Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 25 januari 2012 om 12:48
Dit is voor mij ook een van de problemen. 27 jaar heeft het grootste deel van mijn leven in het teken gestaan van het zorgen voor man en kinderen. Nu is de bodem onder mijn bestaan uit gehaald. Het is niet dat ik te beroerd ben om te werken, maar ik zie er wel ontzettend tegenop. Plus dat ik nu de banen niet meer voor het uitzoeken heb, dus zal moeten nemen wat ik krijgen kan. Verder kan ik me niet voorstellen dat ik me ooit nog open durf te stellen voor iemand anders. Deze grove afwijzing van alles wat ik ben, heeft me diep geraakt. Misschien is het inderdaad wel heel slap maar als ex morgen belt dat hij terugkomt, laat ik hem gewoon weer binnen. Erger nog, dan verwelkom ik hem weer met open armen. En die slappe gedachten maken dat ik me nog slechter voel over mezelf. Dat ik me inderdaad gedraag als een deurmat. Ik denk dat ik gewoon terug wil wat ik had en DAT KAN NIET.
Sprak vanmorgen een vriend en die heeft me een schop onder mijn kont gegeven en hamert er maar op dat ik dingen moet doen, discipline houden etc. Maar dat is zo godvergeten moeilijk als je in zo'n diep dal zit. Ik blijf het echter proberen en proberen en proberen. Uiteindelijk moet ik er in slagen.
Sprak vanmorgen een vriend en die heeft me een schop onder mijn kont gegeven en hamert er maar op dat ik dingen moet doen, discipline houden etc. Maar dat is zo godvergeten moeilijk als je in zo'n diep dal zit. Ik blijf het echter proberen en proberen en proberen. Uiteindelijk moet ik er in slagen.
woensdag 25 januari 2012 om 13:28
Je wil terug wat je had omdat het vertrouwd en veilig is. Je mist die arm om je heen, die er nu niet is. Je bent nu intens verdrietig en je gedachten en emoties worden heen en weer geslingerd.
Toch weet je zelf heel erg goed dat het nooit meer hetzelfde zal worden zoals het was.
In mijn ogen ben je niet afgewezen, ook al voelt dat voor jou wel zo. Dat gevoel is bij jou zo omdat jij je op hebt geofferd voor je ex, je leefde voor hem. Je eigen 'ik' ben je kwijtgeraakt (mede door hem als ik lees hoe hij met je omging en dat jij je altijd moest schikken naar hem). Als je continue voor een ander klaar staat en die ander gaat er vandoor dan voel je je inderdaad afgewezen, jij was toch altijd goed voor hem? Juist daar zit het hem in. Je was veeeeeeeeeeeel te goed voor hem Kunstje.
Dat is iets waar je echt aan moet werken, zorgen voor een ander zonder dat je jezelf verliest. (en dus hierin doorslaat). Anders gebeurt je in een volgende relatie precies hetzelfde, jij verdient beter Kunstje, veel beter.
Toch weet je zelf heel erg goed dat het nooit meer hetzelfde zal worden zoals het was.
In mijn ogen ben je niet afgewezen, ook al voelt dat voor jou wel zo. Dat gevoel is bij jou zo omdat jij je op hebt geofferd voor je ex, je leefde voor hem. Je eigen 'ik' ben je kwijtgeraakt (mede door hem als ik lees hoe hij met je omging en dat jij je altijd moest schikken naar hem). Als je continue voor een ander klaar staat en die ander gaat er vandoor dan voel je je inderdaad afgewezen, jij was toch altijd goed voor hem? Juist daar zit het hem in. Je was veeeeeeeeeeeel te goed voor hem Kunstje.
Dat is iets waar je echt aan moet werken, zorgen voor een ander zonder dat je jezelf verliest. (en dus hierin doorslaat). Anders gebeurt je in een volgende relatie precies hetzelfde, jij verdient beter Kunstje, veel beter.
woensdag 25 januari 2012 om 13:41
Ik kan me eigenlijk alleen maar aansluiten bij Ochtendmens en Kwallenbal...
Steek energie in jezelf, in je eigen leven, in alles weer op de rit krijgen, in weer van jezelf gaan houden, in weer gelukkig worden.
Hoe lastig ook... ook ik ben pas twee maanden onderweg...
Wat mij helpt: doelen stellen en die waar maken! Zijn vaak geen leuke dingen (woonruimte regelen, opvang voor de hond, iemand bellen waar ik geen zin in heb). Toch doe ik het, alles brengt me gewoon een stapje dichter bij mezelf en verder weg van hem! En kan ik weer van mijn lijstje afstrepen in de grote wirwar van alles wat er nog geregeld moet worden en wat er te gebeuren staat in die donkere zwarte toekomst, die toch langzaam al iets minder zwart aan het worden is...
Steek energie in jezelf, in je eigen leven, in alles weer op de rit krijgen, in weer van jezelf gaan houden, in weer gelukkig worden.
Hoe lastig ook... ook ik ben pas twee maanden onderweg...
Wat mij helpt: doelen stellen en die waar maken! Zijn vaak geen leuke dingen (woonruimte regelen, opvang voor de hond, iemand bellen waar ik geen zin in heb). Toch doe ik het, alles brengt me gewoon een stapje dichter bij mezelf en verder weg van hem! En kan ik weer van mijn lijstje afstrepen in de grote wirwar van alles wat er nog geregeld moet worden en wat er te gebeuren staat in die donkere zwarte toekomst, die toch langzaam al iets minder zwart aan het worden is...
woensdag 25 januari 2012 om 14:42
Ik denk dat het het moeilijkste is om weer een eigen leven op te gaan bouwen...om daarin alleen op jezelf te vertrouwen en niet meer te kunnen leunen op hem...zelf keuzes te maken zonder te overleggen.....zelf beslissingen maken...
Daarnaast zal je hard moeten werken aan je eigenwaarde om deze weer op peil te krijgen en weer een invulling in je leven te krijgen. Het doel is veranderd..eerder dacht en deed je voor je gezin, nu moet je denken en doen voor jezelf...
en dit kan je alleen maar lukken als je er voor open staat..voor jezelf...
Daarnaast zal je hard moeten werken aan je eigenwaarde om deze weer op peil te krijgen en weer een invulling in je leven te krijgen. Het doel is veranderd..eerder dacht en deed je voor je gezin, nu moet je denken en doen voor jezelf...
en dit kan je alleen maar lukken als je er voor open staat..voor jezelf...
woensdag 25 januari 2012 om 14:59
quote:ochtendmens schreef op 25 januari 2012 @ 13:28:
Je wil terug wat je had omdat het vertrouwd en veilig is. Je mist die arm om je heen, die er nu niet is. Je bent nu intens verdrietig en je gedachten en emoties worden heen en weer geslingerd.
Toch weet je zelf heel erg goed dat het nooit meer hetzelfde zal worden zoals het was.
In mijn ogen ben je niet afgewezen, ook al voelt dat voor jou wel zo. Dat gevoel is bij jou zo omdat jij je op hebt geofferd voor je ex, je leefde voor hem. Je eigen 'ik' ben je kwijtgeraakt
Het probleem is hoe mijn "ik" terug te vinden. Ik heb therapie maar vind eigenlijk dat ik er niet zo veel mee opschiet. En ik kan nog steeds niet echt een zin zien in mijn bestaan. Er is momenteel niets waarvoor ik 's morgens mijn bed uit wil komen. Ik doe het wel en draai op routine. Ik weet niet wat ik voor de toekomst wil, dus ik kan er niet eens aan werken. Ook ik maak lijstjes met alle dingen die gedaan moeten worden, anders vergeet ik ze gewoon. En zo sukkelen we al huilend verder. Ik probeer niet te verzinken in mijn verdriet maar ik rouw inderdaad niet alleen om hem, maar ook om al die verspilde jaren en het verlies van mezelf.
Je wil terug wat je had omdat het vertrouwd en veilig is. Je mist die arm om je heen, die er nu niet is. Je bent nu intens verdrietig en je gedachten en emoties worden heen en weer geslingerd.
Toch weet je zelf heel erg goed dat het nooit meer hetzelfde zal worden zoals het was.
In mijn ogen ben je niet afgewezen, ook al voelt dat voor jou wel zo. Dat gevoel is bij jou zo omdat jij je op hebt geofferd voor je ex, je leefde voor hem. Je eigen 'ik' ben je kwijtgeraakt
Het probleem is hoe mijn "ik" terug te vinden. Ik heb therapie maar vind eigenlijk dat ik er niet zo veel mee opschiet. En ik kan nog steeds niet echt een zin zien in mijn bestaan. Er is momenteel niets waarvoor ik 's morgens mijn bed uit wil komen. Ik doe het wel en draai op routine. Ik weet niet wat ik voor de toekomst wil, dus ik kan er niet eens aan werken. Ook ik maak lijstjes met alle dingen die gedaan moeten worden, anders vergeet ik ze gewoon. En zo sukkelen we al huilend verder. Ik probeer niet te verzinken in mijn verdriet maar ik rouw inderdaad niet alleen om hem, maar ook om al die verspilde jaren en het verlies van mezelf.
woensdag 25 januari 2012 om 15:00
lieve kunstje,als jij hem weer met open armen gaat ontvangen,zul je moeten accepteren dat je leven er over 20 jaar nog net zo uitziet als nu.....
ik weet niet hoe oud je (ex) man is maar ik denk dat hij niet meer zal veranderen...
mijn ex virend hebik zo'n 2 jaar geleden zijn toekomst al voorspeld en laat het toch uitgekomen zijn: over 2 jaar zit jij op een kamertje ,ergens,zwervend van hot naar her,je bent mij kwijt,je dochter(met wie hij ook in een hele slechte relatie zat,zit)je bent je huis kwijt,waardoor je je zoon nog maar weinig kan zien en uiteindelijk zul je ook op je werk onderuitgaan....
alles is tot op heden uitgekomen(behalve zn werk maar ik denk dat dat ook wel gaat gebeuren)zeer slechte relatie met ex en ex schoonouders...en wat doen de mannen???hard weglopen en het probleem continue bij een ander leggen: mn ex is gek en mn ex schoonouders ook, mn dochter oh, daar is niks mee aan de hand...altijd maar andere de schuld geven maar zelf veranderen???dan doen ze echt niet hoor
dus ,kunstje ,je staat op een splitsing bij de een weet je zeker wat je gaat krijgen en dat is iets wat je niet wilt en ook niet verdient en de andere kant op gaan is in het diepe springen en je leven inrichten zoals jij het graag zou willen...
sterkte
ik weet niet hoe oud je (ex) man is maar ik denk dat hij niet meer zal veranderen...
mijn ex virend hebik zo'n 2 jaar geleden zijn toekomst al voorspeld en laat het toch uitgekomen zijn: over 2 jaar zit jij op een kamertje ,ergens,zwervend van hot naar her,je bent mij kwijt,je dochter(met wie hij ook in een hele slechte relatie zat,zit)je bent je huis kwijt,waardoor je je zoon nog maar weinig kan zien en uiteindelijk zul je ook op je werk onderuitgaan....
alles is tot op heden uitgekomen(behalve zn werk maar ik denk dat dat ook wel gaat gebeuren)zeer slechte relatie met ex en ex schoonouders...en wat doen de mannen???hard weglopen en het probleem continue bij een ander leggen: mn ex is gek en mn ex schoonouders ook, mn dochter oh, daar is niks mee aan de hand...altijd maar andere de schuld geven maar zelf veranderen???dan doen ze echt niet hoor
dus ,kunstje ,je staat op een splitsing bij de een weet je zeker wat je gaat krijgen en dat is iets wat je niet wilt en ook niet verdient en de andere kant op gaan is in het diepe springen en je leven inrichten zoals jij het graag zou willen...
sterkte
zonder tegenslag is er geen overwinning
woensdag 25 januari 2012 om 15:09
en ik herken het allemaal kunstje, ik weet donders goed hoe je je voelt...maar heus ,je komt er uit ,echt..
ga werk zoeken,al is het maar simpel,,,wat maakt dat uit.
ik loop op dit moment met de post,het is heerlijk(meestal,als het niet te hard regent )je moet eruit en je kunt je gedachte verzetten...ze zitten te springen om mensen,tenminste hierin de buurt.
of werkhuisjes....wat kan jou t schelen...
en die tranen zijn je ex man niet waard ,kom op ....
nogmaals ,ik snap t helemaal, ik voel mij hetzelfde,,,,waarom zou ik mn bed uitkomen? slaap trouwens bijna niet
ben vanmorgen weer bij huisarts geweest en heb een medicijn gekregen wat mn hartslag wat rustiger maakt waardoor ik me wat ontspannender voel.
tevens zei de man iets waar ik veel aan had nl: die man heeft een probleem en sleurt jou mee......
woont ie nog bij jou, kunstje?je kunt vragen of hij zich zo snel mogelijk uitschrijft van jullie adres,,,meid je moest eens weten waar je financieel allemaal recht op hebt(zie toeslagen.nl)als je alleen bent.heb je een eigen woning of huur je het?
ga werk zoeken,al is het maar simpel,,,wat maakt dat uit.
ik loop op dit moment met de post,het is heerlijk(meestal,als het niet te hard regent )je moet eruit en je kunt je gedachte verzetten...ze zitten te springen om mensen,tenminste hierin de buurt.
of werkhuisjes....wat kan jou t schelen...
en die tranen zijn je ex man niet waard ,kom op ....
nogmaals ,ik snap t helemaal, ik voel mij hetzelfde,,,,waarom zou ik mn bed uitkomen? slaap trouwens bijna niet
ben vanmorgen weer bij huisarts geweest en heb een medicijn gekregen wat mn hartslag wat rustiger maakt waardoor ik me wat ontspannender voel.
tevens zei de man iets waar ik veel aan had nl: die man heeft een probleem en sleurt jou mee......
woont ie nog bij jou, kunstje?je kunt vragen of hij zich zo snel mogelijk uitschrijft van jullie adres,,,meid je moest eens weten waar je financieel allemaal recht op hebt(zie toeslagen.nl)als je alleen bent.heb je een eigen woning of huur je het?
zonder tegenslag is er geen overwinning
woensdag 25 januari 2012 om 15:23
Ex is al vertrokken met de meeste van zijn spullen naar mevrouwtje Wijdbeens.
Het inkomen is het probleem niet. We hebben wel een eigen huis waar ik momenteel nog woon en dat binnenkort te koop wordt gezet. De verkoop zal nog wel even op zich laten wachten gezien de huidige woningmarkt.
Maar voor extra dingen zal ik een baan moeten zoeken.
Ik baal er gewoon van dat ik het zo ver heb laten komen en mijn ex alle macht over mij gegeven heb. En nu pakt hij me alles af: geliefde, vriend, zelfrespect, toekomst, huis.
Ik wil dit alles helemaal niet en vind het niet eerlijk. Ik heb altijd mijn best gedaan om goed te doen en dan word je zo afgestraft.
Nu klink ik weer heel zielig, maar zo voel ik me eigenlijk ook.
Het inkomen is het probleem niet. We hebben wel een eigen huis waar ik momenteel nog woon en dat binnenkort te koop wordt gezet. De verkoop zal nog wel even op zich laten wachten gezien de huidige woningmarkt.
Maar voor extra dingen zal ik een baan moeten zoeken.
Ik baal er gewoon van dat ik het zo ver heb laten komen en mijn ex alle macht over mij gegeven heb. En nu pakt hij me alles af: geliefde, vriend, zelfrespect, toekomst, huis.
Ik wil dit alles helemaal niet en vind het niet eerlijk. Ik heb altijd mijn best gedaan om goed te doen en dan word je zo afgestraft.
Nu klink ik weer heel zielig, maar zo voel ik me eigenlijk ook.
woensdag 25 januari 2012 om 15:30
ik weet het lieverd maar laat je nou daar niet gek doormaken deze gedachten...hij pakt je niet alles af,hij geeft je nieuwe kansen,,,zoals ik al aangaf,ook dit heb ik meegemaakt.dat mijn ex een ander had,had ook een oorzaak,realiseer je je dat wel..???.sorrie dat ik het zo hard zeg ....
ik voel me nu weer uitgekotst en alles wat jij zegt voel ik ook op dit moment maar je komt er NIET verder mee....je zult en moet proberen om jezelf ertoe te zetten om de draad weer op te pakken,hoe moeilijk t ook is.
wat mij help is opschrijven van de negatieve kanten van de relatie die ik had en dat zijn in middels 5 kantjes....en als ik dat lees denk ik.....dit nooit meer......maar ja ,het gevoel he.....ik snap um en het is helemaal niet erg om te moeten werken voor je geld,je zult zien dat wanneer je eerste salaris komt ,je heel trots bent op jezelf.....
ik voel me nu weer uitgekotst en alles wat jij zegt voel ik ook op dit moment maar je komt er NIET verder mee....je zult en moet proberen om jezelf ertoe te zetten om de draad weer op te pakken,hoe moeilijk t ook is.
wat mij help is opschrijven van de negatieve kanten van de relatie die ik had en dat zijn in middels 5 kantjes....en als ik dat lees denk ik.....dit nooit meer......maar ja ,het gevoel he.....ik snap um en het is helemaal niet erg om te moeten werken voor je geld,je zult zien dat wanneer je eerste salaris komt ,je heel trots bent op jezelf.....
zonder tegenslag is er geen overwinning
woensdag 25 januari 2012 om 15:49
Als je therapie volgt moet dat wel iets met je doen, anders heeft het geen zin. Is een andere therapeut een optie? Werken aan je zelfvertrouwen zal een belangrijke hulpvraag voor je zijn. Je hebt al behoorlijk inzicht in jezelf, dat heb je ook hard nodig. Je zal veel duidelijker je grenzen moeten afbakenen, tegen iedereen.
Je eigen ik zal langzaam vanzelf naar voren komen als je kleine succesjes boekt (wat het ook is). Je kwaliteiten komen zo naar boven, kwaliteiten waar je waarschijnlijk nooit eerder bij stil hebt gestaan. Het zal een heel proces worden, een proces van bewustwording.
Nu ben je nog diep geworteld in je verdriet, soms heel heftig, soms wat minder.
Wil je ff herinneren hieraan:
[quote]:
[...]
Ik wil hem niet meer terug. Ik begin langzamerhand te genieten van mijn vrijheid en voel alsof er toch een druk van me afgevallen is.
Je eigen ik zal langzaam vanzelf naar voren komen als je kleine succesjes boekt (wat het ook is). Je kwaliteiten komen zo naar boven, kwaliteiten waar je waarschijnlijk nooit eerder bij stil hebt gestaan. Het zal een heel proces worden, een proces van bewustwording.
Nu ben je nog diep geworteld in je verdriet, soms heel heftig, soms wat minder.
Wil je ff herinneren hieraan:
[quote]:
[...]
Ik wil hem niet meer terug. Ik begin langzamerhand te genieten van mijn vrijheid en voel alsof er toch een druk van me afgevallen is.
woensdag 25 januari 2012 om 22:09
Vanmiddag n goed gesprek gehad met lieve vrienden. Deze. Vrouw herkende veel factoren in het gedrag van mn ex. Mn vermoeden dat hij aan n stoornis lijdt wordt door meerdere mensen, ook hulpverleners bevestigd. Nu ben ik gaan gaan zoeken op internet en kwam tot mn verbazing datgene tegen waar ik dus al 3 jaar mee worstel. Mijn ex vriend werd helemaal beschreven en voldeed aan alle eisen zeg maar. Wat moet ik hier mee????wat zouden jullie doen. Als hetwaar is, heeft hij echt n serieus probleem en wil ik m niet laten vallen.....
zonder tegenslag is er geen overwinning
woensdag 25 januari 2012 om 23:56
Habithere, Ex is toch ex? Misschien makkelijker te dealen nu met het feit dat ie ex is? Je kunt iemand met een psychische stoornis niet helpen, tenzij hij zelf geholpen wil worden.
Hopelijk is het makkelijker nu je dit weet. Het lag echt niet aan jou, maar aan hem...
Kunstje: je ex kan je alles afnemen, maar gvd NIET je eigenwaarde. Dat ligt echt enkel en alleen 100% bij jou, al zou je dat willen, dat mag en kun je niet bij een ander leggen, wat diegene je ook aandoet. Als deze therapeut je niet kan helpen dat stukje weer op de rit te krijgen, dat moet je niet bij deze persoon zijn. Als het niet klikt tussen hulpverlener en cliënt, ga dan een ander zoeken. Nu ga je alleen het ongelijk van de hulpverlener bewijzen, dat is juist precies het verkeerde effect van zo'n samenwerking... Het effect van een hulpverlener hoort te zijn dat deze persoon je helpt bij het zoeken naar jezelf en wat je wilt. Dit gaat alleen als jij hem/haar vertrouwt.
Wel goed dat je ziet dat JIJ idd je ex al die macht gegeven hebt. Dat laat jij je dus niet meer gebeuren in de toekomst, die macht hoort niemand toe, die hoort bij jezelf te liggen, ga daar aan werken!
Sprak zij....
Ik denk er ook echt over om zelf een coachingstraject in te gaan. Heb ik een paar jaar geleden ook gedaan (om een heel andere reden: 30 kilo afgevallen, wist niet meer wie ik was toen dat muurtje om me heen verdwenen was). Als ik zo'n traject weer inga, dan wil ik haar weer... omdat ik haar vertrouw, me volledig open durf te stellen bij haar en een doel voor ogen heb waar ik naartoe wil werken. Dat doel heb ik nog even niet helder, hoop dat snel te krijgen, dan ga ik ervoor!
Hopelijk is het makkelijker nu je dit weet. Het lag echt niet aan jou, maar aan hem...
Kunstje: je ex kan je alles afnemen, maar gvd NIET je eigenwaarde. Dat ligt echt enkel en alleen 100% bij jou, al zou je dat willen, dat mag en kun je niet bij een ander leggen, wat diegene je ook aandoet. Als deze therapeut je niet kan helpen dat stukje weer op de rit te krijgen, dat moet je niet bij deze persoon zijn. Als het niet klikt tussen hulpverlener en cliënt, ga dan een ander zoeken. Nu ga je alleen het ongelijk van de hulpverlener bewijzen, dat is juist precies het verkeerde effect van zo'n samenwerking... Het effect van een hulpverlener hoort te zijn dat deze persoon je helpt bij het zoeken naar jezelf en wat je wilt. Dit gaat alleen als jij hem/haar vertrouwt.
Wel goed dat je ziet dat JIJ idd je ex al die macht gegeven hebt. Dat laat jij je dus niet meer gebeuren in de toekomst, die macht hoort niemand toe, die hoort bij jezelf te liggen, ga daar aan werken!
Sprak zij....
Ik denk er ook echt over om zelf een coachingstraject in te gaan. Heb ik een paar jaar geleden ook gedaan (om een heel andere reden: 30 kilo afgevallen, wist niet meer wie ik was toen dat muurtje om me heen verdwenen was). Als ik zo'n traject weer inga, dan wil ik haar weer... omdat ik haar vertrouw, me volledig open durf te stellen bij haar en een doel voor ogen heb waar ik naartoe wil werken. Dat doel heb ik nog even niet helder, hoop dat snel te krijgen, dan ga ik ervoor!
donderdag 26 januari 2012 om 01:18
quote:habithere schreef op 25 januari 2012 @ 22:09:
Vanmiddag n goed gesprek gehad met lieve vrienden. Deze. Vrouw herkende veel factoren in het gedrag van mn ex. Mn vermoeden dat hij aan n stoornis lijdt wordt door meerdere mensen, ook hulpverleners bevestigd. Nu ben ik gaan gaan zoeken op internet en kwam tot mn verbazing datgene tegen waar ik dus al 3 jaar mee worstel. Mijn ex vriend werd helemaal beschreven en voldeed aan alle eisen zeg maar. Wat moet ik hier mee????wat zouden jullie doen. Als hetwaar is, heeft hij echt n serieus probleem en wil ik m niet laten vallen.....
Ook al heeft hij een echt probleem, hij is de enige die zichzelf kan helpen. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn probleem. Hij moet het eerst onderkennen en zelf hulp willen. Zonder zijn medewerking bereik je niets en maak je jezelf kapot in de poging tot. Je moet aan jezelf denken en aan de kinderen. Echt, de bal ligt bij hem en je kunt hem helpen, maar als hij niet inziet dat er iets mis is, kun je weinig doen.
Sterkte en
Vanmiddag n goed gesprek gehad met lieve vrienden. Deze. Vrouw herkende veel factoren in het gedrag van mn ex. Mn vermoeden dat hij aan n stoornis lijdt wordt door meerdere mensen, ook hulpverleners bevestigd. Nu ben ik gaan gaan zoeken op internet en kwam tot mn verbazing datgene tegen waar ik dus al 3 jaar mee worstel. Mijn ex vriend werd helemaal beschreven en voldeed aan alle eisen zeg maar. Wat moet ik hier mee????wat zouden jullie doen. Als hetwaar is, heeft hij echt n serieus probleem en wil ik m niet laten vallen.....
Ook al heeft hij een echt probleem, hij is de enige die zichzelf kan helpen. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn probleem. Hij moet het eerst onderkennen en zelf hulp willen. Zonder zijn medewerking bereik je niets en maak je jezelf kapot in de poging tot. Je moet aan jezelf denken en aan de kinderen. Echt, de bal ligt bij hem en je kunt hem helpen, maar als hij niet inziet dat er iets mis is, kun je weinig doen.
Sterkte en
donderdag 26 januari 2012 om 10:14
quote:problemo schreef op 25 januari 2012 @ 10:05:
Tjonge dames wat een gedoe allemaal weer. Hier is het ook niet koek en ei. Hij loopt op het moment met een blauw oog rond.. Sorry ben niet geweldadig, maar ik kon mijn woede niet inhouden... En ik baal er ook nog van... Hij zegt mij absoluut niet kwijt te willen, maar staan wel weer smsjes aan een ander in tel.. een escortwijf. Ik heb hem de tel naar zijn kop gesmeten, en zodoende een blauw oog..Sorry voor mijn uitdrukkingen. Ik kan er niet mee leven. Waarom geef ik nog om zon droeftoeter.. en een huis is ook nog niet zo gauw geregelt. bah bah bah, was ik maar alleen... Komen mijn schoonouders gister in een grafstemming op bezoek.. Doen alsof ik nu ineens de ideale schoondochter ben bla bla bla.. ben zo weggelopen en heb ze laten zitten met hem.. ben je ineens de held in deze situatie.. Nou er zijn alleen maar verliezers hier... Ik heb het moeilijk. Ik heb hem gezegt dat ik hier niet mee kan leven. Hoe gek ik ook op hem ben (ik weet het.. nog steeds gevoelens..) ik kan niet leven met het feit dat er gsmst wordt naar andere wijven... Maakt niet uit of der mee afgesproken word of niet.. Hij heeft een probleem.. is verslaafd aan dat gedrag... Ik wil wel helpen, maar kan het niet.. ik kan dit niet!! En het doet mij pijn..
Wat een vreselijke situatie. En ik ken je dilemma (ga ik dadelijk nog iets over posten) maar ik denk écht dat je door moet pakken nou. Deze man is niet te vertrouwen. En voor jou en je kinderen is dit géén leven. Als je nu doorzet kun je straks weer gaan opbouwen. Hoe vreselijk veel pijn die beslissing ook doet (ik weet er alles van, heb zelf nog steeds de neiging om voor de kortetermijnoplossing te gaan). Als je blijft hangen in je relatie is de kans op geluk nihil en sta je over een tijd (weken, maanden, jaren) voor hetzelfde dilemma..
Sterkte..
Tjonge dames wat een gedoe allemaal weer. Hier is het ook niet koek en ei. Hij loopt op het moment met een blauw oog rond.. Sorry ben niet geweldadig, maar ik kon mijn woede niet inhouden... En ik baal er ook nog van... Hij zegt mij absoluut niet kwijt te willen, maar staan wel weer smsjes aan een ander in tel.. een escortwijf. Ik heb hem de tel naar zijn kop gesmeten, en zodoende een blauw oog..Sorry voor mijn uitdrukkingen. Ik kan er niet mee leven. Waarom geef ik nog om zon droeftoeter.. en een huis is ook nog niet zo gauw geregelt. bah bah bah, was ik maar alleen... Komen mijn schoonouders gister in een grafstemming op bezoek.. Doen alsof ik nu ineens de ideale schoondochter ben bla bla bla.. ben zo weggelopen en heb ze laten zitten met hem.. ben je ineens de held in deze situatie.. Nou er zijn alleen maar verliezers hier... Ik heb het moeilijk. Ik heb hem gezegt dat ik hier niet mee kan leven. Hoe gek ik ook op hem ben (ik weet het.. nog steeds gevoelens..) ik kan niet leven met het feit dat er gsmst wordt naar andere wijven... Maakt niet uit of der mee afgesproken word of niet.. Hij heeft een probleem.. is verslaafd aan dat gedrag... Ik wil wel helpen, maar kan het niet.. ik kan dit niet!! En het doet mij pijn..
Wat een vreselijke situatie. En ik ken je dilemma (ga ik dadelijk nog iets over posten) maar ik denk écht dat je door moet pakken nou. Deze man is niet te vertrouwen. En voor jou en je kinderen is dit géén leven. Als je nu doorzet kun je straks weer gaan opbouwen. Hoe vreselijk veel pijn die beslissing ook doet (ik weet er alles van, heb zelf nog steeds de neiging om voor de kortetermijnoplossing te gaan). Als je blijft hangen in je relatie is de kans op geluk nihil en sta je over een tijd (weken, maanden, jaren) voor hetzelfde dilemma..
Sterkte..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 26 januari 2012 om 10:21
quote:kwallenbal schreef op 25 januari 2012 @ 11:39:
Soyli, wanneer wordt het je duidelijk dat je geen deurmat bent. Je hebt topics hierover geopend, hier heb je dingen geschreven en dan nog steeds je man terug willen?
Echt, nogmaals waar is jouw zelfbeeld, trots en doorzettingsvermogen?
Jouw man lacht zich misschien rot dat hij dit allemaal kan flikken en dat er altijd een thuisbasis is omdat zijn vrouw het niet durft om voor zichzelf te kiezen. Hij heeft hemel op aarde en jij?
Ik kan hier werkelijk waar geen greintje sympathievoor jou opbrengen. Je blijft een droom najagen die tenkoste van jezelf en je kinderen gaat. Wat krijgen de kinderen als voorbeeld mee denk je?
Vrouw, denk eens na over therapie voor jezelf want dit slaat nergens op.
Lees je posts inderdaad maar eens terug en laat alles goed tot je doordringen.
Ik heb jankend je bericht gelezen. Het zijn harde woorden maar ze raken me enorm. Want de vragen die jij stelt, die stel ik ook aan mezelf. Waar is mijn trots? Wat geef ik voor signaal aan mijn kinderen mee? Waarom ben ik de énige die niet ziet (voelt) dat ik met deze man nooit meer gelukkig word?
Geen idee waarom ik blijf hangen. Ik schrijf hierboven aan Problemo dat ze moet doorpakken, maar zelf kost het me de grootste moeite. Mijn lijf schreeuwt om normaal, bekend. Het idee van scheiden, zonder hem doorgaan, is ondragelijk. Hoe bizar ook maar hij en ik voelen nog als één (voor mij). Na álles wat hij gedaan heeft. En natuurlijk had ik ook mijn aandeel in het mislukken van onze relatie maar ik durf inmiddels wel te stellen dat dat 'fouten' zijn die in iedere menselijke relatie gemaakt worden. Dingen waarover te praten was, als hij niet was weggevlucht in relaties en situaties..
Maar je hebt zó gelijk. Als ik mijn verhaal zou horen van iemand anders zou ik ook geen sympathie meer kunnen opbrengen voor die persoon.
Overigens ga ik in mijn overwegingen vooral van de kinderen uit. Van het kapotte gezin dat ik ze zo niet gegund heb. Van het feit dat ik hoopte dat we ze samen konden opvoeden, in één huis, in harmonie. Maar hij wil dat niet meer. En dat zal ik moeten accepteren. En van daaruit een situatie voor ze creëeren die second best is. En dan ga ik hopelijk een keer inzien dat het geen second best optie is, maar een 'best' optie omdat hun vader me geen keuze liet..
Soyli, wanneer wordt het je duidelijk dat je geen deurmat bent. Je hebt topics hierover geopend, hier heb je dingen geschreven en dan nog steeds je man terug willen?
Echt, nogmaals waar is jouw zelfbeeld, trots en doorzettingsvermogen?
Jouw man lacht zich misschien rot dat hij dit allemaal kan flikken en dat er altijd een thuisbasis is omdat zijn vrouw het niet durft om voor zichzelf te kiezen. Hij heeft hemel op aarde en jij?
Ik kan hier werkelijk waar geen greintje sympathievoor jou opbrengen. Je blijft een droom najagen die tenkoste van jezelf en je kinderen gaat. Wat krijgen de kinderen als voorbeeld mee denk je?
Vrouw, denk eens na over therapie voor jezelf want dit slaat nergens op.
Lees je posts inderdaad maar eens terug en laat alles goed tot je doordringen.
Ik heb jankend je bericht gelezen. Het zijn harde woorden maar ze raken me enorm. Want de vragen die jij stelt, die stel ik ook aan mezelf. Waar is mijn trots? Wat geef ik voor signaal aan mijn kinderen mee? Waarom ben ik de énige die niet ziet (voelt) dat ik met deze man nooit meer gelukkig word?
Geen idee waarom ik blijf hangen. Ik schrijf hierboven aan Problemo dat ze moet doorpakken, maar zelf kost het me de grootste moeite. Mijn lijf schreeuwt om normaal, bekend. Het idee van scheiden, zonder hem doorgaan, is ondragelijk. Hoe bizar ook maar hij en ik voelen nog als één (voor mij). Na álles wat hij gedaan heeft. En natuurlijk had ik ook mijn aandeel in het mislukken van onze relatie maar ik durf inmiddels wel te stellen dat dat 'fouten' zijn die in iedere menselijke relatie gemaakt worden. Dingen waarover te praten was, als hij niet was weggevlucht in relaties en situaties..
Maar je hebt zó gelijk. Als ik mijn verhaal zou horen van iemand anders zou ik ook geen sympathie meer kunnen opbrengen voor die persoon.
Overigens ga ik in mijn overwegingen vooral van de kinderen uit. Van het kapotte gezin dat ik ze zo niet gegund heb. Van het feit dat ik hoopte dat we ze samen konden opvoeden, in één huis, in harmonie. Maar hij wil dat niet meer. En dat zal ik moeten accepteren. En van daaruit een situatie voor ze creëeren die second best is. En dan ga ik hopelijk een keer inzien dat het geen second best optie is, maar een 'best' optie omdat hun vader me geen keuze liet..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 26 januari 2012 om 11:41
Goed voor jou Soyli! De meeste kinderen rollen wel door een scheiding heen, zolang de ouders nog enigzins door een deur kunnen en dezelfde ideeen houden over opvoeden. Ik denk dat het beter is voor jouw kinderen als jij tot rust komt en je bij de situatie neerlegt en vooruit kijkt naar de toekomst. Dat ideaalbeeld van een gezin komt nooit meer terug. Zelfs als hij zou terugkomen is het nooit meer hetzelfde.
Maar het is en blijft pijnlijk en mijn hele wezen schreeuwt nog steeds om hem, maar het is voorbij. En ook ik probeer uit ieder contact dat we hebben nog iets positiefs en hoop te halen en ik blijlf dus mezelf voor de gek houden. Hij woont nb al twee maanden bij haar. We hebben gevochten en verloren (hoewel we misschien over een paar jaar zien dat we eigenlijk gewonnen hebben, hoop ik tenminste).
Deze week is zwaar geweest en ik heb weer eens diep in de put gezeten en probeer daar nu weer uit te krabbelen.
Kom op Soyli: We zijn sterk, we kunnen het, we worden weer gelukkig!!
Maar het is en blijft pijnlijk en mijn hele wezen schreeuwt nog steeds om hem, maar het is voorbij. En ook ik probeer uit ieder contact dat we hebben nog iets positiefs en hoop te halen en ik blijlf dus mezelf voor de gek houden. Hij woont nb al twee maanden bij haar. We hebben gevochten en verloren (hoewel we misschien over een paar jaar zien dat we eigenlijk gewonnen hebben, hoop ik tenminste).
Deze week is zwaar geweest en ik heb weer eens diep in de put gezeten en probeer daar nu weer uit te krabbelen.
Kom op Soyli: We zijn sterk, we kunnen het, we worden weer gelukkig!!
donderdag 26 januari 2012 om 12:11
Dankjewel lieve Kunstje....
Ik ben gisteren bij een medium geweest en één van de dingen die ze tegen me zei was dat ik over 2 jaar blij ben dat dit gebeurd is. Dat het een geschenk voor me is. Dat ik dat nu nog niet zie en voel, maar dat ik dat wel zo ga voelen.
Daar houd ik me aan vast. En ik hoop dat ze gelijk krijgt...
Ik ben gisteren bij een medium geweest en één van de dingen die ze tegen me zei was dat ik over 2 jaar blij ben dat dit gebeurd is. Dat het een geschenk voor me is. Dat ik dat nu nog niet zie en voel, maar dat ik dat wel zo ga voelen.
Daar houd ik me aan vast. En ik hoop dat ze gelijk krijgt...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 26 januari 2012 om 12:32
Vind t zo grappig dat we allemaal zo goed weten hoe het moet(ook ik hoor)maar dat we allemaal t voor ons zelf niet kunnen....loslaten, voor je kijken,je er bij neerleggen etc.
Heb ook n zware week gehad en heel veel steun aan deze topic.
Kom op meiden, we kunnen t echt aan !!!!!!
Heb ook n zware week gehad en heel veel steun aan deze topic.
Kom op meiden, we kunnen t echt aan !!!!!!
zonder tegenslag is er geen overwinning
donderdag 26 januari 2012 om 12:41
Precies! Ik denk dat het tijd nodig heeft. Hoewel ik ook heel verontrustende verhalen hoor en lees van mensen die járen later nog niet los zijn van hun (ex)partner en/of van hetgeen hen overkomen is. Dát is één van mijn grootste nachtmerries.
Ik ben daarom ook al een tijd geleden gestart met professionele hulp; eerst alleen in het alternatieve circuit maar nu ook bij een psychotherapeute (tweedelijns). Vraag me alleen oprecht af óf dat iets gaat brengen; want ik weet het wel, en ik praat er ook over.. Wát is er dan nog meer mogelijk (buiten tijd dus...)?!
Overigens.. Hoe cru ook.. Haal ik ook kracht uit het verhaal van Problemo. Die zó graag wil, vecht als een leeuwin maar iedere keer weer teruggeworpen wordt in nog een grotere bak met shit. Als ik haar verhaal lees dan voel ik opluchting. Want ik hoef niet meer te vechten. De keuze is door hem gemaakt. Maar de pijn blijft, uiteraard..
(sorry Problemo als ik je hiermee (ongewild!) pijn doe, maar ik hoop dat dít inzicht jouw toch ook een stukje verder helpt)
Ik ben daarom ook al een tijd geleden gestart met professionele hulp; eerst alleen in het alternatieve circuit maar nu ook bij een psychotherapeute (tweedelijns). Vraag me alleen oprecht af óf dat iets gaat brengen; want ik weet het wel, en ik praat er ook over.. Wát is er dan nog meer mogelijk (buiten tijd dus...)?!
Overigens.. Hoe cru ook.. Haal ik ook kracht uit het verhaal van Problemo. Die zó graag wil, vecht als een leeuwin maar iedere keer weer teruggeworpen wordt in nog een grotere bak met shit. Als ik haar verhaal lees dan voel ik opluchting. Want ik hoef niet meer te vechten. De keuze is door hem gemaakt. Maar de pijn blijft, uiteraard..
(sorry Problemo als ik je hiermee (ongewild!) pijn doe, maar ik hoop dat dít inzicht jouw toch ook een stukje verder helpt)
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 26 januari 2012 om 12:43
Inderdaad weet iedereen hoe het moet, maar de uitvoering is toch wat lastiger.
Moet er niet een nieuw topic geopend worden, volgens mij zitten we al aan het maximum aantal berichten. Ik heb alleen geen idee hoe dat moet. Ik zou jullie niet graag missen, want de steun van iedereen kan ik nog elke dag goed gebruiken.
Moet er niet een nieuw topic geopend worden, volgens mij zitten we al aan het maximum aantal berichten. Ik heb alleen geen idee hoe dat moet. Ik zou jullie niet graag missen, want de steun van iedereen kan ik nog elke dag goed gebruiken.
donderdag 26 januari 2012 om 12:52
quote:Soyli schreef op 26 januari 2012 @ 12:41:
Precies! Ik denk dat het tijd nodig heeft. Hoewel ik ook heel verontrustende verhalen hoor en lees van mensen die járen later nog niet los zijn van hun (ex)partner en/of van hetgeen hen overkomen is. Dát is één van mijn grootste nachtmerries.
Ik ben daarom ook al een tijd geleden gestart met professionele hulp; eerst alleen in het alternatieve circuit maar nu ook bij een psychotherapeute (tweedelijns). Vraag me alleen oprecht af óf dat iets gaat brengen; want ik weet het wel, en ik praat er ook over.. Wát is er dan nog meer mogelijk (buiten tijd dus...)?!
Ik weet niet of de psychotherapeute de oplossing brengt. Ik merk bij mij dat ze geen kant en klare oplossingen biedt, maar me wel zelf laat zoeken naar oplossingen. Het enige wat de therapeute kan doen is je zelfbeeld bewaken en evt. bijstellen.
Hoe graag we het ook willen, er is geen pasklare snelle manier om eruit te komen volgens mij. Je leven weer oppakken en al die andere cliche's kunnen we toepassen, maar ik denk echt dat de tijd zorgt dat de pijn slijt. Net als bij een sterfgeval.
Precies! Ik denk dat het tijd nodig heeft. Hoewel ik ook heel verontrustende verhalen hoor en lees van mensen die járen later nog niet los zijn van hun (ex)partner en/of van hetgeen hen overkomen is. Dát is één van mijn grootste nachtmerries.
Ik ben daarom ook al een tijd geleden gestart met professionele hulp; eerst alleen in het alternatieve circuit maar nu ook bij een psychotherapeute (tweedelijns). Vraag me alleen oprecht af óf dat iets gaat brengen; want ik weet het wel, en ik praat er ook over.. Wát is er dan nog meer mogelijk (buiten tijd dus...)?!
Ik weet niet of de psychotherapeute de oplossing brengt. Ik merk bij mij dat ze geen kant en klare oplossingen biedt, maar me wel zelf laat zoeken naar oplossingen. Het enige wat de therapeute kan doen is je zelfbeeld bewaken en evt. bijstellen.
Hoe graag we het ook willen, er is geen pasklare snelle manier om eruit te komen volgens mij. Je leven weer oppakken en al die andere cliche's kunnen we toepassen, maar ik denk echt dat de tijd zorgt dat de pijn slijt. Net als bij een sterfgeval.
donderdag 26 januari 2012 om 12:53
Je kunt niet veel meer doen dan de tijd zn werk laten doen en maar praten praten praten.....je zult zien dat je er over n maand weer anders inzit, echt.t is nu zo vers allemaal voor ons allemaal, wat willen we nou.....t zou niet goed zijn om je verdriet te verdringen en er later in je leven me geconfronteerd te worden. Laat t verdriet , de pijn, woeden en alle emoties gewoon komen. Tis niet anders......maar er komen voor ons echt lichtpuntjes hoor, echt en die komen zomaar ineens en steeds vaker en op n dag nemen ze het over van de minnen.....en dan ga je weer opwaarts.....de tijd van het jaar werkt ook niet mee. Wat mij opvalt is dat wij t NIET kunnen accepteren.....we willen maar vechten....mn huisarts zei gisteren tegen mij...je moet niet aan n dood paard trekken......laat t los...deze man heeft zo'n enorm probleem....en hij sleurt je mee....loslaten!!!!
zonder tegenslag is er geen overwinning
donderdag 26 januari 2012 om 13:36
Tijd...... Ik denk dat je gelijk hebt. Zie ook heel veel mensen om me heen die na de scheiding gelukkiger zijn dan ooit...
En verstandelijk weet ik het. Terug willen is geen optie (los van het feit dat hij ook niet wil hoor).
Want ik kan niet meer terug, zelfs niet meer naar de situatie hoe die was. Er zit teveel boosheid. Onzekerheid. Wantrouwen achterdocht. Dat heb ik jarenlang een plek gegeven, ik wist dat het niet klopte maar ik deed alsof het allemaal goed was. Haalde mijn geluk uit het sprookje dat ik in mijn hoofd creeerde..
Maar nu... Als hij wel terug zou komen.. Ik zou nooit meer ruzie met hem durven maken, bang dat ie weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer nee durven zeggen op iets (materieel zoals verhuizen, verbouwen, maar ook vakanties, uitstapjes, etc). Bang dat hij weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer mijn mening durven geven. Bang dat hij weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer een sociaal leven met hem kunnen opbouwen. Bang dat hij zich daarin niet lekker zou voelen. En dat hij zou vertrekken. Ik zou niet weten hoe ik me zou moeten gedragen in bed. Bang dat ik niet zou kunnen voldoen aan zn vriendinnen. En dus bang dat ie weer zou vertrekken.
En dat vertrekken... Ík zou terugvallen in dat zwarte diepe gat van nu, maar mijn kinderen wil ik dat ábsoluut besparen.
Maar dan komt dat kleine stemmetje weer... Stel je nou toch voor dat we het wél nog heel samen zouden kunnen gaan krijge. Als hij een punt zet achter zn relatie van nu. Als hij weer van mij gaat houden. Als hij inziet wat hij weggooit....
En verstandelijk weet ik het. Terug willen is geen optie (los van het feit dat hij ook niet wil hoor).
Want ik kan niet meer terug, zelfs niet meer naar de situatie hoe die was. Er zit teveel boosheid. Onzekerheid. Wantrouwen achterdocht. Dat heb ik jarenlang een plek gegeven, ik wist dat het niet klopte maar ik deed alsof het allemaal goed was. Haalde mijn geluk uit het sprookje dat ik in mijn hoofd creeerde..
Maar nu... Als hij wel terug zou komen.. Ik zou nooit meer ruzie met hem durven maken, bang dat ie weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer nee durven zeggen op iets (materieel zoals verhuizen, verbouwen, maar ook vakanties, uitstapjes, etc). Bang dat hij weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer mijn mening durven geven. Bang dat hij weer zou vertrekken. Ik zou nooit meer een sociaal leven met hem kunnen opbouwen. Bang dat hij zich daarin niet lekker zou voelen. En dat hij zou vertrekken. Ik zou niet weten hoe ik me zou moeten gedragen in bed. Bang dat ik niet zou kunnen voldoen aan zn vriendinnen. En dus bang dat ie weer zou vertrekken.
En dat vertrekken... Ík zou terugvallen in dat zwarte diepe gat van nu, maar mijn kinderen wil ik dat ábsoluut besparen.
Maar dan komt dat kleine stemmetje weer... Stel je nou toch voor dat we het wél nog heel samen zouden kunnen gaan krijge. Als hij een punt zet achter zn relatie van nu. Als hij weer van mij gaat houden. Als hij inziet wat hij weggooit....
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 26 januari 2012 om 13:41
quote:Soyli schreef op 26 januari 2012 @ 13:36:
Maar dan komt dat kleine stemmetje weer... Stel je nou toch voor dat we het wél nog heel samen zouden kunnen gaan krijge. Als hij een punt zet achter zn relatie van nu. Als hij weer van mij gaat houden. Als hij inziet wat hij weggooit....Stel dat... weet je wat er dan gebeurt denk ik? Dan kom je erachter dat jouw vertrouwen weg is, jouw liefde, dat je je niet meer kunt geven, dat iets onherstelbaar is beschadigd. Gevoelens die je nu nog niet voelt of ziet, maar ik weet bijna zeker dat die dan wel boven komen drijven...
Maar dan komt dat kleine stemmetje weer... Stel je nou toch voor dat we het wél nog heel samen zouden kunnen gaan krijge. Als hij een punt zet achter zn relatie van nu. Als hij weer van mij gaat houden. Als hij inziet wat hij weggooit....Stel dat... weet je wat er dan gebeurt denk ik? Dan kom je erachter dat jouw vertrouwen weg is, jouw liefde, dat je je niet meer kunt geven, dat iets onherstelbaar is beschadigd. Gevoelens die je nu nog niet voelt of ziet, maar ik weet bijna zeker dat die dan wel boven komen drijven...
donderdag 26 januari 2012 om 13:50
Yazz. Dat denk ik ook. Niet direct, want de opluchting zou overheersen. Maar op de langere termijn zou ik niet zomaar over deze periode heen kunnen stappen denk ik
Maar cliché: iets dat je niet (meer) kunt krijgen (niet op de laatste plaats omdat iemand anders ermee aan de haal is) is veel interessanter dan als het voor het oprapen ligt.
Of gaat dat in dit geval niet op?
Ik ben zó vreselijk in de war. En voel zóveel pijn..
Maar cliché: iets dat je niet (meer) kunt krijgen (niet op de laatste plaats omdat iemand anders ermee aan de haal is) is veel interessanter dan als het voor het oprapen ligt.
Of gaat dat in dit geval niet op?
Ik ben zó vreselijk in de war. En voel zóveel pijn..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
