derealsatie: Mijn verhaal

Beste viva's

bijvoorbaat excuses voor alle spelfouten en grammatica (dyslexie)



Derealisatie is een stoornis waarbij je het gevoel hebt dat alles niet echt is.

Ik heb dat ook. Het voelt alsof een laagje tussen mij en de wereld zit. Alsof het een droom is. Ik weet wel dat het echt is, maar toch voelt het niet zo.

Soms spreek ik me zelf toe: "kom op, dit is allemaal echt: voel het", maar dat voelt voor mij net zo raar, als dat je tegen iemand zou zeggen de wereld is eigenlijk een droom.



Eigenlijk realiseer ik me het nog maar kort dat dit gevoel niet normaal is. Toen ik klein was had ik het ook al. Toen nog meer als nu. Toen was het of mijn waarneming niet scherp was. Alsof ik in een waak-slaap toestand zat. Ik was heel warrig, en maakte veel fouten.



Thuis hadden mijn ouders een behoorlijk slechte relatie. Ze waren eigenlijk de hele dag alleen maar tegen elkaar aan het schreuwen. Dat deed mij eigenlijk niet veel, ik had liever dat ze gingen scheiden, dat idee deed me ook niet veel. Doordat mijn wereld niet echt lijkt, is het ook zo dat vaak mijn gevoel uit blijft. Eigenlijk is mijn gevoel op een laag momotoom pitje. Enthousiast is een gevoel die ik eigenlijk nooit heb.

Verdrietig worden kan ik wel, ik ben vroeger veel gepest, en dat deed me wel pijn.



Mijn vader overleed toen ik nog maar net een tiener was. Dit deed me weer niet zo veel. Ik heb hier nooit om gehuild. Maar op t zelfde moment realiseer ik me nogsteeds niet dat mijn vader dood is. Ik kan het me eignelijk niet voorstellen.



Ook relaties zijn hierdoor heel moeilijk. Bij mij verdwijnt al het gevoel heel snel. Ik voel me een muur, en ik heb geen idee of ik de gene uit mijn relatie wel of niet leuk vind. Ik laat symptomen zien dat ik die gene leuk vind: aldoor bij hem willen zijn, ect. Maar tegelijk ook niet: niet kunnen zoennen, moeite hebben met sex.. Dit heb ik bij al mijn relaties gehad. Maar dit natuurlijk heel verwarrend voor mijn partner, en ook voor mij. Zo raak ik vaak in de war, en heb ik menig vriendje pijn gedaan. Dat vind ik erg!



Ik vind het moeilijk om me voor te stellen dat ik mensen pijn kan doen. Hoe dichter ze bij me staan, hoe sterker dit wordt. Bij een vreemde kan ik best medeleven voellen. Maar bij een geliefde blijft mijn gevoel uit. Al komt mijn ratio hier wel voor in de plek. Ik probeer rationeel alles in te schatten, en de personen zo goed mogelijk te steunen. Maar gevoelsmatig sta ik op zoon moment gewoon op '0'.



Derealisatie zie je niet aan de buitenkant. Ik ga gewoon om met vrienden als iedereen. Ik ben een normaal iets wat verlegener meisje, in haar studententijd. Alleen als de relatie echt diep wordt, kan ik de symptomen niet meer met rationaliteit verdoezelen.

Oftewel, dit wordt nog een lang leerpad...