Psyche
alle pijlers
Depri door toekomst
donderdag 23 februari 2012 om 21:26
Dag, ik schrijf al een poos mee op het forum. Heb voor dit topic een nieuwe nick aangemaakt, niet omdat het gênant is maar omdat enkele kennissen me beginnen te herkennen en ik wil dit graag even anoniem bespreken.
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
donderdag 23 februari 2012 om 21:59
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 21:54:
Dat je veel teleurstellingen hebt gehad, zorgt er ook voor, dat je misschien een te grote druk legt op het slagen.
Misschien leg je de oorzaak van de teleurstellingen teveel bij jezelf ?Misschien een beetje. Het zit ook wel een beetje in mijn familie hoor. Mijn oma wilde ook altijd alles perfect hebben en pre-cies zoals zij had bedacht. Mijn moeder kocht haar eerste huis op mijn leeftijd en dat moet ik (hoe goed ze 't ook bedoelt) regelmatig horen. Vergezeld van verhalen over hoe grandioos andere mensen hun eigen leven wel niet in de soep hadden geholpen.
Dat je veel teleurstellingen hebt gehad, zorgt er ook voor, dat je misschien een te grote druk legt op het slagen.
Misschien leg je de oorzaak van de teleurstellingen teveel bij jezelf ?Misschien een beetje. Het zit ook wel een beetje in mijn familie hoor. Mijn oma wilde ook altijd alles perfect hebben en pre-cies zoals zij had bedacht. Mijn moeder kocht haar eerste huis op mijn leeftijd en dat moet ik (hoe goed ze 't ook bedoelt) regelmatig horen. Vergezeld van verhalen over hoe grandioos andere mensen hun eigen leven wel niet in de soep hadden geholpen.
donderdag 23 februari 2012 om 21:59
donderdag 23 februari 2012 om 22:00
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:55:
[...]
Rationeel weet ik dat je hartstikke gelijk hebt. Ik probeer wel te genieten, ik ben pas nog wezen schaatsen enzo. Maar de rem staat erop.
En ja, ik voel me inderdaad opgejaagd, gespannen en gestresst. Begin ook weer te eten (heb een beetje een dubieuze relatie met eten). En dan bedoel ik teveel en te verkeerd eten.
Ben al eerder overspannen geweest (tijdens vorige studie, toen zaten er heel wat dingen verkeerd ook in mijn leven). Inmiddels staat alles op de rit en heb ik alles precies zoals ik hebben wil, op die schuld na dus.
Dit verbaast mij niets. Het is dus tijd om wat aan ontspanning te gaan doen! Want vanuit dat gejaagde en gestressde gevoel komen die spanningen en daardoor ga je piekeren. Wat ontspant jou?
En gezien het feit dat je het allemaal wel weet maar niet voelt én ook nog eens een verleden hebt met overspannenheid, raad ik je aan om professionele hulp te zoeken. Ga eens met je huisarts praten. Ik denk dat je er met de tips hier niet gaat komen. Jouw angst zit zo te horen behoorlijk diep en rationeel weet je heel goed dat je angst niet per se reeel is. Tijd om hulp te zoeken dus. Hier ga je alleen niet uitkomen ben ik bang.
[...]
Rationeel weet ik dat je hartstikke gelijk hebt. Ik probeer wel te genieten, ik ben pas nog wezen schaatsen enzo. Maar de rem staat erop.
En ja, ik voel me inderdaad opgejaagd, gespannen en gestresst. Begin ook weer te eten (heb een beetje een dubieuze relatie met eten). En dan bedoel ik teveel en te verkeerd eten.
Ben al eerder overspannen geweest (tijdens vorige studie, toen zaten er heel wat dingen verkeerd ook in mijn leven). Inmiddels staat alles op de rit en heb ik alles precies zoals ik hebben wil, op die schuld na dus.
Dit verbaast mij niets. Het is dus tijd om wat aan ontspanning te gaan doen! Want vanuit dat gejaagde en gestressde gevoel komen die spanningen en daardoor ga je piekeren. Wat ontspant jou?
En gezien het feit dat je het allemaal wel weet maar niet voelt én ook nog eens een verleden hebt met overspannenheid, raad ik je aan om professionele hulp te zoeken. Ga eens met je huisarts praten. Ik denk dat je er met de tips hier niet gaat komen. Jouw angst zit zo te horen behoorlijk diep en rationeel weet je heel goed dat je angst niet per se reeel is. Tijd om hulp te zoeken dus. Hier ga je alleen niet uitkomen ben ik bang.
donderdag 23 februari 2012 om 22:02
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 21:59:
Even dit : over een jaar vind je de droomvent van je leven, krijg je de meest gewilde baan ooit en win je de lotto!
Waarom kan dat niet ?
Waarom negatief denken als positief denken net zoveel energie kost, maar meer fijne gevoelens oproept ?
Haha, de droomvent heb ik al binnen! En ik moet gauw wat dingen gaan veranderen want als ik zo'n zorgelijk tiep blijf, raak ik 'm misschien nog kwijt ook.
Natuurlijk, positieve dingen kunnen ook gebeuren en daar dagdroom ik best wel eens over. Maar in realiteit gebeuren negatieve dingen gewoon vaker.
Kijk, ik weet dat het vele mensen erger vergaat. Die krijgen echt alle narigheid op een hoop (of die behoren tot de 92% van de wereldbevolking die arm/hongerig/dakloos is, wat ik niet ben).
Maar 't is die donderwolk boven mijn hoofd, het hoeft allemaal niet meer zeg maar. Ik heb geen zin om zo hard te werken voor misschien wel niks.
Even dit : over een jaar vind je de droomvent van je leven, krijg je de meest gewilde baan ooit en win je de lotto!
Waarom kan dat niet ?
Waarom negatief denken als positief denken net zoveel energie kost, maar meer fijne gevoelens oproept ?
Haha, de droomvent heb ik al binnen! En ik moet gauw wat dingen gaan veranderen want als ik zo'n zorgelijk tiep blijf, raak ik 'm misschien nog kwijt ook.
Natuurlijk, positieve dingen kunnen ook gebeuren en daar dagdroom ik best wel eens over. Maar in realiteit gebeuren negatieve dingen gewoon vaker.
Kijk, ik weet dat het vele mensen erger vergaat. Die krijgen echt alle narigheid op een hoop (of die behoren tot de 92% van de wereldbevolking die arm/hongerig/dakloos is, wat ik niet ben).
Maar 't is die donderwolk boven mijn hoofd, het hoeft allemaal niet meer zeg maar. Ik heb geen zin om zo hard te werken voor misschien wel niks.
donderdag 23 februari 2012 om 22:05
quote:Cici25 schreef op 23 februari 2012 @ 22:00:
[...]
Dit verbaast mij niets. Het is dus tijd om wat aan ontspanning te gaan doen! Want vanuit dat gejaagde en gestressde gevoel komen die spanningen en daardoor ga je piekeren. Wat ontspant jou?
En gezien het feit dat je het allemaal wel weet maar niet voelt én ook nog eens een verleden hebt met overspannenheid, raad ik je aan om professionele hulp te zoeken. Ga eens met je huisarts praten. Ik denk dat je er met de tips hier niet gaat komen. Jouw angst zit zo te horen behoorlijk diep en rationeel weet je heel goed dat je angst niet per se reeel is. Tijd om hulp te zoeken dus. Hier ga je alleen niet uitkomen ben ik bang.
Om eerlijk te zijn: ik ben ontspannen als ik weet dat alles goed komt. Er is geen specifieke sport waar ik blij van word. Ik houd van kokkerellen en dat doe ik ook vaak, en ik ben vorige week een paar uur gaan lopen, gewoon om mijn hoofd leeg te maken.
De ergste onrust was toen wel voorbij, maar dat dieper liggende gevoel gaat er niet mee weg.
Ik heb destijds toen ik overspannen was gepraat met een psycholoog, maar ik weet niet of dat nu nog wordt vergoed. Ik kan me ook niet voorstellen dat die me een toekomstbeeld schetst dat positiever, maar net zo reëel is als mijn huidige beeld.
[...]
Dit verbaast mij niets. Het is dus tijd om wat aan ontspanning te gaan doen! Want vanuit dat gejaagde en gestressde gevoel komen die spanningen en daardoor ga je piekeren. Wat ontspant jou?
En gezien het feit dat je het allemaal wel weet maar niet voelt én ook nog eens een verleden hebt met overspannenheid, raad ik je aan om professionele hulp te zoeken. Ga eens met je huisarts praten. Ik denk dat je er met de tips hier niet gaat komen. Jouw angst zit zo te horen behoorlijk diep en rationeel weet je heel goed dat je angst niet per se reeel is. Tijd om hulp te zoeken dus. Hier ga je alleen niet uitkomen ben ik bang.
Om eerlijk te zijn: ik ben ontspannen als ik weet dat alles goed komt. Er is geen specifieke sport waar ik blij van word. Ik houd van kokkerellen en dat doe ik ook vaak, en ik ben vorige week een paar uur gaan lopen, gewoon om mijn hoofd leeg te maken.
De ergste onrust was toen wel voorbij, maar dat dieper liggende gevoel gaat er niet mee weg.
Ik heb destijds toen ik overspannen was gepraat met een psycholoog, maar ik weet niet of dat nu nog wordt vergoed. Ik kan me ook niet voorstellen dat die me een toekomstbeeld schetst dat positiever, maar net zo reëel is als mijn huidige beeld.
donderdag 23 februari 2012 om 22:05
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 22:02:
[...]
Maar 't is die donderwolk boven mijn hoofd, het hoeft allemaal niet meer zeg maar. Ik heb geen zin om zo hard te werken voor misschien wel niks.
Ik deel je zorgen over de studieschuld, maar dit is niet waar.
Per maand moet je een bepaald bedrag aflossen en daar zit een maximum aan. Dus het is niet zo dat je net als in de schuldsanering al je inkomsten moet afstaan.
[...]
Maar 't is die donderwolk boven mijn hoofd, het hoeft allemaal niet meer zeg maar. Ik heb geen zin om zo hard te werken voor misschien wel niks.
Ik deel je zorgen over de studieschuld, maar dit is niet waar.
Per maand moet je een bepaald bedrag aflossen en daar zit een maximum aan. Dus het is niet zo dat je net als in de schuldsanering al je inkomsten moet afstaan.
donderdag 23 februari 2012 om 22:06
De middenweg, dame, ontspannen en plezier hebben en een beetje oppassen met het geld, gooi het niet over de balk.
Als je het druk hebt, of het loopt allemaal niet op rolletjes of je bent ziekig, dan mag een tandje minder echt wel.
Gun jezelf ademruimte.
Onderzoek de boodschappen die je jezelf geeft en of dit wel of niet bij jou past.
Verwerp ze, als dit niet bij jou hoort.
Kies je eigen pad, de middenweg tussen het nu en later.
Geniet van deze tijd, het is zo voorbij. Niet dat je over tig jaar terugkijkt en ziet, ik zat er verkrampt bij.
Als je het druk hebt, of het loopt allemaal niet op rolletjes of je bent ziekig, dan mag een tandje minder echt wel.
Gun jezelf ademruimte.
Onderzoek de boodschappen die je jezelf geeft en of dit wel of niet bij jou past.
Verwerp ze, als dit niet bij jou hoort.
Kies je eigen pad, de middenweg tussen het nu en later.
Geniet van deze tijd, het is zo voorbij. Niet dat je over tig jaar terugkijkt en ziet, ik zat er verkrampt bij.
donderdag 23 februari 2012 om 22:08
Rot voor je, die zorgen, maar probeer wel vertrouwen te hebben in de toekomst! Het is nog steeds maar een paar % die werkloos is en dan nog meestal tijdelijk. Je gaat heus wel wat vinden!
Neemt niet weg dat het slim is om zuinig te leven, crisis of geen crisis. Hoe minder schuld hoe beter. Maar maak geen obsessie van de boodschappen, uiteindelijk gaat dat alleen nog maar om dubbeltjes extra besparen als je de overbodige uitgaven al hebt geschrapt. Kun je beter een uur extra werken, levert meer op.
Na 3 jaar werken kun je trouwens ook met een tijdelijk contract een huis kopen.
Succes met je studie en laat je niet gekmaken door het nieuws! Het is ook gewoon bangmakerij, elkaar napraten in doemscenario's voor een deel!
Neemt niet weg dat het slim is om zuinig te leven, crisis of geen crisis. Hoe minder schuld hoe beter. Maar maak geen obsessie van de boodschappen, uiteindelijk gaat dat alleen nog maar om dubbeltjes extra besparen als je de overbodige uitgaven al hebt geschrapt. Kun je beter een uur extra werken, levert meer op.
Na 3 jaar werken kun je trouwens ook met een tijdelijk contract een huis kopen.
Succes met je studie en laat je niet gekmaken door het nieuws! Het is ook gewoon bangmakerij, elkaar napraten in doemscenario's voor een deel!
donderdag 23 februari 2012 om 22:10
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 22:05:
[...]
Om eerlijk te zijn: ik ben ontspannen als ik weet dat alles goed komt.
Pure schijn. Er is geen enkele garantie in het leven behalve dat we allemaal ooit dood gaan. Dus is er nooit een punt waarop je weet dat alles goed komt. Immers kun je dan hooguit overzien dat iets loopt zoals je wilt op moment X, maar geeft dat geen garanties voor het daaropvolgende uur, week, maand, jaar, decennium.
En dan. Dan komt het niet goed. Denk je dan "já, hier heb ik zo lang over lopen piekeren en bang voor geweest, daar heb ik nu iets aan"? Vast en zeker niet. Linksom of rechtsom is deze mate van piekeren, bang zijn voor wat als en alles onder controle willen houden dus niet erg productief. Het levert je nu last op en zelfs al zit er een punt van waarheid in, dan nog blijf je zitten daarmee maar dan plús al die verspilde tijd die je erover gepiekerd hebt voor het ooit zover kwam.
Of over 80 jaar kijk je terug op het leven en concludeer je dat je een prachtleven gehad hebt. Een heus zondagskindleven. Wat heeft al dat gepieker je dan opgeleverd? Ook niet echt iets waar je produktief iets mee kon.
Laat het los.
[...]
Om eerlijk te zijn: ik ben ontspannen als ik weet dat alles goed komt.
Pure schijn. Er is geen enkele garantie in het leven behalve dat we allemaal ooit dood gaan. Dus is er nooit een punt waarop je weet dat alles goed komt. Immers kun je dan hooguit overzien dat iets loopt zoals je wilt op moment X, maar geeft dat geen garanties voor het daaropvolgende uur, week, maand, jaar, decennium.
En dan. Dan komt het niet goed. Denk je dan "já, hier heb ik zo lang over lopen piekeren en bang voor geweest, daar heb ik nu iets aan"? Vast en zeker niet. Linksom of rechtsom is deze mate van piekeren, bang zijn voor wat als en alles onder controle willen houden dus niet erg productief. Het levert je nu last op en zelfs al zit er een punt van waarheid in, dan nog blijf je zitten daarmee maar dan plús al die verspilde tijd die je erover gepiekerd hebt voor het ooit zover kwam.
Of over 80 jaar kijk je terug op het leven en concludeer je dat je een prachtleven gehad hebt. Een heus zondagskindleven. Wat heeft al dat gepieker je dan opgeleverd? Ook niet echt iets waar je produktief iets mee kon.
Laat het los.
when you wish upon a star...
donderdag 23 februari 2012 om 22:13
Keesje, je kan alleen de dingen in de hand houden, waarover je macht hebt.
De zaken die je noemt, daar heb je geen macht over, dus geef je over aan het leven.
Je hebt nooit voor niets gewerkt, je kijkt dan oppervlakkig en alleen in het kader van resultaat.
Je hebt veel geleerd op de opleiding, je hebt er waarschijnlijk leuke mensen leren kennen, je hebt op een andere manier leren kijken, je hebt laten zien dat je een bepaald niveau aan kan.
Zelfdiscipline, doorzettingsvermogen en nog veel meer.
Dat het niet leidt tot de zaken die je voor ogen hebt, is jammer, maar geen ramp en zeker geen reden om maar te stoppen met doorzetten.
Leer anders denken, coulanter, zoek het in de zijpaden ipv het einddoel.
Enne de vergrijzing komt eraan! What goes up, must come down, maar dat geldt dus ook andersom.
What goed down, must come up!
De zaken die je noemt, daar heb je geen macht over, dus geef je over aan het leven.
Je hebt nooit voor niets gewerkt, je kijkt dan oppervlakkig en alleen in het kader van resultaat.
Je hebt veel geleerd op de opleiding, je hebt er waarschijnlijk leuke mensen leren kennen, je hebt op een andere manier leren kijken, je hebt laten zien dat je een bepaald niveau aan kan.
Zelfdiscipline, doorzettingsvermogen en nog veel meer.
Dat het niet leidt tot de zaken die je voor ogen hebt, is jammer, maar geen ramp en zeker geen reden om maar te stoppen met doorzetten.
Leer anders denken, coulanter, zoek het in de zijpaden ipv het einddoel.
Enne de vergrijzing komt eraan! What goes up, must come down, maar dat geldt dus ook andersom.
What goed down, must come up!
donderdag 23 februari 2012 om 22:14
Kijk weet je wat het is: dingen in het leven overkomen je soms, maar jij kiest hoe je erop reageert.
Daarbij komt nu ook dat je je druk aan het maken bent over dingen die mogelijk ooit in de toekomst zou-den kun-nen gebeuren... De zogenaamde beren op de weg. Dit zijn irreële gedachten, want ze zijn niet gebaseerd op de werkelijkheid.
Stop daar dus mee. Vanaf nu.
Daarbij komt nu ook dat je je druk aan het maken bent over dingen die mogelijk ooit in de toekomst zou-den kun-nen gebeuren... De zogenaamde beren op de weg. Dit zijn irreële gedachten, want ze zijn niet gebaseerd op de werkelijkheid.
Stop daar dus mee. Vanaf nu.
donderdag 23 februari 2012 om 22:14
Pff dank voor alle reacties, lieve mensen! Ik kan niet op iedereen persoonlijk quoten, maar ik lees ze allemaal en jullie hebben natuurlijk heel erg gelijk.
Het stomme is, dat wat jullie zeggen, ik ook vaak bedenk. Dat ik ook maar een mens ben, dat het om balans gaat, en dat ik natuurlijk niet moet terugkijken op een verkrampte (goed woord, Conundrum) studententijd.
Ik denk dat het best bij mij past om ambitieus te zijn. Maar dat doorslaan is inderdaad niet goed. En, belangrijker nog, op dit moment ben ik niet ambitieus omdat ik het zo leuk vind om verder te komen. Het voelt als bittere noodzaak, omdat ik anders in dat grote zwarte gat achter me val.
Maar ja, hoe vind ik die balans? Er zijn in mijn dagelijkse leven geen mensen om daarover te praten. Er is niemand die een balans heeft gevonden die ik ook graag voor mezelf zou willen. Mijn medestudenten benadrukken graag hoe belangrijk het wel niet is om vooral te genieten en waaaanzinnig veel geld over de balk te smijten en dat past gewoon niet bij me. Docenten laten uiteraard niet na om te benadrukken hoe belangrijk werken aan de toekomst is. En ik ken twee mensen die kunnen leven als God in Frankrijk en roepen dat alles op zijn pootjes terechtkomt. Ja, makkelijk praten.
Het stomme is, dat wat jullie zeggen, ik ook vaak bedenk. Dat ik ook maar een mens ben, dat het om balans gaat, en dat ik natuurlijk niet moet terugkijken op een verkrampte (goed woord, Conundrum) studententijd.
Ik denk dat het best bij mij past om ambitieus te zijn. Maar dat doorslaan is inderdaad niet goed. En, belangrijker nog, op dit moment ben ik niet ambitieus omdat ik het zo leuk vind om verder te komen. Het voelt als bittere noodzaak, omdat ik anders in dat grote zwarte gat achter me val.
Maar ja, hoe vind ik die balans? Er zijn in mijn dagelijkse leven geen mensen om daarover te praten. Er is niemand die een balans heeft gevonden die ik ook graag voor mezelf zou willen. Mijn medestudenten benadrukken graag hoe belangrijk het wel niet is om vooral te genieten en waaaanzinnig veel geld over de balk te smijten en dat past gewoon niet bij me. Docenten laten uiteraard niet na om te benadrukken hoe belangrijk werken aan de toekomst is. En ik ken twee mensen die kunnen leven als God in Frankrijk en roepen dat alles op zijn pootjes terechtkomt. Ja, makkelijk praten.
donderdag 23 februari 2012 om 22:17
Wat cootje zegt; het is maar hoe je het bekijkt.
Je kan bedenken ow mijn God iedereen wordt ontslagen in mijn vakgebied, wat een ramp... Ik kom nooit meer aan een baan.
Je kan ook denken, zow ik ben straks afgestudeerd, ik heb iig een goed diploma, HBO of WO niveau. Ik kan ook naar banen kijken op dit niveau buiten mijn vakgebied.
Je kan bedenken ow mijn God iedereen wordt ontslagen in mijn vakgebied, wat een ramp... Ik kom nooit meer aan een baan.
Je kan ook denken, zow ik ben straks afgestudeerd, ik heb iig een goed diploma, HBO of WO niveau. Ik kan ook naar banen kijken op dit niveau buiten mijn vakgebied.
donderdag 23 februari 2012 om 22:18
Maar nu heb ik nog niet gezegd wat ik wilde zeggen: door jullie relativeer ik wel een beetje nu!
Het klopt natuurlijk als een bus, je weet nooit wat er gebeurt. Ik denk telkens 'het zal mij niet gebeuren dat...' maarja, gebeurt het dan gebeurt het. En heb ik straks mijn schaapjes op het droge, zul je zien dat er een andere kink in de kabel komt.
Ik zal de komende tijd eens rustig proberen om de boel een beetje los te laten. Heb er nog niet echt vertrouwen in dat het 100% gaat lukken, maar misschien is dit besef en zijn jullie adviezen wel een goede start.
Het klopt natuurlijk als een bus, je weet nooit wat er gebeurt. Ik denk telkens 'het zal mij niet gebeuren dat...' maarja, gebeurt het dan gebeurt het. En heb ik straks mijn schaapjes op het droge, zul je zien dat er een andere kink in de kabel komt.
Ik zal de komende tijd eens rustig proberen om de boel een beetje los te laten. Heb er nog niet echt vertrouwen in dat het 100% gaat lukken, maar misschien is dit besef en zijn jullie adviezen wel een goede start.
donderdag 23 februari 2012 om 22:23
quote:xalliewallie schreef op 23 februari 2012 @ 22:20:
[...]
Wooow woow dus omdat niemand het kan of heeft gevonden in jouw directe omgeving, kan jij het ook niet?
Wat een denkfouten maak je.
Nee nee, dat zeg ik niet. Ik bedoel: ik kan er met niemand IRL over praten omdat ik geen 'voorbeeldfuncties' heb. Niemand van wie ik denk 'Ja, zoals jij het doet, dat wil ik ook wel, vertel eens, hoe doe je dat?'
Ze zullen er ongetwijfeld zijn, maar ik zie ze dus niet. De meeste mensen die ik ken (tja, vooral medestudenten) lachen mijn voorzichtig uitgesproken zorgen weg en gaan even voor 10 euro lunch kopen in de kantine terwijl ze vertellen dat ze nu al (in het 3e jaar) hun P gehaald hebben. Dat is niet iets waaraan ik me nou wil optrekken.
[...]
Wooow woow dus omdat niemand het kan of heeft gevonden in jouw directe omgeving, kan jij het ook niet?
Wat een denkfouten maak je.
Nee nee, dat zeg ik niet. Ik bedoel: ik kan er met niemand IRL over praten omdat ik geen 'voorbeeldfuncties' heb. Niemand van wie ik denk 'Ja, zoals jij het doet, dat wil ik ook wel, vertel eens, hoe doe je dat?'
Ze zullen er ongetwijfeld zijn, maar ik zie ze dus niet. De meeste mensen die ik ken (tja, vooral medestudenten) lachen mijn voorzichtig uitgesproken zorgen weg en gaan even voor 10 euro lunch kopen in de kantine terwijl ze vertellen dat ze nu al (in het 3e jaar) hun P gehaald hebben. Dat is niet iets waaraan ik me nou wil optrekken.
donderdag 23 februari 2012 om 22:24
Die balans, ik denk door te toetsen en te doen.
Ik kan wel vertellen wat ik normaal vind, maar bv xallie zegt weer wat anders.
Duizend mensen, duizend meningen.
Doe waar jij je goed bij voelt, dat lukt alleen door vallen en opstaan.
Welke balans zou je voor jezelf willen ? Als je weet welke je niet wilt, dan kom je steeds dichterbij tot welke balans je wel wilt.
En in sommige ellende groei je in, of hoe moet ik het zeggen.
Als het zover is, is het nog het einde niet en niet zo verschrikkelijk als het lijkt. Je went eraan, door het wennen, of het accepteren, kan je sneller uit een dal komen.
Ik kan wel vertellen wat ik normaal vind, maar bv xallie zegt weer wat anders.
Duizend mensen, duizend meningen.
Doe waar jij je goed bij voelt, dat lukt alleen door vallen en opstaan.
Welke balans zou je voor jezelf willen ? Als je weet welke je niet wilt, dan kom je steeds dichterbij tot welke balans je wel wilt.
En in sommige ellende groei je in, of hoe moet ik het zeggen.
Als het zover is, is het nog het einde niet en niet zo verschrikkelijk als het lijkt. Je went eraan, door het wennen, of het accepteren, kan je sneller uit een dal komen.
donderdag 23 februari 2012 om 22:24
Vivakeesje, wat je kan proberen in die balans te vinden is de focus te houden op wat je in het leven belangrijk vindt. Wat is voor jou bijv. levenskwaliteit, wat maakt gelukkig, en meer van die bups. Op het moment dat je in een "ja maar, het moet allemaal perfect goed" schiet; terug naar die kernwaarden die voor jou zo belangrijk zijn. En kritisch naar jezelf kijken.
Stel het gebeurt je, eerst achter de kassa voor je iets aansluitenders vindt. Niet leuk, maar is dat echt iets wat jij zou scharen als bepalend in die kernwaarden als geluk, levenskwaliteit etc.? Vaak niet. Gelukkig ook maar. Dan is het tijd om op te merken dat je doorschiet en terug naar jouw balans. OK, het is niet leuk, ok je streeft naar beter, maar het is geen wereldramp, je verwordt niet in ene spontaan tot een wanbetalende frauderende uitkeringstrekker die zo verguisd wordt op andere pijlers hier. Je hoeft niet in een ander uiterste te schieten uit angst voor het ene uiterste.
Stel het gebeurt je, eerst achter de kassa voor je iets aansluitenders vindt. Niet leuk, maar is dat echt iets wat jij zou scharen als bepalend in die kernwaarden als geluk, levenskwaliteit etc.? Vaak niet. Gelukkig ook maar. Dan is het tijd om op te merken dat je doorschiet en terug naar jouw balans. OK, het is niet leuk, ok je streeft naar beter, maar het is geen wereldramp, je verwordt niet in ene spontaan tot een wanbetalende frauderende uitkeringstrekker die zo verguisd wordt op andere pijlers hier. Je hoeft niet in een ander uiterste te schieten uit angst voor het ene uiterste.
when you wish upon a star...
donderdag 23 februari 2012 om 22:25
Weet je dat je het juist aantrekt als je de hele tijd denkt oow nee als er maar niet dit gebeurt, ik mag niet falen, alles gaat straks fout, het zal me nooit lukken om een baan te vinden etc. etc. Dan wordt het een self fulfilling prophecy.
Het wordt in het onderbewuste opgeslagen van je hersenen en als dit zich maar continue herhaalt en herhaalt ga je ernaar leven en handelen. Het negatieve denken wordt een patroon.
Het mooie is dat het zo ook andersom werkt met positief denken.
Het wordt in het onderbewuste opgeslagen van je hersenen en als dit zich maar continue herhaalt en herhaalt ga je ernaar leven en handelen. Het negatieve denken wordt een patroon.
Het mooie is dat het zo ook andersom werkt met positief denken.
donderdag 23 februari 2012 om 22:28
Ik word zo blij van jullie reacties! Alleen al omdat jullie de moeite nemen om me te helpen. Ik ben zelfs een beetje ontroerd dan moet ik er wel echt doorheen zitten, want ik ben niet zo'n emo-tiepje...
Jullie zeggen wat ik diep van binnen wel weet maar niet toe wilde laten, uit angst dat ik mezelf gierend uit de bocht zou laten vliegen. Misschien kan ik de teugels een beetje laten vieren en kijken tot welk punt dat nog comfortabel voelt.
After all: worden niet veel baantjes juist geregeld of in de week gelegd in de informele, ontspannen sfeer?
Jullie zeggen wat ik diep van binnen wel weet maar niet toe wilde laten, uit angst dat ik mezelf gierend uit de bocht zou laten vliegen. Misschien kan ik de teugels een beetje laten vieren en kijken tot welk punt dat nog comfortabel voelt.
After all: worden niet veel baantjes juist geregeld of in de week gelegd in de informele, ontspannen sfeer?
donderdag 23 februari 2012 om 22:29
donderdag 23 februari 2012 om 22:29
Waar komt de gedachte vandaan die lijkt te zeggen: het geluk is niet voor jou ?
En dan kan je je nog afvragen wat geluk is: is dat samen met je droomvent (aha! das er al 1 van de mooie zaken van het leven)
kaviaar en champagne op de bahama' s of een man die je als je ziek bent, je een theetje komt brengen en je even knuffelt en snapt hoe rot je je voelt ?
Is dat de gewenste baan met een topsalaris, maar met zoveel gedoe vanuit de directie en eigen normen en waarden verloochenen (niet dat dit bij elke topbaan zo is, maar elk voordeel hep zn nadeel)
Of dat je samen in jullie huurhuisje blijf zitten ipv een koophuis, omdat dat niet te betalen is en jullie zo veel meer geld overhouden voor jullie grote hobby ?
En dan kan je je nog afvragen wat geluk is: is dat samen met je droomvent (aha! das er al 1 van de mooie zaken van het leven)
kaviaar en champagne op de bahama' s of een man die je als je ziek bent, je een theetje komt brengen en je even knuffelt en snapt hoe rot je je voelt ?
Is dat de gewenste baan met een topsalaris, maar met zoveel gedoe vanuit de directie en eigen normen en waarden verloochenen (niet dat dit bij elke topbaan zo is, maar elk voordeel hep zn nadeel)
Of dat je samen in jullie huurhuisje blijf zitten ipv een koophuis, omdat dat niet te betalen is en jullie zo veel meer geld overhouden voor jullie grote hobby ?
