De Boze Vrouw

Oh NAstik!

Nastik , waarom zoek je niet prof. hulp hierbij? Als ik ook lees hoe druk je leven is kan ik mij voorstellen dat je het niet trekt. Zeker ook omdat je man zovaak van huis is en jij het alleen moet doen.

Deels herkenbaar. Er zijn dingen die er heel makkelijk voor zorgen dat je even tijd voor jezelf hebt.

Wat ik vaak doe is eten koken, vriend zoekt het maar uit met L, keukendeur dicht en iPod op standje hard.

Dat is even opladen voor mij, zou jou dat helpen?



Kan jullie dochter een weekend uit logeren? Korte termijn oplossing, maar dat geeft even lucht.



Verder een

quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 14:29:



Ik zit al een tijdje tegen een soort van overspannenheid aan.



Volgens mij zit je er al een tijdje overheen.







Tijd om om hulp te vragen. Zeg dat je het niet meer trekt en dat het zo niet verder kan. De wereld draait ook door zonder dat jij hem aanstuurt. Als jij 'nee' zegt, weten mensen vreemd genoeg altijd een andere oplossing voor het onoplosbare probleem te vinden.



Ik raad je aan naar je huisarts te gaan en om professionele hulp te vragen. Het is lastig hier alleen uit te komen.

Ach nastik toch!



Is het mogelijk om iemand te vinden die samen met jou voor je paarden wil zorgen? Ik weet dat het tegenwoordig best tegen valt om iemand te vinden, maar het is voor jou nu echt geen doen om 15 km te fietsen als het je zo boven je hoofd groeit.

Ach Nastik, volgens mij zit het je niet mee, en duurt dat al te lang. Dat overspannen zijn zou zomaar kunnen, en dan kun jij en kunnen jullie samen wel wat hulp gebrui,en. Heb je een netwerk waar je op terug kunt vallen. Familie, vrienden, wie dan ook? Ga anders eens naar de huisarts, misschien weer die waarmee je kunt beginnen.....

En idd hulp zoeken! Bij mij kwam er ADHD uit.

En ik me maar afvragen wat ik toch in godesnaam verkeerd deed.

Ik zou inderdaad hulp zoeken, zeker omdat je tegen je (opvang) honden schreeuwt en ze bang voor je zijn, dat moet je niet willen

quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 14:29:

Al doet mijn voorkomen op Viva nog weleens anders vermoeden, ik ben een Boze Vrouw.



Ik ben bang dat mensen, en dan vooral de mensen die mij lief zijn zoals man en dochter mij niet anders gaan herinneren.



Ik zit al een tijdje tegen een soort van overspannenheid aan. Het lukt niet om een baan te vinden die te combineren is met onze gezinsvorm, er zijn geldproblemen, het botert met vlagen niet meer tussen Manlief en mij.



Ik snauw mijn kind af, kan niks meer hebben omdat mijn hoofd zo vol zit, seks of genegenheid met mijn man zit er niet meer in ook naar hem kan ik me nog maar moeilijk positief uiten, ik schreeuw tegen mijn dieren. Het liefst zou ik de hele dag op bed liggen, hopend dat al het gezeik gewoon eens opgelost zou zijn.



Ik heb ontzettend weinig tijd voor mijzelf. Voel me ook al lang niet meer de moeite waard. Ik ben uitgeblust. Mijn geestestoestand schemert al maanden tussen een soort Superhyperactiviteit en een Zwevende Vermoeide en Depressieve Toestand. Ik ontplof om alles en lijk niet meer normaal te kunnen communiceren.



Alles om mij heen loopt op zijn tenen. De honden zijn bang, mijn kind luistert niet meer en ik ervaar mijn partner als een Zak Hooi die me alleen maar in de weg loopt en waar ik geen steun van krijg. Ik heb het gevoel dat ik overal alleen voor sta.



Daarnaast ben ik mij heel bewust van mijn gedrag en erger ik mij aan de Boze Vrouw. Ergens heb ik het gevoel dat ik serieus in de (psychische) shit zit en kan ik mijn Woede heel moeilijk beheersen wat resulteert in sloop- en schreeuwpartijen.



Er lis geen mogelijkheid voor mij om eens afstand te nemen, uit te rusten en wat andere kijk op de wereld te krijgen. Niemand lijkt zonder mij te kunnen. Ik hoor alleen maar "mamamamama" de hele dag of wordt gebeld door Manlief die vraagt "of ik dit kan tjekken, geld over wil maken, zus en zo in kan plannen, deze afspraken kan controleren.." de honden vragen continu aandacht, mijn paarden staan 24u per dag op stal en tot hun knietjes in de stront, maar het lukt niet om elke dag te gaan op dit moment. (geen auto, 15 km fietsen)



Ergens lijkt het mij heerlijk om eens 2 weken in een soort rusthuis te verblijven met ritme en regelmaat. Vakantie kan ik op dit moment helemaal niet betalen.



Ik voel me alleen maar een Boze Vrouw (en vooral heel kansloze en mislukte) en ben bang dat ik het gewoon niet ga redden op deze manier.



Hebben er mensen ervaring in deze situatie?





Oh meid, je klinkt net als mijn moeder (die is nog maar 50 hoor!)

Die zakte op een gegeven moment letterlijk door dr benen en kon niet meer opstaan. Heeft eerst 3 dagen in bed gelegen, kon alleen maar huilen en slapen, en daarna psychische hulp gezocht.

Ik als dochter en de rest van onze familieleden hebben ook regelmatig met haar gepraat. Les 1: Je hoeft niet alles te regelen.

Ondanks dat pa dit zegt, en oma dat vraagt, en broertje dit, en zoon dat. Het hoeft echt niet allemaal ingewilligd te worden.



De reden dat iedereen aan jou hangt is omdat je het zelf waarschijnlijk wil regelen... (ik weet niet of dit op jou van toepassing is, maar dit was in het geval van mijn moeder)

Hoog tijd om het roer om te gooien. Dit gaat zo niet langer, da's duidelijk. Vanavond nog met je vent om de tafel, laat hem taken overnemen, plan een afspraak met je HA en vooral...wees een beetje aardiger voor jezelf.

Hulp zoeken en kijken of en hoe je dingen anders kunt regelen.

Want het klinkt alsof het allemaal teveel IS, ipv dat het alleen maar teveel voelt.



Zijn er zaken die je kunt afstoten of overlaten aan anderen?

Het is bij mij ook allemaal klote, maar je mag komen logeren. Alleen je hondjes zullen door mijn kat niet gewaardeerd worden.



Kan je geen verzorgmeisjes regelen voor je paardjes?

(Ik weet het ook niet hoor!)

Gvd, je staat hier bekend als een behulpzaam type, en dan blijkt dat je zo in de shit zit!

En 2 weken naar zo'n rusthuis? Samen gaan?



Die mannen redden zich maar.

quote:feeks schreef op 25 januari 2012 @ 14:38:

Ik zou inderdaad hulp zoeken, zeker omdat je tegen je (opvang) honden schreeuwt en ze bang voor je zijn, dat moet je niet willen



Plus dat je paarden tot hun enkels in de stront staan.



En ook je kind zich niet begrepen zal voelen, en misschien onder deze situatie lijdt. En je man.



Hopelijk kom je er snel uit.

Maar waarom doe je het allemaal? Waarom laat je hem zelf zijn ei niet bakken? Hij kan zich toch ook redden als jij er niet bent?



Je zult zien dat je een hoop zelf in stand houdt.

He, verdorie, wat rot!



Natuurlijk kun jij niet gemist worden. Niet door je kind, niet door je man, niet door de beestjes.



Maar wat als dit zo doorgaat? Ik geef je op een briefje dat je dan in 2 weken niet meer bijtankt, dan gaat het maanden duren. Ook al kun je het je nu niet veroorloven, is een investering nu uiteindelijk niet verstandiger dan de boel straks noodgedwongen echt in het honderd te laten lopen?



Kan man 2 weken vrij nemen en jouw taken oppakken? Of kunnen de beestjes en dochterlief een week of 2 door iemand(en) anders verzorgt worden?

quote:rozenstruikje schreef op 25 januari 2012 @ 14:43:

Maar waarom doe je het allemaal? Waarom laat je hem zelf zijn ei niet bakken? Hij kan zich toch ook redden als jij er niet bent?

Wat maakt het inderdaad uit als het mislukt, dat ei bakken. Dan probeert ie het maar nog een paar keer. Of hij eet een boterham. Hij kan toch wel een boterham smeren?

Ik heb wel ervaring met tegen een burnout aan zitten. Alleen komt dan bij mij niet de Boze Vrouw naar boven maar de Paniekerige Vrouw.



Ik denk dat je snel met iemand moet gaan praten, huisarts bijvoorbeeld of een vertrouwenspersoon. Want je komt er zo niet echt uit. En zoals je zelf al zegt; je wilt niet dat je kind zich jou zo gaat herinneren later. Dat zou je jezelf heel erg kwalijk gaan nemen.



In de MAMA Magazine van afgelopen maand stond een artikel 'Geen leuke mama zonder pillen', of iets dergelijks, het artikel kon wel door jou geschreven zijn (afgezien van t feit dat jij geen pillen neemt), ik ga even kijken of ik het terug vind.



Hm, vind het artikel niet op internet, maar wel een artikel waarin dit ook vermeld wordt van onderzoek door Mama Magazine: http://hetmoederfront.blogspot.com/2011 ... illen.html



Ik zou echt met iemand gaan praten. Lucht je hart. Maak het bespreekbaar. Je kind, je dieren en zelfs je man zullen je uiteindelijk dankbaar zijn.

Wat mij trouwens erg heeft geholpen toen ik het allemaal even niet meer zag zitten: naar de huisarts gaan en een paar gesprekken met (ik geloof) een sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. Dat kost je dan ook niks.

Weet niet of je huisarts dit je kan bieden?

Wordt het tijd voor échte grenzen?