van zijn familie gehoord. Dat deed me goed. Dat ze ook interesse in ons kind tonen. Vanavond met zoon naar feest. En begin me weer wat lichter te voelen. Ein-de-lijk!
Allemaal een fijn uiteinde en alvast alle goeds voor 2012!
[...]
En Gijs
Hier weer ff klote en kan er niet de vinger op leggen waarom.
Eigenlijk geen aanwijsbare reden maar slaap slecht loop een
beetje te tobben.
Misschien weet ik het ook wel, met je ex en de kinderen op
een leuke manier omgaan met Sinterklaas, kerst en vanavond
Oud & nieuw is iets waar ik naar uitkijk en ontzettend waardeer
in mijn ex.
Maaaaaaaaaaaaar na zo'n gezellige avond (bijvoorbeeld pakjes-
avond) rij je naar huis en dan bekruipt je toch weleens een
onbestemd gevoel van "jammer dat het zo is gelopen" het
is niet echt missen of spijt maar iets er tussen in.
Ik heb al zitten denken "wordt het niet eens tijd voor een nieuwe
relatie?"
Maar dan denk ik nee, daar ben ik niet aan toe, raak al in paniek
bij het idee en een vrouw misbruiken om mijn ego wat op te krikken vind ik onacceptabel.
Tsja ik kan het niet goed uitleggen dus stop ik er maar mee.
Ik vind het fijn dat ik hier als man af en toe mee kan schrijven,
het is allemaal zo herkenbaar pffffffffffff
Dames een hele goede jaarwisseling ik ga met de kids vuurwerk afsteken, die staan al vanaf gisteren in de startblokken
Gijs, dat lijkt me ook heel moeilijk. Wel nog de leuke en gezellige gezinsmomenten delen. Dan word je telkens zo met de neus op de feiten gedrukt dat dit er niet meer is.
En waarom niet een nieuwe relatie? Je bent toch ook maar mens.
Je hebt toch ook recht op geluk? En niks mis met een ego dat af en toe even opgevijzeld wil worden
Hova: Ja, het zal inderdaad het jaar van de niet gewenste verandering voor jullie worden. Maar weet je, wat je ook van anderen hier leest: je komt er sterker uit. Weliswaar met behoorlijke littekens, maar het komt echt goed. Houd dat vertrouwen.
Soyli: hier wordt het gemis van het gezinsleven en het vertrouwde langzaam aan minder. Kost wel veel tijd, maar het went en je past je echt aan aan een nieuwe situatie. Wel een klotefase, het gemis van dat wat er niet meer is, zeker met de feestdagen. Maar het went echt.
Van de week een hele goede sessie bij psycholoog gehad. Heeft me weer een stuk verder geholpen. Ook een mail van zus van ex gekregen. Had 9 maanden niets van zijn familie gehoord. Dat deed me goed. Dat ze ook interesse in ons kind tonen. Vanavond met zoon naar feest. En begin me weer wat lichter te voelen. Ein-de-lijk!
Allemaal een fijn uiteinde en alvast alle goeds voor 2012!
zaterdag 31 december 2011 om 14:08
Ik had al tijden mijn vaatwasser kapot en vanmorgen besloot ik ineens dat ik een nieuwe ging kopen, heb er al zo lang over zitten nadenken..
Dus om 12 uur was ik in de winkel, meteen doorgepakt en de monteur heeft 'm gelijk gebracht en geinstaleerd, hij is net weg en mijn eerste vaat draait!
Geen vuile vaat meer op het aanrecht, een schone lei dus hier.
En ik ben als een kind zo blij met MIJN prachtige inbouwvaatwasser!
Oke die kapotte was ook van MIJ,, maar toch.. haha
Prettige jaarwisseling en tot volgend jaar voor alle dames.. en Gijs
Dus om 12 uur was ik in de winkel, meteen doorgepakt en de monteur heeft 'm gelijk gebracht en geinstaleerd, hij is net weg en mijn eerste vaat draait!
Geen vuile vaat meer op het aanrecht, een schone lei dus hier.
En ik ben als een kind zo blij met MIJN prachtige inbouwvaatwasser!
Oke die kapotte was ook van MIJ,, maar toch.. haha
Prettige jaarwisseling en tot volgend jaar voor alle dames.. en Gijs
