Kinderen
alle pijlers
Draagdoek / eigen bedje
maandag 9 januari 2012 om 08:20
Hallo,
Mijn zoontje is nu bijna 7 weken. De eerste 4 weken heeft hij in een wiegje in de kamer geslapen. Dat ging goed. Daarna kwam er een periode dat hij moeilijk zelf in slaap viel en steeds hazenslaapjes maakte en weer wakker werd en dan ging huilen. Dan kon het ritueel om hem in slaap te krijgen opnieuw beginnen. Omdat dat voor iedereen onrustig was én omdat ik begreep wat hij wilde (lekker tegen mama plakken), ben ik een draagdoek gaan gebruiken. Hij doet nu zo'n beetje al zijn slaapjes tegen mij (of mijn man) aan. Hij vindt het heerlijk en ik wil het hem graag geven. Alleen is er op de achtergrond steeds een stemmetje dat zegt dat ik hem iets 'verkeerds' aan wen. Ik moet over 2 maanden weer werken en dan gaat hij naar de opvang. Daar zal hij toch echt in een bedje moeten slapen. Bovendien vind ik het ook voor onszelf prettig als we hem straks in zijn wiegje kunnen laten slapen. Mijn vraag is eigenlijk: ben ik goed bezig? Wat zijn de ervaringen met de overgang van draagdoek naar bed?
Alvast bedankt voor jullie reactie.
p.s. 's Nachts slaapt hij trouwens goed in zijn wieg.
Mijn zoontje is nu bijna 7 weken. De eerste 4 weken heeft hij in een wiegje in de kamer geslapen. Dat ging goed. Daarna kwam er een periode dat hij moeilijk zelf in slaap viel en steeds hazenslaapjes maakte en weer wakker werd en dan ging huilen. Dan kon het ritueel om hem in slaap te krijgen opnieuw beginnen. Omdat dat voor iedereen onrustig was én omdat ik begreep wat hij wilde (lekker tegen mama plakken), ben ik een draagdoek gaan gebruiken. Hij doet nu zo'n beetje al zijn slaapjes tegen mij (of mijn man) aan. Hij vindt het heerlijk en ik wil het hem graag geven. Alleen is er op de achtergrond steeds een stemmetje dat zegt dat ik hem iets 'verkeerds' aan wen. Ik moet over 2 maanden weer werken en dan gaat hij naar de opvang. Daar zal hij toch echt in een bedje moeten slapen. Bovendien vind ik het ook voor onszelf prettig als we hem straks in zijn wiegje kunnen laten slapen. Mijn vraag is eigenlijk: ben ik goed bezig? Wat zijn de ervaringen met de overgang van draagdoek naar bed?
Alvast bedankt voor jullie reactie.
p.s. 's Nachts slaapt hij trouwens goed in zijn wieg.
maandag 9 januari 2012 om 08:38
Herkenbaar. Ons kleintje (nu 3,5 maand oud) sliep 's nachts meteen perfect, maar overdag was het knudde tenzij we hem op de arm of in de draagdoek hadden. En inderdaad: aan de ene kant wil ik hem graag geven waar hij kennelijk behoefte aan had, maar aan de andere kant, hij moet toch ooit leren ook overdag te slapen in zijn eigen bedje.
We zijn toen hij ongeveer 2 maanden was begonnen met hem op één specifieke tijd in zijn eigen bedje te leggen (half tien 's ochtends) en hem daar te laten slapen. Drama natuurlijk, steeds erbij blijven in het begin, over zijn wangetje aaien en voor hem zingen. Steeds ging het wat beter, kon ik bijv gaan stofzuigen of was opvouwen in zijn kamertje. Nu doet hij dat slaapje standaard in zijn eigen bedje en dat gaat meestal best goed, ook als ik buiten zicht en gehoor ben. Hij heeft moeite met slapen overdag dus vaak ligt hij ook maar gewoon wat rond te kijken en te spelen maar dat is ook niet erg, hij ligt in ieder geval tevreden een uurtje in zijn bedje.
Nu gaan we dat ook nog proberen aan te wennen voor een slaapje aan het eind van de middag. En de overige slaapjes (zijn vaak toch maar hazeslaapjes) mag hij dan van mij doen waar het uitkomt: draagdoek, kinderwagen, op de arm, in de box, in het wipstoeltje, in de fietskar...). Over een maand gaat hij voor het eerst naar het kinderdagverblijf en naar oppasoma, ik hoop dat het hem dan lukt om ook in een vreemd bedje wat te slapen of te rusten.
We zijn toen hij ongeveer 2 maanden was begonnen met hem op één specifieke tijd in zijn eigen bedje te leggen (half tien 's ochtends) en hem daar te laten slapen. Drama natuurlijk, steeds erbij blijven in het begin, over zijn wangetje aaien en voor hem zingen. Steeds ging het wat beter, kon ik bijv gaan stofzuigen of was opvouwen in zijn kamertje. Nu doet hij dat slaapje standaard in zijn eigen bedje en dat gaat meestal best goed, ook als ik buiten zicht en gehoor ben. Hij heeft moeite met slapen overdag dus vaak ligt hij ook maar gewoon wat rond te kijken en te spelen maar dat is ook niet erg, hij ligt in ieder geval tevreden een uurtje in zijn bedje.
Nu gaan we dat ook nog proberen aan te wennen voor een slaapje aan het eind van de middag. En de overige slaapjes (zijn vaak toch maar hazeslaapjes) mag hij dan van mij doen waar het uitkomt: draagdoek, kinderwagen, op de arm, in de box, in het wipstoeltje, in de fietskar...). Over een maand gaat hij voor het eerst naar het kinderdagverblijf en naar oppasoma, ik hoop dat het hem dan lukt om ook in een vreemd bedje wat te slapen of te rusten.
maandag 9 januari 2012 om 08:50
Een kind heeft een fantastisch vermogen om zich aan te passen. Het kan even (een paar weekjes) duren, maar dan weten ze dat het kdv anders is dan thuis. dan zal hij thuis misschien nog steeds bij jou willen zijn, maar op het kdv zal hij zich aanpassen en in een bedje slapen. Maak je geen zorgen en geef je kind waar het behoefte aan heeft. Moederliefde kan er nooit teveel zijn.
maandag 9 januari 2012 om 09:06
Heel herkenbaar! Ik ben met mijn zoontje vanaf een week of 6 wel echt aan slaaptraining begonnen, maar dat was ook echt nodig omdat hij op de arm, in de doek e.d. niet genoeg tot rust kwam en door alle prikkels niet meer ophield met huilen. Achteraf ben ik soms wel eens verdrietig dat ik hem zo snel al heb gedwongen in zijn bed te slapen, terwijl hij me schijnbaar nog zo nodig had. Het stemmetje in mijn hoofd over 'hoe moet dat dan straks?' was ook heel sterk. Ik vind de tip van appeltjesgroen heel goed, wen hem aan 1 slaapje in zijn bed, zodat hij leert dat dat goed is, en zodat je ook even wat ruimte voor jezelf creert op zo'n dag. Dan kun je dat later altijd nog uitbreiden. Verder gewoon veel knuffelen, heerlijk!
Eigenlijk is het maar rot dat het verlof maar zo kort is. Sinds ik moeder ben ben ik echt een groot voorstander geworden van minimaal 6 maanden en liefst een jaar thuis blijven bij je kindje. Ben zeker van plan om bij een volgend kind langer thuis te zijn!
Eigenlijk is het maar rot dat het verlof maar zo kort is. Sinds ik moeder ben ben ik echt een groot voorstander geworden van minimaal 6 maanden en liefst een jaar thuis blijven bij je kindje. Ben zeker van plan om bij een volgend kind langer thuis te zijn!
maandag 9 januari 2012 om 09:26
maandag 9 januari 2012 om 09:28
Ik weet niet hoe flexibel ze zijn op jullie KDV, maar ik zou ze geweoon eens bellen wat er mogelijk is. Hier gingen kinderen niet in de drager, maar voor de rest is bijna alles mogelijk. Desnoods lopen ze net zo lang met een baby tot hij in slaap valt. Dan kunnen ze hem in bed leggen, maar meestal zijn er ook wel hangmatjes, wippers, wiegjes, wagens... Heb het destijds heel fijn gevonden dat zoon op het KDV niet perse in een bed hoefde te slapen.
maandag 9 januari 2012 om 09:37
Jongste sliep hier ook in de doek bij mij, die viel in slaap als ik oudste naar school gebracht had in de doek. In de middag sliep ze op een gegeven moment vaak wel in de wieg, en aan het einde van de middag vaak weer in de kinderwagen.
Op het kdv sliep ze vaak in de kinderwagen, en dat ging prima. Ik ben haar op een zeker moment gewoon steeds vaker in haar wieg gaan leggen, waardoor ze daar gewoon sliep. Maar ik ben wel gezegend met goede slapers, dat scheelt misschien ook.
Op het kdv sliep ze vaak in de kinderwagen, en dat ging prima. Ik ben haar op een zeker moment gewoon steeds vaker in haar wieg gaan leggen, waardoor ze daar gewoon sliep. Maar ik ben wel gezegend met goede slapers, dat scheelt misschien ook.
maandag 9 januari 2012 om 09:46
Onze oudste had nog nooit alleen geslapen toen hij naar het KDV ging. Hij sliep op de arm, in de box, op een kussen op de bank, in de wagen, in een wiegje naast ons bed etc. etc. Pas toen hij ging wennen op het KDV realiseerde ik me dat hij nog nooit in zijn eentje op een kamertje had gelegen en geslapen, behalve als ik overdag even ging douchen als hij al sliep. Of soms liet ik de kinderwagen buiten in de tuin staan als hij onderweg in slaap gevallen was. Op het kdv bleek dat ze hele kleintjes daar eigenlijk nooit in bed leggen tenzij je dat als ouder persé wil. Ze laten ze daar op een kussen in de box slapen, in een kinderwagen in een hoekje of in een zak die aan het plafond hangt en lekker schommelt. Of in de snoezelhoek op de groep. Achteraf ben ik blij dat wij altijd ons eigen gevoel gevolgd hebben.
Tot zo'n zeven of acht maanden hebben we hem ook altijd in slaap geholpen. We bleven bij hem en aaiden hem over het hoofdje of bleven tegen hem praten. Dat hebben we op een gegeven moment vervangen door een ander ritueel waarbij we weg gingen als hij nog wakker was.
Tot zo'n zeven of acht maanden hebben we hem ook altijd in slaap geholpen. We bleven bij hem en aaiden hem over het hoofdje of bleven tegen hem praten. Dat hebben we op een gegeven moment vervangen door een ander ritueel waarbij we weg gingen als hij nog wakker was.
maandag 9 januari 2012 om 10:36
Heel herkenbaar. Oudste wilde overdag ook nergens slapen behalve in de draagdoek. Ik heb me ook veel zorgen gemaakt over hoe dat dan moest met het kdv. Maar daar lukte het na een paar dagen al om haar in een bedje te laten slapen en vanaf die tijd lukte het thuis ook veel beter.
De jongste wilde de eerste circa zes maanden niet alleen op een kamertje slapen overdag ('s avonds en 's nachts geen probleem). Hij miste dan ons gezelschap. Gelukkig viel hij makkelijk in slaap in de kinderwagen of de box, want hij is een wat relaxter type dan zijn zus. Toen hij bijna uit de kinderwagen groeiede ging ineens de knop om en sliep hij liever wel in zijn slaapkamertje, want daar is het lekker rustig. Op het kdv hebben ze hem vaak in de box of in het wipstoeltje laten slapen; dan deed hij meestal wel veel kortere slaapjes dan thuis. Maar hij bleef er toch heel vrolijk onder.
Mijn ervaring tot nu toe is dat het allemaal vanzelf wel goedkomt met die typische kleine dingen waar je je zorgen over maakt.
De jongste wilde de eerste circa zes maanden niet alleen op een kamertje slapen overdag ('s avonds en 's nachts geen probleem). Hij miste dan ons gezelschap. Gelukkig viel hij makkelijk in slaap in de kinderwagen of de box, want hij is een wat relaxter type dan zijn zus. Toen hij bijna uit de kinderwagen groeiede ging ineens de knop om en sliep hij liever wel in zijn slaapkamertje, want daar is het lekker rustig. Op het kdv hebben ze hem vaak in de box of in het wipstoeltje laten slapen; dan deed hij meestal wel veel kortere slaapjes dan thuis. Maar hij bleef er toch heel vrolijk onder.
Mijn ervaring tot nu toe is dat het allemaal vanzelf wel goedkomt met die typische kleine dingen waar je je zorgen over maakt.
maandag 9 januari 2012 om 10:52
Bedankt voor jullie snelle reacties! Heel fijn...vooral dat het herkenbaar is. Dat scheelt al de helft.
Aan de ene kant weet ik dat ook wel. Bijna iedereen is in het begin aan het worstelen (ik hoor zelfs dat er mensen 's nachts met hun kindje gaan autorijden om het in slaap te krijgen), maar ik vind het wel onrustig. Ook dat 'gevecht' tussen gevoel en verstand. Oftewel: de stem (van vroeger?) die zegt: 'Niet zeuren, strak instoppen, laten huilen, even doorzetten, straks weet hij niet beter'. En mijn gevoel dat zegt dat het zo logisch is dat zo'n klein humpie het allemaal nog niet alleen kan/durft en zo graag tegen mama of papa aan ligt. En de tegenstrijdigheid in mezelf vind ik ook lastig. Het heerlijke gevoel van zo'n klein mannetje tegen je aan en dat je zoveel veiligheid en warmte kunt bieden door er alleen maar te zijn. Maar ook het benauwende van 24 uur per dag beschikbaar te moeten zijn. Zeker als ik hem een groot gedeelte van de dag ronddraag. Ik weet dat ik straks waarschijnlijk met weemoed terugkijk naar dat intieme contact met dat kleine lijfje, maar nu grijpt het me wel eens naar de keel. Maarja, het seizoen zit ook niet mee. Donker, nat, koud, korte dagen ben ik sowieso niet van. En ik woon een beetje afgelegen en kom nu niet veel buiten en heb dus wel een heel klein wereldje.
Ik ben heel blij dat het met de draagdoek nu goed werkt en over een paar weken zien we dan wel weer.
Mag ik eerlijk zeggen (spreek uit ervaring, want dit is m'n tweede): ik vind die eerste maanden wel ploeteren, hoor.
Aan de ene kant weet ik dat ook wel. Bijna iedereen is in het begin aan het worstelen (ik hoor zelfs dat er mensen 's nachts met hun kindje gaan autorijden om het in slaap te krijgen), maar ik vind het wel onrustig. Ook dat 'gevecht' tussen gevoel en verstand. Oftewel: de stem (van vroeger?) die zegt: 'Niet zeuren, strak instoppen, laten huilen, even doorzetten, straks weet hij niet beter'. En mijn gevoel dat zegt dat het zo logisch is dat zo'n klein humpie het allemaal nog niet alleen kan/durft en zo graag tegen mama of papa aan ligt. En de tegenstrijdigheid in mezelf vind ik ook lastig. Het heerlijke gevoel van zo'n klein mannetje tegen je aan en dat je zoveel veiligheid en warmte kunt bieden door er alleen maar te zijn. Maar ook het benauwende van 24 uur per dag beschikbaar te moeten zijn. Zeker als ik hem een groot gedeelte van de dag ronddraag. Ik weet dat ik straks waarschijnlijk met weemoed terugkijk naar dat intieme contact met dat kleine lijfje, maar nu grijpt het me wel eens naar de keel. Maarja, het seizoen zit ook niet mee. Donker, nat, koud, korte dagen ben ik sowieso niet van. En ik woon een beetje afgelegen en kom nu niet veel buiten en heb dus wel een heel klein wereldje.
Ik ben heel blij dat het met de draagdoek nu goed werkt en over een paar weken zien we dan wel weer.
Mag ik eerlijk zeggen (spreek uit ervaring, want dit is m'n tweede): ik vind die eerste maanden wel ploeteren, hoor.
maandag 9 januari 2012 om 14:14
Herkenbaar!! Bij ons wilde hij ook overdag niet goed slapen in bed, en s nachts wel. Ik heb me daar ook erg druk om gemaakt vanwege het KDV, maar dat viel uiteindelijk reuze mee, want daar lieten ze hem vaak in de box of wipper slapen, of ze namen hem veel op de arm.
Maar ik vond t thuis ook niet altijd fijn dat ik altijd met hem aan het zeulen was, dus ik ben ook vanaf een week of 6 of zo hem eraan proberen te laten wennen het ochtend slaapje toch in bed te laten doen, met ritueeltje en al. En dan inderdaad erbij blijven zitten, aaien over zijn neusje, oppakken als dat niet hielp... t duurde eventjes, maar na 2 weken of zo merkte ik toch dat t steeds beter ging, en dat hij sneller in slaap viel.
De andere slaapjes deed hij meestal in de wandelwagen, de draagzak, of gewoon lekker op mijn borst op de bank (fijn om hem bij me te hebben... en ik vond t te vermoeiend ook die andere slaapjes te blijven proberen hem in te laten slapen in bed... een keer per dag was wel frustrerend genoeg!).
Het ochtendslaapje is overigens heel lang het slaapje geweest waarbij hij het diepst en langst sliep, misschien wel vanwege die regelmaat (of misschien was t gewoon zijn ritme ).
Maar ik vond t thuis ook niet altijd fijn dat ik altijd met hem aan het zeulen was, dus ik ben ook vanaf een week of 6 of zo hem eraan proberen te laten wennen het ochtend slaapje toch in bed te laten doen, met ritueeltje en al. En dan inderdaad erbij blijven zitten, aaien over zijn neusje, oppakken als dat niet hielp... t duurde eventjes, maar na 2 weken of zo merkte ik toch dat t steeds beter ging, en dat hij sneller in slaap viel.
De andere slaapjes deed hij meestal in de wandelwagen, de draagzak, of gewoon lekker op mijn borst op de bank (fijn om hem bij me te hebben... en ik vond t te vermoeiend ook die andere slaapjes te blijven proberen hem in te laten slapen in bed... een keer per dag was wel frustrerend genoeg!).
Het ochtendslaapje is overigens heel lang het slaapje geweest waarbij hij het diepst en langst sliep, misschien wel vanwege die regelmaat (of misschien was t gewoon zijn ritme ).
maandag 9 januari 2012 om 16:04
Je baby slaapt 's nachts in een bed, dat kent hij dus. En juist bij jou in de doek is de rustigste (en natuurlijkste) plek voor je baby, daar zit hij dicht bij je en komen er allerlei rustgevende hormonen vrij. Dus ja, je bent goed bezig Over 2 maanden kan alles al wel weer anders zijn, daar hoef je je nu nog niet druk over te maken hoor.
Je kunt er ook op uit met doek en baby he, als je je wereldje te klein vindt geworden. Zo te lezen ben je daar wel aan toe
Je kunt er ook op uit met doek en baby he, als je je wereldje te klein vindt geworden. Zo te lezen ben je daar wel aan toe
