Kinderen
alle pijlers
Enorm sociaal kind
zaterdag 24 maart 2012 om 19:52
Hoi,
Mijn zoon van 3 is heel open naar vreemden. Vanmiddag weer een verjaardag waar hij hooguit vier mensen van kende, maar hij windt iedereen om zijn vingers, kletst met iedereen, maar mensen spreken hem ook aan. Hij is een heel open persoontje naar anderen toe. Ga ik boodschappen doen, dan loopt hij van de ene cassiere naar de andere toe om te kletsen, soms beginnen ze uit zichzelf al tegen hem te kletsen (buurtsupertje), speelt hij in de tuin dan kletst hij met voorbijgangers en zelfs met de postbode heeft hij de afgelopen dagen al een band opgebouwd want die blijft elke keer staan kijken als hij van zijn glijbaan af glijdt (dat vraagt mijn zoon dan). Van de week eerste keer naar de psz en de leidster zei dat het net leek alsof hij er al jaren komt. Geen huilende zoon, nee een zoon die op kinderen afstapt, een zoon die gelijk de speelhoek in duikt. Ik herken dit niet zo van mijzelf. Misschien wel toen ik klein was, maar dat weet ik niet meer.
Ik vind het leuk, maar ook weer niet. Ik ben blij dat hij sociaal is, maar het moet ook niet té zijn. Hij moet niet met vreemden mee lopen in een onbewaakt ogenblik bijvoorbeeld. Dat zeg ik wel heel vaak, en ik verlies hem ook niet uit het oog, maar ik durf niet met zekerheid te zeggen dat hij het echt niet gaat doen.
Moet ik hier wat mee?
Mijn zoon van 3 is heel open naar vreemden. Vanmiddag weer een verjaardag waar hij hooguit vier mensen van kende, maar hij windt iedereen om zijn vingers, kletst met iedereen, maar mensen spreken hem ook aan. Hij is een heel open persoontje naar anderen toe. Ga ik boodschappen doen, dan loopt hij van de ene cassiere naar de andere toe om te kletsen, soms beginnen ze uit zichzelf al tegen hem te kletsen (buurtsupertje), speelt hij in de tuin dan kletst hij met voorbijgangers en zelfs met de postbode heeft hij de afgelopen dagen al een band opgebouwd want die blijft elke keer staan kijken als hij van zijn glijbaan af glijdt (dat vraagt mijn zoon dan). Van de week eerste keer naar de psz en de leidster zei dat het net leek alsof hij er al jaren komt. Geen huilende zoon, nee een zoon die op kinderen afstapt, een zoon die gelijk de speelhoek in duikt. Ik herken dit niet zo van mijzelf. Misschien wel toen ik klein was, maar dat weet ik niet meer.
Ik vind het leuk, maar ook weer niet. Ik ben blij dat hij sociaal is, maar het moet ook niet té zijn. Hij moet niet met vreemden mee lopen in een onbewaakt ogenblik bijvoorbeeld. Dat zeg ik wel heel vaak, en ik verlies hem ook niet uit het oog, maar ik durf niet met zekerheid te zeggen dat hij het echt niet gaat doen.
Moet ik hier wat mee?
zaterdag 24 maart 2012 om 19:59
Mijn zoon is ook zo'n kletsmajoor, soms praat hij net zo lang tegen een vreemde totdat ze iets terug zeggen
Ik vind het wel leuk, dat hij zo open is, ik ben zelf nl ook niet zo. Je angst kan ik me wel voorstellen, mijn zoon is 2,3 maar die zou idd vrij makkelijk met een vreemde mee gaan denk ik, en zich pas later beseffen dat ik er niet ben.
Maar dit is voor mij geen reden om hem te remmen in zijn openheid naar anderen toe, daarvoor vind ik het een té mooie eigenschap. Hooguit dat ik hem wat meer in de gaten hou, en hem niet uit het oog verlies.
Ik vind het wel leuk, dat hij zo open is, ik ben zelf nl ook niet zo. Je angst kan ik me wel voorstellen, mijn zoon is 2,3 maar die zou idd vrij makkelijk met een vreemde mee gaan denk ik, en zich pas later beseffen dat ik er niet ben.
Maar dit is voor mij geen reden om hem te remmen in zijn openheid naar anderen toe, daarvoor vind ik het een té mooie eigenschap. Hooguit dat ik hem wat meer in de gaten hou, en hem niet uit het oog verlies.
zaterdag 24 maart 2012 om 20:02
Wat zou je ermee moeten? Geniet van zijn sociale gedrag en let verder goed op. Je geeft al aan dat je wel benoemd dat hij op niet met vreemden mee moet gaan enz enz. Dan doe je lijkt mij genoeg.
Mijn zoon is net zo. Is inmiddels 5 en hij brengt altijd een glimlach op het gezicht van vreemden door zijn vrije gebabbel.
Ik heb laatst trouwens wel gelezen dat het percentage "meegenomen door vreemden" maar heel laag is. Het zijn vaker bekenden die vervelende dingen met een kind doen.
Mijn zoon is net zo. Is inmiddels 5 en hij brengt altijd een glimlach op het gezicht van vreemden door zijn vrije gebabbel.
Ik heb laatst trouwens wel gelezen dat het percentage "meegenomen door vreemden" maar heel laag is. Het zijn vaker bekenden die vervelende dingen met een kind doen.
zaterdag 24 maart 2012 om 20:07
Mijn dochter was precies hetzelfde. Vloog op die leeftijd ook nog eens op allerlei mensen af om ze een knuffel te geven ( als in: op een verjaardag bij een oom en tante van haar ook buren / vrienden van oom en tante die ze zelf helemaal niet kent).
Toen ze wat ouder werd heb ik haar wel gezegd dat ze dat maar niet meer moest doen.
Over dat meegaan met vreemden zou ik me niet zo druk maken.
Toen ze wat ouder werd heb ik haar wel gezegd dat ze dat maar niet meer moest doen.
Over dat meegaan met vreemden zou ik me niet zo druk maken.
zaterdag 24 maart 2012 om 20:49
die van mij is ook zo! Is nog geen 3, dus heb hoop dat het gewoon bij het peuteren hoort. Maar heb hetzelfde gevoel erbij.
Het is leuk en stiekem ben ik trots, maar tegelijkertijd maakt het kwetsbaar... (ten minste, zolang ze nog zo jong zijn) Denk dat er niets anders opzit dan ze weerbaar en verstandig te maken. Verder heeft het in het leven nl alleen maar voordelen om sociaal aangelegd te zijn.
Dochter zegt tegenwoordig heel schattig: ' meneer, kijk eens..' en dan laat ze een kunstje zien of haar zere knie
Het is leuk en stiekem ben ik trots, maar tegelijkertijd maakt het kwetsbaar... (ten minste, zolang ze nog zo jong zijn) Denk dat er niets anders opzit dan ze weerbaar en verstandig te maken. Verder heeft het in het leven nl alleen maar voordelen om sociaal aangelegd te zijn.
Dochter zegt tegenwoordig heel schattig: ' meneer, kijk eens..' en dan laat ze een kunstje zien of haar zere knie
