Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 23 januari 2012 om 12:15
Vannacht weer eens gruwelijk slecht geslapen. Want dat is de keerzijde van zo'n avond. Je ziet weer wat je mist. Ook al weet ik dat we zorgvuldig de pijnlijke onderwerpen gemeden hebben (achteraf eigenlijk wat we altijd gedaan hebben), het voelde weer zo vertrouwd. En dan kom je thuis en stap je weer alleen in je bed.
Maar al met al heeft het me wel een sterk gevoel gegeven dat ik dit kan doen zonder in te storten dus misschien ga ik het wel redden alleen.
@lentelove: hoe was de wandeling gistermiddag? Nog leuke mensen ontmoet?
@Soyli: Ben je nu niet blij dat er eindelijk duidelijkheid is over hoe het verder moet? Jij hebt ook heel lang in zo'n vacuum gehangen.
Pijnlijk en verdrietig blijft het, maar elke keer hoop die de grond in geboord wordt, maakt je ook kapot. Je hebt gedaan wat je kon en hij laat het uiteindelijk afweten.
Geniet van je kids en we gaan er komen.
Wij zijn sterk, wij kunnen het en wij gaan weer gelukkig worden.
Maar al met al heeft het me wel een sterk gevoel gegeven dat ik dit kan doen zonder in te storten dus misschien ga ik het wel redden alleen.
@lentelove: hoe was de wandeling gistermiddag? Nog leuke mensen ontmoet?
@Soyli: Ben je nu niet blij dat er eindelijk duidelijkheid is over hoe het verder moet? Jij hebt ook heel lang in zo'n vacuum gehangen.
Pijnlijk en verdrietig blijft het, maar elke keer hoop die de grond in geboord wordt, maakt je ook kapot. Je hebt gedaan wat je kon en hij laat het uiteindelijk afweten.
Geniet van je kids en we gaan er komen.
Wij zijn sterk, wij kunnen het en wij gaan weer gelukkig worden.
maandag 23 januari 2012 om 12:45
Wandeling was heerlijk, gezelschap... mwah... ik liep voorop met een op zijn zachtst gezegd intellectueel ongelijkwaardig persoon. Verder dan het weer en hoe vaak je wandelt ging het verhaal niet. Uiteindelijk wel even naast een jonger meisje gelopen en dat was wel gezellig. Het was in ieder geval leuker en gezelliger dan alleen wandelen, laten we het daar dan maar op houden... Toch even eruit geweest, even andere mensen gesproken. Even gewoon een van de groep zijn, zonder alle ellende waar ik in zit nu.
Ook hier slecht geslapen, hoofdpijn vanmorgen... niet fijn. Nu gaat t wel weer.
Ben jij dr ook wel weer een beetje Kunstje, na zo'n brakke nacht? Ik vind het knap dat je dit wilde. Ik zou daar meer moeite mee hebben. Ik kan het echt alleen maar zakelijk houden en dan nog moet ik mezelf elke keer inhouden om hem niet af te hakken op alles wat hij zegt. Gezellig doen is al helemaal geen optie.
Alleen in bed stappen... dat heb ik eigenlijk niet. Ja tuurlijk, doe ik ook, maar heb ik altijd gedaan. Ik moest vroeg op en hij was/is nachtbraker en kwam 3/4 uur later. Bij haar is het ineens anders allemaal... wil ie wel samen gaan slapen... want zo hoort het weet hij nou, dat wij dat niet deden was abnormaal. Moet je daar nu weer mee... Beiden nooit last van gehad, al was het meer werk om onze gezamelijke bedmomenten te plannen om het zo maar eens te zeggen. Altijd allebei tevreden mee geweest, krijg ik nu te horen dat het niet goed was.
Ook hier slecht geslapen, hoofdpijn vanmorgen... niet fijn. Nu gaat t wel weer.
Ben jij dr ook wel weer een beetje Kunstje, na zo'n brakke nacht? Ik vind het knap dat je dit wilde. Ik zou daar meer moeite mee hebben. Ik kan het echt alleen maar zakelijk houden en dan nog moet ik mezelf elke keer inhouden om hem niet af te hakken op alles wat hij zegt. Gezellig doen is al helemaal geen optie.
Alleen in bed stappen... dat heb ik eigenlijk niet. Ja tuurlijk, doe ik ook, maar heb ik altijd gedaan. Ik moest vroeg op en hij was/is nachtbraker en kwam 3/4 uur later. Bij haar is het ineens anders allemaal... wil ie wel samen gaan slapen... want zo hoort het weet hij nou, dat wij dat niet deden was abnormaal. Moet je daar nu weer mee... Beiden nooit last van gehad, al was het meer werk om onze gezamelijke bedmomenten te plannen om het zo maar eens te zeggen. Altijd allebei tevreden mee geweest, krijg ik nu te horen dat het niet goed was.
maandag 23 januari 2012 om 13:35
Toch fijn dat de wandeling aangenaam was, beter dan alleen thuis op de bank nietwaar? En misschien zit er een volgende keer iemand bij, waar je wel een klik mee hebt.
Ik ben inderdaad super brak vandaag en moet vanavond ook nog werken in mijn vrijwilligersbaantje. We zien wel hoe dat gaat.
Verder het vriendschappelijk omgaan met ex: Hoe graag ik het ook wil ontkennen, voor hem is het tussen ons over. Dat vind ik al pijnlijk en verdrietig genoeg. Ik kan daar ook niet nog ruzies bij hebben. Misschien dat dat ook wel een van de redenen is dat hij weg is, dat ik een hekel heb aan ruzie. Ik ga niet snel de confrontatie aan, aangezien ik discussies met hem altijd verlies (in elk geval er uit kom met het idee dat ik kinderachtig ben en dat het mijn schuld is). Daar werk ik aan in therapie.
De maanden november en december hebben we vnl. ruziend doorgebracht en zoals ik al zei, krijg (en neem) ik altijd de schuld van wat er gebeurd is. Dat maakte dat ik me steeds ellendiger en waardelozer ging voelen tot een absoluut dieptepunt op 1 januari. Toen heb ik de knop proberen om te zetten en de situatie te accepteren zoals die is. Gisteravond was misschien iets te veel van het goede, maar zolang we in alle rede kunnen praten over de kinderen en de financien kunnen we dat beter oplossen.
Misschien leef ik wel compleet in ontkenning en komt de woede vandaag of morgen gigantisch terug. Ik weet het niet.
Van de ene kant voel ik me heel sterk omdat ik het zo kan aanpakken en van de andere kant denk ik gewoon dat ik een heel laffe aanpak heb en hem niet voldoende ter verantwoording roep.
Maar zoals in de relatietherapie al bleek, vindt hij dat hij niets fout heeft gedaan en dat hem niets te verwijten valt. Hij heeft zichzelf zo ingeprent dat het allemaal aan mij ligt, daar valt niet meer over te praten en dat doe ik dan ook maar niet. Sterk of laf? Ik weet het niet, maar ik doe ook maar wat mijn gevoel me ingeeft.
Ik ben inderdaad super brak vandaag en moet vanavond ook nog werken in mijn vrijwilligersbaantje. We zien wel hoe dat gaat.
Verder het vriendschappelijk omgaan met ex: Hoe graag ik het ook wil ontkennen, voor hem is het tussen ons over. Dat vind ik al pijnlijk en verdrietig genoeg. Ik kan daar ook niet nog ruzies bij hebben. Misschien dat dat ook wel een van de redenen is dat hij weg is, dat ik een hekel heb aan ruzie. Ik ga niet snel de confrontatie aan, aangezien ik discussies met hem altijd verlies (in elk geval er uit kom met het idee dat ik kinderachtig ben en dat het mijn schuld is). Daar werk ik aan in therapie.
De maanden november en december hebben we vnl. ruziend doorgebracht en zoals ik al zei, krijg (en neem) ik altijd de schuld van wat er gebeurd is. Dat maakte dat ik me steeds ellendiger en waardelozer ging voelen tot een absoluut dieptepunt op 1 januari. Toen heb ik de knop proberen om te zetten en de situatie te accepteren zoals die is. Gisteravond was misschien iets te veel van het goede, maar zolang we in alle rede kunnen praten over de kinderen en de financien kunnen we dat beter oplossen.
Misschien leef ik wel compleet in ontkenning en komt de woede vandaag of morgen gigantisch terug. Ik weet het niet.
Van de ene kant voel ik me heel sterk omdat ik het zo kan aanpakken en van de andere kant denk ik gewoon dat ik een heel laffe aanpak heb en hem niet voldoende ter verantwoording roep.
Maar zoals in de relatietherapie al bleek, vindt hij dat hij niets fout heeft gedaan en dat hem niets te verwijten valt. Hij heeft zichzelf zo ingeprent dat het allemaal aan mij ligt, daar valt niet meer over te praten en dat doe ik dan ook maar niet. Sterk of laf? Ik weet het niet, maar ik doe ook maar wat mijn gevoel me ingeeft.
maandag 23 januari 2012 om 14:54
STERK! Laat hem maar niet meer denken dat je nog om hem geeft. Ga geen discussies meer aan waarbij hij je in een hoek krijgt geduwd. Sta erboven, vecht voor jezelf en je nieuwe leven en niet meer voor hem!
Hier ook een heel verbaal sterke ex. Alleen op dit gebied niet... Er is voor het eerst een onderwerp waarbij ik op alle fronten gelijk heb en krijg. Mij valt niets te verwijten, hem alles en dat geeft hij ook toe. Ben ik aan de andere kant ook net zo goed mee bedankt natuurlijk, want deze grote liefde is het hem allemaal waard dus...
Maar goed, je zou denken dat ik dan niet met dezelfde vragen als jullie zou zitten (waarom, wat heb ik verkeerd gedaan, wat moet ik de volgende keer anders doen), maar die heb ik net zo goed als jullie. Ook lastig... echt een goede harmonieuze, open liefdevolle relatie, zonder enig wolkje aan de hemel... en dan ook zo ineens over omdat hij toch ineens zo verliefd kan blijken te worden en dat op mij nooit in deze mate is geweest (logisch... als twee singles vlieg je er anders in dan in zo'n verboden avontuur)...
Pff.... ook hier blijf ik soms malen... thanX for listening...
Hier ook een heel verbaal sterke ex. Alleen op dit gebied niet... Er is voor het eerst een onderwerp waarbij ik op alle fronten gelijk heb en krijg. Mij valt niets te verwijten, hem alles en dat geeft hij ook toe. Ben ik aan de andere kant ook net zo goed mee bedankt natuurlijk, want deze grote liefde is het hem allemaal waard dus...
Maar goed, je zou denken dat ik dan niet met dezelfde vragen als jullie zou zitten (waarom, wat heb ik verkeerd gedaan, wat moet ik de volgende keer anders doen), maar die heb ik net zo goed als jullie. Ook lastig... echt een goede harmonieuze, open liefdevolle relatie, zonder enig wolkje aan de hemel... en dan ook zo ineens over omdat hij toch ineens zo verliefd kan blijken te worden en dat op mij nooit in deze mate is geweest (logisch... als twee singles vlieg je er anders in dan in zo'n verboden avontuur)...
Pff.... ook hier blijf ik soms malen... thanX for listening...
maandag 23 januari 2012 om 16:16
oh, die excuses die alle vreemdgangers kunnen bedenken. Ze zijn hier allemaal al een keer voorbijgekomen in dit forum. Toch is het prettig te weten dat hij toegeeft dat hij fout zit en jij niet. Ex doet hier heel aardig en zegt nog veel van mij te houden, maar ik kan hem niet gelukkig maken. Pfff, 27 jaar was het genoeg en toen zij kwam in een keer niet meer. Het is wel pijnlijk dat hij alle "schuld" bij mij legt, maar ik denk dat hij het anders voor zichzelf niet kan rechtbreien.
Uiteraard zitten we allemaal met dezelfde vragen: wat heb ik verkeerd gedaan, moet ik het volgende keer anders doen etc.
Maar zoals Gijs al eerder zei, als dat chemische stofje vrijkomt valt er geen eer meer aan te behalen. Ik weet niet hoe oud jouw man was, maar de mijne is 47 en heeft duidelijk last van een midlifecrisis. En daar hoort dan blijkbaar ook een nieuwe relatie bij. Hij heeft voor mij niet veel relaties gehad, dus hij zal wel denken dat hij iets gemist heeft, wat hij nog moet inhalen. En als er dan een vrouw op je pad komt die alles voor je wil doen en je weer begeerd laat voelen (terwijl dat in een langdurige relatie misschien wat afgezwakt is) is het gebeurd!! Niets meer aan te doen, alleen nog je wonden likken en verder gaan.
Uiteraard zitten we allemaal met dezelfde vragen: wat heb ik verkeerd gedaan, moet ik het volgende keer anders doen etc.
Maar zoals Gijs al eerder zei, als dat chemische stofje vrijkomt valt er geen eer meer aan te behalen. Ik weet niet hoe oud jouw man was, maar de mijne is 47 en heeft duidelijk last van een midlifecrisis. En daar hoort dan blijkbaar ook een nieuwe relatie bij. Hij heeft voor mij niet veel relaties gehad, dus hij zal wel denken dat hij iets gemist heeft, wat hij nog moet inhalen. En als er dan een vrouw op je pad komt die alles voor je wil doen en je weer begeerd laat voelen (terwijl dat in een langdurige relatie misschien wat afgezwakt is) is het gebeurd!! Niets meer aan te doen, alleen nog je wonden likken en verder gaan.
maandag 23 januari 2012 om 22:34
Ha... de mijne... 47 bijna 48... en wil dat zeker niet weten. Ben zelf 37, zij bijna 36...
De reden dat ie de schuld bij jou legt? Natuurlijk heb je als vreemdganger niet echt het lekkerste verhaal om te vertellen. Hij probeert zijn hachje voor zichzelf te redden, voor zijn EIGEN gevoel. Dat hij jou daarmee nog eens extra hard onderuit schoffelt, daar heeft hij geen boodschap aan. En het ergste: hij gelooft ook nog eens in zijn eigen verhaal... dus daarom is hij verbaal ook zo sterk tegen je. Dit heeft hij allemaal de afgelopen tijd bedacht en hij is er zelf in gaan geloven. Belangrijkste is dat JIJ er NIET in gelooft en in jezelf blijft geloven! Het zegt namelijk helemaal niks over jou en alles over hem. Beter kwijt dan rijk zo'n man, echt waar...
Mijn ex zegt trouwens ook nog veel van mij te houden. Verscheurd te worden door mijn verdriet, er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan mij denkt en twijfelt of hij de juiste keuze heeft gemaakt. Ik heb hem gezegd dat hij die twijfel net zo goed niet kan hebben, de keuze is gemaakt en er is geen weg meer terug. Hij moet nu maar voor haar gaan...
Misschien komt hij er later achter dat de keuze fout was, maar dan weet hij het wel. Hij kon niet leven met het feit dat hij nu niet voor zijn gevoel zou gaan, beter achteraf een verkeerde keuze, maar het wel weten, dan door met mij en het zijn leven met zich mee dragen dat hij haar "zijn grote liefde" heeft laten lopen... Zijn eigen "Bridges of madison county"...
De reden dat ie de schuld bij jou legt? Natuurlijk heb je als vreemdganger niet echt het lekkerste verhaal om te vertellen. Hij probeert zijn hachje voor zichzelf te redden, voor zijn EIGEN gevoel. Dat hij jou daarmee nog eens extra hard onderuit schoffelt, daar heeft hij geen boodschap aan. En het ergste: hij gelooft ook nog eens in zijn eigen verhaal... dus daarom is hij verbaal ook zo sterk tegen je. Dit heeft hij allemaal de afgelopen tijd bedacht en hij is er zelf in gaan geloven. Belangrijkste is dat JIJ er NIET in gelooft en in jezelf blijft geloven! Het zegt namelijk helemaal niks over jou en alles over hem. Beter kwijt dan rijk zo'n man, echt waar...
Mijn ex zegt trouwens ook nog veel van mij te houden. Verscheurd te worden door mijn verdriet, er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan mij denkt en twijfelt of hij de juiste keuze heeft gemaakt. Ik heb hem gezegd dat hij die twijfel net zo goed niet kan hebben, de keuze is gemaakt en er is geen weg meer terug. Hij moet nu maar voor haar gaan...
Misschien komt hij er later achter dat de keuze fout was, maar dan weet hij het wel. Hij kon niet leven met het feit dat hij nu niet voor zijn gevoel zou gaan, beter achteraf een verkeerde keuze, maar het wel weten, dan door met mij en het zijn leven met zich mee dragen dat hij haar "zijn grote liefde" heeft laten lopen... Zijn eigen "Bridges of madison county"...
maandag 23 januari 2012 om 23:25
quote:Lentelove schreef op 23 januari 2012 @ 22:34:
Ha... de mijne... 47 bijna 48... en wil dat zeker niet weten. Ben zelf 37, zij bijna 36...
De reden dat ie de schuld bij jou legt? Natuurlijk heb je als vreemdganger niet echt het lekkerste verhaal om te vertellen. Hij probeert zijn hachje voor zichzelf te redden, voor zijn EIGEN gevoel. Dat hij jou daarmee nog eens extra hard onderuit schoffelt, daar heeft hij geen boodschap aan. En het ergste: hij gelooft ook nog eens in zijn eigen verhaal... dus daarom is hij verbaal ook zo sterk tegen je. Dit heeft hij allemaal de afgelopen tijd bedacht en hij is er zelf in gaan geloven. Belangrijkste is dat JIJ er NIET in gelooft en in jezelf blijft geloven! Het zegt namelijk helemaal niks over jou en alles over hem. Beter kwijt dan rijk zo'n man, echt waar...
Ik weet het met mijn verstand wel, maar ik mis hem zo of misschien wel het feit dat er iemand voor me is. Ik voel me zo alleen momenteel. Kinderen, familie en vrienden zijn toch niet hetzelfde. En ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik ooit nog iemand vertrouw in dat opzicht. Als je na 27 jaar zo weggegooid wordt, doet dat wel iets met je zelfvertrouwen.
Mijn ex zegt trouwens ook nog veel van mij te houden. Verscheurd te worden door mijn verdriet, er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan mij denkt en twijfelt of hij de juiste keuze heeft gemaakt. Ik heb hem gezegd dat hij die twijfel net zo goed niet kan hebben, de keuze is gemaakt en er is geen weg meer terug. Hij moet nu maar voor haar gaan...
Misschien komt hij er later achter dat de keuze fout was, maar dan weet hij het wel. Hij kon niet leven met het feit dat hij nu niet voor zijn gevoel zou gaan, beter achteraf een verkeerde keuze, maar het wel weten, dan door met mij en het zijn leven met zich mee dragen dat hij haar "zijn grote liefde" heeft laten lopen... Zijn eigen "Bridges of madison county"...
Ja, dat is dezelfde blah, blah, blah. Ze denken alleen aan zichzelf en niet aan wat ze kapotmaken.
Ik weet het allemaal, maar de pijn en het verdriet blijven en de vraag waarom? Was ik na al die jaren niet meer de moeite waard om voor te vechten? Dom, ik weet het maar gedachten laten zich niet altijd dwingen.
Ha... de mijne... 47 bijna 48... en wil dat zeker niet weten. Ben zelf 37, zij bijna 36...
De reden dat ie de schuld bij jou legt? Natuurlijk heb je als vreemdganger niet echt het lekkerste verhaal om te vertellen. Hij probeert zijn hachje voor zichzelf te redden, voor zijn EIGEN gevoel. Dat hij jou daarmee nog eens extra hard onderuit schoffelt, daar heeft hij geen boodschap aan. En het ergste: hij gelooft ook nog eens in zijn eigen verhaal... dus daarom is hij verbaal ook zo sterk tegen je. Dit heeft hij allemaal de afgelopen tijd bedacht en hij is er zelf in gaan geloven. Belangrijkste is dat JIJ er NIET in gelooft en in jezelf blijft geloven! Het zegt namelijk helemaal niks over jou en alles over hem. Beter kwijt dan rijk zo'n man, echt waar...
Ik weet het met mijn verstand wel, maar ik mis hem zo of misschien wel het feit dat er iemand voor me is. Ik voel me zo alleen momenteel. Kinderen, familie en vrienden zijn toch niet hetzelfde. En ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik ooit nog iemand vertrouw in dat opzicht. Als je na 27 jaar zo weggegooid wordt, doet dat wel iets met je zelfvertrouwen.
Mijn ex zegt trouwens ook nog veel van mij te houden. Verscheurd te worden door mijn verdriet, er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan mij denkt en twijfelt of hij de juiste keuze heeft gemaakt. Ik heb hem gezegd dat hij die twijfel net zo goed niet kan hebben, de keuze is gemaakt en er is geen weg meer terug. Hij moet nu maar voor haar gaan...
Misschien komt hij er later achter dat de keuze fout was, maar dan weet hij het wel. Hij kon niet leven met het feit dat hij nu niet voor zijn gevoel zou gaan, beter achteraf een verkeerde keuze, maar het wel weten, dan door met mij en het zijn leven met zich mee dragen dat hij haar "zijn grote liefde" heeft laten lopen... Zijn eigen "Bridges of madison county"...
Ja, dat is dezelfde blah, blah, blah. Ze denken alleen aan zichzelf en niet aan wat ze kapotmaken.
Ik weet het allemaal, maar de pijn en het verdriet blijven en de vraag waarom? Was ik na al die jaren niet meer de moeite waard om voor te vechten? Dom, ik weet het maar gedachten laten zich niet altijd dwingen.
dinsdag 24 januari 2012 om 14:06
Probeer er alleen niet zo in te gaan hangen Kunstje. In die negatieve gedachtes. Natuurlijk ben je hier het slachtoffer van de situatie. Het is alleen de kunst (Kunstje) om de slachtofferrol niet zo te koesteren en erin te blijven zitten. Je gaat jezelf er alleen maar rotter en zieliger door voelen en je hele gevoel en handelen bij hem leggen. Was ik dan niet meer de moeite waard om voor te vechten? Deze loser wilde niet vechten, wilde zich mee laten slepen in de aandacht van een ander, durfde niet de confrontatie met jou en zichzelf aan te gaan, heeft er zichzelf mooi uit willen draaien en jou de zwarte piet door willen spelen. HIJ is niet meer de moeite waard, JIJ wel!
dinsdag 24 januari 2012 om 16:22
Niet blijven hangen in de situatie.
Ga door met je leven.
Steek geen energie meer in 'hem en haar' maar in jezelf en de kinderen.
Laat los.
Accepteer.
Kijk vooruit, en niet meer achteruit.
Het kan alleen maar beter worden.
Je bent meer waard dan een leugenaar / vreemdganger.
Jij verdient iemand die 100% voor je gaat.
Schop onder je kont, úit de slachtofferrol!
Straks gaat de zon voor jou ook weer schijnen.
Allemaal goede tips van iedereen maar WAAROM KAN IK DAN NIET LOSLATEN? Pijnig ik mezelf iedere minuut van de dag met beelden van 'hem en haar'? Doet het zo vreselijk veel pijn dat ik 'opeens' geen onderdeel van zijn leven meer ben?
Voor mijn gevoel zijn ex en ik nog steeds één. Afspraak = afspraak! We hebben elkaar dingen beloofd, in goede en in slechte tijden. Waarom. Waarom loopt hij daar dan van weg??
Godsamme wanneer kom ik nou eens van hem los. Doet het me niets meer als ik hoor dat ze hand in hand fietsen. Word ik niet gek bij het idee dat hij met haar wel gelukkig wordt. Gék word ik van mezelf!!
Ga door met je leven.
Steek geen energie meer in 'hem en haar' maar in jezelf en de kinderen.
Laat los.
Accepteer.
Kijk vooruit, en niet meer achteruit.
Het kan alleen maar beter worden.
Je bent meer waard dan een leugenaar / vreemdganger.
Jij verdient iemand die 100% voor je gaat.
Schop onder je kont, úit de slachtofferrol!
Straks gaat de zon voor jou ook weer schijnen.
Allemaal goede tips van iedereen maar WAAROM KAN IK DAN NIET LOSLATEN? Pijnig ik mezelf iedere minuut van de dag met beelden van 'hem en haar'? Doet het zo vreselijk veel pijn dat ik 'opeens' geen onderdeel van zijn leven meer ben?
Voor mijn gevoel zijn ex en ik nog steeds één. Afspraak = afspraak! We hebben elkaar dingen beloofd, in goede en in slechte tijden. Waarom. Waarom loopt hij daar dan van weg??
Godsamme wanneer kom ik nou eens van hem los. Doet het me niets meer als ik hoor dat ze hand in hand fietsen. Word ik niet gek bij het idee dat hij met haar wel gelukkig wordt. Gék word ik van mezelf!!
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 24 januari 2012 om 21:40
Pfft. hier dendert de klap dat ex gaat trouwen met iemand die hij net kent (anderen zouden dit een prille relatie noemen) en dus ook voor haar kinderen gaat zorgen toch nog wel even door. Niet dat ik hem nog wil, maar het is alsof iedereen nu gaat trouwen. Zelfs de minderjarige neef van een collega. Ik weet dat het een fase is en dat dit ook weer went en er ergere dingen in het leven zijn, maar het stopt niet met die man. Ik verwacht volgende week ofzo te horen dat zijn aanstaande zwanger is. Net als ik denk dat alles in rustiger vaarwater komt, komt er telkens zo'n enorme dreun.
Ook dit gaat weer voorbij, I know. Maar pfft, hij is gewoon vrolijk verder gegaan met leven en ik ben door een hel gegaan en heb nog steeds last van hem (krijg nare mailtjes mbt kind) en maak me alleen maar zorgen om mijn kind in relatie tot hem. Geef mijn portie maar aan fikkie.
Ook dit gaat weer voorbij, I know. Maar pfft, hij is gewoon vrolijk verder gegaan met leven en ik ben door een hel gegaan en heb nog steeds last van hem (krijg nare mailtjes mbt kind) en maak me alleen maar zorgen om mijn kind in relatie tot hem. Geef mijn portie maar aan fikkie.
dinsdag 24 januari 2012 om 22:17
Leef met je mee Marabloem. Ik kan me voorstellen dat het pijn doet. Die kerel slaat echt alles.
@Soyli, je omschrijft mijn gevoelens ook heel duidelijk.
En hier lijkt het ook of de hele wereld bestaat uit gelukkige stelletjes. Vandaag naar school geweest en dan hebben ze het daar allemaal over vakanties die geboekt zijn en hoe ze zich verheugen om weg te gaan met hun echtgenoot. Gewoon het feit dat ze over hun echtgenoot praten is me momenteel eigenlijk al te veel.
Het lijkt wel of ik vandaag weer niet kan stoppen met huilen. Ben al de hele avond bezig en het is voorlopig nog niet over.
Bah, life sucks!
@Soyli, je omschrijft mijn gevoelens ook heel duidelijk.
En hier lijkt het ook of de hele wereld bestaat uit gelukkige stelletjes. Vandaag naar school geweest en dan hebben ze het daar allemaal over vakanties die geboekt zijn en hoe ze zich verheugen om weg te gaan met hun echtgenoot. Gewoon het feit dat ze over hun echtgenoot praten is me momenteel eigenlijk al te veel.
Het lijkt wel of ik vandaag weer niet kan stoppen met huilen. Ben al de hele avond bezig en het is voorlopig nog niet over.
Bah, life sucks!
dinsdag 24 januari 2012 om 22:31
Sterkte Kunstje, Marahbloem en Soyli...
Ook ik voel me alleen nu. Vandaag gewerkt, gesport, bezig geweest en hier thuis komt de klap van het alleen zijn weer tien keer zo hard aan. Ik ben gewoon niet zo goed meer in alleen zijn...
Belinda heb jij al nieuws over je baan? Zou toch begin van deze week zijn?
Soyli... ook ik hang hier de hele tijd tegenaan... het is zo moeilijk te accepteren dat hij zo happy met haar een nieuw leven start? Hij was toch MIJN maatje?
Ga een poging doen te slapen...Hopelijk lukt dat...
Hopelijk jullie ook, dan is er weer een dag voorbij... weer een dag eroverheen gegaan dat het steeds een beetje makkelijker te aanvaarden wordt. Tijd heelt alle wonden, toch?
Ook ik voel me alleen nu. Vandaag gewerkt, gesport, bezig geweest en hier thuis komt de klap van het alleen zijn weer tien keer zo hard aan. Ik ben gewoon niet zo goed meer in alleen zijn...
Belinda heb jij al nieuws over je baan? Zou toch begin van deze week zijn?
Soyli... ook ik hang hier de hele tijd tegenaan... het is zo moeilijk te accepteren dat hij zo happy met haar een nieuw leven start? Hij was toch MIJN maatje?
Ga een poging doen te slapen...Hopelijk lukt dat...
Hopelijk jullie ook, dan is er weer een dag voorbij... weer een dag eroverheen gegaan dat het steeds een beetje makkelijker te aanvaarden wordt. Tijd heelt alle wonden, toch?
dinsdag 24 januari 2012 om 23:37
woensdag 25 januari 2012 om 00:59
Het is voor mijn gevoel gewoon niet eerlijk. Hij is gelukkig met mevrouwtje Wijdbeens en ik zit hier in mijn eentje verdrietig te zijn. Hij heeft mij in de steek gelaten en is ook nog eens gelukkig (behoudens enig schuldgevoel naar mij toe) en ik zit hier diep ongelukkig. Dat klinkt wel heel zielig en pathetisch, maar zo voel ik het toch. Net alsof weglopen voor problemen beloond wordt en trouw en liefde afgestraft wordt. Terwijl als hij me belt ik elke keer het idee krijg dat dit ook niet is wat hij wil. En dan brandt dat sprankje hoop weer. Hoelang laat ik me nog misleiden? Wanneer dringt het tot mijn botte hoofd door dat het over en uit is? Hij heeft me laten stikken en dat pik ik toch zeker niet?
Vandaag was gewoon mijn dag niet, hoop morgen beter!
Vandaag was gewoon mijn dag niet, hoop morgen beter!
woensdag 25 januari 2012 om 08:47
hallo allemaal,tis allemaal niet eerlijk wat er gebeurd,of je nou in de steek wordt gelaten voor een ander of dat je vriend in eens ze biezen pakt en nu hij weg is geeft ie je van alles de schuld wanneer het niet gaat zoals hij het wil.'
ik heb beide meegemaakt en het is echt zwaar.
twijfel aan mezelf,ben ik zo'n vervelend mens om mee samen te leven??
nee ,zeggen deskundigen,na gesprekken is gebleken dat ik juist te veel geaccepteerd en me zelf te veel aangepast .....
dus ,de enige twijfel die je kunt hebben is dat je had moeten twijfelen aan je relatie.
en achteraf,in beide gevallen was ik niet happy uiteindelijk.zeker in de eerste werd ik overlopen door mijn ex man. in de de laatste relatie werd in niet toegelaten.letterlijk en figuurlij niet.zag dit wel maar dacht t wordt wel beter,ik hield zo veel van de man.
en nu,het gaat gewoon niet goed met mij, contact met ex man is uiteindelijk goed gekomen(de vreemdganger,meiden er is dus hoop dat je het uiteindelijk een plekje gaat geven....)maar ex vriend geeft mij op dit moment overal de schuld van,als we elkaar spreken (face to face)geeft hij mij het gevoel dat hij me haat,kijkt me niet aan en legt al zijn problemen bij mij neer.....dat is ook pijnlijk hoor!
terwijl hij tegen andere zegt dat hij zo'n zorgen om me heeft.....
als ik tegen hem zeg dat hij mij dit gevoel geef ,zegt ie"daar kan ik niks aan doen,dat is jou gevoel"...ipv de spiegel voor tehouden en zich af te vragen hoe dat komt en of je dat kunt veranderen.
straks maar weer naar huisarts want mn gezondheid begint er onder te lijden....hartkloppingen,moeite met ademen.slecht slapen dus inmiddels uitgeput,zenuwachtig etc etc...
ook ik zou wel heel lang wilen slapen en weer helemaal happy wakker woren...ik herken alles zo...
maar ,we moeten elkaar niet de put inpraten en er voor gaan ,zet um op allemaal .......er komen echt betere tijden
ik heb beide meegemaakt en het is echt zwaar.
twijfel aan mezelf,ben ik zo'n vervelend mens om mee samen te leven??
nee ,zeggen deskundigen,na gesprekken is gebleken dat ik juist te veel geaccepteerd en me zelf te veel aangepast .....
dus ,de enige twijfel die je kunt hebben is dat je had moeten twijfelen aan je relatie.
en achteraf,in beide gevallen was ik niet happy uiteindelijk.zeker in de eerste werd ik overlopen door mijn ex man. in de de laatste relatie werd in niet toegelaten.letterlijk en figuurlij niet.zag dit wel maar dacht t wordt wel beter,ik hield zo veel van de man.
en nu,het gaat gewoon niet goed met mij, contact met ex man is uiteindelijk goed gekomen(de vreemdganger,meiden er is dus hoop dat je het uiteindelijk een plekje gaat geven....)maar ex vriend geeft mij op dit moment overal de schuld van,als we elkaar spreken (face to face)geeft hij mij het gevoel dat hij me haat,kijkt me niet aan en legt al zijn problemen bij mij neer.....dat is ook pijnlijk hoor!
terwijl hij tegen andere zegt dat hij zo'n zorgen om me heeft.....
als ik tegen hem zeg dat hij mij dit gevoel geef ,zegt ie"daar kan ik niks aan doen,dat is jou gevoel"...ipv de spiegel voor tehouden en zich af te vragen hoe dat komt en of je dat kunt veranderen.
straks maar weer naar huisarts want mn gezondheid begint er onder te lijden....hartkloppingen,moeite met ademen.slecht slapen dus inmiddels uitgeput,zenuwachtig etc etc...
ook ik zou wel heel lang wilen slapen en weer helemaal happy wakker woren...ik herken alles zo...
maar ,we moeten elkaar niet de put inpraten en er voor gaan ,zet um op allemaal .......er komen echt betere tijden
zonder tegenslag is er geen overwinning
woensdag 25 januari 2012 om 09:02
Dat is toch ook flink abnormaal gedrag Habithere om iemand niet aan te kijken pfff, absurd.
Daar moet je toch echt boven staan dat hij alle sores bij jou legt, dat is een onmogelijkheid van hem om een beetje zelfperceptie uit te voeren. Kom op, laat je niet gek maken. Gun hem dat gewoonweg niet. Hij manipuleert je.
Echt lieve dames, de beste wraak is afstand nemen en zelf weer gelukkig worden.
Probeer die man uit je systeem te halen en ja, dat duurt lang maar probeer de energie met name in jezelf te stoppen.
Bij veel piekeren geeft men wel een piekertijd, per dag mag je een half uur je 'helemaal lam denken' maar de rest van de dag zou je jezelf tot de orde moeten roepen.
Ik herken die huilbuien, absoluut, maar kijk uit dat het geen pathalogische rouw wordt dus dat je dit onbewust aangrijpt om andere issues in je leven niet aan te pakken.
Maar trek voor rouw minstens van een jaar uit.
Kunstje, zou het jou helpen om afleiding te vinden in het zoeken van andere contacten of heb je deze en hou je die af.
Daar moet je toch echt boven staan dat hij alle sores bij jou legt, dat is een onmogelijkheid van hem om een beetje zelfperceptie uit te voeren. Kom op, laat je niet gek maken. Gun hem dat gewoonweg niet. Hij manipuleert je.
Echt lieve dames, de beste wraak is afstand nemen en zelf weer gelukkig worden.
Probeer die man uit je systeem te halen en ja, dat duurt lang maar probeer de energie met name in jezelf te stoppen.
Bij veel piekeren geeft men wel een piekertijd, per dag mag je een half uur je 'helemaal lam denken' maar de rest van de dag zou je jezelf tot de orde moeten roepen.
Ik herken die huilbuien, absoluut, maar kijk uit dat het geen pathalogische rouw wordt dus dat je dit onbewust aangrijpt om andere issues in je leven niet aan te pakken.
Maar trek voor rouw minstens van een jaar uit.
Kunstje, zou het jou helpen om afleiding te vinden in het zoeken van andere contacten of heb je deze en hou je die af.
woensdag 25 januari 2012 om 10:05
Tjonge dames wat een gedoe allemaal weer. Hier is het ook niet koek en ei. Hij loopt op het moment met een blauw oog rond.. Sorry ben niet geweldadig, maar ik kon mijn woede niet inhouden... En ik baal er ook nog van... Hij zegt mij absoluut niet kwijt te willen, maar staan wel weer smsjes aan een ander in tel.. een escortwijf. Ik heb hem de tel naar zijn kop gesmeten, en zodoende een blauw oog..Sorry voor mijn uitdrukkingen. Ik kan er niet mee leven. Waarom geef ik nog om zon droeftoeter.. en een huis is ook nog niet zo gauw geregelt. bah bah bah, was ik maar alleen... Komen mijn schoonouders gister in een grafstemming op bezoek.. Doen alsof ik nu ineens de ideale schoondochter ben bla bla bla.. ben zo weggelopen en heb ze laten zitten met hem.. ben je ineens de held in deze situatie.. Nou er zijn alleen maar verliezers hier... Ik heb het moeilijk. Ik heb hem gezegt dat ik hier niet mee kan leven. Hoe gek ik ook op hem ben (ik weet het.. nog steeds gevoelens..) ik kan niet leven met het feit dat er gsmst wordt naar andere wijven... Maakt niet uit of der mee afgesproken word of niet.. Hij heeft een probleem.. is verslaafd aan dat gedrag... Ik wil wel helpen, maar kan het niet.. ik kan dit niet!! En het doet mij pijn..
woensdag 25 januari 2012 om 10:15
@ campari ja zeg dat al maanden.. Ik zie de tweestrijd bij hem.. en dat maakt het moeilijk. Ik weet dat hij om mij en de kids geeft.. Ik zie het en voel het.. Maar ik kan niet met al het andere leven...Ik kan hem niet helpen hierin.. Maar ik kan ook niet wachten tot het eindelijk over is.. Ik ga mij inschrijven voor een huis.. ben al aan het rondmailen enz. ik zeg niet dat alles over is, maar ik kan beter uit zijn buurt zijn en mijzelf op orde krijgen.. rust voor mij en kids.. Misschien dat hij dan harder zijn best doet..
woensdag 25 januari 2012 om 10:33
quote:Soyli schreef op 22 januari 2012 @ 20:09:
Heb hem vandaag nog laten weten dat ik nog steeds open sta voor een toekomst samen..
Wat een bevreemdende, en niet-congruente zin typ je daar ineens, Niet dat je dat niet mag willen hoor, en helemaal niet gek dat zo'n gedachte of gevoel bij je opkomt. Maar waar ik je op wil wijzen is dat hij zo totaal niet klopt met de rest. Lees zelf maar eens terug, hij valt zo ineens boem je netvlies op, uit het niks.
Is hij wel waar, vraag ik me daarom af. Klopt het wel echt, dat je dat wil?
Heb hem vandaag nog laten weten dat ik nog steeds open sta voor een toekomst samen..
Wat een bevreemdende, en niet-congruente zin typ je daar ineens, Niet dat je dat niet mag willen hoor, en helemaal niet gek dat zo'n gedachte of gevoel bij je opkomt. Maar waar ik je op wil wijzen is dat hij zo totaal niet klopt met de rest. Lees zelf maar eens terug, hij valt zo ineens boem je netvlies op, uit het niks.
Is hij wel waar, vraag ik me daarom af. Klopt het wel echt, dat je dat wil?
Ben je nou helemaal uit je Snuggie gepleurt?
woensdag 25 januari 2012 om 11:39
Soyli, wanneer wordt het je duidelijk dat je geen deurmat bent. Je hebt topics hierover geopend, hier heb je dingen geschreven en dan nog steeds je man terug willen?
Echt, nogmaals waar is jouw zelfbeeld, trots en doorzettingsvermogen?
Jouw man lacht zich misschien rot dat hij dit allemaal kan flikken en dat er altijd een thuisbasis is omdat zijn vrouw het niet durft om voor zichzelf te kiezen. Hij heeft hemel op aarde en jij?
Ik kan hier werkelijk waar geen greintje sympathievoor jou opbrengen. Je blijft een droom najagen die tenkoste van jezelf en je kinderen gaat. Wat krijgen de kinderen als voorbeeld mee denk je?
Vrouw, denk eens na over therapie voor jezelf want dit slaat nergens op.
Lees je posts inderdaad maar eens terug en laat alles goed tot je doordringen.
Echt, nogmaals waar is jouw zelfbeeld, trots en doorzettingsvermogen?
Jouw man lacht zich misschien rot dat hij dit allemaal kan flikken en dat er altijd een thuisbasis is omdat zijn vrouw het niet durft om voor zichzelf te kiezen. Hij heeft hemel op aarde en jij?
Ik kan hier werkelijk waar geen greintje sympathievoor jou opbrengen. Je blijft een droom najagen die tenkoste van jezelf en je kinderen gaat. Wat krijgen de kinderen als voorbeeld mee denk je?
Vrouw, denk eens na over therapie voor jezelf want dit slaat nergens op.
Lees je posts inderdaad maar eens terug en laat alles goed tot je doordringen.
