Psyche
alle pijlers
seksueel misbruik
maandag 2 januari 2012 om 11:01
Ik heb de titel maar heel direkt en duidelijk gehouden zodat mensen die hier niet mee geconfronteerd willen worden dit ook niet open klikken. Ik lees en schrijf al een aantal jaren mee maar heb voor dit probleem een nieuwe nick aangemaakt.
Ik zal het zo beknopt mogelijk proberen te houden. Ik ben van mijn 4e tot 12e misbruikt door een familielid. Ben hiervoor in therapie geweest heb aangifte gedaan etc. met als gevolg dat dit stukje verleden mijn leven (al lang) niet meer beheerst. Echter werd ik eind 2010 geconfroteerd met deze man en ben ik te weten gekomen dat hij in contact was met meerdere kleine kinderen en zelfs dat deze kinderen ook bij hem in bed sliepen. Ik heb het toen heel erg moelijk gehad en heb de moeders van de kinderen met behulp van anderen en instanties daarvan op de hoogte gebracht. Politie is zelfs om de hoek wezen kijken maar beide moeders hebben geen aangifte gedaan. Via via kan ik deze moeders een beetje volgen. Nu weet ik dat 1 moeder deze man heeft geconfronteerd met zijn daden en wil niets meer met hem te maken hebben. Echter heeft de andere moeder na verloop van tijd weer contact met hem gezocht. Hij heeft toegeven aan haar dat hij mij en anderen misbruikt heeft (lees hij heeft mij al ontmaagd toen ik 4 jaar was) en heeft daar ontzettend spijt van en zal het nooit weer doen. Moeder in kwestie heeft tegen een hele goede vriendin van mij gezegd dat ze het heel erg vond voor mij maar dat ze wel gelooft dat hij spijt heeft van zijn zonden en dat ze eraan dacht te werken aan het herstellen van het contact tussen haar en deze man. Mijn vriendin wil door deze uitspraken helemaal niets meer met haar te maken hebben. Tot overmaat van ramp ben ik na de kerst op een sociaal netwerk foto's tegengekomen dat zij de kerst met haar kinderen (ja ze heeft er meerdere) bij hem heeft doorgebracht !! Als ik daaraan denk voel ik me ziek worden. Ik heb vorig jaar mijn hele hebben en houden tijdelijk op z'n kop gezet omdat ik dacht juist te handelen door moeders te waarschuwen voor deze man. Wat er nu gebeurt kan ik niet bevatten. Weet eigenlijk ook helemaal niet hoe ik hiermee om moet gaan. Omdat ik het niet begrijp. Deze moeder heeft een aantal jaren geleden op een ouderavond van een leerkracht op school te horen kreeg dat die het vermoeden had dat haar kind misbruikt werd (heeft ze mij zelf verteld). En nu zegt ze dat ze bijna zeker weet dat haar kinderen niets is overkomen. Ik hoop voor haar dat het waar is maar waarom dan die man blijven zien?
Begrijpen jullie mijn standpunt? En wat zouden jullie doen in deze situatie? Iemand misschien iets soortgelijks meegemaakt?
Ik zal het zo beknopt mogelijk proberen te houden. Ik ben van mijn 4e tot 12e misbruikt door een familielid. Ben hiervoor in therapie geweest heb aangifte gedaan etc. met als gevolg dat dit stukje verleden mijn leven (al lang) niet meer beheerst. Echter werd ik eind 2010 geconfroteerd met deze man en ben ik te weten gekomen dat hij in contact was met meerdere kleine kinderen en zelfs dat deze kinderen ook bij hem in bed sliepen. Ik heb het toen heel erg moelijk gehad en heb de moeders van de kinderen met behulp van anderen en instanties daarvan op de hoogte gebracht. Politie is zelfs om de hoek wezen kijken maar beide moeders hebben geen aangifte gedaan. Via via kan ik deze moeders een beetje volgen. Nu weet ik dat 1 moeder deze man heeft geconfronteerd met zijn daden en wil niets meer met hem te maken hebben. Echter heeft de andere moeder na verloop van tijd weer contact met hem gezocht. Hij heeft toegeven aan haar dat hij mij en anderen misbruikt heeft (lees hij heeft mij al ontmaagd toen ik 4 jaar was) en heeft daar ontzettend spijt van en zal het nooit weer doen. Moeder in kwestie heeft tegen een hele goede vriendin van mij gezegd dat ze het heel erg vond voor mij maar dat ze wel gelooft dat hij spijt heeft van zijn zonden en dat ze eraan dacht te werken aan het herstellen van het contact tussen haar en deze man. Mijn vriendin wil door deze uitspraken helemaal niets meer met haar te maken hebben. Tot overmaat van ramp ben ik na de kerst op een sociaal netwerk foto's tegengekomen dat zij de kerst met haar kinderen (ja ze heeft er meerdere) bij hem heeft doorgebracht !! Als ik daaraan denk voel ik me ziek worden. Ik heb vorig jaar mijn hele hebben en houden tijdelijk op z'n kop gezet omdat ik dacht juist te handelen door moeders te waarschuwen voor deze man. Wat er nu gebeurt kan ik niet bevatten. Weet eigenlijk ook helemaal niet hoe ik hiermee om moet gaan. Omdat ik het niet begrijp. Deze moeder heeft een aantal jaren geleden op een ouderavond van een leerkracht op school te horen kreeg dat die het vermoeden had dat haar kind misbruikt werd (heeft ze mij zelf verteld). En nu zegt ze dat ze bijna zeker weet dat haar kinderen niets is overkomen. Ik hoop voor haar dat het waar is maar waarom dan die man blijven zien?
Begrijpen jullie mijn standpunt? En wat zouden jullie doen in deze situatie? Iemand misschien iets soortgelijks meegemaakt?
vrijdag 6 januari 2012 om 10:19
quote:annelietje schreef op 05 januari 2012 @ 22:57:
Door alle onrust vreet ik weer alles wat los en vast zit. Verschrikkelijk. En ik kan praten wat ik wil maar gevoelens blijven zitten.
Nu ook maar hopen dat het een jongetje wordt inderdaad.
En jezelf zijn, soms weet ik niets goed wie ik ben. Ik weet heel goed wat ik meegemaakt heb maar wie ik ben voorbij alle angst, verdriet en ellende weet ik eigenlijk niet. Ik doorloop fases in mijn leven en probeer overal het beste van te maken. Studeren, werken, moeder worden, moeder zijn.... We staan goed in het leven als gezin en hebben het goed. Soms slokt de ellende zo op dat ik niet kan genieten. Ik heb moeite met het genieten van het leven en dat vind ik ook heel erg.Herkenbaar inderdaad. Ik heb geen idee wie ik zou zijn zonder mijn verleden, maar een leven met minder angst, pijn enz lijkt me toch best een verademing. Iedereen zegt altijd dat mijn dochter zo op mij lijkt en als ik dan dat prachtige meisje bekijk dan hoop ik dat zij wel op mag groeien tot de vrouw die ze kan worden, wat een prachtvrouw zal dat gaan zijn.
Door alle onrust vreet ik weer alles wat los en vast zit. Verschrikkelijk. En ik kan praten wat ik wil maar gevoelens blijven zitten.
Nu ook maar hopen dat het een jongetje wordt inderdaad.
En jezelf zijn, soms weet ik niets goed wie ik ben. Ik weet heel goed wat ik meegemaakt heb maar wie ik ben voorbij alle angst, verdriet en ellende weet ik eigenlijk niet. Ik doorloop fases in mijn leven en probeer overal het beste van te maken. Studeren, werken, moeder worden, moeder zijn.... We staan goed in het leven als gezin en hebben het goed. Soms slokt de ellende zo op dat ik niet kan genieten. Ik heb moeite met het genieten van het leven en dat vind ik ook heel erg.Herkenbaar inderdaad. Ik heb geen idee wie ik zou zijn zonder mijn verleden, maar een leven met minder angst, pijn enz lijkt me toch best een verademing. Iedereen zegt altijd dat mijn dochter zo op mij lijkt en als ik dan dat prachtige meisje bekijk dan hoop ik dat zij wel op mag groeien tot de vrouw die ze kan worden, wat een prachtvrouw zal dat gaan zijn.
vrijdag 6 januari 2012 om 10:25
quote:dubiootje schreef op 05 januari 2012 @ 23:03:
Sorry dat ik je getriggerd heb met mijn opmerking, Sunemom, dat was niet mijn bedoeling. Wat ontzettend heftig wat er is met je zoon is gebeurd. Ik hoop voor je dat er nu geen reële bedreiging voor jullie meer is. Verstandig om het forum even te laten wat het is en je zinnen te verzetten. Slaap lekker Geeft niet dubiootje. Alles speelt weer heel erg op door de recente gebeurtenissen en soms komt alles tegelijk heel hard aan. De bedreiging is hopelijk voorbij, al ben ik nog elke dag bang dat hij toch vrijgelaten zal worden, dat er toch geen veroordeling volgt enz. Hij zit nu vast (voorarrest) en gaat naar een observatiekliniek, daarna volgt de rechtzaak en hopelijk een lange veroordeling. 'Mijn' dader had geen voorkeur jongens/meisjes, wel een obsessie voor mijn jongste zoon, waarschijnlijk omdat hij heel erg op zijn grote broer lijkt. De angst dat hij hem ook iets aan zou doen is gewoon nog heel erg voelbaar.
Sorry dat ik je getriggerd heb met mijn opmerking, Sunemom, dat was niet mijn bedoeling. Wat ontzettend heftig wat er is met je zoon is gebeurd. Ik hoop voor je dat er nu geen reële bedreiging voor jullie meer is. Verstandig om het forum even te laten wat het is en je zinnen te verzetten. Slaap lekker Geeft niet dubiootje. Alles speelt weer heel erg op door de recente gebeurtenissen en soms komt alles tegelijk heel hard aan. De bedreiging is hopelijk voorbij, al ben ik nog elke dag bang dat hij toch vrijgelaten zal worden, dat er toch geen veroordeling volgt enz. Hij zit nu vast (voorarrest) en gaat naar een observatiekliniek, daarna volgt de rechtzaak en hopelijk een lange veroordeling. 'Mijn' dader had geen voorkeur jongens/meisjes, wel een obsessie voor mijn jongste zoon, waarschijnlijk omdat hij heel erg op zijn grote broer lijkt. De angst dat hij hem ook iets aan zou doen is gewoon nog heel erg voelbaar.
