VRLK

Eindelijk is de storm hier een beetje gaan liggen. Wat een *pliep* weer zeg... tskk..



Loeder ligt te slapen, het arme kind is toch niet beter. Als het morgen niet beter gaat, bel ik even de huisarts. Ely ziek, Nano ziek, allemaal beterschap.



Iemand nog wat leuks te vertellen op deze druilerige dag?

Ik herinner me jouw topic nog FV, en het idee mijn moeder ooit kwijt te raken bracht me al in paniek. Ik heb mijn hele leven nachtmerries gehad waaruit ik ontroostbaar wakker werd en 7 weken geleden was het opeens realiteit.



Mijn moeder had al 15 maanden voor haar dood de diagnose kanker gekregen en dat ze niet meer beter zou worden. Maar we hadden hoop dat ze toch nog járen zou leven. De chemo met levensverlengende bedoelingen is haar fataal geworden.



We hebben een goed afscheid gehad, ik was dichtbij en streek over haar haar toen ze stierf. En ook in de week ervoor was het heel intens en heeft zij, achteraf wellicht wetend dat ze snel zou sterven, afscheid van ons genomen.



Ik ben niet boos omdat mijn moeder dood is. Ik heb gezien dat ze rustig gestorven is en dat het goed was. Ik herinner me dat jouw moeder plotseling stierf, dan is het uiteindelijke gemis wel gelijk, maar de schok van de dood groter.



Ik heb tot vorige week mooie dromen gehad, net als jij deden we allemaal gezellige alledaagse dingen samen. En een week geleden sloeg het om, nu sterft ze ook in mijn dromen, al een week lang elke nacht.



Mijn moeder heeft haar moeder verloren op haar 18e, toen was ze wees. Ze heeft mij altijd gezegd dat ik het ook ga redden zonder moeder, net als zij. Dat ik moet. En dat houdt me ook op de been. De eerste dagen van de laatste week in het ziekenhuis zeiden we maar dat ze moest vechten, dat ze hier weer bovenop kon komen. Opeens zag ik haar wanhoop, ze kon niet meer. Toen heb ik gezegd dat het goed was, dat ze niet hoefde te vechten. Ze vocht al een jaar. Ik heb haar beloofd dat ik het zou gaan redden, dat ze daar geen zorgen om hoefde te hebben. Dus nogmaals, ik moet wel, ik heb het beloofd.



En mijn kinderen houden me op de been, echt. Zij zijn zo de moeite waard om door te gaan. En ik heb mijn oma nooit gekend, maar mijn kinderen hun oma wel. Al weten ze er straks niet meer van, mijn moeder heeft wel mijn kinderen gekend.



Maar die alledaagse dingen, dat ik haar belde om niets. om een lulverhaaltje, iets nieuws dat ik had gekocht, wat te roddelen of te klagen over Pebblo, dat kan niet meer. En dat kan ook mijn vader niet overnemen.



Mijn basis is weg. Mijn (stief)vader is er vanaf mijn 11e. Van voor die tijd kan niemand me meer iets vertellen, er is niemand meer die mij als kleuter kan herkennen in mijn kinderen.



Gelukkig heb ik voor wat betreft mijn kinderen weinig zorgen. Ik heb op dat gebied ook niet vaak mijn moeder om raad gevraagd. Maar ik was wel trots, dat zij uitgerekend mijn kinderen de makkelijkste vond van al haar kleinkinderen. En mijn opvoeding het meest vond lijken op de hare. Ik vond het altijd zo fijn als mijn moeder trots op me was. Dat was belangrijker voor me dan de trots van ieder ander. Expres zorgen dat de Pebbeltjes er extra leuk uitzagen als ik ergens heen ging waar ook oma was, dan glom ze van trots. Nu is er niemand voor wie ik dat op diezelfde manier nog doe.



Gelukkig heb ik al een paar keer eerder 'de balans opgemaakt' in mijn leven, en mijn rust wel gevonden. Deze verandering is enorm, maar past daar wel in.



Maar misselijk ben ik, van verdriet. Het is zo gek om geen moeder meer te hebben...

Heel erg bedankt voor al jullie felicitaties, en voor je leuke kaart, Vrolijk! Ben vanmorgen met mijn duffe hoofd lief en vrolijk toegezongen door de kinderen, en daarna platgeknuffeld. Als vrijgezel jarig wakker worden is toch stukken minder leuk dan als partner en moeder wakker worden .



Vandaag op mijn werk getrakteerd op zelfgebakken appeltaart en dito choconutcake, en een boekenbon gekregen. Van vent Obsession (oude fles is bijna leeg), en van de kinderen een boek van John Grisham en van Hosseini. Ik heb eraan zitten denken om uit eten te gaan, maar de kinderen zijn na zo'n lange dag altijd halfdood, dus ik denk dat ze in een restaurant nu niet op hun best zijn. Nu maak ik vanavond maar Kip Tandoori, is ook lekker. Verder gewoon een rustig avondje voor de boeg.

Pebbles, nogmaals een dikke voor jou. Mooie woorden van Fashionvictim ook, als ik jullie berichten lees wordt het snijdende verdriet bijna tastbaar. Ondanks de intense triestheid vind ik jullie berichten wel prachtig, gek is dat. Mijn moeder verloor haar moeder toen ze 18 was, toen werd ze wees want mijn opa overleed al toen ze 12 was. Mijn moeder is nu 61 en werd laatst midden in de nacht gebeld door haar inmiddels demente zus, mijn lieve tantetje dus. 'Weet jij waar mijn moeder is?' vroeg mijn tante. 'Ik ben mijn moeder kwijt....' Toen heeft mijn moeder een potje zitten huilen, niet alleen om de triestheid van de toestand van mijn tante, maar ook vanwege het gemis van haar moeder. Dat slijt wel, maar blijft op de achtergrond altijd aanwezig.



Fashionvictim, als je hier nog terugkomt, jij ook nog sterkte en bovendien nog gefeliciteerd met de verjaardag van je zoon, volgens mij was hij vorige week jarig, toch?

Morrie, jij ook bedankt voor je leuke kaart , ik moest wel lachen om je tekst hoor, erg lief! Hij was tussen wat reclame geschoven en ik zag 'm dus niet direct.

Klinkt alsof je heel erg jarig was vandaag Dropje! En leuke cadeaus heb je gekregen.

quote:dropje schreef op 10 maart 2008 @ 19:48:

Morrie, jij ook bedankt voor je leuke kaart , ik moest wel lachen om je tekst hoor, erg lief! Hij was tussen wat reclame geschoven en ik zag 'm dus niet direct.



Ik schrok al toen je alleen Vrolijk bedankte. Als mijn kaart morgen aangekomen was had het weer net geleken of ik hem pas vandaag verstuurd had .



Schorrie ligt in bed en ik hoor alleen maar: "Stoute mamma, dat is heel stout van je. Echt stom van jou dat je dat zegt. Nou." En dat alleen maar omdat ik net zei: Welterusten.

quote:vrolijk schreef op 10 maart 2008 @ 16:26:



Iemand nog wat leuks te vertellen op deze druilerige dag?Jawel, ik dus. Maar het voelt een beetje misplaatst tussen al dit verdriet (ik weet dat Pebbles er niet zo over denkt, maar dat gevoel heb ik zelf).

Nee, Nippo. Nee, je meent het toch niet he?

Doe mij maar een groot bord boerenkool met sokken. En dat terwijl ik eigenlijk al vol zit!!

KOM OP NOU NIPPO! Je bent zwanger, ja toch? Haal ons uit de spanning!!!!!

quote:Morrie schreef op 10 maart 2008 @ 19:54:

[...]





Ik schrok al toen je alleen Vrolijk bedankte. Als mijn kaart morgen aangekomen was had het weer net geleken of ik hem pas vandaag verstuurd had .



.





Ik had dus laatst ook dat mijn kaart een dag te laat was op de verjaardag van een vriendin, en had exact hetzelfde gevoel als jij. Ik heb toen zelfs nog benadrukt dat ik 'm echt al eerder had verstuurd (en zelfs toen dacht ik dat zij dacht 'jaaaaaja!'

Maar ik bedoelde eigenlijk dat Grey's Anatomy vanavond weer begint.

quote:nippo schreef op 10 maart 2008 @ 19:57:





Gaan Morrie en ik door voor de koelkast, of liever gezegd voor de bugaboo? Of heel wat anders en gaan jullie terugverhuizen of zo?



Bah, ik haat het als mensen zo geheimzinnig doen....

Ik weet het zeker.

Daarom ben je ook langer ziek, net als ik. En net als Esmee.

Haha, ik dacht dat mijn smiley en mijn opmerking van gisteravond wel duidelijk genoeg waren.

quote:nippo schreef op 10 maart 2008 @ 19:58:

Maar ik bedoelde eigenlijk dat Grey's Anatomy vanavond weer begint.Neeeeeeeeeeeeeeeee daar geloof ik niets van. Wel dat Grey's Anatomy weer begint, maar niet dat je daarop doelde.

Haha, boerenkool met sokken, heerlijk :-}. En gefeliciteerd, wanneer wanneer wanneer?



En Drop ook gefeliciteerd!



En lieve Peb, mooie overpeinzingen en ik vind dat FV het ook mooi verwoord. Ik hoop dat het je kan sterken. En ook al kan je moeder niet meer zeggen dat ze trots op je is, of je kindjes zien die er mooi aangekleed bijlopen; in je hart leeft ze voort.

Echt superleuk nieuws Nippo. GEFELICITEERD!!! Hoe voel je je, wanneer ben je uitgerekend, vertel, vertel!!

quote:nippo schreef op 10 maart 2008 @ 20:00:

Haha, ik dacht dat mijn smiley en mijn opmerking van gisteravond wel duidelijk genoeg waren.Ik heb een relatief hoog testosterongehalte, ik wil gewoon duidelijke taal

Begin oktober dus duurt nog wel even. Ben ruim 10 weken zwanger en heb inmiddels 2 goede echo's gehad dus de kritieke periode lijkt min of meer voorbij.



En verder voel ik me heel beroerd, maar ben wel aan de beterende hand. En ik maak wel wel zorgen over dat ik zo ziek geweest ben, wat zei jouw huisarts daar eigenlijk van Morrie?

Mocht het helpen, ik ben aan het begin van mijn zwangerschap ook goed ziek geweest, het was nog voor 12 weken want ik wist toen nog niet dat ik een tweeling verwachtte, bronchitis met flink koorts en volgens mijn huisarts kon dat de kinderen niet deren.

Enne, superleuk nieuws Nippo ! Van harte gefeliciteerd! Ik 'hoor' jou nog zeggen dat Nipman waarschijnlijk pech had met zijn derde kinderwens! Maar goed dat je een kleine slag om de arm had gehouden .

Eerlijk gezegd is het een klein mirakel. Ik kwam een jaar geleden wegens cyclusproblemen bij een gyn terecht, en die vertelde mij dat de kans dat ik ooit nog spontaan zwanger zou worden in de orde van 2% zou liggen. Dus toen heb ik me bedacht dat ik dan beter dankbaar kon zijn voor de twee die ik al had, want als de eerste niet onverwacht was gekomen was de kans groot geweest dat we te lang hadden gewacht en dat het helemaal niet gelukt was. Dus ik heb alle babyspullen weggedaan en mijn leven op twee ingericht. En na een jaar niet menstrueren was ik ineens zomaar zwanger. Heel apart.