Relaties
alle pijlers
De Boze Vrouw
woensdag 25 januari 2012 om 14:29
Al doet mijn voorkomen op Viva nog weleens anders vermoeden, ik ben een Boze Vrouw.
Ik ben bang dat mensen, en dan vooral de mensen die mij lief zijn zoals man en dochter mij niet anders gaan herinneren.
Ik zit al een tijdje tegen een soort van overspannenheid aan. Het lukt niet om een baan te vinden die te combineren is met onze gezinsvorm, er zijn geldproblemen, het botert met vlagen niet meer tussen Manlief en mij.
Ik snauw mijn kind af, kan niks meer hebben omdat mijn hoofd zo vol zit, seks of genegenheid met mijn man zit er niet meer in ook naar hem kan ik me nog maar moeilijk positief uiten, ik schreeuw tegen mijn dieren. Het liefst zou ik de hele dag op bed liggen, hopend dat al het gezeik gewoon eens opgelost zou zijn.
Ik heb ontzettend weinig tijd voor mijzelf. Voel me ook al lang niet meer de moeite waard. Ik ben uitgeblust. Mijn geestestoestand schemert al maanden tussen een soort Superhyperactiviteit en een Zwevende Vermoeide en Depressieve Toestand. Ik ontplof om alles en lijk niet meer normaal te kunnen communiceren.
Alles om mij heen loopt op zijn tenen. De honden zijn bang, mijn kind luistert niet meer en ik ervaar mijn partner als een Zak Hooi die me alleen maar in de weg loopt en waar ik geen steun van krijg. Ik heb het gevoel dat ik overal alleen voor sta.
Daarnaast ben ik mij heel bewust van mijn gedrag en erger ik mij aan de Boze Vrouw. Ergens heb ik het gevoel dat ik serieus in de (psychische) shit zit en kan ik mijn Woede heel moeilijk beheersen wat resulteert in sloop- en schreeuwpartijen.
Er lis geen mogelijkheid voor mij om eens afstand te nemen, uit te rusten en wat andere kijk op de wereld te krijgen. Niemand lijkt zonder mij te kunnen. Ik hoor alleen maar "mamamamama" de hele dag of wordt gebeld door Manlief die vraagt "of ik dit kan tjekken, geld over wil maken, zus en zo in kan plannen, deze afspraken kan controleren.." de honden vragen continu aandacht, mijn paarden staan 24u per dag op stal en tot hun knietjes in de stront, maar het lukt niet om elke dag te gaan op dit moment. (geen auto, 15 km fietsen)
Ergens lijkt het mij heerlijk om eens 2 weken in een soort rusthuis te verblijven met ritme en regelmaat. Vakantie kan ik op dit moment helemaal niet betalen.
Ik voel me alleen maar een Boze Vrouw (en vooral heel kansloze en mislukte) en ben bang dat ik het gewoon niet ga redden op deze manier.
Hebben er mensen ervaring in deze situatie?
Ik ben bang dat mensen, en dan vooral de mensen die mij lief zijn zoals man en dochter mij niet anders gaan herinneren.
Ik zit al een tijdje tegen een soort van overspannenheid aan. Het lukt niet om een baan te vinden die te combineren is met onze gezinsvorm, er zijn geldproblemen, het botert met vlagen niet meer tussen Manlief en mij.
Ik snauw mijn kind af, kan niks meer hebben omdat mijn hoofd zo vol zit, seks of genegenheid met mijn man zit er niet meer in ook naar hem kan ik me nog maar moeilijk positief uiten, ik schreeuw tegen mijn dieren. Het liefst zou ik de hele dag op bed liggen, hopend dat al het gezeik gewoon eens opgelost zou zijn.
Ik heb ontzettend weinig tijd voor mijzelf. Voel me ook al lang niet meer de moeite waard. Ik ben uitgeblust. Mijn geestestoestand schemert al maanden tussen een soort Superhyperactiviteit en een Zwevende Vermoeide en Depressieve Toestand. Ik ontplof om alles en lijk niet meer normaal te kunnen communiceren.
Alles om mij heen loopt op zijn tenen. De honden zijn bang, mijn kind luistert niet meer en ik ervaar mijn partner als een Zak Hooi die me alleen maar in de weg loopt en waar ik geen steun van krijg. Ik heb het gevoel dat ik overal alleen voor sta.
Daarnaast ben ik mij heel bewust van mijn gedrag en erger ik mij aan de Boze Vrouw. Ergens heb ik het gevoel dat ik serieus in de (psychische) shit zit en kan ik mijn Woede heel moeilijk beheersen wat resulteert in sloop- en schreeuwpartijen.
Er lis geen mogelijkheid voor mij om eens afstand te nemen, uit te rusten en wat andere kijk op de wereld te krijgen. Niemand lijkt zonder mij te kunnen. Ik hoor alleen maar "mamamamama" de hele dag of wordt gebeld door Manlief die vraagt "of ik dit kan tjekken, geld over wil maken, zus en zo in kan plannen, deze afspraken kan controleren.." de honden vragen continu aandacht, mijn paarden staan 24u per dag op stal en tot hun knietjes in de stront, maar het lukt niet om elke dag te gaan op dit moment. (geen auto, 15 km fietsen)
Ergens lijkt het mij heerlijk om eens 2 weken in een soort rusthuis te verblijven met ritme en regelmaat. Vakantie kan ik op dit moment helemaal niet betalen.
Ik voel me alleen maar een Boze Vrouw (en vooral heel kansloze en mislukte) en ben bang dat ik het gewoon niet ga redden op deze manier.
Hebben er mensen ervaring in deze situatie?
woensdag 25 januari 2012 om 15:51
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 15:43:
[...]
Thanks, Duub, ik zit nu huilend te lachen.
quote:Ja, het klinkt ook echt belachelijk.Maar zo gaat het echt. Ik moet vanavond werken en heb Man gesmeekt om het zo te plannen dat hij er vanavond is, en wat gebeurd er? Hij zit gisterenavond thuis en vertrekt vanmorgen. En dan denk ik, waarom? Hij zegt het te overleggen met de planner, maar waarom belt die man dan deze ochtend dat ie om 10u moet laden en wordt er moet geen woord over mijn verzoek gerept? Is het raar dat ik dan aan Mans integriteit twijfel? Gewoon het gevoel dat je niet serieus word genomen.
Misschien is dat gevoel wel terecht. Het klinkt mij in de oren alsof je man helemaal geen zin heeft om voor de zorg voor dochter op te draaien en dus gretig toehapt als zijn baas belt. Dat heeft weinig met overmacht of "het belang van het werk" te maken (dit is pure invulling van mijn kant hoor).
quote:Ik weet niet wat ik met mijn vrije tijd ga doen. Ik ben nog nooit naar Het Rijksmuseum geweest. Leek mij wel wat. Maar dan hoor ik dat er iig zaterdag al is afgesproken met vrienden van man en dat ik een oppas moet regelen voor dochter.Oké. En waarom moet jij die oppas regelen?
[...]
Thanks, Duub, ik zit nu huilend te lachen.
quote:Ja, het klinkt ook echt belachelijk.Maar zo gaat het echt. Ik moet vanavond werken en heb Man gesmeekt om het zo te plannen dat hij er vanavond is, en wat gebeurd er? Hij zit gisterenavond thuis en vertrekt vanmorgen. En dan denk ik, waarom? Hij zegt het te overleggen met de planner, maar waarom belt die man dan deze ochtend dat ie om 10u moet laden en wordt er moet geen woord over mijn verzoek gerept? Is het raar dat ik dan aan Mans integriteit twijfel? Gewoon het gevoel dat je niet serieus word genomen.
Misschien is dat gevoel wel terecht. Het klinkt mij in de oren alsof je man helemaal geen zin heeft om voor de zorg voor dochter op te draaien en dus gretig toehapt als zijn baas belt. Dat heeft weinig met overmacht of "het belang van het werk" te maken (dit is pure invulling van mijn kant hoor).
quote:Ik weet niet wat ik met mijn vrije tijd ga doen. Ik ben nog nooit naar Het Rijksmuseum geweest. Leek mij wel wat. Maar dan hoor ik dat er iig zaterdag al is afgesproken met vrienden van man en dat ik een oppas moet regelen voor dochter.Oké. En waarom moet jij die oppas regelen?
Ga in therapie!
woensdag 25 januari 2012 om 15:52
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 15:50:
[...]
Iris, schat... Ik weet niet waar je woont, maar ik zit in Tiel. Welke dieren zou je het leukst vinden? Je moet er ook geen 200km voor moeten rijden hoor!Ik zit in Noord-Holland en ik heb de tijd aan mezelf, dus een paar keer per week de honden of paarden verzorgen (en wat voor spul je nog meer hebt) is echt geen enkel probleem. Zie het als vrijwilligerswerk op een kinderboerderij .
[...]
Iris, schat... Ik weet niet waar je woont, maar ik zit in Tiel. Welke dieren zou je het leukst vinden? Je moet er ook geen 200km voor moeten rijden hoor!Ik zit in Noord-Holland en ik heb de tijd aan mezelf, dus een paar keer per week de honden of paarden verzorgen (en wat voor spul je nog meer hebt) is echt geen enkel probleem. Zie het als vrijwilligerswerk op een kinderboerderij .
woensdag 25 januari 2012 om 15:56
Allereerst een hele dikke
Je twijfelt aan de bedoelingen van je man; bedoel je of hij je wel echt 'ziet' of wil zien? Ik denk meer dat hij het (nog) niet kán zien, hij is zo gewend geraakt aan het feit dat hij volledig op je kan leunen, dat jij alles wel even regelt en draaiende houdt. Dat is eenmaal jullie systeem, het is zo ingesleten. En ook al tier je nu wat meer in het rond omdat je het niet meer trekt, hij ziet het nog steeds niet. Hij denkt misschien, oh ze heeft gewoon weer een bui - waait wel over..
Ik sluit me dus aan bij wat al is gezegd, te beginnen met 'nee' zeggen. Stop met alles zelf te doen en alles om het leven van je man heen te plannen! Hij houdt geen rekening met je, of dat nou onbewust is of niet; er moet iets structureel veranderen! Prioriteiten stellen. De eerste dat ben jij, want dit hou je echt niet vol.
Je twijfelt aan de bedoelingen van je man; bedoel je of hij je wel echt 'ziet' of wil zien? Ik denk meer dat hij het (nog) niet kán zien, hij is zo gewend geraakt aan het feit dat hij volledig op je kan leunen, dat jij alles wel even regelt en draaiende houdt. Dat is eenmaal jullie systeem, het is zo ingesleten. En ook al tier je nu wat meer in het rond omdat je het niet meer trekt, hij ziet het nog steeds niet. Hij denkt misschien, oh ze heeft gewoon weer een bui - waait wel over..
Ik sluit me dus aan bij wat al is gezegd, te beginnen met 'nee' zeggen. Stop met alles zelf te doen en alles om het leven van je man heen te plannen! Hij houdt geen rekening met je, of dat nou onbewust is of niet; er moet iets structureel veranderen! Prioriteiten stellen. De eerste dat ben jij, want dit hou je echt niet vol.
woensdag 25 januari 2012 om 15:58
quote:iris1969 schreef op 25 januari 2012 @ 15:52:
[...]
Ik zit in Noord-Holland en ik heb de tijd aan mezelf, dus een paar keer per week de honden of paarden verzorgen (en wat voor spul je nog meer hebt) is echt geen enkel probleem. Zie het als vrijwilligerswerk op een kinderboerderij .
Mijn grootste schuldgevoel leeft voor mijn paarden, dus als je dat leuk vind om eens per week te doen. Vink koel. Je kunt ook rijden als je dat leuk vind.
Mail maar effe:
ivy950@hotmail.com
[...]
Ik zit in Noord-Holland en ik heb de tijd aan mezelf, dus een paar keer per week de honden of paarden verzorgen (en wat voor spul je nog meer hebt) is echt geen enkel probleem. Zie het als vrijwilligerswerk op een kinderboerderij .
Mijn grootste schuldgevoel leeft voor mijn paarden, dus als je dat leuk vind om eens per week te doen. Vink koel. Je kunt ook rijden als je dat leuk vind.
Mail maar effe:
ivy950@hotmail.com
woensdag 25 januari 2012 om 15:58
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 14:51:
Maar werken frustreert me ook enorm.
Ik wil heel graag werken, maar opvang is voor ons financieël moeilijk, ook met Toeslag, dus heb ik een baan in de horeca. Goed overlegt, afgesproken de dagen dat Manlief er is. Maar uiteindelijk loopt het dus allemaal anders en moet ik hij voor maandagavond en woensdagavond (bijv.) mijnons kind of betaald bij een oppas brengen of laten logeren. In beide gevallen heeft het zijn weerslag op mij en op mijn onze dochter. Ik raak gefrustreerd omdat ik mij niet door mijn partner gesteund voel, met geen mogelijkheid dat hij zorgt dat ie een avond thuis is zodat ik kan werken, en wéér lijkt een baan mislukt omdat ik hij het niet rond krijgt.
Geen baan = geen extra geld. Dus nog meer zorgen voor mij ons.Klein voorbeeldje van de denkfouten die je maakt. Verantwoordelijkheden mag je laten liggen dáár waar ze horen.
Maar werken frustreert me ook enorm.
Ik wil heel graag werken, maar opvang is voor ons financieël moeilijk, ook met Toeslag, dus heb ik een baan in de horeca. Goed overlegt, afgesproken de dagen dat Manlief er is. Maar uiteindelijk loopt het dus allemaal anders en moet ik hij voor maandagavond en woensdagavond (bijv.) mijnons kind of betaald bij een oppas brengen of laten logeren. In beide gevallen heeft het zijn weerslag op mij en op mijn onze dochter. Ik raak gefrustreerd omdat ik mij niet door mijn partner gesteund voel, met geen mogelijkheid dat hij zorgt dat ie een avond thuis is zodat ik kan werken, en wéér lijkt een baan mislukt omdat ik hij het niet rond krijgt.
Geen baan = geen extra geld. Dus nog meer zorgen voor mij ons.Klein voorbeeldje van de denkfouten die je maakt. Verantwoordelijkheden mag je laten liggen dáár waar ze horen.
woensdag 25 januari 2012 om 16:06
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 15:58:
[...]
Mijn grootste schuldgevoel leeft voor mijn paarden, dus als je dat leuk vind om eens per week te doen. Vink koel. Je kunt ook rijden als je dat leuk vind.
Mail maar effe:
mmmmmmm
You've got mail.
Maar ik ga niet zitten op die ouwe knollen hoor, want zo dadelijk breken ze wat .
Nee hoor grapje, en je hondjes verzorgen (een fijne lange wandeling?) vind ik ook geen probleem.
[...]
Mijn grootste schuldgevoel leeft voor mijn paarden, dus als je dat leuk vind om eens per week te doen. Vink koel. Je kunt ook rijden als je dat leuk vind.
Mail maar effe:
mmmmmmm
You've got mail.
Maar ik ga niet zitten op die ouwe knollen hoor, want zo dadelijk breken ze wat .
Nee hoor grapje, en je hondjes verzorgen (een fijne lange wandeling?) vind ik ook geen probleem.
woensdag 25 januari 2012 om 16:16
Nastik, wat een gedonder. Die oldtimers zuigen ook geld maar ik snap dat je man eraan gehecht is. Net zoiets als voor jou je paarden. Kosten beide natuurlijk veel geld.
Volgens mij heeft de kruidvat een treinkaartjesactie! Zo'n kaartje geeft je een dag treinreizen door Nederland. Volgende week is je man vrij, kun jij lekker naar het rijksmuseum. Zoekt hij het maar even uit, red zich wel hoor. Niks levensbedreigends aan patat, pannenkoeken en chinees. Voel je niet verantwoordelijk om hem alles voor te kauwen, hij is echt niet debiel.
Volgens mij heeft de kruidvat een treinkaartjesactie! Zo'n kaartje geeft je een dag treinreizen door Nederland. Volgende week is je man vrij, kun jij lekker naar het rijksmuseum. Zoekt hij het maar even uit, red zich wel hoor. Niks levensbedreigends aan patat, pannenkoeken en chinees. Voel je niet verantwoordelijk om hem alles voor te kauwen, hij is echt niet debiel.
woensdag 25 januari 2012 om 16:22
Idd lief, Iris!
Nastik, ik kan fysiek helaas niets bijdragen, maar mocht je een paar daagjes opvang voor de honden nodig hebben, dan kan ik je misschien daarmee helpen? Ik heb hier al een grote lobbes rondlopen, dus daar kunnen er best een paar bij (als de klik er is tussen de honden, maar ik verwacht van de mijne geen problemen).
Nastik, ik kan fysiek helaas niets bijdragen, maar mocht je een paar daagjes opvang voor de honden nodig hebben, dan kan ik je misschien daarmee helpen? Ik heb hier al een grote lobbes rondlopen, dus daar kunnen er best een paar bij (als de klik er is tussen de honden, maar ik verwacht van de mijne geen problemen).
woensdag 25 januari 2012 om 16:29
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 14:35:
Thanks Famie.
Ik kan het niet uitleggen in een kort stukkie tekst. Maar ik wéét dat het leven mooi is, maar ik zie er geen reet meer van.
Klinkt allemaal heul zwaar, maar van mij hoeft het zo echt niet.
Nastik, ook al lijkt het allemaal misschien niet zo erg omdat je er al een tijdje in zit. Maar dit is een serieuze depressie, zoek hulp!!
Ik wens je heel veel sterkte en dat de zon maar snel weer voor je mag gaan schijnen.
Nog een tip van een veteraan hoewel ze echt kunnen helpen moet je je niet al te snel aan de AD laten praten. Wat ze er niet bij vertellen is dat je er namelijk HEEL MOEILIJK weer vanaf komt!!
Nogmaals sterkte!!
Thanks Famie.
Ik kan het niet uitleggen in een kort stukkie tekst. Maar ik wéét dat het leven mooi is, maar ik zie er geen reet meer van.
Klinkt allemaal heul zwaar, maar van mij hoeft het zo echt niet.
Nastik, ook al lijkt het allemaal misschien niet zo erg omdat je er al een tijdje in zit. Maar dit is een serieuze depressie, zoek hulp!!
Ik wens je heel veel sterkte en dat de zon maar snel weer voor je mag gaan schijnen.
Nog een tip van een veteraan hoewel ze echt kunnen helpen moet je je niet al te snel aan de AD laten praten. Wat ze er niet bij vertellen is dat je er namelijk HEEL MOEILIJK weer vanaf komt!!
Nogmaals sterkte!!
woensdag 25 januari 2012 om 16:33
quote:tiepmiepie schreef op 25 januari 2012 @ 15:58:
[...]
Klein voorbeeldje van de denkfouten die je maakt. Verantwoordelijkheden mag je laten liggen dáár waar ze horen.
Goeie posting.
En inderdaad Iris, heel lief. Ook andere mensen die hun hulp aanbieden, geweldig.
En Nastik, maak er maar zoveel mogelijk gebruik van, het wordt niet voor niets aangeboden.
[...]
Klein voorbeeldje van de denkfouten die je maakt. Verantwoordelijkheden mag je laten liggen dáár waar ze horen.
Goeie posting.
En inderdaad Iris, heel lief. Ook andere mensen die hun hulp aanbieden, geweldig.
En Nastik, maak er maar zoveel mogelijk gebruik van, het wordt niet voor niets aangeboden.
woensdag 25 januari 2012 om 16:38
De transportwereld heeft fikse problemen en als je daar een baan in hebt moet je hem met 4 handen vasthouden. Dus wat dat aangaat kan ik je man wel begrijpen, als hij zijn baan kwijtraakt hebben jullie pas écht een probleem. Ik heb zijdelings met het wereldje te maken en al een hoop ontslagen zien vallen.
Heb je geen ouders/schoonouders die het leuk vinden om dochterlief een weekendje te logeren te hebben? Voel je niet schuldig als je haar een keertje uitbesteedt. Wegsturen uit liefde is echt oke hoor.
Met man om de tafel en goede afspraken maken. Niet boos, maar juist met een kop koffie. Maak een lijst van dingen die gedaan moeten worden en vraag hem daar een deel van voor zijn rekening te nemen. Denk dan vooral aan dingen die niet op vaste dagen gedaan hoeven te worden. Als hij moet werken kun je niet verwachten dat hij de vuilnisbak aan de straat zet, maar hij kan bijvoorbeeld wel stofzuigen. Als dat vandaag niet kan, nou, dan morgen maar. Op de dagen dat hij thuis is, dochter in bad doen en naar bed brengen. Of juist ´s ochtends uit bed halen en aankleden. Zorg ervoor dat er alleen seizoenskleding in haar kast hangt. Dus dat er nu geen zomerjurkjes in te vinden zijn. En als een maillot niet past bij de trui, helaas pindakaas.
Mannen kunnen ook best ramen lappen. En als dat de eerste keer niet goed lukt, geen probleem, de volgende keer gaat het vast beter.
Probeer je huis zo leeg mogelijk te houden, ik zweer bij manden en kisten waar ik alle troep in mik. Zo blijft er een stuk minder poetswerk over.
En heel lullig om te doen maar wel effectief; je man belt om dingen te controleren? Neem je telefoon niet op.
Een baan die combineerbaar is; poetsen. Doe ik al jaren. In het begin nam ik alles aan omdat we geldproblemen hadden (ik heb een paar duizend euro schuld weggepoetst) en nu heb ik een aantal adresesen waar ik het erg leuk heb en waar ik dochter gewoon mee naar toe kan nemen. Dus als zij schoolvakantie heeft gaat ze gewoon mee en kijkt daar tv. Of speelt met huisdieren. Of ze helpt (maar bijna puber dus liever niet ). Niet direct mijn droombaan, maar wel flexibel en combineerbaar met zo´n beetje alles.
Wat voor mij goed werkt is; af en toe een uurtje voor mezelf inplannen. Een leuk tijdschrift en om negen uur naar bed. Een uurtje tutten op de badkamer. Een rondje lopen. Dat soort dingen.
Heb je geen ouders/schoonouders die het leuk vinden om dochterlief een weekendje te logeren te hebben? Voel je niet schuldig als je haar een keertje uitbesteedt. Wegsturen uit liefde is echt oke hoor.
Met man om de tafel en goede afspraken maken. Niet boos, maar juist met een kop koffie. Maak een lijst van dingen die gedaan moeten worden en vraag hem daar een deel van voor zijn rekening te nemen. Denk dan vooral aan dingen die niet op vaste dagen gedaan hoeven te worden. Als hij moet werken kun je niet verwachten dat hij de vuilnisbak aan de straat zet, maar hij kan bijvoorbeeld wel stofzuigen. Als dat vandaag niet kan, nou, dan morgen maar. Op de dagen dat hij thuis is, dochter in bad doen en naar bed brengen. Of juist ´s ochtends uit bed halen en aankleden. Zorg ervoor dat er alleen seizoenskleding in haar kast hangt. Dus dat er nu geen zomerjurkjes in te vinden zijn. En als een maillot niet past bij de trui, helaas pindakaas.
Mannen kunnen ook best ramen lappen. En als dat de eerste keer niet goed lukt, geen probleem, de volgende keer gaat het vast beter.
Probeer je huis zo leeg mogelijk te houden, ik zweer bij manden en kisten waar ik alle troep in mik. Zo blijft er een stuk minder poetswerk over.
En heel lullig om te doen maar wel effectief; je man belt om dingen te controleren? Neem je telefoon niet op.
Een baan die combineerbaar is; poetsen. Doe ik al jaren. In het begin nam ik alles aan omdat we geldproblemen hadden (ik heb een paar duizend euro schuld weggepoetst) en nu heb ik een aantal adresesen waar ik het erg leuk heb en waar ik dochter gewoon mee naar toe kan nemen. Dus als zij schoolvakantie heeft gaat ze gewoon mee en kijkt daar tv. Of speelt met huisdieren. Of ze helpt (maar bijna puber dus liever niet ). Niet direct mijn droombaan, maar wel flexibel en combineerbaar met zo´n beetje alles.
Wat voor mij goed werkt is; af en toe een uurtje voor mezelf inplannen. Een leuk tijdschrift en om negen uur naar bed. Een uurtje tutten op de badkamer. Een rondje lopen. Dat soort dingen.
woensdag 25 januari 2012 om 16:44
Ik zou om te beginnen niet mee gaan naar die afspraak met vrienden die je man heeft gemaakt.
Eventueel wel oppas regelen, maar lekker iets voor jezelf gaan doen.
Jij krijgt geen tijd om op te laden, die zul je voor jezelf moeten plannen. Blokken in de agenda dat je op bepaalde momenten niet beschikbaar bent.
En niet overal de verantwoordelijkheid voor nemen. Waarom zou jij alles moeten doen? Mannen kunnen ook koken, en anders is er altijd nog een afhaalmaaltijd. Mannen kunnen ook een oppas regelen. Etc.
Eventueel wel oppas regelen, maar lekker iets voor jezelf gaan doen.
Jij krijgt geen tijd om op te laden, die zul je voor jezelf moeten plannen. Blokken in de agenda dat je op bepaalde momenten niet beschikbaar bent.
En niet overal de verantwoordelijkheid voor nemen. Waarom zou jij alles moeten doen? Mannen kunnen ook koken, en anders is er altijd nog een afhaalmaaltijd. Mannen kunnen ook een oppas regelen. Etc.
woensdag 25 januari 2012 om 17:28
Grenzen (leren) stellen. Nee is nee. Je man aanspreken als hij dingen belooft maar niet nakomt. Laat de boel maar eens goed in de soep lopen. Niet zo dat het gevaarlijk voor je kind is, maar een beetje stress op je man lijkt me een prima wake-up call.
En ik snap dat je bepaalde hobbies wilt doen en dat het pijn doet om ze niet meer te kunnen doen, maar dure hobbies moet je wel kunnen onderhouden. Als dat niet kan, dan moet je stoppen met de hobby. Dat geldt voor de oldtimers net zo goed als voor jouw paarden, honden en konijnen. Als een hobby alleen maar stress oplevert door A het moeten en B het geld, dan schiet het zijn doel wel ernstig voorbij.
Als je weet of denkt dat de hobbies wel weer goed en leuk zijn als je beter in je vel zit, maak dan een plan met doelen en beslismomenten, waarop het weer goed moet zijn. Als het dan nog niet is, ernstig heroverwegen of je er niet toch mee moet stoppen. Jij verandert en een hobby kan ook op een gegeven moment in je leven gewoon niet meer passen, of niet meer opleveren wat het deed. Dat is niet erg, wel even verdrietig vaak, maar geeft ook weer ruimte voor iets nieuws. Ik heb 15 jaar hockey gespeeld en ben daarmee gestopt toen het geen ontspanning meer opleverde. Na een paar maanden zoeken kwam ik aikido tegen. Wauw, wat was dat stoppen een goede beslissing. Ik weet dat het een hele andere situatie is dan bij jou, maar ik was opgegroeid met hockey en er daardoor ook mee vergroeid. Ik sporte zelf, gaf training, maakte het clubblaadje etc. Het was echt een belangrijk deel van mijn leven. Maar stoppen gaf de ruimte voor iets nieuws en daar ben ik wel zo ontzettend blij mee, met mijn nieuwe hobby.
En ik snap dat je bepaalde hobbies wilt doen en dat het pijn doet om ze niet meer te kunnen doen, maar dure hobbies moet je wel kunnen onderhouden. Als dat niet kan, dan moet je stoppen met de hobby. Dat geldt voor de oldtimers net zo goed als voor jouw paarden, honden en konijnen. Als een hobby alleen maar stress oplevert door A het moeten en B het geld, dan schiet het zijn doel wel ernstig voorbij.
Als je weet of denkt dat de hobbies wel weer goed en leuk zijn als je beter in je vel zit, maak dan een plan met doelen en beslismomenten, waarop het weer goed moet zijn. Als het dan nog niet is, ernstig heroverwegen of je er niet toch mee moet stoppen. Jij verandert en een hobby kan ook op een gegeven moment in je leven gewoon niet meer passen, of niet meer opleveren wat het deed. Dat is niet erg, wel even verdrietig vaak, maar geeft ook weer ruimte voor iets nieuws. Ik heb 15 jaar hockey gespeeld en ben daarmee gestopt toen het geen ontspanning meer opleverde. Na een paar maanden zoeken kwam ik aikido tegen. Wauw, wat was dat stoppen een goede beslissing. Ik weet dat het een hele andere situatie is dan bij jou, maar ik was opgegroeid met hockey en er daardoor ook mee vergroeid. Ik sporte zelf, gaf training, maakte het clubblaadje etc. Het was echt een belangrijk deel van mijn leven. Maar stoppen gaf de ruimte voor iets nieuws en daar ben ik wel zo ontzettend blij mee, met mijn nieuwe hobby.
woensdag 25 januari 2012 om 17:34
Ach Nastik toch! Arme meid. Je komt altijd zo opgewekt en regelneverig over als ik je lees. Maar er valt van alles om in je leven.
Zorg goed voor jezelf, trek aan de bel, bij huisarts, man en vrienden. Als ze de Nastik terugwillen die je altijd was, ligt er een schone taak.
Ga heel goed met je man praten, niet met verwijten, maar oplossingsgericht.
Ik heb helemaal niks met beesten, en Tiel is zo mogelijk verderwek dan welke plaats in NL, maar ik denk aan je. Sterkte vrouw!
Zorg goed voor jezelf, trek aan de bel, bij huisarts, man en vrienden. Als ze de Nastik terugwillen die je altijd was, ligt er een schone taak.
Ga heel goed met je man praten, niet met verwijten, maar oplossingsgericht.
Ik heb helemaal niks met beesten, en Tiel is zo mogelijk verderwek dan welke plaats in NL, maar ik denk aan je. Sterkte vrouw!
woensdag 25 januari 2012 om 19:08
He meid,
Klinkt niet alsof je tegen overspannen aan zit, maar juist dat al je reserves al op zijn! Ga met een psycholoog of een spv-er bij je huisarts praten. Wie weet wat ze voor je kunnen betekenen. En je bent niet een boze vrouw, maar juist eentje die alles goed wil doen, maar het gewoon niet meer trekt. Dat kan aan van alles liggen... hormonen, te weinig stofjes van dit, teveel van dat... te veel stress, (al een lange tijd) niet kunnen ontspannen. Je moet echt met een onafhankelijk iemand (met wie het klikt) praten. En misschien is de situatie over een half jaar wel compleet anders! En ga wat leuks doen in je weekje vrij!
Sterkte!
Klinkt niet alsof je tegen overspannen aan zit, maar juist dat al je reserves al op zijn! Ga met een psycholoog of een spv-er bij je huisarts praten. Wie weet wat ze voor je kunnen betekenen. En je bent niet een boze vrouw, maar juist eentje die alles goed wil doen, maar het gewoon niet meer trekt. Dat kan aan van alles liggen... hormonen, te weinig stofjes van dit, teveel van dat... te veel stress, (al een lange tijd) niet kunnen ontspannen. Je moet echt met een onafhankelijk iemand (met wie het klikt) praten. En misschien is de situatie over een half jaar wel compleet anders! En ga wat leuks doen in je weekje vrij!
Sterkte!
woensdag 25 januari 2012 om 20:08
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 15:43:
[...]
Thanks, Duub, ik zit nu huilend te lachen. Ja, het klinkt ook echt belachelijk.Maar zo gaat het echt. Ik moet vanavond werken en heb Man gesmeekt om het zo te plannen dat hij er vanavond is, en wat gebeurd er? Hij zit gisterenavond thuis en vertrekt vanmorgen. En dan denk ik, waarom? Hij zegt het te overleggen met de planner, maar waarom belt die man dan deze ochtend dat ie om 10u moet laden en wordt er moet geen woord over mijn verzoek gerept? Is het raar dat ik dan aan Mans integriteit twijfel? Gewoon het gevoel dat je niet serieus word genomen.
Ik weet niet wat ik met mijn vrije tijd ga doen. Ik ben nog nooit naar Het Rijksmuseum geweest. Leek mij wel wat. Maar dan hoor ik dat er iig zaterdag al is afgesproken met vrienden van man en dat ik een oppas moet regelen voor dochter.
Hier gaan echt mijn nekharen van overeind staan. Klinkt zo akelig herkenbaar.
Mijn ex gaf mij op die manier regelmatig t gevoel alsof ik er niet toe deed. Dan stond er een afspraak, (in jouw geval dus, jouw werk), en dan werd er compleet overheen gewalst, door toch zijn eigen plan te trekken, zonder overleg, zonder te checken of het wel uitkomt, zonder er ook maar 1 moment bij stil te staan qua opvang, en gewoon te denken, ik ga, en los zelf de boel maar op.
Kan toch niet? Je hebt sAmen een kind, sAmen een gezin.
Ik zou niet alleen bovenstaande berichten ter harte nemen, dus tijd voor jezelf inplannen en professionele hulp te zoeken, maar ook een gesprek aan gaan met je man om hem duidelijk te maken wat voor gevoel hij jou geeft door jou voor alles op te laten draaien.
Jij bent er ook nog, jij mag ook gehoord worden!
Ik heb ook het idee dat alle initiatieven van jouw kant moeten komen qua financiën, de oplossingen dan.
Jij zoekt oplossingen voor je paarden, jij geeft aan dat de auto's weg moeten, wat hij toezegt te gaan regelen en dan nog moet je er druk achter zetten, wil het gebeuren.
Zo vreselijk herkenbaar.
Ik vind het dus niet raar dat je aan de integriteit van je man twijfelt.
Zoek hulp, ga om de tafel, praat, trek de stekker eruit en laat de boel de boel eventjes van mijn part, anders zit je net als ik toen aan de prozac.
[...]
Thanks, Duub, ik zit nu huilend te lachen. Ja, het klinkt ook echt belachelijk.Maar zo gaat het echt. Ik moet vanavond werken en heb Man gesmeekt om het zo te plannen dat hij er vanavond is, en wat gebeurd er? Hij zit gisterenavond thuis en vertrekt vanmorgen. En dan denk ik, waarom? Hij zegt het te overleggen met de planner, maar waarom belt die man dan deze ochtend dat ie om 10u moet laden en wordt er moet geen woord over mijn verzoek gerept? Is het raar dat ik dan aan Mans integriteit twijfel? Gewoon het gevoel dat je niet serieus word genomen.
Ik weet niet wat ik met mijn vrije tijd ga doen. Ik ben nog nooit naar Het Rijksmuseum geweest. Leek mij wel wat. Maar dan hoor ik dat er iig zaterdag al is afgesproken met vrienden van man en dat ik een oppas moet regelen voor dochter.
Hier gaan echt mijn nekharen van overeind staan. Klinkt zo akelig herkenbaar.
Mijn ex gaf mij op die manier regelmatig t gevoel alsof ik er niet toe deed. Dan stond er een afspraak, (in jouw geval dus, jouw werk), en dan werd er compleet overheen gewalst, door toch zijn eigen plan te trekken, zonder overleg, zonder te checken of het wel uitkomt, zonder er ook maar 1 moment bij stil te staan qua opvang, en gewoon te denken, ik ga, en los zelf de boel maar op.
Kan toch niet? Je hebt sAmen een kind, sAmen een gezin.
Ik zou niet alleen bovenstaande berichten ter harte nemen, dus tijd voor jezelf inplannen en professionele hulp te zoeken, maar ook een gesprek aan gaan met je man om hem duidelijk te maken wat voor gevoel hij jou geeft door jou voor alles op te laten draaien.
Jij bent er ook nog, jij mag ook gehoord worden!
Ik heb ook het idee dat alle initiatieven van jouw kant moeten komen qua financiën, de oplossingen dan.
Jij zoekt oplossingen voor je paarden, jij geeft aan dat de auto's weg moeten, wat hij toezegt te gaan regelen en dan nog moet je er druk achter zetten, wil het gebeuren.
Zo vreselijk herkenbaar.
Ik vind het dus niet raar dat je aan de integriteit van je man twijfelt.
Zoek hulp, ga om de tafel, praat, trek de stekker eruit en laat de boel de boel eventjes van mijn part, anders zit je net als ik toen aan de prozac.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 25 januari 2012 om 20:51
quote:feeks schreef op 25 januari 2012 @ 14:38:
Ik zou inderdaad hulp zoeken, zeker omdat je tegen je (opvang) honden schreeuwt en ze bang voor je zijn, dat moet je niet willen
Serieus... ik denk dat TO zich er een stuk slechter bij voelt dat ze haar kind afsnauwt...
En wat de anderen zeggen. zoel hulp! Zijn er geen tienermeiden in de buurt waar je paarden staan die af en toe eens willen uitmesten enzo... of iemand die je kind af en toe eens een paar uurtjes op je dochter wil passen... ik zou met jouw gevoelens niet eens aan werken moeten denken. nog meer verantwoordelijkheid...
voor nu een en heel veel sterkte, hoop dat je snel hulpt zoekt en krijgt!
Ik zou inderdaad hulp zoeken, zeker omdat je tegen je (opvang) honden schreeuwt en ze bang voor je zijn, dat moet je niet willen
Serieus... ik denk dat TO zich er een stuk slechter bij voelt dat ze haar kind afsnauwt...
En wat de anderen zeggen. zoel hulp! Zijn er geen tienermeiden in de buurt waar je paarden staan die af en toe eens willen uitmesten enzo... of iemand die je kind af en toe eens een paar uurtjes op je dochter wil passen... ik zou met jouw gevoelens niet eens aan werken moeten denken. nog meer verantwoordelijkheid...
voor nu een en heel veel sterkte, hoop dat je snel hulpt zoekt en krijgt!