Werk & Studie
alle pijlers
Fulltime werken en kind
zaterdag 30 juli 2011 om 15:30
Hi iedereen,
Ik ben bijna (echt bíjna bijna ) afgestudeerd, en dus ben ik al lustig op zoek naar een interessante en inspirerende baan. Daarnaast heb ik een zoontje van ruim anderhalf. Omdat wij thuis van Nederlands polderen houden wat betreft werk en zorg, was aanvankelijk het plan dat vriend 1 zorgdag op zich zou nemen en ik ook, en dat ik dus 4 dagen zou gaan werken. Nu kom ik wel wat vacatures tegen voor 32 uur, maar de leukste banen zijn fulltime. Omdat ik wel echt carrière wil gaan maken (klinkt hoogdravend, ik bedoel vooral: lekker bezig met iets dat ik leuk vind) wil ik de optie 'fulltime werken' niet negeren.
Op zich kan dat allemaal makkelijk (vriend is freelancer en flexibel, en bereid om meer zorg op zich te nemen, en we hebben een vrij groot oppasnetwerk) dus ik heb dit topic vooral geopend om ervaringen te vragen van vrouwen met een (klein) kind die fulltime werken.
Is het moeilijk te combineren met je kind opvoeden? Waar loop je tegenaan? Moet je hele goede planskills hebben? En vooral: is het vreemd om 5 dagen niet bij je kind te zijn?
Vooral dat laatste vraag ik me af, omdat fulltime werken mij echt een enorme overgang lijkt, helemaal gezien het feit dat ik het laatste twee jaar nauwelijks heb gewerkt omdat ik m'n studie af moest maken. Kind gaat overigens al tijden 2 dagen naar de crèche dus dat stukje onthechting ken ik al
Ik ben bijna (echt bíjna bijna ) afgestudeerd, en dus ben ik al lustig op zoek naar een interessante en inspirerende baan. Daarnaast heb ik een zoontje van ruim anderhalf. Omdat wij thuis van Nederlands polderen houden wat betreft werk en zorg, was aanvankelijk het plan dat vriend 1 zorgdag op zich zou nemen en ik ook, en dat ik dus 4 dagen zou gaan werken. Nu kom ik wel wat vacatures tegen voor 32 uur, maar de leukste banen zijn fulltime. Omdat ik wel echt carrière wil gaan maken (klinkt hoogdravend, ik bedoel vooral: lekker bezig met iets dat ik leuk vind) wil ik de optie 'fulltime werken' niet negeren.
Op zich kan dat allemaal makkelijk (vriend is freelancer en flexibel, en bereid om meer zorg op zich te nemen, en we hebben een vrij groot oppasnetwerk) dus ik heb dit topic vooral geopend om ervaringen te vragen van vrouwen met een (klein) kind die fulltime werken.
Is het moeilijk te combineren met je kind opvoeden? Waar loop je tegenaan? Moet je hele goede planskills hebben? En vooral: is het vreemd om 5 dagen niet bij je kind te zijn?
Vooral dat laatste vraag ik me af, omdat fulltime werken mij echt een enorme overgang lijkt, helemaal gezien het feit dat ik het laatste twee jaar nauwelijks heb gewerkt omdat ik m'n studie af moest maken. Kind gaat overigens al tijden 2 dagen naar de crèche dus dat stukje onthechting ken ik al
Today is a good day
zondag 4 maart 2012 om 19:48
quote:Kastanjez schreef op 04 maart 2012 @ 13:40:
[...]
Dat vind ik ook heel lastig bij mijn zus, dat ze zich 'laat onderhouden' door haar vriend (en zich schuldig voelt als ze eens kleren voor zichzelf koopt, of een leuk 'dingetje' wat niet per se nodig is). Daar heb ik moeite mee, met vrouwen die dat heel normaal vinden. Ik keur het niet af, ik heb er geen waardeoordeel over dat het slecht zou zijn ofzo, maar ik kán het gewoon echt niet begrijpen.
Aan de andere kant, als mijn zus vier dagen zou willen werken, zou ze (door onregelmatig werk van zwager) vier dagen opvang moeten regelen en daar heel veel geld voor moeten betalen. Ik denk dat het hun wel 2000 euro per maand zou kosten, als ze de reguliere opvang in zou gaan. En dat kunnen ze dan net weer niet missen (en ze zou netto geen 2000 euro kunnen verdienen).
Oftewel, die hele KOT in NL moet afgeschaft worden, en de kinderopvang moet gewoon een basisvoorziening worden.
Leentje, is het trouwens gepast om je een compliment te maken over je uitmuntende Nederlandse taalgebruik?
Ik denk als ik het zo lees dat het voor jouw zus een bewuste keuze is om al dan niet tijdelijk fulltime voor hun beider kind te zorgen? Daar is toch verder niks mis mee? Ik ben het overigens met jou en Paddle eens dat werken voor ouders veel makkelijker zou zijn als de kinderopvang een basisvoorziening zou zijn, bijvoorbeeld zoals in België.
Dank je voor het compliment over mijn Nederlands. Ik heb er hard voor moeten blokken en heb dat vooral gedaan omdat ik mijn kinderen wil kunnen helpen bij hun taal huiswerk. Spreek inmiddels 6 talen, dat is het voordeel van een voorkeur voor buitenlandse partners in zowel mijn familie als die van mijn man. En mijn natuur van alles willen kunnen. Mijn man mag overigens de exacte vakken doen. Taal beter niet...
[...]
Dat vind ik ook heel lastig bij mijn zus, dat ze zich 'laat onderhouden' door haar vriend (en zich schuldig voelt als ze eens kleren voor zichzelf koopt, of een leuk 'dingetje' wat niet per se nodig is). Daar heb ik moeite mee, met vrouwen die dat heel normaal vinden. Ik keur het niet af, ik heb er geen waardeoordeel over dat het slecht zou zijn ofzo, maar ik kán het gewoon echt niet begrijpen.
Aan de andere kant, als mijn zus vier dagen zou willen werken, zou ze (door onregelmatig werk van zwager) vier dagen opvang moeten regelen en daar heel veel geld voor moeten betalen. Ik denk dat het hun wel 2000 euro per maand zou kosten, als ze de reguliere opvang in zou gaan. En dat kunnen ze dan net weer niet missen (en ze zou netto geen 2000 euro kunnen verdienen).
Oftewel, die hele KOT in NL moet afgeschaft worden, en de kinderopvang moet gewoon een basisvoorziening worden.
Leentje, is het trouwens gepast om je een compliment te maken over je uitmuntende Nederlandse taalgebruik?
Ik denk als ik het zo lees dat het voor jouw zus een bewuste keuze is om al dan niet tijdelijk fulltime voor hun beider kind te zorgen? Daar is toch verder niks mis mee? Ik ben het overigens met jou en Paddle eens dat werken voor ouders veel makkelijker zou zijn als de kinderopvang een basisvoorziening zou zijn, bijvoorbeeld zoals in België.
Dank je voor het compliment over mijn Nederlands. Ik heb er hard voor moeten blokken en heb dat vooral gedaan omdat ik mijn kinderen wil kunnen helpen bij hun taal huiswerk. Spreek inmiddels 6 talen, dat is het voordeel van een voorkeur voor buitenlandse partners in zowel mijn familie als die van mijn man. En mijn natuur van alles willen kunnen. Mijn man mag overigens de exacte vakken doen. Taal beter niet...
zondag 4 maart 2012 om 19:51
quote:priempje schreef op 04 maart 2012 @ 19:12:
ja ik werk niet zoveel, ik vind het tijd doorbrengen met mijn kind leuk en snap niet waarom aan een kind beginnen als je hem vervolgens 5 dagen per week ergens wilt dumpen omdat jij leuk wilt werken?
Dat kan... dat je dat niet snapt... wellicht als je mijn werk had dat je dat wel had gesnapt. Ik werk namelijk niet alleen voor mijn 'brood'.
Zo zie je maar dat meningen verschillen.
ja ik werk niet zoveel, ik vind het tijd doorbrengen met mijn kind leuk en snap niet waarom aan een kind beginnen als je hem vervolgens 5 dagen per week ergens wilt dumpen omdat jij leuk wilt werken?
Dat kan... dat je dat niet snapt... wellicht als je mijn werk had dat je dat wel had gesnapt. Ik werk namelijk niet alleen voor mijn 'brood'.
Zo zie je maar dat meningen verschillen.
zondag 4 maart 2012 om 19:53
quote:priempje schreef op 04 maart 2012 @ 19:12:
ja ik werk niet zoveel, ik vind het tijd doorbrengen met mijn kind leuk en snap niet waarom aan een kind beginnen als je hem vervolgens 5 dagen per week ergens wilt dumpen omdat jij leuk wilt werken?Dit is nu precies wat ik de hele tijd zeg. Jij vindt (veel) tijd met je kind leuk, ik vind werken leuk. Waarom mag jij wel doen wat je wilt en ik niet? Waarom moet je mij dan verwijten dat ik mijn kind dump, terwijl ik jou toch ook niet verwijt dat je je hersens en je opleiding laat verweken voor niks??
ja ik werk niet zoveel, ik vind het tijd doorbrengen met mijn kind leuk en snap niet waarom aan een kind beginnen als je hem vervolgens 5 dagen per week ergens wilt dumpen omdat jij leuk wilt werken?Dit is nu precies wat ik de hele tijd zeg. Jij vindt (veel) tijd met je kind leuk, ik vind werken leuk. Waarom mag jij wel doen wat je wilt en ik niet? Waarom moet je mij dan verwijten dat ik mijn kind dump, terwijl ik jou toch ook niet verwijt dat je je hersens en je opleiding laat verweken voor niks??
zondag 4 maart 2012 om 19:56
quote:happyg schreef op 04 maart 2012 @ 14:31:
@Leentjedb Nou, zo erg is het gelukkig niet hoor
! Het is alleen dat ze altijd zo druk bezig was 'alle ballen in de lucht te houden' dat ons contact altijd heel praktisch was (en is) en ik eigenlijk geen beeld heb van de vrouw erachter. Erger nog, dat beeld heeft ze zelf volgens mij ook niet. Ik heb dat praktische ook wel in me en loop mezelf dan ook af en toe voorbij. Onbewust heb je door zulke voorbeeldvrouwen in je omgeving (beide oma's waren ook zo!) vaak het gevoel dat je tekortschiet als je je leven eigenlijk wat minder vol wilt plannen. Misschien worden jou kinderen veel gelukkiger als thuisblijfvader of moeder, maar dat is in jou ogen denk ik geen optie of wel?
Dat zie ik in dit topic ook een beetje; Ft werkende vrouwen schieten ook zonder dat ze worden aangevallen direkt in de verdediging en doen met hun toon eigenlijk hetgeen ze bestrijden, nl anderen veroordelen. Waarschijnlijk door ervaringen uit het verleden, maar laten we nou gewoon allemaal doen wat bij onze eigen persoonlijkheid en situatie past. Allemaal Happy(g)
!
Gelukkig maar.
Mijn moeder was/is net als ik. Persoonlijk zie ik mijn moeder als voorbeeld maar niet als iemand waarvan ik een exacte kopie moet/wil zijn. Ik leef mijn leven, niet het hare. En ik voel me maar zelden schuldig. Schuldgevoel is zonde van mijn energie. En ik ben inmiddels ook wel zo ver dat ik het me door niemand meer laat aanpraten.
Ik reageerde overigens op de posts van Betjeklets. Niet perse om mezelf of mijn keuzes te verdedigen. Ik vind haar beeld van fulltime werkende ouders en de gevolgen die zij daar aan koppelt behoorlijk kort door de bocht.
Als ik de hangjongeren die nergens voor willen deugen hier op het dorpsplein bijvoorbeeld bekijk, ik ken die kinderen en de gezinnen waar ze uit komen, daarvan werken de moeders niet of nauwelijks. Om dan te stellen (zoals Betjeklets doet): "Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding." omdat moeders (fulltime) werken vind ik nogal kortzichtig. Dan kan ik net zo goed over de moeders van onze dorpshangjongeren zeggen: "Wat voeren die niet of nauwelijks werkende moeders dan in vredesnaam de hele dag uit terwijl hun kinderen als hangjongeren de buurt terroriseren!"? Slaat allebei als een l*l op een drumstel zoals mijn zoon laatst nogal plastisch uitdrukte.
Ik heb, vind ik, best een warme, hechte band met mijn kinderen. Of de kinderen daar ook zo over denken, of ze er überhaupt weleens over nadenken, weet ik niet. Maar zolang ze nog bekvechten over wie er naast me op de bank tegen me aan mag hangen, bij me op schoot mag zitten, zoon me toevertrouwt dat hij "op" iemand is e.d. maak ik me daar geen zorgen over. Verder denk ik dat mijn kinderen mij, net als man, heel goed kennen. Ik ben nogal een open boek.
@Leentjedb Nou, zo erg is het gelukkig niet hoor
! Het is alleen dat ze altijd zo druk bezig was 'alle ballen in de lucht te houden' dat ons contact altijd heel praktisch was (en is) en ik eigenlijk geen beeld heb van de vrouw erachter. Erger nog, dat beeld heeft ze zelf volgens mij ook niet. Ik heb dat praktische ook wel in me en loop mezelf dan ook af en toe voorbij. Onbewust heb je door zulke voorbeeldvrouwen in je omgeving (beide oma's waren ook zo!) vaak het gevoel dat je tekortschiet als je je leven eigenlijk wat minder vol wilt plannen. Misschien worden jou kinderen veel gelukkiger als thuisblijfvader of moeder, maar dat is in jou ogen denk ik geen optie of wel?Dat zie ik in dit topic ook een beetje; Ft werkende vrouwen schieten ook zonder dat ze worden aangevallen direkt in de verdediging en doen met hun toon eigenlijk hetgeen ze bestrijden, nl anderen veroordelen. Waarschijnlijk door ervaringen uit het verleden, maar laten we nou gewoon allemaal doen wat bij onze eigen persoonlijkheid en situatie past. Allemaal Happy(g)
!Gelukkig maar.
Mijn moeder was/is net als ik. Persoonlijk zie ik mijn moeder als voorbeeld maar niet als iemand waarvan ik een exacte kopie moet/wil zijn. Ik leef mijn leven, niet het hare. En ik voel me maar zelden schuldig. Schuldgevoel is zonde van mijn energie. En ik ben inmiddels ook wel zo ver dat ik het me door niemand meer laat aanpraten.
Ik reageerde overigens op de posts van Betjeklets. Niet perse om mezelf of mijn keuzes te verdedigen. Ik vind haar beeld van fulltime werkende ouders en de gevolgen die zij daar aan koppelt behoorlijk kort door de bocht.
Als ik de hangjongeren die nergens voor willen deugen hier op het dorpsplein bijvoorbeeld bekijk, ik ken die kinderen en de gezinnen waar ze uit komen, daarvan werken de moeders niet of nauwelijks. Om dan te stellen (zoals Betjeklets doet): "Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding." omdat moeders (fulltime) werken vind ik nogal kortzichtig. Dan kan ik net zo goed over de moeders van onze dorpshangjongeren zeggen: "Wat voeren die niet of nauwelijks werkende moeders dan in vredesnaam de hele dag uit terwijl hun kinderen als hangjongeren de buurt terroriseren!"? Slaat allebei als een l*l op een drumstel zoals mijn zoon laatst nogal plastisch uitdrukte.
Ik heb, vind ik, best een warme, hechte band met mijn kinderen. Of de kinderen daar ook zo over denken, of ze er überhaupt weleens over nadenken, weet ik niet. Maar zolang ze nog bekvechten over wie er naast me op de bank tegen me aan mag hangen, bij me op schoot mag zitten, zoon me toevertrouwt dat hij "op" iemand is e.d. maak ik me daar geen zorgen over. Verder denk ik dat mijn kinderen mij, net als man, heel goed kennen. Ik ben nogal een open boek.
zondag 4 maart 2012 om 20:02
quote:Vera01 schreef op 04 maart 2012 @ 17:41:
Dat samendoen werkt in de praktijk vaak niet, dat zie ik tenminste om me heen. De vaders doen het niet op de manier waarop de moeders het willen en dat geeft weer irritatie. Daarbij verdeel je dan wel de zorg tussen vader en moeder, maar blijft bij de moeder vaak die innerlijke strijd niet genoeg bij je kind te zijn. Ik denk toch dat dat een soort oergevoel is (vrouw krijgt de kinderen, man zorgt voor het vlees).
Vera, ik heb echt, eerlijk waar geen innerlijke strijd. Het oergevoel vast wel, anders had ik geen 5 kinderen gekregen. Maar innerlijke strijd? Nee.
Wat verdelen van de zorg en huishouden betreft. Vrouwen hebben er volgens mij inderdaad een handje van alles zelf te (willen) doen, mannen vinden dat dan allang best, en dan opeens is Leiden in last want "hij begrijpt me niet!". Serieus, ik heb nooit begrepen wat dat toch is dat vrouwen niet gewoon zeggen wat ze willen. Zie dat zo vaak, ook zakelijk. Zo zonde.
Dat samendoen werkt in de praktijk vaak niet, dat zie ik tenminste om me heen. De vaders doen het niet op de manier waarop de moeders het willen en dat geeft weer irritatie. Daarbij verdeel je dan wel de zorg tussen vader en moeder, maar blijft bij de moeder vaak die innerlijke strijd niet genoeg bij je kind te zijn. Ik denk toch dat dat een soort oergevoel is (vrouw krijgt de kinderen, man zorgt voor het vlees).
Vera, ik heb echt, eerlijk waar geen innerlijke strijd. Het oergevoel vast wel, anders had ik geen 5 kinderen gekregen. Maar innerlijke strijd? Nee.
Wat verdelen van de zorg en huishouden betreft. Vrouwen hebben er volgens mij inderdaad een handje van alles zelf te (willen) doen, mannen vinden dat dan allang best, en dan opeens is Leiden in last want "hij begrijpt me niet!". Serieus, ik heb nooit begrepen wat dat toch is dat vrouwen niet gewoon zeggen wat ze willen. Zie dat zo vaak, ook zakelijk. Zo zonde.
zondag 4 maart 2012 om 20:06
quote:zonnetje59 schreef op 04 maart 2012 @ 18:40:
Het is vast wel te organiseren en raar vind ik het ook niet, maar het lijkt mij gewoon niet leuk, want dan zie je kind toch maar weinig, tenzij je inderdaad vroeg kan beginnen en vroeg weer thuis bent. Heb zelf toen ze klein waren vier dagen p/w gewerkt en vanaf het moment dat ze naar school gingen zoveel mogelijk binnen de schooltijden en soms ook 's avonds en dat is altijd prima bevallen.
Mijn man brengt de kinderen 's ochtends weg, ik ga vroeg (gelijk na ontbijt) naar kantoor. Ik haal ze rond 16u weer op en ben tegen 16.30u thuis met ze. Dan wordt er wat gedronken/gesnoept, rond gerommeld in de moestuin, buiten gespeeld als het droog is, huiswerk gemaakt waar ik bij help, een spelletje gespeeld, ze helpen me met koken enz... Ik voetbal ook met de jongens, heb een prachtige blauwe plek op mijn onderbeen omdat ik vanochtend zoon met bal geblokt heb. Maar verder doe ik niks huishoudelijks als ik met de kinderen ben. Als man doordeweeks thuiskomt eten we samen, daarna gaan ze één voor één naar boven/bed. En als alles in bed ligt vliegen man en ik even als een dubbele witte tornado door het huis, sporten we e.d.
Juist doordat wij allebei werken letten we heel erg op dat onze kinderen kwaliteitstijd met ons hebben. Ik zie zo vaak gezinnen waarvan de ouders niet allebei fulltime werken en waar veel minder met de kinderen gedaan wordt. Omdat denk ik de noodzaak van het plannen een stuk kleiner is? Dan vraag ik me af waar de kinderen beter mee af zijn.
Het is vast wel te organiseren en raar vind ik het ook niet, maar het lijkt mij gewoon niet leuk, want dan zie je kind toch maar weinig, tenzij je inderdaad vroeg kan beginnen en vroeg weer thuis bent. Heb zelf toen ze klein waren vier dagen p/w gewerkt en vanaf het moment dat ze naar school gingen zoveel mogelijk binnen de schooltijden en soms ook 's avonds en dat is altijd prima bevallen.
Mijn man brengt de kinderen 's ochtends weg, ik ga vroeg (gelijk na ontbijt) naar kantoor. Ik haal ze rond 16u weer op en ben tegen 16.30u thuis met ze. Dan wordt er wat gedronken/gesnoept, rond gerommeld in de moestuin, buiten gespeeld als het droog is, huiswerk gemaakt waar ik bij help, een spelletje gespeeld, ze helpen me met koken enz... Ik voetbal ook met de jongens, heb een prachtige blauwe plek op mijn onderbeen omdat ik vanochtend zoon met bal geblokt heb. Maar verder doe ik niks huishoudelijks als ik met de kinderen ben. Als man doordeweeks thuiskomt eten we samen, daarna gaan ze één voor één naar boven/bed. En als alles in bed ligt vliegen man en ik even als een dubbele witte tornado door het huis, sporten we e.d.
Juist doordat wij allebei werken letten we heel erg op dat onze kinderen kwaliteitstijd met ons hebben. Ik zie zo vaak gezinnen waarvan de ouders niet allebei fulltime werken en waar veel minder met de kinderen gedaan wordt. Omdat denk ik de noodzaak van het plannen een stuk kleiner is? Dan vraag ik me af waar de kinderen beter mee af zijn.
zondag 4 maart 2012 om 20:09
quote:betjeklets schreef op 04 maart 2012 @ 19:23:
Waarom al die verdedigende reacties, als je zeker weet dat je goed bezig bent voor je kind (niet voor jezelf, maar echt voor je kind). Waarom dan de jaloerse reacties als mijn man voor de derde keer in twee jaar een grote stap vooruit doet, en zijn collega niet omdat hij iedere dag om vijf uur alles uit z'n handen laat vallen om z'n kind op te halen. Waarom kom je dan niet terug om je achterstand in te halen, als je weg bent gegaan omdat je kind ziek was? Waarom laat je dat dan aan je fulltime collega's over? Waarom voel je je zo aangevallen? Het is toch maar een mening? Ik verdedig mezelf nooit voor mijn keuze!Tegen wie heb je het? Die collega van je man? Forumt die hier ook?
Waarom al die verdedigende reacties, als je zeker weet dat je goed bezig bent voor je kind (niet voor jezelf, maar echt voor je kind). Waarom dan de jaloerse reacties als mijn man voor de derde keer in twee jaar een grote stap vooruit doet, en zijn collega niet omdat hij iedere dag om vijf uur alles uit z'n handen laat vallen om z'n kind op te halen. Waarom kom je dan niet terug om je achterstand in te halen, als je weg bent gegaan omdat je kind ziek was? Waarom laat je dat dan aan je fulltime collega's over? Waarom voel je je zo aangevallen? Het is toch maar een mening? Ik verdedig mezelf nooit voor mijn keuze!Tegen wie heb je het? Die collega van je man? Forumt die hier ook?
zondag 4 maart 2012 om 21:20
Het lijkt me verschrikkelijk om financieel afhankelijk van je partner te zijn. Ook daarom zou ik niet minder dan vier dagen willen werken. Want mocht het ooit misgaan tussen ons, dan weet ik dat ik voor mezelf en mijn kind kan zorgen en dat ik financieel onafhankelijk ben. Dat geeft mij een goed en gerust gevoel.
Verder eens met evelyn; veel minder werken is tegenwoordig gewoon niet altijd een optie. De hypotheek moet ook betaald worden.
Verder eens met evelyn; veel minder werken is tegenwoordig gewoon niet altijd een optie. De hypotheek moet ook betaald worden.
zondag 4 maart 2012 om 21:26
quote:leentjedb schreef op 04 maart 2012 @ 20:02:
[...]
Wat verdelen van de zorg en huishouden betreft. Vrouwen hebben er volgens mij inderdaad een handje van alles zelf te (willen) doen, mannen vinden dat dan allang best, en dan opeens is Leiden in last want "hij begrijpt me niet!". Serieus, ik heb nooit begrepen wat dat toch is dat vrouwen niet gewoon zeggen wat ze willen. Zie dat zo vaak, ook zakelijk. Zo zonde.Eens! En dan achteraf gaan zeuren dat ze van hun man niet krijgen wat ze willen, of dat op hun werk een promotie gegeven wordt aan de collega die wél durfde te zeggen wat ze wilde.
[...]
Wat verdelen van de zorg en huishouden betreft. Vrouwen hebben er volgens mij inderdaad een handje van alles zelf te (willen) doen, mannen vinden dat dan allang best, en dan opeens is Leiden in last want "hij begrijpt me niet!". Serieus, ik heb nooit begrepen wat dat toch is dat vrouwen niet gewoon zeggen wat ze willen. Zie dat zo vaak, ook zakelijk. Zo zonde.Eens! En dan achteraf gaan zeuren dat ze van hun man niet krijgen wat ze willen, of dat op hun werk een promotie gegeven wordt aan de collega die wél durfde te zeggen wat ze wilde.
zondag 4 maart 2012 om 21:49
Om nou weer 'de vrouw' af te katten lijkt me ook niet echt bevorderlijk voor de discussie.
Ik denk dat vrouwen, als het op carrièrezaken aankomt, inderdaad wel wat pro-actiever en wat dapperder mogen zijn. In het diepe durven te springen. Verantwoordelijkheid durven te nemen. Meer uren durven te pakken.
En ik denk dat mannen wel wat empathischer mogen zijn wanneer het aankomt op de verdeling zorg en werk. Al ken ik geen mannen die stuurs blijven morren 60 uur per week te willen draaien en geen gejammer met de koters wil hebben. De meeste mannen in mijn omgeving werken (zodra ze kinderen hebben) 4 dagen.
Ik denk dat vrouwen, als het op carrièrezaken aankomt, inderdaad wel wat pro-actiever en wat dapperder mogen zijn. In het diepe durven te springen. Verantwoordelijkheid durven te nemen. Meer uren durven te pakken.
En ik denk dat mannen wel wat empathischer mogen zijn wanneer het aankomt op de verdeling zorg en werk. Al ken ik geen mannen die stuurs blijven morren 60 uur per week te willen draaien en geen gejammer met de koters wil hebben. De meeste mannen in mijn omgeving werken (zodra ze kinderen hebben) 4 dagen.
Today is a good day
zondag 4 maart 2012 om 22:21
quote:Vera01 schreef op 04 maart 2012 @ 16:50:
Dibbes, ik vraag me af of het schuldgevoel aangepraat wordt of toch een diep geworteld gevoel is. Ik denk dat het ontzettend moeilijk is om én een toegewijde moeder te zijn én een ft werkende vrouw met ambitie. Het vergt allebei veel tijd en energie, dus je zal ergens een steekje moeten laten vallen. Ik zit eigenlijk in de meelees-modus maar kan niet laten hierop te reageren. Ik durf oprecht te zeggen dat ik een toegewijde moeder ben mét een ambitieuze carriere.
Dibbes, ik vraag me af of het schuldgevoel aangepraat wordt of toch een diep geworteld gevoel is. Ik denk dat het ontzettend moeilijk is om én een toegewijde moeder te zijn én een ft werkende vrouw met ambitie. Het vergt allebei veel tijd en energie, dus je zal ergens een steekje moeten laten vallen. Ik zit eigenlijk in de meelees-modus maar kan niet laten hierop te reageren. Ik durf oprecht te zeggen dat ik een toegewijde moeder ben mét een ambitieuze carriere.
maandag 5 maart 2012 om 05:57
quote:happyg schreef op 04 maart 2012 @ 14:31:
@Leentjedb Nou, zo erg is het gelukkig niet hoor! Het is alleen dat ze altijd zo druk bezig was 'alle ballen in de lucht te houden' dat ons contact altijd heel praktisch was (en is) en ik eigenlijk geen beeld heb van de vrouw erachter. Erger nog, dat beeld heeft ze zelf volgens mij ook niet. Ik heb dat praktische ook wel in me en loop mezelf dan ook af en toe voorbij. Onbewust heb je door zulke voorbeeldvrouwen in je omgeving (beide oma's waren ook zo!) vaak het gevoel dat je tekortschiet als je je leven eigenlijk wat minder vol wilt plannen. Misschien worden jou kinderen veel gelukkiger als thuisblijfvader of moeder, maar dat is in jou ogen denk ik geen optie of wel?
Dat zie ik in dit topic ook een beetje; Ft werkende vrouwen schieten ook zonder dat ze worden aangevallen direkt in de verdediging en doen met hun toon eigenlijk hetgeen ze bestrijden, nl anderen veroordelen. Waarschijnlijk door ervaringen uit het verleden, maar laten we nou gewoon allemaal doen wat bij onze eigen persoonlijkheid en situatie past. Allemaal Happy(g) !
Herkenbare post en hierin wordt precies datgene beschreven waar ik ook wel een beetje bang voor ben. Ik ben zelf nogal praktisch ingesteld en heb de neiging mijn dagen van minuut tot minuut vol te plannen met vooral praktische dingen. Mijn vriend heeft die neiging ook en voor we het weten zijn we dan ook quality time (jeukwoord) met elkaar en de kinderen aan het inplannen. Echt ruimte om uitgebreid een gesprek met de kinderen aan te gaan was er dan vaak niet (wel op een ander/later tijdstip, maar zo werkt het niet met kinderen).
Van mezelf weet ik dat mijn zus en ik als kinderen vaak onbewust aanvoelden dat bijvoorbeeld onze vader heel erg druk was. Als kind hadden we dan de neiging om ons aan te passen en onze ouders te ontlasten door ideaal kind te zijn (spelen) en onze problemen niet met hen te delen.
Dit vind ik toch wel een valkuil met onze eigen kinderen, want vooral bij de oudste 2 zie ik deze neiging tot pleasen ook wel een beetje en dat dan in combinatie met mijn neiging om elk moment van de dag vol te plannen...
Dit heeft overigens voornamelijk te maken met mijn eigen karakter (en gelukkig ken ik de valkuilen).
@Leentjedb Nou, zo erg is het gelukkig niet hoor
! Het is alleen dat ze altijd zo druk bezig was 'alle ballen in de lucht te houden' dat ons contact altijd heel praktisch was (en is) en ik eigenlijk geen beeld heb van de vrouw erachter. Erger nog, dat beeld heeft ze zelf volgens mij ook niet. Ik heb dat praktische ook wel in me en loop mezelf dan ook af en toe voorbij. Onbewust heb je door zulke voorbeeldvrouwen in je omgeving (beide oma's waren ook zo!) vaak het gevoel dat je tekortschiet als je je leven eigenlijk wat minder vol wilt plannen. Misschien worden jou kinderen veel gelukkiger als thuisblijfvader of moeder, maar dat is in jou ogen denk ik geen optie of wel?Dat zie ik in dit topic ook een beetje; Ft werkende vrouwen schieten ook zonder dat ze worden aangevallen direkt in de verdediging en doen met hun toon eigenlijk hetgeen ze bestrijden, nl anderen veroordelen. Waarschijnlijk door ervaringen uit het verleden, maar laten we nou gewoon allemaal doen wat bij onze eigen persoonlijkheid en situatie past. Allemaal Happy(g)
!Herkenbare post en hierin wordt precies datgene beschreven waar ik ook wel een beetje bang voor ben. Ik ben zelf nogal praktisch ingesteld en heb de neiging mijn dagen van minuut tot minuut vol te plannen met vooral praktische dingen. Mijn vriend heeft die neiging ook en voor we het weten zijn we dan ook quality time (jeukwoord) met elkaar en de kinderen aan het inplannen. Echt ruimte om uitgebreid een gesprek met de kinderen aan te gaan was er dan vaak niet (wel op een ander/later tijdstip, maar zo werkt het niet met kinderen).
Van mezelf weet ik dat mijn zus en ik als kinderen vaak onbewust aanvoelden dat bijvoorbeeld onze vader heel erg druk was. Als kind hadden we dan de neiging om ons aan te passen en onze ouders te ontlasten door ideaal kind te zijn (spelen) en onze problemen niet met hen te delen.
Dit vind ik toch wel een valkuil met onze eigen kinderen, want vooral bij de oudste 2 zie ik deze neiging tot pleasen ook wel een beetje en dat dan in combinatie met mijn neiging om elk moment van de dag vol te plannen...
Dit heeft overigens voornamelijk te maken met mijn eigen karakter (en gelukkig ken ik de valkuilen).
maandag 5 maart 2012 om 06:08
Gemelitos, ik twijfel er ook niet aan dat jij of een andere ft werkende moeder niet toegewijd is, maar een dag bestaat nu eenmaal maar uit 24 uur en er zal ook nog gegeten en geslapen moeten worden.
kinderen worden ziek (moet je dan steeds vrij nemen of zadel je de opvang ermee op), hebben een activiteit met school (weer vrij nemen of de pt/niet werkende moeders gaan) willen uit school thuis met een vriendje spelen (kan niet want naschoolse opvang oid) enz.
Het is absoluut geen aanval, maar ik zie persoonlijk niet hoe dat in te richten.
Dat wordt natuurlijk anders en makkelijker naarmate de kinderen ouder zijn. Geen idee wanneer, want die van mij is pas 7 maanden
kinderen worden ziek (moet je dan steeds vrij nemen of zadel je de opvang ermee op), hebben een activiteit met school (weer vrij nemen of de pt/niet werkende moeders gaan) willen uit school thuis met een vriendje spelen (kan niet want naschoolse opvang oid) enz.
Het is absoluut geen aanval, maar ik zie persoonlijk niet hoe dat in te richten.
Dat wordt natuurlijk anders en makkelijker naarmate de kinderen ouder zijn. Geen idee wanneer, want die van mij is pas 7 maanden
maandag 5 maart 2012 om 08:53
Ik denk dat het ook een heel persoonlijk iets is. En we hebben tegenwoordig ook een enorme keuzevrijheid. Er is kinderopvang, je kunt FT werken, PT werken, helemaal niet werken. Dat is vooral een verrijking, maar brengt ook automatisch keuzestress met zich mee.
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Er zijn vrouwen die dat wel kunnen en daar heb ik wel bewondering voor. Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe ze alles aanpakken en hoe ze alles bereikt hebben.
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Er zijn vrouwen die dat wel kunnen en daar heb ik wel bewondering voor. Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe ze alles aanpakken en hoe ze alles bereikt hebben.
maandag 5 maart 2012 om 09:36
Het valt mij altijd op dat vrouwen die zelf in de kinderopvang werken, hun kind nooit full-time naar de opvang brengen, of zelfs helemaal niet naar een creche. Omdat ze vinden dat dat te vermoeiend is en kinderen te weinig aandacht krijgen.
Kinderen in NL schijnen het meest gelukkig te zijn van Europa. Misschien wel omdat ze relatief meer thuis zijn dan kinderen in andere landen. Thuis ontspan je het meest.
Aan de andere kant is het voor zowel moeders als hun kinderen denk ik heel gezond en heel waardevol als die maatschappelijk actief zijn. Het rare is dat, hoeveel ik ook van mijn kind houd, ik uiteindelijk toch meer energie krijg van werken, waarin ik echt wordt uitgedaagd, en dat ik daardoor ook een leukere moeder ben dan als ik thuis zou zijn de hele dag. Maar dat is mijn persoonlijkheid.
Kinderen in NL schijnen het meest gelukkig te zijn van Europa. Misschien wel omdat ze relatief meer thuis zijn dan kinderen in andere landen. Thuis ontspan je het meest.
Aan de andere kant is het voor zowel moeders als hun kinderen denk ik heel gezond en heel waardevol als die maatschappelijk actief zijn. Het rare is dat, hoeveel ik ook van mijn kind houd, ik uiteindelijk toch meer energie krijg van werken, waarin ik echt wordt uitgedaagd, en dat ik daardoor ook een leukere moeder ben dan als ik thuis zou zijn de hele dag. Maar dat is mijn persoonlijkheid.
maandag 5 maart 2012 om 09:43
quote:anky schreef op 05 maart 2012 @ 08:53:
Ik denk dat het ook een heel persoonlijk iets is. En we hebben tegenwoordig ook een enorme keuzevrijheid. Er is kinderopvang, je kunt FT werken, PT werken, helemaal niet werken. Dat is vooral een verrijking, maar brengt ook automatisch keuzestress met zich mee.
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Er zijn vrouwen die dat wel kunnen en daar heb ik wel bewondering voor. Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe ze alles aanpakken en hoe ze alles bereikt hebben.Ik vraag me oprecht af of 'helemaal niet werken' tegenwoordig nog wel een keuze is. Ik ben daar, wat dat betreft, wel anders over gaan denken. Gisteren nog een discussie daarover gehad met mijn man. Die beweerde dat, als je 'kostwinner' was in een gezin, dat je dan meer de druk van het zoeken van een baan voelde als je werkloos zou zijn, dan iemand zoals ik met een man, die al een goeie baan heeft. Ik vond dat écht zo raar! Mijn man bleek uiteindelijk toch ouderwetser dan hij voor mij en zichzelf wilde toegeven. Je bent samen een gezin begonnen, je zorgt samen voor de kinderen, dan zorg je er toch ook samen voor dat de schoorsteen blijft branden?
Ik denk dat het ook een heel persoonlijk iets is. En we hebben tegenwoordig ook een enorme keuzevrijheid. Er is kinderopvang, je kunt FT werken, PT werken, helemaal niet werken. Dat is vooral een verrijking, maar brengt ook automatisch keuzestress met zich mee.
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Er zijn vrouwen die dat wel kunnen en daar heb ik wel bewondering voor. Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe ze alles aanpakken en hoe ze alles bereikt hebben.Ik vraag me oprecht af of 'helemaal niet werken' tegenwoordig nog wel een keuze is. Ik ben daar, wat dat betreft, wel anders over gaan denken. Gisteren nog een discussie daarover gehad met mijn man. Die beweerde dat, als je 'kostwinner' was in een gezin, dat je dan meer de druk van het zoeken van een baan voelde als je werkloos zou zijn, dan iemand zoals ik met een man, die al een goeie baan heeft. Ik vond dat écht zo raar! Mijn man bleek uiteindelijk toch ouderwetser dan hij voor mij en zichzelf wilde toegeven. Je bent samen een gezin begonnen, je zorgt samen voor de kinderen, dan zorg je er toch ook samen voor dat de schoorsteen blijft branden?
maandag 5 maart 2012 om 09:52
quote:anky schreef op 05 maart 2012 @ 08:53:
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Ik ken jou en je situatie natuurlijk niet, maar ik vraag me af of jouw opvatting dat je dat níet zou kunnen écht klopt of dat je denkt dat je dat niet kan.
Eigenlijk bedoel ik het niet persoonlijk maar in het algemeen. Dénkt 'de Nederlandse vrouw' dat ze fulltime werk en zorg niet kan combineren of ís dat echt zo?
Zie mijn OP. Ik dacht het ook. Dat ik dat niet kon. Nu denk ik dat ik het in ieder geval moet proberen. En dat je, door zelf flexibel te zijn, ook flexibiliteit van je werkgever terug kunt verwachten.
En dat je met leuk werk, dat je met plezier doet, en een goede planning voor het thuisfront niet per se een gejaagd leven hoeft te leiden. Dat het wel offers vergt, ja. Maar alle levenskeuzes vergen offers.
@rozehanddoek
250 komt overeen met vier dagen (correct me if I'm wrong)? Tja, als je alleenstaande ouder bent én een stevige baan hebt zul je misschien wel moeten. Ook als je niet alleen bent trouwens, maar gewoon hoge kosten in levensonderhoud hebt óf gewoon een hele leuke en veeleisende baan hebt. Hele volksstammen kinderen gaan 4 of meer dagen naar de crèche en die doen het ook gewoon nog allemaal.
En er zijn ook verschillen in wat een persoon aan kan. Er zijn mensen (vrouwen) die er ontzettend goed in zijn om hun aandacht goed verdelen en dus een bloeiende carrière te combineren met een gezin en een sociaal leven.
Ik weet van mezelf dat ik dat niet kan. Als ik gekozen had voor een carrière in mijn werk (en dan bedoel ik ook echt een carrière, dus voor mezelf het maximaal haalbare willen bereiken), dan zou ik er voor gekozen hebben om kinderloos te blijven. Gewoon omdat ik van mezelf weet dat ik dan geen goede moeder zou kunnen zijn.
Ik ken jou en je situatie natuurlijk niet, maar ik vraag me af of jouw opvatting dat je dat níet zou kunnen écht klopt of dat je denkt dat je dat niet kan.
Eigenlijk bedoel ik het niet persoonlijk maar in het algemeen. Dénkt 'de Nederlandse vrouw' dat ze fulltime werk en zorg niet kan combineren of ís dat echt zo?
Zie mijn OP. Ik dacht het ook. Dat ik dat niet kon. Nu denk ik dat ik het in ieder geval moet proberen. En dat je, door zelf flexibel te zijn, ook flexibiliteit van je werkgever terug kunt verwachten.
En dat je met leuk werk, dat je met plezier doet, en een goede planning voor het thuisfront niet per se een gejaagd leven hoeft te leiden. Dat het wel offers vergt, ja. Maar alle levenskeuzes vergen offers.
@rozehanddoek
250 komt overeen met vier dagen (correct me if I'm wrong)? Tja, als je alleenstaande ouder bent én een stevige baan hebt zul je misschien wel moeten. Ook als je niet alleen bent trouwens, maar gewoon hoge kosten in levensonderhoud hebt óf gewoon een hele leuke en veeleisende baan hebt. Hele volksstammen kinderen gaan 4 of meer dagen naar de crèche en die doen het ook gewoon nog allemaal.
Today is a good day
maandag 5 maart 2012 om 10:01
quote:happyg schreef op 04 maart 2012 @ 17:45:
De keus dat de vrouw minder gaat werken heeft volgens mij meestal een financiele achtergrond; het is helaas in onze maatschappij nog steeds zo dat mannen (voor hetzelfde werk!) heel wat beter betaald krijgen....
Dit dus.
Ik heb overigens met liefde 3 jaar geleden mijn werk opgegeven om tijdelijk thuis te zijn om ervoor te zorgen dat daar alles op rolletjes loopt. Mijn man werkt meer dan fulltime en verdient hiermee genoeg om alles te betalen. Ik had zelf genoeg gespaard in die 17 jaar die ik voor de geboorte van onze zoon fulltime heb gewerkt, dus ik hoef geen 'handje op te houden'. Nu ben ik weer aan het studeren en hoop binnen een tijdje weer aan het werk te gaan als zoon naar groep 1 gaat. Daar kan ik echt naar uit kijken. Maar ben ook erg blij met de tijd die ik heb met zoon. Er ging een wereld voor me open. Zomaar midden op de dag naar het bos, als de zon schijnt. Even lekker niets doen, dat kon ik daarvoor nooit, want, altijd druk druk druk. Ik kan wel zeggen dat het mij, ons gezin en hier thuis goed heeft gedaan. Ik heb dingen anders leren waarderen, anders plannen en ook anders leren kijken. En ik heb rust gevonden in mijn lijf en hart. En dat op mijn 41ste
Het voelt nu wel drukker met kind en zonder baan, dan zonder kind en met fulltime baan. Je vult je leven met hele andere dingen. Ik vind het echt leuk om ook eens de andere kant te hebben gezien. Het heeft me wel geleerd geen oordeel te hebben over wel of niet werkende ouders. Het enige dat telt is dat je zelf achter je eigen keuzes staat. En in overleg met thuis.
De keus dat de vrouw minder gaat werken heeft volgens mij meestal een financiele achtergrond; het is helaas in onze maatschappij nog steeds zo dat mannen (voor hetzelfde werk!) heel wat beter betaald krijgen....
Dit dus.
Ik heb overigens met liefde 3 jaar geleden mijn werk opgegeven om tijdelijk thuis te zijn om ervoor te zorgen dat daar alles op rolletjes loopt. Mijn man werkt meer dan fulltime en verdient hiermee genoeg om alles te betalen. Ik had zelf genoeg gespaard in die 17 jaar die ik voor de geboorte van onze zoon fulltime heb gewerkt, dus ik hoef geen 'handje op te houden'. Nu ben ik weer aan het studeren en hoop binnen een tijdje weer aan het werk te gaan als zoon naar groep 1 gaat. Daar kan ik echt naar uit kijken. Maar ben ook erg blij met de tijd die ik heb met zoon. Er ging een wereld voor me open. Zomaar midden op de dag naar het bos, als de zon schijnt. Even lekker niets doen, dat kon ik daarvoor nooit, want, altijd druk druk druk. Ik kan wel zeggen dat het mij, ons gezin en hier thuis goed heeft gedaan. Ik heb dingen anders leren waarderen, anders plannen en ook anders leren kijken. En ik heb rust gevonden in mijn lijf en hart. En dat op mijn 41ste
Het voelt nu wel drukker met kind en zonder baan, dan zonder kind en met fulltime baan. Je vult je leven met hele andere dingen. Ik vind het echt leuk om ook eens de andere kant te hebben gezien. Het heeft me wel geleerd geen oordeel te hebben over wel of niet werkende ouders. Het enige dat telt is dat je zelf achter je eigen keuzes staat. En in overleg met thuis.
maandag 5 maart 2012 om 10:05
quote:evelynsalt schreef op 05 maart 2012 @ 09:43:
[...]
Ik vraag me oprecht af of 'helemaal niet werken' tegenwoordig nog wel een keuze is. Ik ben daar, wat dat betreft, wel anders over gaan denken. Gisteren nog een discussie daarover gehad met mijn man. Die beweerde dat, als je 'kostwinner' was in een gezin, dat je dan meer de druk van het zoeken van een baan voelde als je werkloos zou zijn, dan iemand zoals ik met een man, die al een goeie baan heeft. Ik vond dat écht zo raar! Mijn man bleek uiteindelijk toch ouderwetser dan hij voor mij en zichzelf wilde toegeven. Je bent samen een gezin begonnen, je zorgt samen voor de kinderen, dan zorg je er toch ook samen voor dat de schoorsteen blijft branden?Da's een goeie. Je maakt je keuze op basis van mogelijkheden. Was ik fulltime blijven werken en had mijn man zijn werk opgeven, dan hadden we van mijn salaris nooit kunnen rondkomen. Dus, in hoeverre is het echt een keuze? Gelukkig stond ik er wel helemaal achter Ik wilde na 17 jaar fulltime werken gewoon eens een tijdje niet werken... Het lijkt me vreselijk als je als je, hoe noemen ze dat: 'thuisblijfmoeder' thuis bent en je vind er geen zak aan. Volgens mij word je dan binnen de kortste keren depressief!
[...]
Ik vraag me oprecht af of 'helemaal niet werken' tegenwoordig nog wel een keuze is. Ik ben daar, wat dat betreft, wel anders over gaan denken. Gisteren nog een discussie daarover gehad met mijn man. Die beweerde dat, als je 'kostwinner' was in een gezin, dat je dan meer de druk van het zoeken van een baan voelde als je werkloos zou zijn, dan iemand zoals ik met een man, die al een goeie baan heeft. Ik vond dat écht zo raar! Mijn man bleek uiteindelijk toch ouderwetser dan hij voor mij en zichzelf wilde toegeven. Je bent samen een gezin begonnen, je zorgt samen voor de kinderen, dan zorg je er toch ook samen voor dat de schoorsteen blijft branden?Da's een goeie. Je maakt je keuze op basis van mogelijkheden. Was ik fulltime blijven werken en had mijn man zijn werk opgeven, dan hadden we van mijn salaris nooit kunnen rondkomen. Dus, in hoeverre is het echt een keuze? Gelukkig stond ik er wel helemaal achter Ik wilde na 17 jaar fulltime werken gewoon eens een tijdje niet werken... Het lijkt me vreselijk als je als je, hoe noemen ze dat: 'thuisblijfmoeder' thuis bent en je vind er geen zak aan. Volgens mij word je dan binnen de kortste keren depressief!
maandag 5 maart 2012 om 10:09
Daarom ben ik ook nu mijn mogelijkheden aan het verkennen om op projectmatige basis aan de slag te gaan, want ik zie het op korte termijn niet gebeuren dat ik een vaste baan in mijn branche krijg. Als ik er nu aan denk dat ik 1 april weer werkloos word dan stemt me dat niet blij. Heb ook meteen een afspraak gemaakt met de vrijwillige vacaturebank voor een gesprek. Ben al eerder werkloos geweest en inderdaad: ik werd daar niet blijer van.
maandag 5 maart 2012 om 10:11
@Vera: Ik weet niet of je gelezen hebt dat ik in Spanje woon, en hier de maatschappij ingesteld is op ft werkende ouders. Ik werk tot 4 uur, de tijd daarna is voor mijn kinderen. School is tot half 5, dus geen BSO nodig. En onze flexibele baan maakt het mogelijk dat ik (of man) bij de kinderen ben als ze ziek zijn.
Ik denk dat ik ft werken in NL misschien wel wat moeilijker zou vinden, maar niet onmogelijk. Je hebt wel gelijk dat er maar 24u in een dag zit en ik daarom ´s avonds vaak nog bezig ben. Ik zeg dan ook vaak dat niet mijn kinderen, maar ik (wij), de ´dupe´ ben van het feit dat wij beiden ft werken. Maar dat is nu eenmaal zo.
Ik denk dat ik ft werken in NL misschien wel wat moeilijker zou vinden, maar niet onmogelijk. Je hebt wel gelijk dat er maar 24u in een dag zit en ik daarom ´s avonds vaak nog bezig ben. Ik zeg dan ook vaak dat niet mijn kinderen, maar ik (wij), de ´dupe´ ben van het feit dat wij beiden ft werken. Maar dat is nu eenmaal zo.