Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
woensdag 25 januari 2012 om 00:09
Wat heerlijk voor jullie dat je man de komende tijd weer thuis is!!!!
ben heel erg blij voor jullie en ik hoop van ganser harte dat het straks magmeevallen!
de komendetijd zal nog best wel zwaar worden, ook al is hij thuis.
Jullie omgeving, familie, de kinderen, de zaak.... allemaal factoren waarje mee te dealen hebt en dat zal af en toe best wel slikken zijn!
Maar..... strakkies, over een paar dagen, samen, schouder aan schouder, in alle liefde, kunnen jullie het aan!
Ook ik zal jullie blijven volgen, mss jullie verrassen met een gedichtje, een woordje, knuffel....
Ondanks zorgen, geniet straks lekker met en van elkaar, het is jullie, van mijn kant uit, zo gegund!
ben heel erg blij voor jullie en ik hoop van ganser harte dat het straks magmeevallen!
de komendetijd zal nog best wel zwaar worden, ook al is hij thuis.
Jullie omgeving, familie, de kinderen, de zaak.... allemaal factoren waarje mee te dealen hebt en dat zal af en toe best wel slikken zijn!
Maar..... strakkies, over een paar dagen, samen, schouder aan schouder, in alle liefde, kunnen jullie het aan!
Ook ik zal jullie blijven volgen, mss jullie verrassen met een gedichtje, een woordje, knuffel....
Ondanks zorgen, geniet straks lekker met en van elkaar, het is jullie, van mijn kant uit, zo gegund!
woensdag 25 januari 2012 om 06:41
Dankjewel FPW... het wordt inderdaad vervolgd, maar wat jij zegt is de spijker op zn kop: schouder aan schouder kunnen we het aan!
Ik heb de laatste weken niet zo slecht geslapen als vannacht en heb nu hoofdpijn maar voel me enorm happy. Moet alleen nog even een hele goeie uitvlucht verzinnen om ineens op mn werk alles uit mn handen te kunnen laten vallen om hem op te halen als hij belt. Misschien is het tijd om open kaart te spelen.
Man heeft al gezegd dat hij wel met het openbaar vervoer naar huis komt als hij ineens buiten staat en ik ben op mn werk, maar dat wil ik absoluut niet. Ik wil nog één keer die kilometertjes rijden en daar voor de poort aankomen, en samen met hem dat rottige dorp uitrijden, samen met hem de grens over en NL in. En ik wil even samen langs de plek rijden waar hij door het arrestatieteam verrast is want ik weet nog steeds niet exact waar dat geweest is.
Ik heb de laatste weken niet zo slecht geslapen als vannacht en heb nu hoofdpijn maar voel me enorm happy. Moet alleen nog even een hele goeie uitvlucht verzinnen om ineens op mn werk alles uit mn handen te kunnen laten vallen om hem op te halen als hij belt. Misschien is het tijd om open kaart te spelen.
Man heeft al gezegd dat hij wel met het openbaar vervoer naar huis komt als hij ineens buiten staat en ik ben op mn werk, maar dat wil ik absoluut niet. Ik wil nog één keer die kilometertjes rijden en daar voor de poort aankomen, en samen met hem dat rottige dorp uitrijden, samen met hem de grens over en NL in. En ik wil even samen langs de plek rijden waar hij door het arrestatieteam verrast is want ik weet nog steeds niet exact waar dat geweest is.
woensdag 25 januari 2012 om 08:42
Goed nieuws Achterblijver!
Snap dat de behoefte erg groot is hem op te halen en misschien is dat 'therapeutisch' gezien ook het beste maar je hebt nu al zo lang je mond gehouden op je werk, denk er nog even goed overna of het waard is nu de waarheid te vertellen.
Kan me namelijk voorstellen dat mensen het je niet in dank zullen afnemen dat je niks gezegd hebt en misschien valt het allemaal wel onder de pet te houden.
Weet niet hoor, moeilijk.
Snap dat de behoefte erg groot is hem op te halen en misschien is dat 'therapeutisch' gezien ook het beste maar je hebt nu al zo lang je mond gehouden op je werk, denk er nog even goed overna of het waard is nu de waarheid te vertellen.
Kan me namelijk voorstellen dat mensen het je niet in dank zullen afnemen dat je niks gezegd hebt en misschien valt het allemaal wel onder de pet te houden.
Weet niet hoor, moeilijk.
woensdag 25 januari 2012 om 14:30
woensdag 25 januari 2012 om 20:46
Het liep even heel anders dan verwacht vandaag.....
vanochtend nog met de advocaat gebeld en hij verzekerde me dat ik manlief op kon halen zodra het bedrag bij de desbetreffende instantie binnen was. Ik die instantie gebeld en die beaamde dat.
Dus familie een spoedoverboeking laten doen, bewijsje gefaxt, en een uurtje gewacht....
in dat uurtje mn direct leidinggevende en 2 collega's op de hoogte gesteld, eerlijk verteld dat hij al 2 maanden vast zit in t buitenland maar niet verteld waarom, en ze vroegen er ook niet naar. Ze waren heel erg ontdaan en verbaasd en zeiden dat ze diep respect hadden voor de manier waarop ik de afgelopen 2 maanden door heb gewerkt. Het zijn schatten... echt schatten en ik ben heel blij dat ik het gewoon verteld heb.
Vervolgens... om 10.52 naar die instantie gebeld om te vragen of ze het geld binnen hadden... kinderen ingelicht en afgesproken waar ik ze op zou halen (2 van de 3 konden mee) om daarna hun vader op te halen, gezamenlijk. Maar nog wel onder voorbehoud van goedkeuring van het betalingsbewijs, anders zou het nog wel een dagje langer kunnen duren zei ik nog.
De instantie had de betaling binnen... maar ook een beschikking van de rechtbank... dat er bezwaar was aangetekend door het Openbaar Ministerie. Wat??? Wat GVD???? Ik zal al met 1 been in de auto om hem te gaan halen!!!
Na heel veel emoties en bellen is gebleken dat de advocaat nooit had verwacht dat er bezwaar aangetekend zou worden. Het bezwaar betekent dat hij vast blijft zitten tot het hoger beroep, waarschijnlijk op 7 of 9 februari.
Man wist heel de dag niks van het circus wat zich thuis afspeelde... en wist ook niets van het bezwaar. Dus hij schrok zich ook te pletter toen ik het hem vertelde door de telefoon.
Tsja... en nu? Diep ademhalen, schouders eronder en weer doorgaan waar we gebleven waren
Volgende keer geloof ik het pas als hij in de auto naast me zit, en zeg ik vantevoren ook niks tegen kinderen, dat weet ik in elk geval zeker!
vanochtend nog met de advocaat gebeld en hij verzekerde me dat ik manlief op kon halen zodra het bedrag bij de desbetreffende instantie binnen was. Ik die instantie gebeld en die beaamde dat.
Dus familie een spoedoverboeking laten doen, bewijsje gefaxt, en een uurtje gewacht....
in dat uurtje mn direct leidinggevende en 2 collega's op de hoogte gesteld, eerlijk verteld dat hij al 2 maanden vast zit in t buitenland maar niet verteld waarom, en ze vroegen er ook niet naar. Ze waren heel erg ontdaan en verbaasd en zeiden dat ze diep respect hadden voor de manier waarop ik de afgelopen 2 maanden door heb gewerkt. Het zijn schatten... echt schatten en ik ben heel blij dat ik het gewoon verteld heb.
Vervolgens... om 10.52 naar die instantie gebeld om te vragen of ze het geld binnen hadden... kinderen ingelicht en afgesproken waar ik ze op zou halen (2 van de 3 konden mee) om daarna hun vader op te halen, gezamenlijk. Maar nog wel onder voorbehoud van goedkeuring van het betalingsbewijs, anders zou het nog wel een dagje langer kunnen duren zei ik nog.
De instantie had de betaling binnen... maar ook een beschikking van de rechtbank... dat er bezwaar was aangetekend door het Openbaar Ministerie. Wat??? Wat GVD???? Ik zal al met 1 been in de auto om hem te gaan halen!!!
Na heel veel emoties en bellen is gebleken dat de advocaat nooit had verwacht dat er bezwaar aangetekend zou worden. Het bezwaar betekent dat hij vast blijft zitten tot het hoger beroep, waarschijnlijk op 7 of 9 februari.
Man wist heel de dag niks van het circus wat zich thuis afspeelde... en wist ook niets van het bezwaar. Dus hij schrok zich ook te pletter toen ik het hem vertelde door de telefoon.
Tsja... en nu? Diep ademhalen, schouders eronder en weer doorgaan waar we gebleven waren
Volgende keer geloof ik het pas als hij in de auto naast me zit, en zeg ik vantevoren ook niks tegen kinderen, dat weet ik in elk geval zeker!
woensdag 25 januari 2012 om 20:51
En ik was zó blij... want volgende week gaat het hard vriezen en hoef ik niet meer heen en weer te rijden... dacht ik.
En geen ellenlange brieven meer schrijven... dacht ik
En s avonds heerlijk tegen elkaar aan kruipen... dacht ik
We hebben het gered en kunnen alles nog op een redelijke manier oppakken en doorgaan... dacht ik
En nu? Nu denk ik alleen maar dat ik dus geen vertrouwen meer heb in de advocaat... en dat dit echt echt een hele echte langdurende nachtmerrie gaat worden. Want als het bezwaar gegrond verklaard wordt, volgt alsnog de rechtzaak en zijn we zomaar weer een maand verder voordat er een uitspraak komt.
En geen ellenlange brieven meer schrijven... dacht ik
En s avonds heerlijk tegen elkaar aan kruipen... dacht ik
We hebben het gered en kunnen alles nog op een redelijke manier oppakken en doorgaan... dacht ik
En nu? Nu denk ik alleen maar dat ik dus geen vertrouwen meer heb in de advocaat... en dat dit echt echt een hele echte langdurende nachtmerrie gaat worden. Want als het bezwaar gegrond verklaard wordt, volgt alsnog de rechtzaak en zijn we zomaar weer een maand verder voordat er een uitspraak komt.
woensdag 25 januari 2012 om 21:18
Ach meid, WAT ERG!!
Had zo gehoopt dat je je vandaag
niet zou melden omdat je andere prioriteiten had vanavond. Weet gewoon de woorden niet om je te troosten. Dit is echt @/€€:@:":@/ !!
Enige lichtpuntje is dan toch de steun op je werk, had ik niet gedacht eerlijk gezegd. Gelukkig hoef je dan de komende weken geen toneel meer te spelen.
Hou je taai meid, vroeger of later: uiteindelijk komt het goed!
*knuf voor jou en je gezin*
Had zo gehoopt dat je je vandaag
niet zou melden omdat je andere prioriteiten had vanavond. Weet gewoon de woorden niet om je te troosten. Dit is echt @/€€:@:":@/ !!
Enige lichtpuntje is dan toch de steun op je werk, had ik niet gedacht eerlijk gezegd. Gelukkig hoef je dan de komende weken geen toneel meer te spelen.
Hou je taai meid, vroeger of later: uiteindelijk komt het goed!
*knuf voor jou en je gezin*
woensdag 25 januari 2012 om 22:40
O, Achterblijver...wat een rot bericht!! Ik schrok me net te pletter, dacht dat je m miss. al thuis had....O meissie toch, wat een domper voor jou en je gezin!
Justitie is inderdaad zó onberekenbaar!
Het zijn nog steeds*&%%$#**&! En ze zullen ook echt niet meer veranderen, ben ik bang.. Jaren geleden waren ze ook al zó!! Hou je hoofd erbij meissie! laat je niet klem zetten door hun! En ook je man niet!! Met één pennestreek bedenken ze weer nieuwe dingen, als t hun niet accordeerd! Blijf recht op staan!! Dikke troost-knufffel van mij!!
Justitie is inderdaad zó onberekenbaar!
Het zijn nog steeds*&%%$#**&! En ze zullen ook echt niet meer veranderen, ben ik bang.. Jaren geleden waren ze ook al zó!! Hou je hoofd erbij meissie! laat je niet klem zetten door hun! En ook je man niet!! Met één pennestreek bedenken ze weer nieuwe dingen, als t hun niet accordeerd! Blijf recht op staan!! Dikke troost-knufffel van mij!!
woensdag 25 januari 2012 om 23:00
woensdag 25 januari 2012 om 23:34
vrijdag 27 januari 2012 om 08:01
Lieve meiden, no worries... ik sla me er wel doorheen. Gisteravond overgewerkt dus was pas om 22.00 uur thuis. M'n gevoel is .. ehh.. hoe kan ik dat het beste omschrijven... verdoofd, en het is heel moeilijk om nu vertrouwen te voelen dat dit inderdaad geen maanden meer gaat duren.
Maar dat gevoel probeer ik van me af te zetten want het heeft geen nut om in paniek te raken. Over het algemeen ben ik dus vrij rustig van binnen en heb ik echt het gevoel van: oké, diep ademhalen en doorgaan waar we gebleven waren. Met man gaat het ongeveer hetzelfde, het scheelt dat hij die dag niet heeft geweten dat hij al met 1 voet buiten stond, maar hij is wel vreselijk geschrokken dat er beroep aangetekend is en vertrouwt er ook eigenlijk niet op dat het beroep ongegrond verklaard zal worden.
Maar dat gevoel probeer ik van me af te zetten want het heeft geen nut om in paniek te raken. Over het algemeen ben ik dus vrij rustig van binnen en heb ik echt het gevoel van: oké, diep ademhalen en doorgaan waar we gebleven waren. Met man gaat het ongeveer hetzelfde, het scheelt dat hij die dag niet heeft geweten dat hij al met 1 voet buiten stond, maar hij is wel vreselijk geschrokken dat er beroep aangetekend is en vertrouwt er ook eigenlijk niet op dat het beroep ongegrond verklaard zal worden.
vrijdag 27 januari 2012 om 09:46
zaterdag 28 januari 2012 om 08:08
Inderdaad GIRLPOWER Gipsymom
Maar in dit geval ook MANPOWER (en dan bedoel ik niet het uitzendbureau)! Want ook man heeft zich weer bij elkaar geraapt en maakt er weer het beste van.
2 februari dient het hoger beroep, zn advocaat denkt 50% kans dat hij alsnog op borgtocht vrijgelaten wordt..... ben blij dat hij nu een reëele schatting maakt en ons niet weer blij maakt met een dooie mus.
Ik vertel tegen niemand irl (ook niet de kinderen) dat hij dan voor moet komen, om weer teleurstellingen te voorkomen.
Straks weer op visite, omdat hij nu alleen in een cel zit is het fijner voor hem om in de middag visite te krijgen, in de ochtend heeft hij zn 2 buitenspeeluurtjes en nu hij alleen zit zijn die uurtjes ineens erg belangrijk, dan spreekt hij tenminste nog even wat andere mensen op een dag, de overige 22 uur moet hij zich alleen zien te vermaken en dan gaat de klok nog langzamer dan normaal.
HIj heeft overigens een ijzersterke discipline, zo gaat hij overdag pertinent NIET op bed liggen en tijdens het buiten spelen is hij langzaam aan het hardlopen gegaan om zn lijf een beetje in beweging en in vorm te houden/krijgen. Ik heb echt diep respect voor zijn discipine en positiviteit.
Dus om 9 uur rijden want op zaterdag is het altijd vechten om binnen te komen en moet ik er zeker 1,5 uur voor aanvang bezoektijd staan.
Weer bedankt voor jullie oppeppende berichtjes!
Maar in dit geval ook MANPOWER (en dan bedoel ik niet het uitzendbureau)! Want ook man heeft zich weer bij elkaar geraapt en maakt er weer het beste van.
2 februari dient het hoger beroep, zn advocaat denkt 50% kans dat hij alsnog op borgtocht vrijgelaten wordt..... ben blij dat hij nu een reëele schatting maakt en ons niet weer blij maakt met een dooie mus.
Ik vertel tegen niemand irl (ook niet de kinderen) dat hij dan voor moet komen, om weer teleurstellingen te voorkomen.
Straks weer op visite, omdat hij nu alleen in een cel zit is het fijner voor hem om in de middag visite te krijgen, in de ochtend heeft hij zn 2 buitenspeeluurtjes en nu hij alleen zit zijn die uurtjes ineens erg belangrijk, dan spreekt hij tenminste nog even wat andere mensen op een dag, de overige 22 uur moet hij zich alleen zien te vermaken en dan gaat de klok nog langzamer dan normaal.
HIj heeft overigens een ijzersterke discipline, zo gaat hij overdag pertinent NIET op bed liggen en tijdens het buiten spelen is hij langzaam aan het hardlopen gegaan om zn lijf een beetje in beweging en in vorm te houden/krijgen. Ik heb echt diep respect voor zijn discipine en positiviteit.
Dus om 9 uur rijden want op zaterdag is het altijd vechten om binnen te komen en moet ik er zeker 1,5 uur voor aanvang bezoektijd staan.
Weer bedankt voor jullie oppeppende berichtjes!
