Psyche
alle pijlers
seksueel misbruik
maandag 2 januari 2012 om 11:01
Ik heb de titel maar heel direkt en duidelijk gehouden zodat mensen die hier niet mee geconfronteerd willen worden dit ook niet open klikken. Ik lees en schrijf al een aantal jaren mee maar heb voor dit probleem een nieuwe nick aangemaakt.
Ik zal het zo beknopt mogelijk proberen te houden. Ik ben van mijn 4e tot 12e misbruikt door een familielid. Ben hiervoor in therapie geweest heb aangifte gedaan etc. met als gevolg dat dit stukje verleden mijn leven (al lang) niet meer beheerst. Echter werd ik eind 2010 geconfroteerd met deze man en ben ik te weten gekomen dat hij in contact was met meerdere kleine kinderen en zelfs dat deze kinderen ook bij hem in bed sliepen. Ik heb het toen heel erg moelijk gehad en heb de moeders van de kinderen met behulp van anderen en instanties daarvan op de hoogte gebracht. Politie is zelfs om de hoek wezen kijken maar beide moeders hebben geen aangifte gedaan. Via via kan ik deze moeders een beetje volgen. Nu weet ik dat 1 moeder deze man heeft geconfronteerd met zijn daden en wil niets meer met hem te maken hebben. Echter heeft de andere moeder na verloop van tijd weer contact met hem gezocht. Hij heeft toegeven aan haar dat hij mij en anderen misbruikt heeft (lees hij heeft mij al ontmaagd toen ik 4 jaar was) en heeft daar ontzettend spijt van en zal het nooit weer doen. Moeder in kwestie heeft tegen een hele goede vriendin van mij gezegd dat ze het heel erg vond voor mij maar dat ze wel gelooft dat hij spijt heeft van zijn zonden en dat ze eraan dacht te werken aan het herstellen van het contact tussen haar en deze man. Mijn vriendin wil door deze uitspraken helemaal niets meer met haar te maken hebben. Tot overmaat van ramp ben ik na de kerst op een sociaal netwerk foto's tegengekomen dat zij de kerst met haar kinderen (ja ze heeft er meerdere) bij hem heeft doorgebracht !! Als ik daaraan denk voel ik me ziek worden. Ik heb vorig jaar mijn hele hebben en houden tijdelijk op z'n kop gezet omdat ik dacht juist te handelen door moeders te waarschuwen voor deze man. Wat er nu gebeurt kan ik niet bevatten. Weet eigenlijk ook helemaal niet hoe ik hiermee om moet gaan. Omdat ik het niet begrijp. Deze moeder heeft een aantal jaren geleden op een ouderavond van een leerkracht op school te horen kreeg dat die het vermoeden had dat haar kind misbruikt werd (heeft ze mij zelf verteld). En nu zegt ze dat ze bijna zeker weet dat haar kinderen niets is overkomen. Ik hoop voor haar dat het waar is maar waarom dan die man blijven zien?
Begrijpen jullie mijn standpunt? En wat zouden jullie doen in deze situatie? Iemand misschien iets soortgelijks meegemaakt?
Ik zal het zo beknopt mogelijk proberen te houden. Ik ben van mijn 4e tot 12e misbruikt door een familielid. Ben hiervoor in therapie geweest heb aangifte gedaan etc. met als gevolg dat dit stukje verleden mijn leven (al lang) niet meer beheerst. Echter werd ik eind 2010 geconfroteerd met deze man en ben ik te weten gekomen dat hij in contact was met meerdere kleine kinderen en zelfs dat deze kinderen ook bij hem in bed sliepen. Ik heb het toen heel erg moelijk gehad en heb de moeders van de kinderen met behulp van anderen en instanties daarvan op de hoogte gebracht. Politie is zelfs om de hoek wezen kijken maar beide moeders hebben geen aangifte gedaan. Via via kan ik deze moeders een beetje volgen. Nu weet ik dat 1 moeder deze man heeft geconfronteerd met zijn daden en wil niets meer met hem te maken hebben. Echter heeft de andere moeder na verloop van tijd weer contact met hem gezocht. Hij heeft toegeven aan haar dat hij mij en anderen misbruikt heeft (lees hij heeft mij al ontmaagd toen ik 4 jaar was) en heeft daar ontzettend spijt van en zal het nooit weer doen. Moeder in kwestie heeft tegen een hele goede vriendin van mij gezegd dat ze het heel erg vond voor mij maar dat ze wel gelooft dat hij spijt heeft van zijn zonden en dat ze eraan dacht te werken aan het herstellen van het contact tussen haar en deze man. Mijn vriendin wil door deze uitspraken helemaal niets meer met haar te maken hebben. Tot overmaat van ramp ben ik na de kerst op een sociaal netwerk foto's tegengekomen dat zij de kerst met haar kinderen (ja ze heeft er meerdere) bij hem heeft doorgebracht !! Als ik daaraan denk voel ik me ziek worden. Ik heb vorig jaar mijn hele hebben en houden tijdelijk op z'n kop gezet omdat ik dacht juist te handelen door moeders te waarschuwen voor deze man. Wat er nu gebeurt kan ik niet bevatten. Weet eigenlijk ook helemaal niet hoe ik hiermee om moet gaan. Omdat ik het niet begrijp. Deze moeder heeft een aantal jaren geleden op een ouderavond van een leerkracht op school te horen kreeg dat die het vermoeden had dat haar kind misbruikt werd (heeft ze mij zelf verteld). En nu zegt ze dat ze bijna zeker weet dat haar kinderen niets is overkomen. Ik hoop voor haar dat het waar is maar waarom dan die man blijven zien?
Begrijpen jullie mijn standpunt? En wat zouden jullie doen in deze situatie? Iemand misschien iets soortgelijks meegemaakt?
donderdag 5 januari 2012 om 18:37
quote:annelietje schreef op 05 januari 2012 @ 11:47:
Het is niet helemaal waar dat je sterkere verzorgende en gevoeligere kant ontwikkel. Mijn zusje heeft hetzefde meegemaakt en die is keihard. Heeft vorig jaar het AMK ingeschakeld voor deze situatie en wil zich er verder niet mee bemoeien. Toen ik vertelde dat de kinderen in kwestie (het zijn trouwens 2 meisjes en een jongen) de kerst met deze man doorgebracht hadden was haar enige reactie owh. Verder kan ze af en toe zo keihard zijn dat het mij afschrikt. Ja je verleden vormt je maar in de meeste gevallen (geloof ik) is het niet alleen het misbruik omheen maar ook de teleurstelling in mensen die je hadden moeten beschermen. In mijn geval is het zo dat als mensen van een generatie eerder aan de bel hadden getrokken het mij misschien niet was overkomen. Daarnaast sta ik met deze kwestie lijnrecht tegenover mijn moeder. Zij heeft in meerdere opzichten ook gefaald. Ik kan nu zeggen dat ze een betere oma is voor mijn kinderen dan dat ze een moeder is geweest voor mij. Als we het hebben over gesprekken (onlangs gehad) over seksuele voorlichting wanneer daarmee te beginnen en je met andere moeders bespreekt wanneer je voor het eerst zoende en je maagdelijkheid verloor.......lieg je toch....je wilt niet dat men weet dat je op je vierde al ontmaagd bent. Dit stukje geschiedenis komt meestal op onverwachte momenten om de hoek kijken. En dit stukje verleden heeft mij ook heel veel ontnomen. Een jaar lang 3 valium tabletten per dag en daarnaast ook prozac omdat je niet meer slaapt en normaal kunt functioneren. Nu lig ik liever ook de hele dag in bed maar ik draag de zorg voor mijn twee lieve kleine kinderen die nu mijn oudste vakantie heeft extra druk zijn en dat in combinatie met een kort lontje van mijn kant af en toe flink doet knetteren. Ik wil dit niet voor mijn kinderen. Dus sommige karaktereigenschappen lever ik liever in want die heb ik duur betaald en die blijf ik betalen. Want zo sterk als jullie zeggen dat ik ben, zo voel ik me niet. Ook op momenten dat ik me goed voel kan ik niet tegen mezelf zeggen.....wow wat ben je toch een sterke vrouw Annelietje.
Zo herkenbaar wat je hier schrijft. Ik voel me ook alles behalve 'zo'n sterke vrouw' ook niet in tijden dat het wel (heel) goed gaat.
En dat 'liegen' doe ik ook. Althans meestal ga ik dta soort gesprekken ut de weg, praat me eruit zonder antwoord te geven enz. Ik kan ontzettend goed zwijgen, kan mijn gevoel als dat moet 180graden draaien nara onzichtbaar toe in een seconde als dat zo uitkomt, maar echt liegen kan ik niet. Ik ga dan stotteren, loop rood aan en kom net mee rut m'n woorden. Ik zwijg dus... Of draai dingen zodat het geen liegen is, maar voor mijn eigen gevoel is het dan wel liegen. Zoals over wanneer je ontmaagd bent, voor mij ook hoeveel kinderen ik heb, over hoe het vroeger thuis was enz.
Mijn ouders zijn ook betere grootouders dan dat ze ooit ouders geweest zijn. Ik heb het opgegeven ze als ouders te zien. Het zijn de oma (en daarmee samenhangend opa) van mijn kinderen. Ik verwacht niets meer van ze, vooral voor mezelf niet en dat houdt de situatie leefbaar.
Mijn verleden grijpt me op de meest onlogische momenten ineens vol aan. Vreselijk vind ik dat, dan ben ik weer even dat kleien meisje dat met d'r rug tegen de muur staat.
Het is niet helemaal waar dat je sterkere verzorgende en gevoeligere kant ontwikkel. Mijn zusje heeft hetzefde meegemaakt en die is keihard. Heeft vorig jaar het AMK ingeschakeld voor deze situatie en wil zich er verder niet mee bemoeien. Toen ik vertelde dat de kinderen in kwestie (het zijn trouwens 2 meisjes en een jongen) de kerst met deze man doorgebracht hadden was haar enige reactie owh. Verder kan ze af en toe zo keihard zijn dat het mij afschrikt. Ja je verleden vormt je maar in de meeste gevallen (geloof ik) is het niet alleen het misbruik omheen maar ook de teleurstelling in mensen die je hadden moeten beschermen. In mijn geval is het zo dat als mensen van een generatie eerder aan de bel hadden getrokken het mij misschien niet was overkomen. Daarnaast sta ik met deze kwestie lijnrecht tegenover mijn moeder. Zij heeft in meerdere opzichten ook gefaald. Ik kan nu zeggen dat ze een betere oma is voor mijn kinderen dan dat ze een moeder is geweest voor mij. Als we het hebben over gesprekken (onlangs gehad) over seksuele voorlichting wanneer daarmee te beginnen en je met andere moeders bespreekt wanneer je voor het eerst zoende en je maagdelijkheid verloor.......lieg je toch....je wilt niet dat men weet dat je op je vierde al ontmaagd bent. Dit stukje geschiedenis komt meestal op onverwachte momenten om de hoek kijken. En dit stukje verleden heeft mij ook heel veel ontnomen. Een jaar lang 3 valium tabletten per dag en daarnaast ook prozac omdat je niet meer slaapt en normaal kunt functioneren. Nu lig ik liever ook de hele dag in bed maar ik draag de zorg voor mijn twee lieve kleine kinderen die nu mijn oudste vakantie heeft extra druk zijn en dat in combinatie met een kort lontje van mijn kant af en toe flink doet knetteren. Ik wil dit niet voor mijn kinderen. Dus sommige karaktereigenschappen lever ik liever in want die heb ik duur betaald en die blijf ik betalen. Want zo sterk als jullie zeggen dat ik ben, zo voel ik me niet. Ook op momenten dat ik me goed voel kan ik niet tegen mezelf zeggen.....wow wat ben je toch een sterke vrouw Annelietje.
Zo herkenbaar wat je hier schrijft. Ik voel me ook alles behalve 'zo'n sterke vrouw' ook niet in tijden dat het wel (heel) goed gaat.
En dat 'liegen' doe ik ook. Althans meestal ga ik dta soort gesprekken ut de weg, praat me eruit zonder antwoord te geven enz. Ik kan ontzettend goed zwijgen, kan mijn gevoel als dat moet 180graden draaien nara onzichtbaar toe in een seconde als dat zo uitkomt, maar echt liegen kan ik niet. Ik ga dan stotteren, loop rood aan en kom net mee rut m'n woorden. Ik zwijg dus... Of draai dingen zodat het geen liegen is, maar voor mijn eigen gevoel is het dan wel liegen. Zoals over wanneer je ontmaagd bent, voor mij ook hoeveel kinderen ik heb, over hoe het vroeger thuis was enz.
Mijn ouders zijn ook betere grootouders dan dat ze ooit ouders geweest zijn. Ik heb het opgegeven ze als ouders te zien. Het zijn de oma (en daarmee samenhangend opa) van mijn kinderen. Ik verwacht niets meer van ze, vooral voor mezelf niet en dat houdt de situatie leefbaar.
Mijn verleden grijpt me op de meest onlogische momenten ineens vol aan. Vreselijk vind ik dat, dan ben ik weer even dat kleien meisje dat met d'r rug tegen de muur staat.
donderdag 5 januari 2012 om 19:30
Hey Sunemom, wat erg voor je.
Ik merk dat er over dat onderwerp nog een heel heel groot taboe hangt hé, en daarmee samenhangend de schaamte om het te vertellen.
Dat is echt heel jammer, gelukkig is er in deze moderne tijden internet waar mensen vrij anoniem toch ook eens zulke zaken kunnen vertellen.
Ik merk dat er over dat onderwerp nog een heel heel groot taboe hangt hé, en daarmee samenhangend de schaamte om het te vertellen.
Dat is echt heel jammer, gelukkig is er in deze moderne tijden internet waar mensen vrij anoniem toch ook eens zulke zaken kunnen vertellen.
donderdag 5 januari 2012 om 19:40
Een deel is taboe inderdaad. Mensen vinden het vaak te moeilijk om te weten wat kinderen aangedaan wordt. Tegelijk is het ook gewoon mijn eigen schaamte ik wil niet dat anderen bepaalde dingen weten, kan ze niet uitspreken. Wil niet weten oe men erop zou reageren, omdat Ik kom zo! Elf niet et die schaamte om kan gaan. Ik voel mij over bepaalde dingen ontzettend schuldig, je basishouding wordt schaamte en schuld en ik ben nog altijd niet in staat om mezelf als onschuldig kind te zien.
Zwijgen, verbergen of net als vroeger zin complete stilte zonder tranen huilen.. Nog altijd de enige reactie die ik op veel dingen weet te geven.
Zwijgen, verbergen of net als vroeger zin complete stilte zonder tranen huilen.. Nog altijd de enige reactie die ik op veel dingen weet te geven.
donderdag 5 januari 2012 om 20:27
quote:Sunemom schreef op 05 januari 2012 @ 19:40:
Een deel is taboe inderdaad. Mensen vinden het vaak te moeilijk om te weten wat kinderen aangedaan wordt. Tegelijk is het ook gewoon mijn eigen schaamte ik wil niet dat anderen bepaalde dingen weten, kan ze niet uitspreken. Wil niet weten oe men erop zou reageren, omdat Ik kom zo! Elf niet et die schaamte om kan gaan. Ik voel mij over bepaalde dingen ontzettend schuldig, je basishouding wordt schaamte en schuld en ik ben nog altijd niet in staat om mezelf als onschuldig kind te zien.
Zwijgen, verbergen of net als vroeger zin complete stilte zonder tranen huilen.. Nog altijd de enige reactie die ik op veel dingen weet te geven.
Arme jij. Ik denk dat die schaamte waar je over praat misschien een soort mechanisme is geworden voor jou om hiermee om te gaan? En ik hoop echt waar heel hard dat je dat schuldgevoel kunt kwijtraken, want jou treft absoluut geen enkele schuld hierin.
Dat zwijgen of je verbergen is voor jou ook waarschijnlijk een manier geworden om hiermee te kunnen omgaan. En het is heel goed dat je lichaam zo'n manieren vormt, anders zou het echt ondraaglijk worden, maar je raakt het niet kwijt natuurlijk. Zoals je zelf zegt, in stilte huilen, het vreet aan je. Als je dat gevoel hebt, dat je in stilte huilt, probeer dan eens hardop te huilen. Leg je gewoon in je bed of zo en nergens aan denken, je door niemand laten storen en het er eens gewoon uit laten. Ik hoop van harte dat je 't voor een stuk kwijt kunt.
Een deel is taboe inderdaad. Mensen vinden het vaak te moeilijk om te weten wat kinderen aangedaan wordt. Tegelijk is het ook gewoon mijn eigen schaamte ik wil niet dat anderen bepaalde dingen weten, kan ze niet uitspreken. Wil niet weten oe men erop zou reageren, omdat Ik kom zo! Elf niet et die schaamte om kan gaan. Ik voel mij over bepaalde dingen ontzettend schuldig, je basishouding wordt schaamte en schuld en ik ben nog altijd niet in staat om mezelf als onschuldig kind te zien.
Zwijgen, verbergen of net als vroeger zin complete stilte zonder tranen huilen.. Nog altijd de enige reactie die ik op veel dingen weet te geven.
Arme jij. Ik denk dat die schaamte waar je over praat misschien een soort mechanisme is geworden voor jou om hiermee om te gaan? En ik hoop echt waar heel hard dat je dat schuldgevoel kunt kwijtraken, want jou treft absoluut geen enkele schuld hierin.
Dat zwijgen of je verbergen is voor jou ook waarschijnlijk een manier geworden om hiermee te kunnen omgaan. En het is heel goed dat je lichaam zo'n manieren vormt, anders zou het echt ondraaglijk worden, maar je raakt het niet kwijt natuurlijk. Zoals je zelf zegt, in stilte huilen, het vreet aan je. Als je dat gevoel hebt, dat je in stilte huilt, probeer dan eens hardop te huilen. Leg je gewoon in je bed of zo en nergens aan denken, je door niemand laten storen en het er eens gewoon uit laten. Ik hoop van harte dat je 't voor een stuk kwijt kunt.
donderdag 5 januari 2012 om 20:27
quote:mrsstanleywalker schreef op 04 januari 2012 @ 22:53:
Uit een filmscript? Nee, real life helaas. En ik bedank er voor hoe het mij gevormd heeft. Ik ben niet de persoon die ik had willen zijn/worden. Elke dag weer is dat pijnlijk duidelijk dat ik niet ben wie had kunnen zijn.Zó mee eens..
Uit een filmscript? Nee, real life helaas. En ik bedank er voor hoe het mij gevormd heeft. Ik ben niet de persoon die ik had willen zijn/worden. Elke dag weer is dat pijnlijk duidelijk dat ik niet ben wie had kunnen zijn.Zó mee eens..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 5 januari 2012 om 21:52
Sunemon ook zo herkenbaar wat jij schrijft. Ik heb door het verleden ook een eetprobleem ontwikkeld. Hier zoek ik mijn heil in. Ik kan er ook niet goed over praten en verbaas me er eigenlijk over hoe vloeiend ik de woorden hier op papier krijg. Hoe ga je nu met de situatie nu om? Heb je fijne mensen om je heen waar je je ei een beetje kwijt kan? Of doe je dit op dit forum?
donderdag 5 januari 2012 om 22:01
Ik ga er vooral niet mee om geloof ik. Ik doe wat ik moet doen, ben de moeder die ik moet zijn en probeer aan de hand van mijn therapeut m'n leven weer op te pakken. En voor de buitenwereld lukt dat. Ik heb niet echt veel aan mijn omgeving, mensen vinden het te moeilijk en/of ik kan het niet delen. Het is weer net als vroeger van buiten sociaal en leuk en gezellig en zoals het hoort en vanbinnen vreselijk eenzaam.
donderdag 5 januari 2012 om 22:03
Mrsstanleyw....voor jou een dikke knuffel, ik weet precies wat je bedoelt.
Dubiootje. Je hebt helemaal gelijk met het voor het eerst uit liefde met iemand na ar bed gaan. Dat is ook het moment dat ik aangeef als mijn eerste keer. We moeten het alleen niet roma entiseren want na zo'n verleden moet het vertrouwen erg voed zitten en had ik zo'n angst voor het hebben van gemeenschap dat de eerste tijd het heel pijnlijk was en ik er bloedingen aan over hield.
Als het dan niet liegen is dan blijft er nog een nare nasmaak hangen. Maar ik begrijp precies wat je bedoelt en je reacties geven mij wel een warm gevoel van binnen. Van meerdere van jullie. Fijn dat jullie mij en anderen een hart onder de riem willen steken.
Dubiootje. Je hebt helemaal gelijk met het voor het eerst uit liefde met iemand na ar bed gaan. Dat is ook het moment dat ik aangeef als mijn eerste keer. We moeten het alleen niet roma entiseren want na zo'n verleden moet het vertrouwen erg voed zitten en had ik zo'n angst voor het hebben van gemeenschap dat de eerste tijd het heel pijnlijk was en ik er bloedingen aan over hield.
Als het dan niet liegen is dan blijft er nog een nare nasmaak hangen. Maar ik begrijp precies wat je bedoelt en je reacties geven mij wel een warm gevoel van binnen. Van meerdere van jullie. Fijn dat jullie mij en anderen een hart onder de riem willen steken.
donderdag 5 januari 2012 om 22:07
Sunemon.....zo herkenbaar....ik ben er voor je als je daar iets aan hebt. Bij mij in mijn omgeving denkt men ook dat omdat ik alles 'overleefd' heb ik alles aan moet kunnen terwijl ik mezelf er op betrap dat het ook vaak automatische piloot is. Of dat wanneer er iets gebeurt ik van slag raak en heel veel moeite heb om alles weer in balans te krijgen. Soms de simpelste dingen als mijn kinderen naar school brengen.
donderdag 5 januari 2012 om 22:17
quote:annelietje schreef op 05 januari 2012 @ 22:09:
Las trouwens vanavond op facebookdat moeder in kwestie zwanger is. En volgende week hoor ik van AMK of ze er een zaak van maken.
Toch niet van de engerd? Brr..
Jup, ik kan alles aan volgens veel mensen.. Valt tegen, maar ik ben niet in staat het te laten zien. Ik voel me vreselijk smerig, douche vaak 3x per dag om de dag maar door te komen.
Ik hoop ontzettend dat er na een veroordeling een soort rust komt, dat er een stukje basisgevoel terugkomt. Veiligheid is nu nog te beperkt.
Las trouwens vanavond op facebookdat moeder in kwestie zwanger is. En volgende week hoor ik van AMK of ze er een zaak van maken.
Toch niet van de engerd? Brr..
Jup, ik kan alles aan volgens veel mensen.. Valt tegen, maar ik ben niet in staat het te laten zien. Ik voel me vreselijk smerig, douche vaak 3x per dag om de dag maar door te komen.
Ik hoop ontzettend dat er na een veroordeling een soort rust komt, dat er een stukje basisgevoel terugkomt. Veiligheid is nu nog te beperkt.
donderdag 5 januari 2012 om 22:31
Het warme gevoel is wederzijds, Anneliet Ik kan me voorstellen (nou ja, eigenlijk niet maar je begrijpt me wel) dat je eerste keer heel beladen was. En die lading deel je niet met iedereen. Hoe gaat het nu met je eetprobleem?
Sunemom, wat verdrietig dat je weer het gevoel hebt dat je mooi weer moet spelen voor de buitenwereld. Denk je dat er ooit wel een moment zal komen dat je jezelf kan zijn?
Ik vind Elmervrouw hierin zo'n mooi voorbeeld...
Sunemom, wat verdrietig dat je weer het gevoel hebt dat je mooi weer moet spelen voor de buitenwereld. Denk je dat er ooit wel een moment zal komen dat je jezelf kan zijn?
Ik vind Elmervrouw hierin zo'n mooi voorbeeld...
Ga in therapie!
donderdag 5 januari 2012 om 22:43
Dader gaat eerst nog geobserveerd worden, zal dus helaas nog wel een paar maanden duren voor hij voorkomt.
Geen idee eigenlijk dubiootje het ging al heel lang best goed, ik heb echt een tijd gewoon gelukkig geleefd, eenzaam in mijn verdriet om mijn oudste (overleden) zoon, maar wel echt heel gelukkig. Sinds dit geie is er weinig van over. Ik zit heel diep in de angst en de pijn van het misbruik en hoewel ik me daar al eerder heb uit gevochten lukt dat nu niet zomaar even.
Zoiets als een 'eerste keer' is ook confronterend denk ik omdat het je confronteerd met je eigen 'onvermogen'. Ik weet vaak net wat normaal is of wat mensen nu eigenlijk willen weten. Het moment dat je lichamelijk 'ontmaagd' werd, het moment dat je niet perse gedwongen werd seksueel conact te ebben of het moment dat. Daadwerkelijk uit eigen beweging/vrije wil intiem werd met emand. Ik raak dan de draad kwijt en zeg dus maar niets of geef een gevoelsmatig 'halve' waarheid en dat voelt stom.
Geen idee eigenlijk dubiootje het ging al heel lang best goed, ik heb echt een tijd gewoon gelukkig geleefd, eenzaam in mijn verdriet om mijn oudste (overleden) zoon, maar wel echt heel gelukkig. Sinds dit geie is er weinig van over. Ik zit heel diep in de angst en de pijn van het misbruik en hoewel ik me daar al eerder heb uit gevochten lukt dat nu niet zomaar even.
Zoiets als een 'eerste keer' is ook confronterend denk ik omdat het je confronteerd met je eigen 'onvermogen'. Ik weet vaak net wat normaal is of wat mensen nu eigenlijk willen weten. Het moment dat je lichamelijk 'ontmaagd' werd, het moment dat je niet perse gedwongen werd seksueel conact te ebben of het moment dat. Daadwerkelijk uit eigen beweging/vrije wil intiem werd met emand. Ik raak dan de draad kwijt en zeg dus maar niets of geef een gevoelsmatig 'halve' waarheid en dat voelt stom.
donderdag 5 januari 2012 om 22:50
donderdag 5 januari 2012 om 22:52
Ik snap je, sorry ik ga offline voor vanavond het komt allemaal behoorlijk binnen.
Misbruikt en uiteindelijk aan de gevolgen van het msbruik en mushandeling overleden. Dader die ook nu ons gezin bedreigd heeft en mij opnieuw aan heeft gevallen was ook gefocust op onze jongste zoon. Mijn angst is dus vooral op mijn zoontje gefocust en dat raakt sorry.
Misbruikt en uiteindelijk aan de gevolgen van het msbruik en mushandeling overleden. Dader die ook nu ons gezin bedreigd heeft en mij opnieuw aan heeft gevallen was ook gefocust op onze jongste zoon. Mijn angst is dus vooral op mijn zoontje gefocust en dat raakt sorry.
donderdag 5 januari 2012 om 22:57
Door alle onrust vreet ik weer alles wat los en vast zit. Verschrikkelijk. En ik kan praten wat ik wil maar gevoelens blijven zitten.
Nu ook maar hopen dat het een jongetje wordt inderdaad.
En jezelf zijn, soms weet ik niets goed wie ik ben. Ik weet heel goed wat ik meegemaakt heb maar wie ik ben voorbij alle angst, verdriet en ellende weet ik eigenlijk niet. Ik doorloop fases in mijn leven en probeer overal het beste van te maken. Studeren, werken, moeder worden, moeder zijn.... We staan goed in het leven als gezin en hebben het goed. Soms slokt de ellende zo op dat ik niet kan genieten. Ik heb moeite met het genieten van het leven en dat vind ik ook heel erg.
Nu ook maar hopen dat het een jongetje wordt inderdaad.
En jezelf zijn, soms weet ik niets goed wie ik ben. Ik weet heel goed wat ik meegemaakt heb maar wie ik ben voorbij alle angst, verdriet en ellende weet ik eigenlijk niet. Ik doorloop fases in mijn leven en probeer overal het beste van te maken. Studeren, werken, moeder worden, moeder zijn.... We staan goed in het leven als gezin en hebben het goed. Soms slokt de ellende zo op dat ik niet kan genieten. Ik heb moeite met het genieten van het leven en dat vind ik ook heel erg.
donderdag 5 januari 2012 om 23:03
Sorry dat ik je getriggerd heb met mijn opmerking, Sunemom, dat was niet mijn bedoeling. Wat ontzettend heftig wat er is met je zoon is gebeurd. Ik hoop voor je dat er nu geen reële bedreiging voor jullie meer is. Verstandig om het forum even te laten wat het is en je zinnen te verzetten. Slaap lekker
Ga in therapie!
donderdag 5 januari 2012 om 23:07
Lieve Sunemom toch, ik vind dit heel erg voor jou. Ik kan het niet bevatten hoe jij je moet voelen. Als ik zelfs als buitenstaander geen juiste woorden vind, hoe zou jij die dan wel moeten vinden. Ik begrijp je stil verdriet. Verschrikkelijk dat mensen zoiets moeten meemaken. Ik wou dat ik iets kon doen om je te helpen.
Hopelijk kun je eens goed uithuilen, nu je je verhaal hebt verteld.
Hopelijk kun je eens goed uithuilen, nu je je verhaal hebt verteld.
donderdag 5 januari 2012 om 23:16
Komt dat nu door wat er nu speelt, Anneliet, dat je weer zo veel eet?
Wat moeilijk dat je niet goed weet wie je bent zonder alle ballast. Dat lijkt het me ook moeilijk maken om die ballast af te werpen, voor zover dat al gaat. Alsof die ballast je definieert en dat is natuurlijk niet zo.
Volgens mij ben je wel een heel mooi voorbeeld voor je kinderen, ook al voelt het soms allemaal heel moeilijk.
Wat moeilijk dat je niet goed weet wie je bent zonder alle ballast. Dat lijkt het me ook moeilijk maken om die ballast af te werpen, voor zover dat al gaat. Alsof die ballast je definieert en dat is natuurlijk niet zo.
Volgens mij ben je wel een heel mooi voorbeeld voor je kinderen, ook al voelt het soms allemaal heel moeilijk.
Ga in therapie!
