Psyche
alle pijlers
Steun van je ouders
woensdag 18 januari 2012 om 21:38
Ik weet niet zo goed of ik op het juiste forum zit maar ik probeer het gewoon.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp en altijd al wilde ik in de stad wonen. Mijn ouders snapten niet waarom ik op mezelf wilde wonen en vonden het zonde van het geld. Ik wilde graag op eigen benen staan en heb doorgezet en woon nu 7 jaar op mezelf (waar ze trots op zijn).
Sinds 2 jaar woon ik met mijn vriend samen en binnenkort gaan we verhuizen omdat we liever centraler willen wonen (in de stad).
Mijn ouders snappen dat wel maar snappen niet dat dat betekent dat je over het algemeen ruimte gaat inleveren. We gaan er behoorlijk op achteruit maar mijn vriend en ik staan hier volledig achter, gezien we de helft van de ruimte toch niet gebruiken.
Nu heb ik mijn ouders alles verteld over het appartement maar ze snappen totaal niet dat we het gaan doen. Ze vinden het te klein en zien overal beren op de weg, tot grote frustratie van mij. Ik krijg smsjes van: zou je het wel doen, het is zo klein! Zou je het wel doen, je kan je fiets niet kwijt! En dit op basis van 4 foto's en ze vergeten dan maar even wat ik aan de telefoon erover heb gezegd.
Ik vind het zwaar frustrerend en snap hen enigszins wel, maar kunnen ze niet gewoon een keer blij voor me zijn?! En een keer positief zijn met iets waar wij achter staan (ook al vinden ze het misschien niets)? Ik heb mijn moeder ook gezegd dat het onze keus is en dat we erachter staan, maar vind het goed kut dat het zo weer gaat. De ouders van mijn vriend en de rest van mijn omgeving zijn juist blij, waarom zij nou weer niet, het geeft me een kut gevoel!!!
Ze vragen zich dan af waarom ik nooit wat vertel, nou hierom dus, ze snappen veel van mijn keuzes niet of keuren het af en dat heb ik al vaker geprobeerd uit te leggen maar schijnbaar helpt dat niet...Over het algemeen trekken ze altijd wel weer bij en daar ben ik ook blij om, maar in het moment zelf voel ik weinig steun helaas.
ggrrr!
Ben blij dat het eruit is!
Ik ben opgegroeid in een klein dorp en altijd al wilde ik in de stad wonen. Mijn ouders snapten niet waarom ik op mezelf wilde wonen en vonden het zonde van het geld. Ik wilde graag op eigen benen staan en heb doorgezet en woon nu 7 jaar op mezelf (waar ze trots op zijn).
Sinds 2 jaar woon ik met mijn vriend samen en binnenkort gaan we verhuizen omdat we liever centraler willen wonen (in de stad).
Mijn ouders snappen dat wel maar snappen niet dat dat betekent dat je over het algemeen ruimte gaat inleveren. We gaan er behoorlijk op achteruit maar mijn vriend en ik staan hier volledig achter, gezien we de helft van de ruimte toch niet gebruiken.
Nu heb ik mijn ouders alles verteld over het appartement maar ze snappen totaal niet dat we het gaan doen. Ze vinden het te klein en zien overal beren op de weg, tot grote frustratie van mij. Ik krijg smsjes van: zou je het wel doen, het is zo klein! Zou je het wel doen, je kan je fiets niet kwijt! En dit op basis van 4 foto's en ze vergeten dan maar even wat ik aan de telefoon erover heb gezegd.
Ik vind het zwaar frustrerend en snap hen enigszins wel, maar kunnen ze niet gewoon een keer blij voor me zijn?! En een keer positief zijn met iets waar wij achter staan (ook al vinden ze het misschien niets)? Ik heb mijn moeder ook gezegd dat het onze keus is en dat we erachter staan, maar vind het goed kut dat het zo weer gaat. De ouders van mijn vriend en de rest van mijn omgeving zijn juist blij, waarom zij nou weer niet, het geeft me een kut gevoel!!!
Ze vragen zich dan af waarom ik nooit wat vertel, nou hierom dus, ze snappen veel van mijn keuzes niet of keuren het af en dat heb ik al vaker geprobeerd uit te leggen maar schijnbaar helpt dat niet...Over het algemeen trekken ze altijd wel weer bij en daar ben ik ook blij om, maar in het moment zelf voel ik weinig steun helaas.
ggrrr!
Ben blij dat het eruit is!
woensdag 18 januari 2012 om 21:45
Knip die navelstreng eens door joh!
Maar even serieus: ze willen je behoeden voor fouten. Dat is lief, maar dat hoeft niet. En ze lijken ook niet helemaal dezelfde opvattingen te hebben als jij.
Gewoon zeggen dat jij er verdrietig van wordt als ze je niet steunen. En of ze je je eigen fouten willen laten maken.
Maar even serieus: ze willen je behoeden voor fouten. Dat is lief, maar dat hoeft niet. En ze lijken ook niet helemaal dezelfde opvattingen te hebben als jij.
Gewoon zeggen dat jij er verdrietig van wordt als ze je niet steunen. En of ze je je eigen fouten willen laten maken.
woensdag 18 januari 2012 om 21:51
quote
Knip die navelstreng eens door joh!
unquote
haha die vind ik best grappig!
@ appeltje: je hebt gelijk, maar het is soms fijn om steun te krijgen.. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo ooit zou reageren...
Ik heb inderdaad soms andere opvattingen, best lastig als je de enige bent van de familie
Het zal ook wel goed komen, maar soms blijft het frustrerend!
Knip die navelstreng eens door joh!
unquote
haha die vind ik best grappig!
@ appeltje: je hebt gelijk, maar het is soms fijn om steun te krijgen.. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo ooit zou reageren...
Ik heb inderdaad soms andere opvattingen, best lastig als je de enige bent van de familie
Het zal ook wel goed komen, maar soms blijft het frustrerend!
woensdag 18 januari 2012 om 22:04
Begrijp dat je graag hun steun hebt TO. Misschien ben ik te gekleurd door mijn eigen ervaringen. Ik ben wees sinds mijn 22e, dus heb altijd mijn eigen koers moeten kunnen varen.
Maar probeer hun niet wanhopig te overtuigen van je gelijk. Zij wonen zelf in een durrup, dus hun criteria zijn ook gewoon anders. Vergeef het ze maar...
Maar probeer hun niet wanhopig te overtuigen van je gelijk. Zij wonen zelf in een durrup, dus hun criteria zijn ook gewoon anders. Vergeef het ze maar...
woensdag 18 januari 2012 om 22:04
woensdag 18 januari 2012 om 22:05
quote:littlemissvixen schreef op 18 januari 2012 @ 21:55:
Vertel hen de voordelen die ook zij als voordeel zien. Supermarkt op de hoek, basisschool, kinderopvang, bibliotheek, kroeg; whatever makes them happy. En vertel hen dat jij de nadelen (geen tuin, schuur, zolder) ook ziet.Als dorpsmens vind ik de dingen die jij voordelen noemt juist nadelen.
Vertel hen de voordelen die ook zij als voordeel zien. Supermarkt op de hoek, basisschool, kinderopvang, bibliotheek, kroeg; whatever makes them happy. En vertel hen dat jij de nadelen (geen tuin, schuur, zolder) ook ziet.Als dorpsmens vind ik de dingen die jij voordelen noemt juist nadelen.
woensdag 18 januari 2012 om 22:08
woensdag 18 januari 2012 om 22:08
ik weet niet precies de hele situatie maar denk dat ze het gewoon lastig vinden om je los te laten.. ook na al die jaren..
want als je in de stad gaat wonen woon je misschien nog verder weg van hun.. (al zou het maar 2 km verder zijn, dan kan het voor je ouders qua gevoel 50km zijn) maar snap dat het niet fijn is als je ouders eerst tegen sputteren voordat ze blij kunnen zijn voor je.. geef ze de tijd en zeg wat ze willen horen maar dat je wel bij je keuze houd.
succes
want als je in de stad gaat wonen woon je misschien nog verder weg van hun.. (al zou het maar 2 km verder zijn, dan kan het voor je ouders qua gevoel 50km zijn) maar snap dat het niet fijn is als je ouders eerst tegen sputteren voordat ze blij kunnen zijn voor je.. geef ze de tijd en zeg wat ze willen horen maar dat je wel bij je keuze houd.
succes
woensdag 18 januari 2012 om 22:11
ja, dit herken ik. je kan het rationeel misschien nog zo goed uitleggen: dat ze het gewoon niet snappen en dat je je daarbij neerlegt, maar dat neemt niet weg dat het emotioneel soms zwaar weegt dat je niet ervaart dat je ouders je steunen in je keuze.
ik zou ook wel eens willen ervaren dat mijn ouders trots op me zijn bijvoorbeeld (ligt misschien een beetje in het verlengde van steunen). maar dat zit er niet in. ze begrijpen mijn keuzes niet.
helaas geen oplossing voor je probleem, maar wel veel herkenning hier.
ik zou ook wel eens willen ervaren dat mijn ouders trots op me zijn bijvoorbeeld (ligt misschien een beetje in het verlengde van steunen). maar dat zit er niet in. ze begrijpen mijn keuzes niet.
helaas geen oplossing voor je probleem, maar wel veel herkenning hier.
woensdag 18 januari 2012 om 22:21
Ik denk ook dat ze het zich gewoon niet kunnen voorstellen wat er leuk is aan jullie nieuwe plek. Omdat het compleet anders is dan wat zij belangrijk vinden (ruimte, fietsenschuurtje, etc)
Uit je bericht begrijp ik dat het op meer vlakken speelt.
Maar op dit punt denk ik dat jullie je beiden moeten neerleggen bij hoe het is. Inclusief onbegrip.
Een huis is wel zoiets groots dat ik me wel kan voorstellen dat ze 'waarschuwen'. Kijk, als ze zich heel erg bemoeiden met wat jij ging doen tijdens een week vakantie was het wat anders. Maar dit is een groot 'ding'.
Uit je bericht begrijp ik dat het op meer vlakken speelt.
Maar op dit punt denk ik dat jullie je beiden moeten neerleggen bij hoe het is. Inclusief onbegrip.
Een huis is wel zoiets groots dat ik me wel kan voorstellen dat ze 'waarschuwen'. Kijk, als ze zich heel erg bemoeiden met wat jij ging doen tijdens een week vakantie was het wat anders. Maar dit is een groot 'ding'.
woensdag 18 januari 2012 om 22:42
TO: hoe meer je uitlegt en blíjft uitleggen (over welk onderwerp dan ook), zullen je altijd van je blijven verwachten dát je er een uitleg aan geeft. En als iemand eenmaal iets in zijn hoofd heeft (met name ouders, haha), dan kun je praten als Brugman, maar dat verandert er niets aan. Dus als tip: probeer jezelf aan te leren dat je bij vragen of opmerkingen van anderen, steevast antwoord geeft met bvb. 'Zo zie ík het voor me en zo doe ik het dus ook' of 'Dit wil ik, daarom'. Gewoon kort zijn, weinig uitleg, niet gaan verdedigen. Op den duur, en dat kan lang duren soms, gaat men daaraan wennen en stellen ze vanzelf minder vragen en krijg je vanzelf minder opmerkingen.
De eerste keren zullen ze verbaasd zijn, het zal voor jou ook niet meevallen, maar het werkt echt. Heb dat zelf ook zo gedaan jaren geleden, met iedere keer weer verbaasde blikken. En ze gingen het dan voor míj invullen. Dus wat ik normaal gesproken als redenen zou opgeven voor mijn daden/gedrag, spraken de anderen dan uit. Totdat ze eraan gewend waren.
De eerste keren zullen ze verbaasd zijn, het zal voor jou ook niet meevallen, maar het werkt echt. Heb dat zelf ook zo gedaan jaren geleden, met iedere keer weer verbaasde blikken. En ze gingen het dan voor míj invullen. Dus wat ik normaal gesproken als redenen zou opgeven voor mijn daden/gedrag, spraken de anderen dan uit. Totdat ze eraan gewend waren.
woensdag 18 januari 2012 om 22:48
Ach wellicht zagen zij de kleinkinderen al spelen in de kamer van het huis waar je nu woont, hoe moet het dan als jullie straks in dat appartement wonen?
Soms is het voor ouders gewoon heel lastig om zich niet als ouder op te stellen. Om gewoon blij te zijn voor kinderen zonder te reageren vanuit de angst dat hun kind zich in (het door hun veronderstelde) ongeluk zal gaan stappen. Beschermen dus wat gezien wordt als bemoeizucht door hun kinderen. En terecht want je bent oud genoeg om je eigen keuzes te maken.
Soms is het voor ouders gewoon heel lastig om zich niet als ouder op te stellen. Om gewoon blij te zijn voor kinderen zonder te reageren vanuit de angst dat hun kind zich in (het door hun veronderstelde) ongeluk zal gaan stappen. Beschermen dus wat gezien wordt als bemoeizucht door hun kinderen. En terecht want je bent oud genoeg om je eigen keuzes te maken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 18 januari 2012 om 22:52
Ik heb het trouwens ook wel hoor. Dan weet ik bijv dat ze een bepaalde keus niet echt zullen begrijpen. Bijv als ik de keuze zou hebben tussen iets in de binnenstad van Amsterdam of iets in de polder (bij voorkeur dicht bij ouders) dan zullen zij zeker dat laatste aanraden. Omdat ze (nouja met name mijn moeder) geen idee heeft wat ik in de binnenstad van Amsterdam zou moeten.
Dat maakt dat als ik voor zo'n keuze sta, ik allerlei mensen om raad vraag.... maar NIET mijn ouders.
En als ik dan met de mededeling kom, denken zij: Waar komt dat nou weer vandaan?
Op sommige punten herken ik het dus wel.
Dat maakt dat als ik voor zo'n keuze sta, ik allerlei mensen om raad vraag.... maar NIET mijn ouders.
En als ik dan met de mededeling kom, denken zij: Waar komt dat nou weer vandaan?
Op sommige punten herken ik het dus wel.
donderdag 19 januari 2012 om 07:58
quote:elninjoo schreef op 19 januari 2012 @ 07:49:
[...]
Ik bedoel alleen dat de kans er dik in zit dat zij als dorpsmensen er net zo overdenken als ik als dorpsmens.
Maar gelukkig hoeven de ouders van TO niet in het huis van TO te gaan wonen. Ik snap dat het moeilijk voor te stellen is voor de ouders dat TO er gelukkiger word, maar een béétje empathie mag je als kind toch wel verwachten?
Ik snap ook niet alle keuzes van familie en vrienden, maar als zíj daar nu gelukkig van worden, wie ben ik dan om te gaan zeuren?
[...]
Ik bedoel alleen dat de kans er dik in zit dat zij als dorpsmensen er net zo overdenken als ik als dorpsmens.
Maar gelukkig hoeven de ouders van TO niet in het huis van TO te gaan wonen. Ik snap dat het moeilijk voor te stellen is voor de ouders dat TO er gelukkiger word, maar een béétje empathie mag je als kind toch wel verwachten?
Ik snap ook niet alle keuzes van familie en vrienden, maar als zíj daar nu gelukkig van worden, wie ben ik dan om te gaan zeuren?
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 19 januari 2012 om 08:10
Je kunt nauwelijks met goed fatsoen op bezoek komen bij iemand die in de binnenstad woont. Nergens kun je je auto kwijt, of het kost je 'n klein kapitaal. Buiten het risico wat je loopt dat je auto vernielt wordt. Doorgaans heeft men in het stadscentrum geen tuin en met 'n beetje pech niet eens 'n fatsoenlijk balkon, laat staan 'n balkon met privacy.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
donderdag 19 januari 2012 om 11:09
Mensen hebben nu eenmaal verschillende voorkeuren, en het is heel begrijpelijk dat dorpsmensen een stadsmens dat overweegt naar een kleiner huis te verhuizen willen behoeden voor wat in hun ogen een vreemde keuze is. Maar uiteindelijk ben je een volwassen mens en mag je je eigen keuzes maken. Niet leuk als mensen daar moeilijk over doen (zeker als het je ouders zijn) maar het is niet anders. Een geschikte manier om zinloze discussies over dit soort onderwerp te beeindigen is: "Ik begrijp je twijfels, maar ik heb mijn redenen om deze keus te maken en sta erachter." Punt.
donderdag 19 januari 2012 om 18:51
quote:elninjoo schreef op 19 januari 2012 @ 08:10:
Je kunt nauwelijks met goed fatsoen op bezoek komen bij iemand die in de binnenstad woont. Nergens kun je je auto kwijt, of het kost je 'n klein kapitaal. Buiten het risico wat je loopt dat je auto vernielt wordt. Doorgaans heeft men in het stadscentrum geen tuin en met 'n beetje pech niet eens 'n fatsoenlijk balkon, laat staan 'n balkon met privacy.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
Zij hoeven er toch niet te wonen? (En jij toch ook niet?) Ik vind het nogal kortzichtig om je eigen denkbeelden per se aan iemand anders op te leggen.
En ik vind het heeeeeeeeeeel raar om minder op bezoek te gaan omdat het minder leuk is.
Ik woon trouwens in het centrum van een grote stad, met parkeerplekken en tuin. Het kan écht.
Wat ik trouwens irritant vind aan mensen die in van die vinexwijken wonen, of nog erger, op het platteland, is dat je altijd met de auto moet en dan niet mag drinken of met het OV moet en dat is altijd zooooo slecht geregeld.
Je kunt nauwelijks met goed fatsoen op bezoek komen bij iemand die in de binnenstad woont. Nergens kun je je auto kwijt, of het kost je 'n klein kapitaal. Buiten het risico wat je loopt dat je auto vernielt wordt. Doorgaans heeft men in het stadscentrum geen tuin en met 'n beetje pech niet eens 'n fatsoenlijk balkon, laat staan 'n balkon met privacy.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
Zij hoeven er toch niet te wonen? (En jij toch ook niet?) Ik vind het nogal kortzichtig om je eigen denkbeelden per se aan iemand anders op te leggen.
En ik vind het heeeeeeeeeeel raar om minder op bezoek te gaan omdat het minder leuk is.
Ik woon trouwens in het centrum van een grote stad, met parkeerplekken en tuin. Het kan écht.
Wat ik trouwens irritant vind aan mensen die in van die vinexwijken wonen, of nog erger, op het platteland, is dat je altijd met de auto moet en dan niet mag drinken of met het OV moet en dat is altijd zooooo slecht geregeld.
donderdag 19 januari 2012 om 18:52
quote:Enn schreef op 18 januari 2012 @ 22:48:
Soms is het voor ouders gewoon heel lastig om zich niet als ouder op te stellen. Om gewoon blij te zijn voor kinderen zonder te reageren vanuit de angst dat hun kind zich in (het door hun veronderstelde) ongeluk zal gaan stappen. Beschermen dus wat gezien wordt als bemoeizucht door hun kinderen. En terecht want je bent oud genoeg om je eigen keuzes te maken.Ze hebben vaak ook niet door dat ze dat doen. Soms moet je ze dat gewoon even duidelijk maken. Dat helpt vaak wel.
Soms is het voor ouders gewoon heel lastig om zich niet als ouder op te stellen. Om gewoon blij te zijn voor kinderen zonder te reageren vanuit de angst dat hun kind zich in (het door hun veronderstelde) ongeluk zal gaan stappen. Beschermen dus wat gezien wordt als bemoeizucht door hun kinderen. En terecht want je bent oud genoeg om je eigen keuzes te maken.Ze hebben vaak ook niet door dat ze dat doen. Soms moet je ze dat gewoon even duidelijk maken. Dat helpt vaak wel.
