Relaties
alle pijlers
Man met kinderen
dinsdag 28 februari 2012 om 13:14
Sinds vandaag echt op het forum. Ik las stiekem al wel eens wat mee, maar durfde nooit iets te plaatsen. Nu ga ik het toch eens proberen. Omwille van mijn privacy zal ik een beetje op de oppervlakte blijven Ik hoop dat dit begrepen wordt.
Ik heb een relatie met een man met twee kinderen. Ik ben halverwege de twintig, zijn kinderen zijn nog erg jong. Over het algemeen vind ik het prachtig. Ik kan enorm van ze genieten en ze voegen iets toe aan mijn leven. Maar zo nu en dan vind ik het vreselijk. Hiervoor was ik onafhankelijk, hield ik met niemand rekening en nu ineens naast een relatie ook twee kinderen.
Het moeilijkst vind ik de "concurrentie" strijd met zijn dochter. Zij ziet mij, het schijnt normaal te zijn, als een bedreiging. Papa is van haar. Ik ben wel lief, maar daar houdt het dan ook mee op. Kom niet aan mijn vader zeggen haar ogen.
Zo heel af en toe zit ik er een klein beetje doorheen. Sinds een maand wonen we ook samen, dus terug naar mijn eigen huis is niet meer mogelijk. Ik zit er echt "aan vast".
Nogmaals: ik vind het heerlijk, maar zo nu en dan........... Herkenbaar?
Daarbij heb ik er ook de ex van mijn vriend bijgekregen. Zijn keus om de relatie te beëindigen. Dat brengt spanning en onrust met zich mee. We gedogen elkaar, doen vriendelijk in het bijzijn van de kinderen, maar het liefst heb ik haar niet in mijn (ons) huis.
Gedoe. Waarom ik dit post? Omdat ik mijn hart even wil luchten en hoop dat er mensen zijn die dit herkennen. Ook graag vrouwen die dit herkennen vanuit de andere kant. De vrouwen die bij hun ex en nieuwe vriendin komen. Ook dat wil ik graag horen.
Sorry voor het lange verhaal.
Ik heb een relatie met een man met twee kinderen. Ik ben halverwege de twintig, zijn kinderen zijn nog erg jong. Over het algemeen vind ik het prachtig. Ik kan enorm van ze genieten en ze voegen iets toe aan mijn leven. Maar zo nu en dan vind ik het vreselijk. Hiervoor was ik onafhankelijk, hield ik met niemand rekening en nu ineens naast een relatie ook twee kinderen.
Het moeilijkst vind ik de "concurrentie" strijd met zijn dochter. Zij ziet mij, het schijnt normaal te zijn, als een bedreiging. Papa is van haar. Ik ben wel lief, maar daar houdt het dan ook mee op. Kom niet aan mijn vader zeggen haar ogen.
Zo heel af en toe zit ik er een klein beetje doorheen. Sinds een maand wonen we ook samen, dus terug naar mijn eigen huis is niet meer mogelijk. Ik zit er echt "aan vast".
Nogmaals: ik vind het heerlijk, maar zo nu en dan........... Herkenbaar?
Daarbij heb ik er ook de ex van mijn vriend bijgekregen. Zijn keus om de relatie te beëindigen. Dat brengt spanning en onrust met zich mee. We gedogen elkaar, doen vriendelijk in het bijzijn van de kinderen, maar het liefst heb ik haar niet in mijn (ons) huis.
Gedoe. Waarom ik dit post? Omdat ik mijn hart even wil luchten en hoop dat er mensen zijn die dit herkennen. Ook graag vrouwen die dit herkennen vanuit de andere kant. De vrouwen die bij hun ex en nieuwe vriendin komen. Ook dat wil ik graag horen.
Sorry voor het lange verhaal.
Hoera!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:24
Ik vind het verre van slim dat je samen bent gaan wonen onder deze omstandigheden. Zou zorgen dat je zsm weer 'n eigen woning krijgt en dan kun je gaan latten. Dan kan je vriend zijn kinderen bij hem thuis ontvangen terwijl jij lekker in je eigen huisje bent en hoef je ook alleen maar hem in jouw huis te tolereren (en niet zijn ex of kinderen)
dinsdag 28 februari 2012 om 13:25
Bloembak, er is niet zo lang geleden een mooi topic geweest van een stiefmoeder die er ook af en toe helemaal doorheen zat, Stiefmoeder zijn........zucht
misschien dat je daar al veel aan hebt (heb nu even geen tijd om uitgebreid verder te reageren).
misschien dat je daar al veel aan hebt (heb nu even geen tijd om uitgebreid verder te reageren).
anoniem_92501 wijzigde dit bericht op 28-02-2012 13:28
Reden: link gevonden
Reden: link gevonden
% gewijzigd
dinsdag 28 februari 2012 om 13:29
quote:elninjoo schreef op 28 februari 2012 @ 13:24:
Ik vind het verre van slim dat je samen bent gaan wonen onder deze omstandigheden. Zou zorgen dat je zsm weer 'n eigen woning krijgt en dan kun je gaan latten. Dan kan je vriend zijn kinderen bij hem thuis ontvangen terwijl jij lekker in je eigen huisje bent en hoef je ook alleen maar hem in jouw huis te tolereren (en niet zijn ex of kinderen)Deze frustraties ontstonden pas tijdens het samenwonen. Ik wil voor geen goud meer weg bij hem of niet meer samenwonen. Dat niet. Maar zo nu en dan vind ik het even niet leuk.. Geen reden om niet meer samen te wonen hoor.
Ik vind het verre van slim dat je samen bent gaan wonen onder deze omstandigheden. Zou zorgen dat je zsm weer 'n eigen woning krijgt en dan kun je gaan latten. Dan kan je vriend zijn kinderen bij hem thuis ontvangen terwijl jij lekker in je eigen huisje bent en hoef je ook alleen maar hem in jouw huis te tolereren (en niet zijn ex of kinderen)Deze frustraties ontstonden pas tijdens het samenwonen. Ik wil voor geen goud meer weg bij hem of niet meer samenwonen. Dat niet. Maar zo nu en dan vind ik het even niet leuk.. Geen reden om niet meer samen te wonen hoor.
Hoera!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:31
Ik snap net als Elninjoo niet zo goed waarom je al bent gaan samenwonen. Was deze spanning en onrust er al voor je ging samenwonen? Kan me voorstellen dat je nu je eigen plekje mist.
Toch zullen voor hem zijn kinderen op 1 moeten staan. Ik mag hopen voor zijn kinderen, dat jij daar niet tussen gaat zitten. Ook niet onder het mom van ik woon hier ook. Het enige rechtvaardige daarin is nu in mijn ogen, dat jij maar slikt als zij er zijn. Tja rot voor jou, maar jij kon een volwassen keuze maken over het samenwonen.
Eén ding moet ik ook nog even zeggen. Als je gaat samenwonen onder deze omstandigheden, wil ik je toch nog even wijzen op het feit dat nu zelf snel aan kinderen beginnen al helemaal niet verstandig is. Tja en anders wordt het niet klagen, maar dragen.......
Toch zullen voor hem zijn kinderen op 1 moeten staan. Ik mag hopen voor zijn kinderen, dat jij daar niet tussen gaat zitten. Ook niet onder het mom van ik woon hier ook. Het enige rechtvaardige daarin is nu in mijn ogen, dat jij maar slikt als zij er zijn. Tja rot voor jou, maar jij kon een volwassen keuze maken over het samenwonen.
Eén ding moet ik ook nog even zeggen. Als je gaat samenwonen onder deze omstandigheden, wil ik je toch nog even wijzen op het feit dat nu zelf snel aan kinderen beginnen al helemaal niet verstandig is. Tja en anders wordt het niet klagen, maar dragen.......
dinsdag 28 februari 2012 om 13:31
quote:sweetcandy schreef op 28 februari 2012 @ 13:28:
Herkenbaar. Mijn vriend heeft 2 kinderen (hoe oud zijn ze bij jou?) en ik lever soms een concurrentiestrijd met zoon. Zoon heeft veel moeite met het delen van zijn vader, vooral als ze zonder mij dingen hebben ondernomen.
En ja, de kinderen zijn leuk hoor en ze zullen ook altijd voor gaan. Maar soms kan ik er best kriegelig van worden. Dat kan gaan op hele kleine dingetjes : programma kijken wat zij willen of gemier over het eten wat ik heb gekookt e.d.
Niet altijd even makkelijk, maar dat is dan waar je voor kiest.
1,5 en 5. Ik wist dit inderdaad van te voren. Kids gaan altijd voor. Ik begrijp dat ook prima en omdat hij ze niet de hele week heeft hebben we ook momenten genoeg samen. Het klinkt misschien onaardig, maar ik ben blij dat dit herkenbaar is. Dan ligt het dus niet aan mij. Zo heel af en toe sluipt die onzekerheid erin.
Vandaag zijn vader en dochter de hele dag op pad samen. Er staat me dus wat te wachten vanavond? Ojee. Haha.
Herkenbaar. Mijn vriend heeft 2 kinderen (hoe oud zijn ze bij jou?) en ik lever soms een concurrentiestrijd met zoon. Zoon heeft veel moeite met het delen van zijn vader, vooral als ze zonder mij dingen hebben ondernomen.
En ja, de kinderen zijn leuk hoor en ze zullen ook altijd voor gaan. Maar soms kan ik er best kriegelig van worden. Dat kan gaan op hele kleine dingetjes : programma kijken wat zij willen of gemier over het eten wat ik heb gekookt e.d.
Niet altijd even makkelijk, maar dat is dan waar je voor kiest.
1,5 en 5. Ik wist dit inderdaad van te voren. Kids gaan altijd voor. Ik begrijp dat ook prima en omdat hij ze niet de hele week heeft hebben we ook momenten genoeg samen. Het klinkt misschien onaardig, maar ik ben blij dat dit herkenbaar is. Dan ligt het dus niet aan mij. Zo heel af en toe sluipt die onzekerheid erin.
Vandaag zijn vader en dochter de hele dag op pad samen. Er staat me dus wat te wachten vanavond? Ojee. Haha.
Hoera!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:31
Er is ook een stiefmoeder-forum Bloembak.
Dit soort topics roepen in de regel nogal veel wrijving op. Een zin als maar het liefst heb ik haar niet in mijn (ons) huis. strijkt bijvoorbeeld erg tegen de haren in van veel ouders. Het komt er in dit soort topics vaak op neer dat je je er als stiefouder niet te veel mee moet bemoeien en de kinderen en hun ouders voorop staan. Accepteren of vertrekken.
Dit soort topics roepen in de regel nogal veel wrijving op. Een zin als maar het liefst heb ik haar niet in mijn (ons) huis. strijkt bijvoorbeeld erg tegen de haren in van veel ouders. Het komt er in dit soort topics vaak op neer dat je je er als stiefouder niet te veel mee moet bemoeien en de kinderen en hun ouders voorop staan. Accepteren of vertrekken.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:35
quote:elninjoo schreef op 28 februari 2012 @ 13:24:
Ik vind het verre van slim dat je samen bent gaan wonen onder deze omstandigheden. Zou zorgen dat je zsm weer 'n eigen woning krijgt en dan kun je gaan latten. Dan kan je vriend zijn kinderen bij hem thuis ontvangen terwijl jij lekker in je eigen huisje bent en hoef je ook alleen maar hem in jouw huis te tolereren (en niet zijn ex of kinderen)
Kinderen moeten maar eens leren dat er meer in het leven van hun vader is dan zij alleen...
Jij keurt het (in mijn ogen niet normale gedrag) van de kinderen dus goed en moedigt het dus aan door TO maar op te laten zouten als de kids er zijn??
Ik vind het verre van slim dat je samen bent gaan wonen onder deze omstandigheden. Zou zorgen dat je zsm weer 'n eigen woning krijgt en dan kun je gaan latten. Dan kan je vriend zijn kinderen bij hem thuis ontvangen terwijl jij lekker in je eigen huisje bent en hoef je ook alleen maar hem in jouw huis te tolereren (en niet zijn ex of kinderen)
Kinderen moeten maar eens leren dat er meer in het leven van hun vader is dan zij alleen...
Jij keurt het (in mijn ogen niet normale gedrag) van de kinderen dus goed en moedigt het dus aan door TO maar op te laten zouten als de kids er zijn??
dinsdag 28 februari 2012 om 13:36
quote:zoeter schreef op 28 februari 2012 @ 13:31:
Ik snap net als Elninjoo niet zo goed waarom je al bent gaan samenwonen. Was deze spanning en onrust er al voor je ging samenwonen? Kan me voorstellen dat je nu je eigen plekje mist.
Toch zullen voor hem zijn kinderen op 1 moeten staan. Ik mag hopen voor zijn kinderen, dat jij daar niet tussen gaat zitten. Ook niet onder het mom van ik woon hier ook. Het enige rechtvaardige daarin is nu in mijn ogen, dat jij maar slikt als zij er zijn. Tja rot voor jou, maar jij kon een volwassen keuze maken over het samenwonen.
Eén moet ik ook nog even zeggen. Als je gaat samenwonen onder deze omstandigheden, wil ik je toch nog even wijzen op het feit dat nu zelf snel aan kinderen beginnen al helemaal niet verstandig is. Tja en anders wordt het niet klagen, maar dragen.......
Ik wil ook geen kinderen van mijzelf. Nooit gehad die behoefte. Om eerlijk te zijn vond ik tot aan de relatie met hem kinderen verschrikkelijk. Ik denk dat je het zwaarder leest dan het is. Ik geniet 90% van de 100% van zijn kids en ons nieuwe gezin. Zo heel af en toe niet.
Ik draag het heldhaftig. Zoals ik hiervoor ook al zei: ik wil niet meer bij hem weg of niet meer samenwonen. Ik ben zielsgelukkig met hem en zijn kinderen zijn een cadeautje. Alleen af en toe even niet. Gelukkig ben ik pedagogisch geschoold en weet ik heel goed hoe het (professioneel) gezien werkt met kinderen. En uiteraard ga ik niet tussen hem of zijn kinderen staan.
Ik zal de volgende keer dat ik een topic open iets meer nuance aanbrengen. Ik heb het idee dat men de negatieve dingen wat vergroot hier.
Ik snap net als Elninjoo niet zo goed waarom je al bent gaan samenwonen. Was deze spanning en onrust er al voor je ging samenwonen? Kan me voorstellen dat je nu je eigen plekje mist.
Toch zullen voor hem zijn kinderen op 1 moeten staan. Ik mag hopen voor zijn kinderen, dat jij daar niet tussen gaat zitten. Ook niet onder het mom van ik woon hier ook. Het enige rechtvaardige daarin is nu in mijn ogen, dat jij maar slikt als zij er zijn. Tja rot voor jou, maar jij kon een volwassen keuze maken over het samenwonen.
Eén moet ik ook nog even zeggen. Als je gaat samenwonen onder deze omstandigheden, wil ik je toch nog even wijzen op het feit dat nu zelf snel aan kinderen beginnen al helemaal niet verstandig is. Tja en anders wordt het niet klagen, maar dragen.......
Ik wil ook geen kinderen van mijzelf. Nooit gehad die behoefte. Om eerlijk te zijn vond ik tot aan de relatie met hem kinderen verschrikkelijk. Ik denk dat je het zwaarder leest dan het is. Ik geniet 90% van de 100% van zijn kids en ons nieuwe gezin. Zo heel af en toe niet.
Ik draag het heldhaftig. Zoals ik hiervoor ook al zei: ik wil niet meer bij hem weg of niet meer samenwonen. Ik ben zielsgelukkig met hem en zijn kinderen zijn een cadeautje. Alleen af en toe even niet. Gelukkig ben ik pedagogisch geschoold en weet ik heel goed hoe het (professioneel) gezien werkt met kinderen. En uiteraard ga ik niet tussen hem of zijn kinderen staan.
Ik zal de volgende keer dat ik een topic open iets meer nuance aanbrengen. Ik heb het idee dat men de negatieve dingen wat vergroot hier.
Hoera!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:40
quote:Sensual_D schreef op 28 februari 2012 @ 13:35:
[...]
Kinderen moeten maar eens leren dat er meer in het leven van hun vader is dan zij alleen...
Jij keurt het (in mijn ogen niet normale gedrag) van de kinderen dus goed en moedigt het dus aan door TO maar op te laten zouten als de kids er zijn??
Nee, maar ik zou zelf het gezeik niet willen en als je lat en toevallig in het weekend bij je vriend bent wanneer ook zijn kinderen er zijn, dan is het niet jouw huis wat ze bevuilen. Het wordt toch echt anders wanneer ze op jouw eigen spulletjes kwijlen, om maar even 'n voorbeeld te noemen. Ook heb je geen escape meer om te zeggen, ik ga lekker naar huis vanmiddag als zo'n kind de hele tijd al loopt te dreinen. Dan mag pappie het er mooi mee opknappen.
Ben trouwens ook benieuwd of het om 'n co-ouderschap gaat of om 2 dagen op 14. Dat maakt ook wel 'n flink verschil.
[...]
Kinderen moeten maar eens leren dat er meer in het leven van hun vader is dan zij alleen...
Jij keurt het (in mijn ogen niet normale gedrag) van de kinderen dus goed en moedigt het dus aan door TO maar op te laten zouten als de kids er zijn??
Nee, maar ik zou zelf het gezeik niet willen en als je lat en toevallig in het weekend bij je vriend bent wanneer ook zijn kinderen er zijn, dan is het niet jouw huis wat ze bevuilen. Het wordt toch echt anders wanneer ze op jouw eigen spulletjes kwijlen, om maar even 'n voorbeeld te noemen. Ook heb je geen escape meer om te zeggen, ik ga lekker naar huis vanmiddag als zo'n kind de hele tijd al loopt te dreinen. Dan mag pappie het er mooi mee opknappen.
Ben trouwens ook benieuwd of het om 'n co-ouderschap gaat of om 2 dagen op 14. Dat maakt ook wel 'n flink verschil.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:43
quote:elninjoo schreef op 28 februari 2012 @ 13:40:
[...]
Nee, maar ik zou zelf het gezeik niet willen en als je lat en toevallig in het weekend bij je vriend bent wanneer ook zijn kinderen er zijn, dan is het niet jouw huis wat ze bevuilen. Het wordt toch echt anders wanneer ze op jouw eigen spulletjes kwijlen, om maar even 'n voorbeeld te noemen. Ook heb je geen escape meer om te zeggen, ik ga lekker naar huis vanmiddag als zo'n kind de hele tijd al loopt te dreinen. Dan mag pappie het er mooi mee opknappen.
Ben trouwens ook benieuwd of het om 'n co-ouderschap gaat of om 2 dagen op 14. Dat maakt ook wel 'n flink verschil.Maar als je dat gezeik niet wil, is jouw oplossing wegrennen van het probleem en daarmee het niet normale gedrag van dat kind goedkeuren? Iets zegt me dat het probleem bij de 'wortel' aan gepakt moet worden en het kind moet leren dat vaders ook een leven naast de kids heeft.. Want als je dit gedrag goedkeurt, welk ander gedrag ga je dan nog meer goedkeuren wat eigenlijk niet normaal is?
[...]
Nee, maar ik zou zelf het gezeik niet willen en als je lat en toevallig in het weekend bij je vriend bent wanneer ook zijn kinderen er zijn, dan is het niet jouw huis wat ze bevuilen. Het wordt toch echt anders wanneer ze op jouw eigen spulletjes kwijlen, om maar even 'n voorbeeld te noemen. Ook heb je geen escape meer om te zeggen, ik ga lekker naar huis vanmiddag als zo'n kind de hele tijd al loopt te dreinen. Dan mag pappie het er mooi mee opknappen.
Ben trouwens ook benieuwd of het om 'n co-ouderschap gaat of om 2 dagen op 14. Dat maakt ook wel 'n flink verschil.Maar als je dat gezeik niet wil, is jouw oplossing wegrennen van het probleem en daarmee het niet normale gedrag van dat kind goedkeuren? Iets zegt me dat het probleem bij de 'wortel' aan gepakt moet worden en het kind moet leren dat vaders ook een leven naast de kids heeft.. Want als je dit gedrag goedkeurt, welk ander gedrag ga je dan nog meer goedkeuren wat eigenlijk niet normaal is?
dinsdag 28 februari 2012 om 13:49
Welke rol speel jij in de opvoeding? is het zo dat de vader de 'leiding' heeft als de kinderen er zijn, of ben jij ook 'baas'?
Denk dat dat ook belangrijk is voor de kinderen.
De kinderen van mijn vriend vinden het nogal eens lastig om dingen van mij aan te nemen en kunnen flink uitdagend zijn. Maar mijn vriend laat me hierin helemaal vrij. Als ik ergens boos om wordt of een waarschuwing geef ben ik degene die het oplost met de kinderen, daar bemoeid hij zich dan niet mee. De kinderen leren zo om te accepteren dat wat ik zeg ook geldt en er niet alleen regels en waarschuwingen zijn vanuit de vader.
Denk dat dat ook belangrijk is voor de kinderen.
De kinderen van mijn vriend vinden het nogal eens lastig om dingen van mij aan te nemen en kunnen flink uitdagend zijn. Maar mijn vriend laat me hierin helemaal vrij. Als ik ergens boos om wordt of een waarschuwing geef ben ik degene die het oplost met de kinderen, daar bemoeid hij zich dan niet mee. De kinderen leren zo om te accepteren dat wat ik zeg ook geldt en er niet alleen regels en waarschuwingen zijn vanuit de vader.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:51
quote:Sensual_D schreef op 28 februari 2012 @ 13:46:
[...]
Ik vermoed haar versie van "Ik heb het geaccepteerd"
Uit persoonlijke ervaring: ik heb het met een man geprobeerd die twee kinderen had. Ze waren iets ouder dan in TO's geval. Niet alleen konden de kinderen feilloos inspelen op het schuldgevoel van papa, ook was daar steeds een ex op de achtergrond die elke maand met nieuwe voorwaarden kwam. Heb het destijds ook heldhaftig ( ) proberen te verdragen maar uiteindelijk de keuze gemaakt dat zoiets mijn leven niet verrijkt. Integendeel.
[...]
Ik vermoed haar versie van "Ik heb het geaccepteerd"
Uit persoonlijke ervaring: ik heb het met een man geprobeerd die twee kinderen had. Ze waren iets ouder dan in TO's geval. Niet alleen konden de kinderen feilloos inspelen op het schuldgevoel van papa, ook was daar steeds een ex op de achtergrond die elke maand met nieuwe voorwaarden kwam. Heb het destijds ook heldhaftig ( ) proberen te verdragen maar uiteindelijk de keuze gemaakt dat zoiets mijn leven niet verrijkt. Integendeel.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:53
quote:Suze02 schreef op 28 februari 2012 @ 13:50:
Dat arme meisje van 5... Eerst gaat papa er vlak voor/net na de geboorte van je broertje vandoor en vervolgens gaat hij ook binnen no time samen wonen met een andere vrouw. Te veel, te snel, veel te snel.
heeeeeeeeee Verrek!.. Suze heeft een glazenbol waarmee ze perfect alles in kan schatten..
Gaaf.. mag ik hem eens van je lenen?
Dat arme meisje van 5... Eerst gaat papa er vlak voor/net na de geboorte van je broertje vandoor en vervolgens gaat hij ook binnen no time samen wonen met een andere vrouw. Te veel, te snel, veel te snel.
heeeeeeeeee Verrek!.. Suze heeft een glazenbol waarmee ze perfect alles in kan schatten..
Gaaf.. mag ik hem eens van je lenen?
dinsdag 28 februari 2012 om 14:02
Niet met Suze eens. Zoiets hoeft helemaal niet te veel, te snel of veel te snel zijn voor een kind. Van een psycholoog heb ik gehoord dat het soms beter is om gelijk meerdere veranderingen door te voeren, zodat er niet steeds een klap bij komt (jaar na jaar). Nu heeft het kind een (beginnende) basis en weet het kind waar het aan toe is en neemt de rust weer toe.
dinsdag 28 februari 2012 om 14:05
Mijn ervaring is dat dit probleem niet bij een bepaald soort kind of ex hoort maar bij een bepaald type vader. Het is niet normaal dat een kind de partner als concurrent voor een positie als kind in het systeem beschouwt of zichzelf als kandidaatpartner van de vader opwerpt. Ik denk dat je op je vage gevoel kan vertrouwen. Je wilt weg uit deze situatie omdat die niet fris is. Niet goed voor jou en niet gezond voor de kinderen. Jouw vriend moet orde op zaken gaan stellen.
dinsdag 28 februari 2012 om 14:34
quote:hawkeye_jane schreef op 28 februari 2012 @ 13:51:
[...]
Uit persoonlijke ervaring: ik heb het met een man geprobeerd die twee kinderen had. Ze waren iets ouder dan in TO's geval. Niet alleen konden de kinderen feilloos inspelen op het schuldgevoel van papa, ook was daar steeds een ex op de achtergrond die elke maand met nieuwe voorwaarden kwam. Heb het destijds ook heldhaftig ( ) proberen te verdragen maar uiteindelijk de keuze gemaakt dat zoiets mijn leven niet verrijkt. Integendeel. Ben je liever kwijt dan rijk ja...
[...]
Uit persoonlijke ervaring: ik heb het met een man geprobeerd die twee kinderen had. Ze waren iets ouder dan in TO's geval. Niet alleen konden de kinderen feilloos inspelen op het schuldgevoel van papa, ook was daar steeds een ex op de achtergrond die elke maand met nieuwe voorwaarden kwam. Heb het destijds ook heldhaftig ( ) proberen te verdragen maar uiteindelijk de keuze gemaakt dat zoiets mijn leven niet verrijkt. Integendeel. Ben je liever kwijt dan rijk ja...