Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 13 april 2012 om 11:49
'Maar het lijkt me gewoon zo lekker, voor even. Gewoon even heel veel liefde en aandacht zonder dat ik het gevoel heb dat dat betekent dat ik ook weer wat voor die ander moet betekenen.
Lekker heel primair reageren....niet nadenken over wat sociaal wenselijk is, wat redelijk is, wat goed voor die ander is. Ik durf dat niet.'
Hier ben ik helemaal mee eens, ik zou dat ook graag meer willen kunnen. Puur vanuit binnenuit reageren, hulp ontvangen als dat nodig is. Niet zoals altijd de focus op de ander en wat de ander nodig heeft. Ik denk alleen niet dat dat is wat die TO (of andere mensen die heel goed veel aandacht kunnen ontvangen) écht doen. Bij hun is de balans naar de andere kant. Ze zijn dan misschien wel lekker met zichzelf bezig en kunnen lekker leunen, maar het is niet puur authentiek en van binnenuit vanuit mijn perspectief. Ze zijn stiekem net zo bezig met 'de ander' en net zo afhankelijk van de reactie van de ander als wij. Ik weet niet of ik mezelf een heel klein beetje duidelijker maak. Zo niet, volgens mij begrijp ik iig wel jouw punt. Ik kan ook verlangend kijken naar anderen die lekker ALLE ruimte innemen en zich totaal geen zorgen lijken te maken over de behoeftes van anderen. En dat andere mensen dat dan ook goed vinden ofzo. HEt voelt altijd alsof ik dat echt niet zou mogen. Alsof ik die aandacht niet verdien en mensen het dus ook neit zouden accepteren als ik me me op die manier zou gedragen.
Wat is het soms confronterend om achteraf terug te moeten komen op dingen die je eerder dacht. Zoals jij schrijft dat je dacht dat je een manier had gevonden om met je moeder om te gaan. En dat er dan iets heftigs gebeurt waardoor je er nu anders naar kijkt. Kan me helemaal indenken dat je denkt dat je het op een professionele manier kan aanpakken. maarja, het is toch je moeder he?
WAt me trouwens op die boeken brengt die je besteld had. Ik heb Alice miller ook gelezen, maar vond haar best warrig. Als je dit soort boeken mooi vind, een hele goeie is nog 'Ilusies' van Ingeborg Bosch. Vond ik een stuk helderder, heefft mij een heel stuk verder gebracht. Maar geen idee of het beter is dan die andere boeken, dus kijk maar wat je ermee doet.
zo. Nu ga ik even de deur uit. Ik kijk vanmiddag weer even.
Lekker heel primair reageren....niet nadenken over wat sociaal wenselijk is, wat redelijk is, wat goed voor die ander is. Ik durf dat niet.'
Hier ben ik helemaal mee eens, ik zou dat ook graag meer willen kunnen. Puur vanuit binnenuit reageren, hulp ontvangen als dat nodig is. Niet zoals altijd de focus op de ander en wat de ander nodig heeft. Ik denk alleen niet dat dat is wat die TO (of andere mensen die heel goed veel aandacht kunnen ontvangen) écht doen. Bij hun is de balans naar de andere kant. Ze zijn dan misschien wel lekker met zichzelf bezig en kunnen lekker leunen, maar het is niet puur authentiek en van binnenuit vanuit mijn perspectief. Ze zijn stiekem net zo bezig met 'de ander' en net zo afhankelijk van de reactie van de ander als wij. Ik weet niet of ik mezelf een heel klein beetje duidelijker maak. Zo niet, volgens mij begrijp ik iig wel jouw punt. Ik kan ook verlangend kijken naar anderen die lekker ALLE ruimte innemen en zich totaal geen zorgen lijken te maken over de behoeftes van anderen. En dat andere mensen dat dan ook goed vinden ofzo. HEt voelt altijd alsof ik dat echt niet zou mogen. Alsof ik die aandacht niet verdien en mensen het dus ook neit zouden accepteren als ik me me op die manier zou gedragen.
Wat is het soms confronterend om achteraf terug te moeten komen op dingen die je eerder dacht. Zoals jij schrijft dat je dacht dat je een manier had gevonden om met je moeder om te gaan. En dat er dan iets heftigs gebeurt waardoor je er nu anders naar kijkt. Kan me helemaal indenken dat je denkt dat je het op een professionele manier kan aanpakken. maarja, het is toch je moeder he?
WAt me trouwens op die boeken brengt die je besteld had. Ik heb Alice miller ook gelezen, maar vond haar best warrig. Als je dit soort boeken mooi vind, een hele goeie is nog 'Ilusies' van Ingeborg Bosch. Vond ik een stuk helderder, heefft mij een heel stuk verder gebracht. Maar geen idee of het beter is dan die andere boeken, dus kijk maar wat je ermee doet.
zo. Nu ga ik even de deur uit. Ik kijk vanmiddag weer even.
vrijdag 13 april 2012 om 11:50
ik zie dat ik maar heel kort ben ingegaan op je moeder. Ik merk da tik het lastig vind om er verder iets zinnigs op te zeggen. Misschien juist omdat het raakt aan waar ik zelf zo mee bezig ben met mijn moeder. En daar ben ik ook nog lang niet uit. Maar ik hoop dat anderen misschien nog wijze woorden hebben voor je hierover.
vrijdag 13 april 2012 om 12:19
Het begon bij mij ook als ontspanning/afleiding en werkt nu therapeutisch en steunend
ik merk dat veel me raakt wat ik lees, denk dat dat helend werkt, meestal meer dan waar ik op kan reageren. Meer dan waar ik precies woorden voor vind om te reageren. Soms is t ook te veel inspanning is om te reageren, maar dat geeft gelukkig niet.
Ik vind het trouwens tot nu toe zeker geen ego-posts! Het delen van je ervaring,is ook letterlijk delen, waar anderen altijd wel iets uitpikken, dat is fijn. En er is moed voor nodig en het is fijn dat jullie het doen.
Ik merkte gisteren toen ik allerlei topics aan het lezen was dat het me ook vaak afleid van mezelf, dat ik erin ga zwemmen en voor ik het weet een uur verder ben. Met deze topic niet. Dus heb bedacht dat te beperken.
BB, dankje voor t delen over je moeder. Het raakt me. Ik merk dat het op een bepaalde manier de andere uitersten zijn in de relatie die ik met m`n moeder heb, waardoor er juist weer overeenkomsten zijn en me de moeilijkheid zo kan voorstellen (misschien een beetje vaag). Ook over dat fysiek afstand nemen, BB, wat je schrijft, dat dat best wel lastig is, herken ik ook. Andere keer reageer ik verder.
Net therapie gehad (ook over m`n moeder, over het kunnen zien van haar 'goede' innerlijk en haar voor mij foute gedrag), eerst even ontspannen... Knuffel voor jullie!
ik merk dat veel me raakt wat ik lees, denk dat dat helend werkt, meestal meer dan waar ik op kan reageren. Meer dan waar ik precies woorden voor vind om te reageren. Soms is t ook te veel inspanning is om te reageren, maar dat geeft gelukkig niet.
Ik vind het trouwens tot nu toe zeker geen ego-posts! Het delen van je ervaring,is ook letterlijk delen, waar anderen altijd wel iets uitpikken, dat is fijn. En er is moed voor nodig en het is fijn dat jullie het doen.
Ik merkte gisteren toen ik allerlei topics aan het lezen was dat het me ook vaak afleid van mezelf, dat ik erin ga zwemmen en voor ik het weet een uur verder ben. Met deze topic niet. Dus heb bedacht dat te beperken.
BB, dankje voor t delen over je moeder. Het raakt me. Ik merk dat het op een bepaalde manier de andere uitersten zijn in de relatie die ik met m`n moeder heb, waardoor er juist weer overeenkomsten zijn en me de moeilijkheid zo kan voorstellen (misschien een beetje vaag). Ook over dat fysiek afstand nemen, BB, wat je schrijft, dat dat best wel lastig is, herken ik ook. Andere keer reageer ik verder.
Net therapie gehad (ook over m`n moeder, over het kunnen zien van haar 'goede' innerlijk en haar voor mij foute gedrag), eerst even ontspannen... Knuffel voor jullie!
vrijdag 13 april 2012 om 12:25
Even heel kort Jellyfish, want moet eigenlijk voorbereiden op de komst van gezelschap vanmiddag....
Ik snap heel Gied wat je zegt. Kennelijk hebben de twee uitersten van een opvoeding dezelfde uitwerking op wat dat met je doet als je volwassen bent.
Teveel verwachtingen/ dominantie versus onverschilligheid/ doorgeslagen laissez faires.
Ik meen dit al eens eerder op het forum gelezen te hebben. Het is hetzelfde fenomeen.
Jij ook een hele dikke knuffel ... Als ik nu verstandig ben, dan zien jullie me hier vanmiddag niet meer. Kijken of dat lukt:-).
Ik snap heel Gied wat je zegt. Kennelijk hebben de twee uitersten van een opvoeding dezelfde uitwerking op wat dat met je doet als je volwassen bent.
Teveel verwachtingen/ dominantie versus onverschilligheid/ doorgeslagen laissez faires.
Ik meen dit al eens eerder op het forum gelezen te hebben. Het is hetzelfde fenomeen.
Jij ook een hele dikke knuffel ... Als ik nu verstandig ben, dan zien jullie me hier vanmiddag niet meer. Kijken of dat lukt:-).
vrijdag 13 april 2012 om 13:50
Lieve meiden, ik heb niet meer bijgelezen en moet eerlijk zeggen dat ik daar nu even niet zoveel behoefte aan heb omdat het ervoor zorgt dat ik weer veel 'in mn hoofd ga zitten' en zit nu juist lekker in mn lijf
Maar wilde jullie even een komen brengen, dus bij deze!! !!
Wat betreft mn therapie voor degene die ernaar vroegen; het was super fijn! Ik moest gewoon zitten en me op mn ademhaling focussen, diep ademhalen en mn buik voelen en bij het uitademen alle spanning eruit ademen. Na een paar minuten begon ik heel hard te huilen en dat stopte pas na ongeveer een half uur. En dat luchtte zo op! Ik merk dat ik, doordat er zoveel geblokkeerd zat, alleen maar in mn hoofd zat de laatste tijd, en ik daar niet meer uit kwam door die blokkade (brok emoties) die in de weg zat. Ik kwam niet meer in mn lijf omdat daar zoveel emoties zaten, waardoor ik (deels onbewust) weer vluchtte naar mn hoofd. Naar mijn mening kan je alleen maar je kracht/ziel/hart voelen en daarnaar leven als je 'in je lijf zit', dan is er niet eens zoveel onderzoek nodig, niet al het nadenken, bedenken wie je dan wel bent, nee, dan VOEL je dat, datgene diep in je wat verborgen ligt onder al het denken , onder al die patronen en opgekropte emoties. Ik hoop dat jullie ook momenten ervaren dat je daar langzaam dichterbij komt
Maar wilde jullie even een komen brengen, dus bij deze!! !!
Wat betreft mn therapie voor degene die ernaar vroegen; het was super fijn! Ik moest gewoon zitten en me op mn ademhaling focussen, diep ademhalen en mn buik voelen en bij het uitademen alle spanning eruit ademen. Na een paar minuten begon ik heel hard te huilen en dat stopte pas na ongeveer een half uur. En dat luchtte zo op! Ik merk dat ik, doordat er zoveel geblokkeerd zat, alleen maar in mn hoofd zat de laatste tijd, en ik daar niet meer uit kwam door die blokkade (brok emoties) die in de weg zat. Ik kwam niet meer in mn lijf omdat daar zoveel emoties zaten, waardoor ik (deels onbewust) weer vluchtte naar mn hoofd. Naar mijn mening kan je alleen maar je kracht/ziel/hart voelen en daarnaar leven als je 'in je lijf zit', dan is er niet eens zoveel onderzoek nodig, niet al het nadenken, bedenken wie je dan wel bent, nee, dan VOEL je dat, datgene diep in je wat verborgen ligt onder al het denken , onder al die patronen en opgekropte emoties. Ik hoop dat jullie ook momenten ervaren dat je daar langzaam dichterbij komt
vrijdag 13 april 2012 om 22:35
zaterdag 14 april 2012 om 08:11
"Lekker heel primair reageren....niet nadenken over wat sociaal wenselijk is, wat redelijk is, wat goed voor die ander is. Ik durf dat niet."
Je weet welke groep mensen dit van nature doet, hè?
Ik krijg al jeuk als ik je over dat topic hoor praten. Dat soort mensen zuigt energie en verzint voor elke oplossing een nieuw probleem. Ik kan daar echt niet tegen en hou me er verre van. Nou ja, soms ga ik voor de lol op zo'n topic naïeve vragen stellen om de onwilligheid van TO bloot te leggen
Ik vind het mooi om te zien dat je uit zelfbescherming bewust afstand hebt genomen. Stapje vooruit! En je denkt na over waarom het je raakt. Allemaal bewustwording.
Dat aandacht mogen vragen en niks terug hoeven geven vond ik trouwens heerlijk in therapie
"Ik leef de laatste 20 jaar al op behoorlijk wat afstand van haar. Ik neem de telefoon niet op 's avonds bijvoorbeeld omdat ik weet dat ze dan meestal weer zo'n (dronken) bui heeft. "
Zie je de tegenstrijdigheid hierin? Je hebt zo goed afstand van haar genomen dat je altijd alert bent als 's avonds de telefoon gaat.
Volgens mij ben je nog best veel met haar bezig, indirect ook in je werk. Dat komt een paar keer terug. Is dat iets om over na te denken? Heb je dit beroep gekozen vanwege je jeugd? Hoopte je daar iets in te vinden wat je verder zou helpen? Het klinkt een beetje als een houvast die je nu dwarszit en die je misschien wil loslaten. Dat het geen houvast biedt, is inmiddels wel duidelijk.
Fijn dat je je moeder wel soms mist. Dan zit er toch nog iets, een basis.
Je weet welke groep mensen dit van nature doet, hè?
Ik krijg al jeuk als ik je over dat topic hoor praten. Dat soort mensen zuigt energie en verzint voor elke oplossing een nieuw probleem. Ik kan daar echt niet tegen en hou me er verre van. Nou ja, soms ga ik voor de lol op zo'n topic naïeve vragen stellen om de onwilligheid van TO bloot te leggen
Ik vind het mooi om te zien dat je uit zelfbescherming bewust afstand hebt genomen. Stapje vooruit! En je denkt na over waarom het je raakt. Allemaal bewustwording.
Dat aandacht mogen vragen en niks terug hoeven geven vond ik trouwens heerlijk in therapie
"Ik leef de laatste 20 jaar al op behoorlijk wat afstand van haar. Ik neem de telefoon niet op 's avonds bijvoorbeeld omdat ik weet dat ze dan meestal weer zo'n (dronken) bui heeft. "
Zie je de tegenstrijdigheid hierin? Je hebt zo goed afstand van haar genomen dat je altijd alert bent als 's avonds de telefoon gaat.
Volgens mij ben je nog best veel met haar bezig, indirect ook in je werk. Dat komt een paar keer terug. Is dat iets om over na te denken? Heb je dit beroep gekozen vanwege je jeugd? Hoopte je daar iets in te vinden wat je verder zou helpen? Het klinkt een beetje als een houvast die je nu dwarszit en die je misschien wil loslaten. Dat het geen houvast biedt, is inmiddels wel duidelijk.
Fijn dat je je moeder wel soms mist. Dan zit er toch nog iets, een basis.
Ga in therapie!
zaterdag 14 april 2012 om 10:52
quote:dubiootje schreef op 14 april 2012 @ 08:19:
Anahata, waarom gun je je moeder haar drama niet? Dat is toch waar zij voor kiest? Zo blijf je toch de strijd aangaan?
Ik zit al de hele tijd te denken hoe ik eens ga antwoorden op deze post. Serieus, stond net onder de douche, totaal niet bezig met het wassen van mn haren, maar met deze vraag. Uiteindelijk is de klus wel geklaard. Het wassen van mn haren dus
Ik had namelijk pre-burnout nogal anders gereageerd op deze vraag. Ik ben best wel een slimpie, en als ik iets begreep, dan dacht ik dat het ook geintegreerd was in mn systeem. ALs ik nu terugkijk op bv een traject wat ik jaaren geleden heb gevolgd bij een hapotherapeut zie ik dat heel erg. Als ik het met mn hoofd kon volgen, dan was dat het. Want immers, ik WAS mn hoofd. En mn intelligentie. Dat lijf bungelde er maar een beetje bij. Ondanks goede pogingen van de haptotherapeut moet ik trouwens zeggen
In de afgelopen maanden is eerst dat hoofd even volledig uitgeschakeld, en is vervolgens stapje voor stapje mn lijntje naar binnen steeds ietsje steviger geworden. Ik merk dat ik steeds meer een idee krijg van voelen. En met elke ervaring, zie ik ook steeds scherper hoe ontzettend afgescheiden ik pre-burnout was van mn gevoel.
Toen mn therapeute de vraag stelde 'gun jij je moeder haar drama?', gingen eerst de radartjes van mn hoofd draaien. Die het natuurlijk meteen snapten allemaal. Mn oude patroon zou zijn om een heel diep analystisch gesprek erover aan te gaan, waarin ik, gesterkt door mn verbale vermogens wel even zou laten zien hoe goed ik alles wel niet snap.
Maar nu gebeurde er wat anders, ik was namelijk in staat om te voelen in mn lijf wat deze vraag met me deed. En ondanks dat mijn hoofd dit duidelijk als het 'verkeerde' antwoord bestempelde, stamelde ik : 'uhm nee, ik geloof niet dat ik haar haar drama gun. Want ik wil haar redden. Want ik hou zo van haar. ' Tja dat is dus oud. En dat moet dus veranderen. Maar ik ben eigenlijk zo trots dat ik over mn hoofd en mn ego heen kon stappen en kon erkennen dat op basis van gevoel en gedrag het gewoon nog niet zo is!
Want ja, mijn moeder leidt haar eigen leven. HEt is haar weg. En door voor haar te willen zorgen, haar te redden, zit ik niet alleen mezelf maar mogelijk zelfs ook haar in de weg.
Maarja, dit is wel iets wat ik al m'n hele leven doe he. In mn allerjongste jaren heb ik geleerd dat ik goed voor mn moeder moet zorgen, dat ik op haar moet letten, dat ik mn gedrag moet aanpassen op wat ik aanvoel dat anderen van mij nodig hebben.
Dat heb je niet van de ene op de andere dag, (of van het ene of het andere jaar ) 180 graden gedraaid.
Als ik jouw vraag lees denk ik, vroeger dacht ik dat het zo simpel was. wat jammer dat het niet zo is.
pff wat een lap tekst.
Kan je wat met dit antwoord?
Anahata, waarom gun je je moeder haar drama niet? Dat is toch waar zij voor kiest? Zo blijf je toch de strijd aangaan?
Ik zit al de hele tijd te denken hoe ik eens ga antwoorden op deze post. Serieus, stond net onder de douche, totaal niet bezig met het wassen van mn haren, maar met deze vraag. Uiteindelijk is de klus wel geklaard. Het wassen van mn haren dus
Ik had namelijk pre-burnout nogal anders gereageerd op deze vraag. Ik ben best wel een slimpie, en als ik iets begreep, dan dacht ik dat het ook geintegreerd was in mn systeem. ALs ik nu terugkijk op bv een traject wat ik jaaren geleden heb gevolgd bij een hapotherapeut zie ik dat heel erg. Als ik het met mn hoofd kon volgen, dan was dat het. Want immers, ik WAS mn hoofd. En mn intelligentie. Dat lijf bungelde er maar een beetje bij. Ondanks goede pogingen van de haptotherapeut moet ik trouwens zeggen
In de afgelopen maanden is eerst dat hoofd even volledig uitgeschakeld, en is vervolgens stapje voor stapje mn lijntje naar binnen steeds ietsje steviger geworden. Ik merk dat ik steeds meer een idee krijg van voelen. En met elke ervaring, zie ik ook steeds scherper hoe ontzettend afgescheiden ik pre-burnout was van mn gevoel.
Toen mn therapeute de vraag stelde 'gun jij je moeder haar drama?', gingen eerst de radartjes van mn hoofd draaien. Die het natuurlijk meteen snapten allemaal. Mn oude patroon zou zijn om een heel diep analystisch gesprek erover aan te gaan, waarin ik, gesterkt door mn verbale vermogens wel even zou laten zien hoe goed ik alles wel niet snap.
Maar nu gebeurde er wat anders, ik was namelijk in staat om te voelen in mn lijf wat deze vraag met me deed. En ondanks dat mijn hoofd dit duidelijk als het 'verkeerde' antwoord bestempelde, stamelde ik : 'uhm nee, ik geloof niet dat ik haar haar drama gun. Want ik wil haar redden. Want ik hou zo van haar. ' Tja dat is dus oud. En dat moet dus veranderen. Maar ik ben eigenlijk zo trots dat ik over mn hoofd en mn ego heen kon stappen en kon erkennen dat op basis van gevoel en gedrag het gewoon nog niet zo is!
Want ja, mijn moeder leidt haar eigen leven. HEt is haar weg. En door voor haar te willen zorgen, haar te redden, zit ik niet alleen mezelf maar mogelijk zelfs ook haar in de weg.
Maarja, dit is wel iets wat ik al m'n hele leven doe he. In mn allerjongste jaren heb ik geleerd dat ik goed voor mn moeder moet zorgen, dat ik op haar moet letten, dat ik mn gedrag moet aanpassen op wat ik aanvoel dat anderen van mij nodig hebben.
Dat heb je niet van de ene op de andere dag, (of van het ene of het andere jaar ) 180 graden gedraaid.
Als ik jouw vraag lees denk ik, vroeger dacht ik dat het zo simpel was. wat jammer dat het niet zo is.
pff wat een lap tekst.
Kan je wat met dit antwoord?
zaterdag 14 april 2012 om 11:56
allemaal een hele fijne dag gewenst verder vandaag! hoop dat jullie ook wat zonnestraaltjes kunnen meepikken. Ik ga vanmiddag de hort op met wat vriendinnen. Iets doen wat ik een goed half jaar geleden nog echt niet had zien zitten. Zo fijn om te merken dat er steeds meer dingen kunnen. Met de nodige rustmomenten eromheengebouwd uiteraard. Maar toch.
voor jullie allemaal!
voor jullie allemaal!
zaterdag 14 april 2012 om 12:30
Anahata, nav jouw post van 10.52uur:
Ben jij mij?
Dit had ik dus echt letterlijk kunnen opschrijven. Voornamelijk wat je schrijft over het je intelligentie "zijn" en dat je lichaam er maar zo'n beetje meedoet. en daar ook nog soort van trots op zijn
Overigens voel ik altijd wel heftig....maar ben erg goed in het negeren ervan. Als zijnde niet belangrijk. Dan zit ik een film te kijken, en dan biggelen de tranen alsnog over mijn wangen. Gewoon pure projectie.
Ben jij mij?
Dit had ik dus echt letterlijk kunnen opschrijven. Voornamelijk wat je schrijft over het je intelligentie "zijn" en dat je lichaam er maar zo'n beetje meedoet. en daar ook nog soort van trots op zijn
Overigens voel ik altijd wel heftig....maar ben erg goed in het negeren ervan. Als zijnde niet belangrijk. Dan zit ik een film te kijken, en dan biggelen de tranen alsnog over mijn wangen. Gewoon pure projectie.
zondag 15 april 2012 om 11:59
quote:boedhabuikje123 schreef op 14 april 2012 @ 12:30:
Anahata, nav jouw post van 10.52uur:
Ben jij mij?
Dit had ik dus echt letterlijk kunnen opschrijven. Voornamelijk wat je schrijft over het je intelligentie "zijn" en dat je lichaam er maar zo'n beetje meedoet. en daar ook nog soort van trots op zijn
Overigens voel ik altijd wel heftig....maar ben erg goed in het negeren ervan. Als zijnde niet belangrijk. Dan zit ik een film te kijken, en dan biggelen de tranen alsnog over mijn wangen. Gewoon pure projectie.
verraasssing: ik ben jou Fijn dat je het zo herkent. Inderdaad met name het er ook zo trots op zijn.
Mijn hele gevoel van identiteit was gebaseerd op slim zijn en goed presteren op bepaalde gebieden. Wat dat betreft is het afgelopen jaar ook een stevig lesje nederigheid geweest. EN nog trouwens. Het feit dat een 'gewone' baan nog steeds echt te hoog gegrepen is, vind mn egootje soms maar moeilijk te verteren. Al geniet ik wel echt van mn vrijwilligerswerk. Het leren gaat door zeg maar.
Jij kan dus wel lekker voelen, maar dan met name als het over externe dingen/andere mensen gaat? begrijp ik dat goed uit je filmvoorbeeld? Ik merk dat ik het best in contact met mn voelen kom als ik helemaal alleen ben. Huilen in gezelschap ben ik niet echt de beste in. Vind het lastig om de focus op mezelf te houden als er iemand anders in de buurt is om op in te voelen zeg maar.
Sadeceben (schrijf ik het zo goed? vind het een lastige naam! ) : hoe is het nu met jou? kan je je draai een beetje vinden? kom je je dagen door? ik denk aan je!
Anahata, nav jouw post van 10.52uur:
Ben jij mij?
Dit had ik dus echt letterlijk kunnen opschrijven. Voornamelijk wat je schrijft over het je intelligentie "zijn" en dat je lichaam er maar zo'n beetje meedoet. en daar ook nog soort van trots op zijn
Overigens voel ik altijd wel heftig....maar ben erg goed in het negeren ervan. Als zijnde niet belangrijk. Dan zit ik een film te kijken, en dan biggelen de tranen alsnog over mijn wangen. Gewoon pure projectie.
verraasssing: ik ben jou Fijn dat je het zo herkent. Inderdaad met name het er ook zo trots op zijn.
Mijn hele gevoel van identiteit was gebaseerd op slim zijn en goed presteren op bepaalde gebieden. Wat dat betreft is het afgelopen jaar ook een stevig lesje nederigheid geweest. EN nog trouwens. Het feit dat een 'gewone' baan nog steeds echt te hoog gegrepen is, vind mn egootje soms maar moeilijk te verteren. Al geniet ik wel echt van mn vrijwilligerswerk. Het leren gaat door zeg maar.
Jij kan dus wel lekker voelen, maar dan met name als het over externe dingen/andere mensen gaat? begrijp ik dat goed uit je filmvoorbeeld? Ik merk dat ik het best in contact met mn voelen kom als ik helemaal alleen ben. Huilen in gezelschap ben ik niet echt de beste in. Vind het lastig om de focus op mezelf te houden als er iemand anders in de buurt is om op in te voelen zeg maar.
Sadeceben (schrijf ik het zo goed? vind het een lastige naam! ) : hoe is het nu met jou? kan je je draai een beetje vinden? kom je je dagen door? ik denk aan je!
zondag 15 april 2012 om 12:22
Bizar Anahata. Dat ik jou zo goed snap en jij mij.
Mis ik wel in RL, hoe lief en begrijpend mijn omgeving ook is, echt snappen doen ze het niet. Ik mag mijn rust nemen en verdriet hebben maar ook weer dingen die ze niet snappen. Logisch ook, iedereen is anders.Ik wil dan ook niet teveel nadruk leggen op dat slim zijn, omdat ik daar vroeger al eens mensen mee heb weggejaagd, terwijl ik het ECHT niet arrogant bedoel. Nu ook, meer om uit te leggen hoe groot die discrepantie is, en dat dat het zo lastig maakt.
Bij mij lukt het ook het best alleen, het uiten van verdriet. Maar zelfs dan heb ik vaak een externe trigger nodig, want eigenlijk huil ik dan niet om die film hè....mijn opgekropte gevoel dat er dan, legitiem, uit moet. Of zo, ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen.
Laatste maanden hoef je maar boe te zeggen en ik huil al. Het ligt er zo dik bovenop nu. Lastig, want overlevingsmechanisme werkt dus niet. Eigenlijk precies wat jij al eens eerder beschreef.
Hoe was je dag gister? Was het leuk met je vriendinnen? Fijn dat je het gevoel hebt hier weer een beetje van kan genieten omdat je er energie voor hebt.
Ik blijf het lastig om dit in balans te krijgen. Ik merk dat ik mezelf op sociaal gebied vaak nog teveel overvraag. Nu ook, ik ben helemaal stuk. Voel ik me vervolgens weer schuldig over, want wat ik doordeweeks opbouw aan reserve en rust, " verspil" ik dan weer in de weekenden met teveel sociale evenementen. Daar vind ik het heel erg lastig om grenzen aan te geven en donder er vervolgens steeds overheen.
Vanmiddag weer, een kinderverjaardag waar ik zoooo geen zin in heb. Maar ja, lieve vrienden die ook altijd bij onze kinderen komen. Vind ik het noodzakelijk om daar ook heen te gaan, terwijl ik daarmee helemaal over mijn eigen grenzen heenga.
Sadeceden (idd. Lastige naam, wat betekent het?). Hoe gaat het jou? Ik ben ook benieuwd en heb aan je gedacht de afgelopen dagen. Vind je je rust een beetje? En nog belangrijker, kun je er een beetje van genieten?
Mis ik wel in RL, hoe lief en begrijpend mijn omgeving ook is, echt snappen doen ze het niet. Ik mag mijn rust nemen en verdriet hebben maar ook weer dingen die ze niet snappen. Logisch ook, iedereen is anders.Ik wil dan ook niet teveel nadruk leggen op dat slim zijn, omdat ik daar vroeger al eens mensen mee heb weggejaagd, terwijl ik het ECHT niet arrogant bedoel. Nu ook, meer om uit te leggen hoe groot die discrepantie is, en dat dat het zo lastig maakt.
Bij mij lukt het ook het best alleen, het uiten van verdriet. Maar zelfs dan heb ik vaak een externe trigger nodig, want eigenlijk huil ik dan niet om die film hè....mijn opgekropte gevoel dat er dan, legitiem, uit moet. Of zo, ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen.
Laatste maanden hoef je maar boe te zeggen en ik huil al. Het ligt er zo dik bovenop nu. Lastig, want overlevingsmechanisme werkt dus niet. Eigenlijk precies wat jij al eens eerder beschreef.
Hoe was je dag gister? Was het leuk met je vriendinnen? Fijn dat je het gevoel hebt hier weer een beetje van kan genieten omdat je er energie voor hebt.
Ik blijf het lastig om dit in balans te krijgen. Ik merk dat ik mezelf op sociaal gebied vaak nog teveel overvraag. Nu ook, ik ben helemaal stuk. Voel ik me vervolgens weer schuldig over, want wat ik doordeweeks opbouw aan reserve en rust, " verspil" ik dan weer in de weekenden met teveel sociale evenementen. Daar vind ik het heel erg lastig om grenzen aan te geven en donder er vervolgens steeds overheen.
Vanmiddag weer, een kinderverjaardag waar ik zoooo geen zin in heb. Maar ja, lieve vrienden die ook altijd bij onze kinderen komen. Vind ik het noodzakelijk om daar ook heen te gaan, terwijl ik daarmee helemaal over mijn eigen grenzen heenga.
Sadeceden (idd. Lastige naam, wat betekent het?). Hoe gaat het jou? Ik ben ook benieuwd en heb aan je gedacht de afgelopen dagen. Vind je je rust een beetje? En nog belangrijker, kun je er een beetje van genieten?
zondag 15 april 2012 om 12:42
Ik vind het ook echt heel fijn dat we elkaar hier zo goed begrijpen. Al is dat ook begrepen willen worden ook een puntje waar ik met mn therapeut mee bezig ben. Ik ben zo bezig met mezelf uit te leggen aan de wereld om me heen, wil zoo graag dat iedereen me precies begrijpt. Ik leef daarin vanuit de overtuiging dat als iedereen precies begrijpt hoe het is, en mijn keuzes (dus) goedkeurt, ze me lief vinden. Dus liefde hangt vast aan dat anderen mij en mn acties goedkeuren. En het schijnt dus dat je ook liefde kan uitwisselen als je iemand neit begrijpt Echt grappig hoe dat werkt. Naar anderen kan ik dat wel voelen. Bijvoorbeeld een vriendin die een beslissing neemt waar ik duizend oordelen over heb en waar ik dus waarschijnlijk ook neit alles van begrijp (al denk je altijd van wel ). Ik kan in al die verwarring nog steeds veel liefde voor haar voelen. maar andersom vind ik dat lastig. Ik wil dat iedereen het snapt. Terwijl: dat kan dus niet! Elk mens heeft nou eenmaal een uniek perspectief op de werkelijkheid, vanuit een eigen verleden en opvattingen. En dat betekent niet dat we elkaar niet kunnen liefhebben en steunen.
Ik ben daar druk mee aan het oefenen. Door niet alles uit te leggen. weetje, woorden leiden ook af van voelen. Vaak ervaar ik dat wel bij goede vrienden bv. Hun aanwezigheid is al fijn en geeft al een verbonden gevoel. Daar draagt een relaas van hoe ik alles precies zie eigenlijk helemaal niet zo aan bij.
Je merkt, het houdt me bezig .
Ik had gisteren een hele fijne dag. Echt heel gezellig, en ik kon er zo van genieten dat ik het zag zitten! echt een tijdje geleden zag ik tegen al dat soort activiteiten zo op. En dan twijfelde ik meteen of dat niet een teken van depressie was. en het malen begon... Ik merk nu dat als ik ietsje meer energie heb, ik dus ook meer ruimte en dus zin heb voor sociale dingen. Echt fijn om te merken.
"Nu ook, ik ben helemaal stuk. Voel ik me vervolgens weer schuldig over, want wat ik doordeweeks opbouw aan reserve en rust, " verspil" ik dan weer in de weekenden met teveel sociale evenementen. Daar vind ik het heel erg lastig om grenzen aan te geven en donder er vervolgens steeds overheen.
Vanmiddag weer, een kinderverjaardag waar ik zoooo geen zin in heb. Maar ja, lieve vrienden die ook altijd bij onze kinderen komen. Vind ik het noodzakelijk om daar ook heen te gaan, terwijl ik daarmee helemaal over mijn eigen grenzen heenga. "
Maar dit is ook waar het omgaat he? dit is hét leerproces! Je hoeft het niet goed te doen, het is keer op keer oefenen en bijstellen. Als je altijd maar helemaal onder je grens blijft, weet je ook niet waar deze zit. En ja, natuurlijk is het doel om te leren om je grenzen duidelijk te hebben en die duidelijk neer te zetten naar je omgeving. En misschien zou je het allerliefst voor jezelf zijn als je die verjaardag vanmiddag lekker skipt. Maar je doet wat je kan. Je zit in een proces van steeds beter voor jezelf zorgen. Dat nlijkt uit alles wat je schrijft. Als vanmiddag voor jezelf kiezen nog even te heftig is, nou dan niet. Dan gebruik je voortaan je doordeweekse dagen dus om bij te komen: NOU EN! je doet je best!
Dikke knuffel!!
Ik ben daar druk mee aan het oefenen. Door niet alles uit te leggen. weetje, woorden leiden ook af van voelen. Vaak ervaar ik dat wel bij goede vrienden bv. Hun aanwezigheid is al fijn en geeft al een verbonden gevoel. Daar draagt een relaas van hoe ik alles precies zie eigenlijk helemaal niet zo aan bij.
Je merkt, het houdt me bezig .
Ik had gisteren een hele fijne dag. Echt heel gezellig, en ik kon er zo van genieten dat ik het zag zitten! echt een tijdje geleden zag ik tegen al dat soort activiteiten zo op. En dan twijfelde ik meteen of dat niet een teken van depressie was. en het malen begon... Ik merk nu dat als ik ietsje meer energie heb, ik dus ook meer ruimte en dus zin heb voor sociale dingen. Echt fijn om te merken.
"Nu ook, ik ben helemaal stuk. Voel ik me vervolgens weer schuldig over, want wat ik doordeweeks opbouw aan reserve en rust, " verspil" ik dan weer in de weekenden met teveel sociale evenementen. Daar vind ik het heel erg lastig om grenzen aan te geven en donder er vervolgens steeds overheen.
Vanmiddag weer, een kinderverjaardag waar ik zoooo geen zin in heb. Maar ja, lieve vrienden die ook altijd bij onze kinderen komen. Vind ik het noodzakelijk om daar ook heen te gaan, terwijl ik daarmee helemaal over mijn eigen grenzen heenga. "
Maar dit is ook waar het omgaat he? dit is hét leerproces! Je hoeft het niet goed te doen, het is keer op keer oefenen en bijstellen. Als je altijd maar helemaal onder je grens blijft, weet je ook niet waar deze zit. En ja, natuurlijk is het doel om te leren om je grenzen duidelijk te hebben en die duidelijk neer te zetten naar je omgeving. En misschien zou je het allerliefst voor jezelf zijn als je die verjaardag vanmiddag lekker skipt. Maar je doet wat je kan. Je zit in een proces van steeds beter voor jezelf zorgen. Dat nlijkt uit alles wat je schrijft. Als vanmiddag voor jezelf kiezen nog even te heftig is, nou dan niet. Dan gebruik je voortaan je doordeweekse dagen dus om bij te komen: NOU EN! je doet je best!
Dikke knuffel!!
zondag 15 april 2012 om 13:51
Anahata: kan niet quoten nu. Maar heb even een inzichtmomentje over wat je net schreef over het willen uitleggen van jezelf.
Zo herkenbaar! Ik had t alleen nog niet op die manier bekeken zoals jij het nu omschrijft, maar ik heb even een aha-erlebnis. Maar bij mij kan het dan vervolgens een beetje zwart wit worden. Omdat ik niet helemaal begrepen word, of die ander niet helemaal begrijp, ik idd niet helemaal weet wat ik er dan mee moet. Altijd op zoek naar een soort van verbondenheid, een symbiose, die niet kan om precies die reden die jij omschrijft. Iedereen heeft zijn eigen bril op. Is iets wat ik natuurlijk best weet, maar nu even heel inzichtelijk heb door jouw post. Ga ik nog even verder op broeden. Het elkaar niet helemaal snappen hoeft niet perse afbreuk te doen aan de vriendschap en ik realiseer me dat dit voor mij niet een vanzelfsprekendheid is/was. Ik kon mensen, zeg maar, een beetje afschrijven als we elkaar niet helemaal precies begrepen. En dat kan natuurlijk ook niet! Wordt gewauwel, maar ik denk dat ik heel goed begrijp wat je bedoelt.
En voor wat betreft die verjaardag.... Ben nog in dubio. Ben daar wel vaker afgehaakt en daar was begrip voor. Maar omdat ze zo expliciet aangaf dat ze het leuk vind dat ik kom, en daarmee een appel doet op onze vriendschap, vind ik m lastig. En idd, onderdeel van het proces en dan pak ik morgenmiddag maar als rustmoment als ik toch ga.
Zo herkenbaar! Ik had t alleen nog niet op die manier bekeken zoals jij het nu omschrijft, maar ik heb even een aha-erlebnis. Maar bij mij kan het dan vervolgens een beetje zwart wit worden. Omdat ik niet helemaal begrepen word, of die ander niet helemaal begrijp, ik idd niet helemaal weet wat ik er dan mee moet. Altijd op zoek naar een soort van verbondenheid, een symbiose, die niet kan om precies die reden die jij omschrijft. Iedereen heeft zijn eigen bril op. Is iets wat ik natuurlijk best weet, maar nu even heel inzichtelijk heb door jouw post. Ga ik nog even verder op broeden. Het elkaar niet helemaal snappen hoeft niet perse afbreuk te doen aan de vriendschap en ik realiseer me dat dit voor mij niet een vanzelfsprekendheid is/was. Ik kon mensen, zeg maar, een beetje afschrijven als we elkaar niet helemaal precies begrepen. En dat kan natuurlijk ook niet! Wordt gewauwel, maar ik denk dat ik heel goed begrijp wat je bedoelt.
En voor wat betreft die verjaardag.... Ben nog in dubio. Ben daar wel vaker afgehaakt en daar was begrip voor. Maar omdat ze zo expliciet aangaf dat ze het leuk vind dat ik kom, en daarmee een appel doet op onze vriendschap, vind ik m lastig. En idd, onderdeel van het proces en dan pak ik morgenmiddag maar als rustmoment als ik toch ga.
zondag 15 april 2012 om 14:36
Hey allemaal,
Ik hoop dat jullie het niet vervelend vinden dat ik inbreek in jullie topic. Ik herken heel veel van wat jullie schrijven, maar snap soms hoe jullie er mee omgaan niet helemaal...Ik hoop eigenlijk gewoon dat jullie mij misschien wat 'simpel' advies kunnen geven.
Net zoals jij beschrijft, boeddhabuikje, ben ik heel erg 'streng' voor mezelf en vrienden om me heen. Mijn identiteit is en was heel erg gebouwd rondom mijn slimheid, intelligentie, harde werken. Vrienden worden en werden door mij erop 'afgerekend' als ze me niet helemaal begrepen, als we niet helemaal op een lijn zitten. Ik ervaar dat dan alsof ze me niet echt zien, niet echt erkennen, niet genoeg interesse in me tonen, of niet goed genoeg zijn, of, als het mijn geliefde is, ervaar ik het alsof hij niet genoeg van me houdt. Omdat ik in mijn jeugd alleen erkenning kreeg voor mijn slimheid en er geen ruimte was voor andere emoties, ben ik (ook door invloed van therapie) nu al tijden mijzelf heel erg aan het uitlegggen aan anderen, dus om bovenstaande overeenstemming te bereiken....maar mensen ervaren dit soms als 'egoistisch'/'egocentrisch', te veel op mezelf gefocused....op een of andere manier vind ik het heel moeilijk om mensen hun andere mening te accepteren, aan een afwijkende mening geen emotionele afstand te verbinden.....hoe gaan jullie daarmee om, kijken jullie daar tegen aan?
Ook blijf ik heel erg streng voor mezelf wat betreft studie. Ik ben daar heel goed in, maar als ik echt eerlijk ben, levert het me eigenlijk (en dit vind ik echt niet leuk om toe te geven, ik hoop dat het een bevlieging is:P) helemaal geen energie op, al die hoge cijfers. Het is ook altijd heel extreem: of ik werk mezelf kapot, of ik doe (zoals nu) weken niets, heb momenten van rust en reflectie en voel me 'tot leven komen'. Op een of andere manier vind ik 'een beetje studie', leuke dingen, sociale dingen etc zo enorm moeilijk om te combineren. Als ik het al combineer wil ik ook dat weer supergoed en strak georganiseerd doen en moet ik de hele tijd dat stemmetje dat zegt 'je bent nu aan het falen' negeren. Middelmatig zijn is iets wat ik mezelf niet aan mag doen....
Ik hoop dat jullie het niet vervelend vinden dat ik inbreek in jullie topic. Ik herken heel veel van wat jullie schrijven, maar snap soms hoe jullie er mee omgaan niet helemaal...Ik hoop eigenlijk gewoon dat jullie mij misschien wat 'simpel' advies kunnen geven.
Net zoals jij beschrijft, boeddhabuikje, ben ik heel erg 'streng' voor mezelf en vrienden om me heen. Mijn identiteit is en was heel erg gebouwd rondom mijn slimheid, intelligentie, harde werken. Vrienden worden en werden door mij erop 'afgerekend' als ze me niet helemaal begrepen, als we niet helemaal op een lijn zitten. Ik ervaar dat dan alsof ze me niet echt zien, niet echt erkennen, niet genoeg interesse in me tonen, of niet goed genoeg zijn, of, als het mijn geliefde is, ervaar ik het alsof hij niet genoeg van me houdt. Omdat ik in mijn jeugd alleen erkenning kreeg voor mijn slimheid en er geen ruimte was voor andere emoties, ben ik (ook door invloed van therapie) nu al tijden mijzelf heel erg aan het uitlegggen aan anderen, dus om bovenstaande overeenstemming te bereiken....maar mensen ervaren dit soms als 'egoistisch'/'egocentrisch', te veel op mezelf gefocused....op een of andere manier vind ik het heel moeilijk om mensen hun andere mening te accepteren, aan een afwijkende mening geen emotionele afstand te verbinden.....hoe gaan jullie daarmee om, kijken jullie daar tegen aan?
Ook blijf ik heel erg streng voor mezelf wat betreft studie. Ik ben daar heel goed in, maar als ik echt eerlijk ben, levert het me eigenlijk (en dit vind ik echt niet leuk om toe te geven, ik hoop dat het een bevlieging is:P) helemaal geen energie op, al die hoge cijfers. Het is ook altijd heel extreem: of ik werk mezelf kapot, of ik doe (zoals nu) weken niets, heb momenten van rust en reflectie en voel me 'tot leven komen'. Op een of andere manier vind ik 'een beetje studie', leuke dingen, sociale dingen etc zo enorm moeilijk om te combineren. Als ik het al combineer wil ik ook dat weer supergoed en strak georganiseerd doen en moet ik de hele tijd dat stemmetje dat zegt 'je bent nu aan het falen' negeren. Middelmatig zijn is iets wat ik mezelf niet aan mag doen....
zondag 15 april 2012 om 14:59
Oeh, die laatste zin van je Framboosje......
Ik ben inmiddels wat verder in het proces juist middelmatig te mogen zijn. En dat dat okay is. Omdat een studie, goede baan,maatschappelijk succes en aanzien een rijk sociaal leven alleen maar fijn is, wanneer je dat ook werkelijk bent. Je beleeft geen plezier aan je studie schrijf je....waaraan wel, waar word je wel blij van. Lijken hele simpele vragen, maar als de antwoorden moeten komen helemaal vanuit jezelf, zonder al die waardeoordelen vanuit thuis, die strenge stemmetjes, dan kan het een stuk lastiger zijn om m te beantwoorden.
Heb je het hele topic gelezen? Er worden veel waardevolle tips gegeven om uit je hoofd te komen en te voelen wat jij wilt en waar jij voor staat. En die ruimte dan ook vervolgens durft op te "eisen" omdat je weet dat je goed bent zoals je bent, of dat nu briljant of middelmatig is. Denk dat dan ook het eerste stuk van je post helderder wordt, omdat maatstaven voor jezelf en naar anderen omlaag gaan. Dan hoef je niet meer zo kritisch te zijn en de dingen en de mensen te kunnen laten zijn wat het is.
Forum mobiel dus kan niet goed nalezen hoe leesbaar dit is geworden. Je bent sowieso welkom om mee te schrijven.
Knuffel voor jou
Ik ben inmiddels wat verder in het proces juist middelmatig te mogen zijn. En dat dat okay is. Omdat een studie, goede baan,maatschappelijk succes en aanzien een rijk sociaal leven alleen maar fijn is, wanneer je dat ook werkelijk bent. Je beleeft geen plezier aan je studie schrijf je....waaraan wel, waar word je wel blij van. Lijken hele simpele vragen, maar als de antwoorden moeten komen helemaal vanuit jezelf, zonder al die waardeoordelen vanuit thuis, die strenge stemmetjes, dan kan het een stuk lastiger zijn om m te beantwoorden.
Heb je het hele topic gelezen? Er worden veel waardevolle tips gegeven om uit je hoofd te komen en te voelen wat jij wilt en waar jij voor staat. En die ruimte dan ook vervolgens durft op te "eisen" omdat je weet dat je goed bent zoals je bent, of dat nu briljant of middelmatig is. Denk dat dan ook het eerste stuk van je post helderder wordt, omdat maatstaven voor jezelf en naar anderen omlaag gaan. Dan hoef je niet meer zo kritisch te zijn en de dingen en de mensen te kunnen laten zijn wat het is.
Forum mobiel dus kan niet goed nalezen hoe leesbaar dit is geworden. Je bent sowieso welkom om mee te schrijven.
Knuffel voor jou
zondag 15 april 2012 om 16:34
@ BB: knuffel. Fijn gesprek zo vanmorgen. Ik heb ondertussen weer een vriendin gezien en ben nu MOE. Maar ook echt. af. klaar. . Ik heb vannacht ook slecht geslapen, wat ik meestal heb na een drukke dag. Dus was al met al misschien toch eventjes te veel. Hoe dan ook, ik ga de rest van de dag lekker niks meer doen en ook zo min mogelijk nadenken. voor jou.
@ framboosje: je klinkt inderdaad herkenbaar streng voor jezelf. Dat je hierin al zoveel inzicht hebt is al heel erg waardevol! Voor mij geld dat ik eigenlijk ook stiekem altijd al wel wist dat ik te perfectionistisch was en te hoge eisen stelde enzo. Maar er was echt een flinke instorting voor nodig om ECHT te stoppen en de langzame weg omhoog te starten naar een milder, fijner leven. Misschien is dat voor jou niet nodig en kan je leren om liever voor jezelf te zijn en onderzoeken waar jij nu echt gelukkig van wordt. Ik hoop dat je wat hebt aan de tips in dit topic.
@ framboosje: je klinkt inderdaad herkenbaar streng voor jezelf. Dat je hierin al zoveel inzicht hebt is al heel erg waardevol! Voor mij geld dat ik eigenlijk ook stiekem altijd al wel wist dat ik te perfectionistisch was en te hoge eisen stelde enzo. Maar er was echt een flinke instorting voor nodig om ECHT te stoppen en de langzame weg omhoog te starten naar een milder, fijner leven. Misschien is dat voor jou niet nodig en kan je leren om liever voor jezelf te zijn en onderzoeken waar jij nu echt gelukkig van wordt. Ik hoop dat je wat hebt aan de tips in dit topic.
zondag 15 april 2012 om 18:34
Hallo allemaal,
Eerste even het makkelijke, mijn naam. Het is Turks en betekent 'alleen ik'. Ik ben niet Turks maar wel erg gek op Turkije en spreek het een beetje maar dat mag ook wel als je er al bijna 25 jaar komt.
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Ik ben geneigd om te zeggen dat het heel goed met me gaat maar ik weet dat het niet zo is. Ik vrees dat ik momenteel weer zwaar in de ontkenning zit en heb erg sterk gevoel dat het nu maar klaar moet zijn met die 'onzin'. Ik ben door mijn weekje thuis inmiddels al lang niet meer zo moe als een week terug en na woensdag heb ik ook geen enkele huilbui meer gehad.
Dus ik zou nu het liefste zeggen dat we dit klusje geklaard hebben. Maar dat komt deels denk ik ook omdat voor m'n gevoel de druk nu van de ketel is en ik, als ik nu weer aan het werk ga, er waarschijnlijk wel weer tegen kan. De komende twee of drie jaar dan. En dan loop ik ongetwijfeld weer tegen de zelfde problemen aan maar dan misschien toch weer een fractie erger dan nu.
Ik zie er zo erg tegen op om zo ontzettend met mezelf aan het werk te gaan omdat ik bang ben dat ik niet leuk vind wat ik ga tegen komen (zacht uitgedrukt). En dan is de oude techniek van schouders er onder en we praten er niet meer over de veiligste want die tactiek ken ik.
Gisteren heb ik hier ook bewust niet gelezen omdat de dingen die jullie opschrijven te confronterend zijn, maakt dat ik over zaken ga nadenken waar ik nu helemaal niet over wil nadenken.
Ik weet dus niet zo goed wat ik moet ...
Eerste even het makkelijke, mijn naam. Het is Turks en betekent 'alleen ik'. Ik ben niet Turks maar wel erg gek op Turkije en spreek het een beetje maar dat mag ook wel als je er al bijna 25 jaar komt.
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Ik ben geneigd om te zeggen dat het heel goed met me gaat maar ik weet dat het niet zo is. Ik vrees dat ik momenteel weer zwaar in de ontkenning zit en heb erg sterk gevoel dat het nu maar klaar moet zijn met die 'onzin'. Ik ben door mijn weekje thuis inmiddels al lang niet meer zo moe als een week terug en na woensdag heb ik ook geen enkele huilbui meer gehad.
Dus ik zou nu het liefste zeggen dat we dit klusje geklaard hebben. Maar dat komt deels denk ik ook omdat voor m'n gevoel de druk nu van de ketel is en ik, als ik nu weer aan het werk ga, er waarschijnlijk wel weer tegen kan. De komende twee of drie jaar dan. En dan loop ik ongetwijfeld weer tegen de zelfde problemen aan maar dan misschien toch weer een fractie erger dan nu.
Ik zie er zo erg tegen op om zo ontzettend met mezelf aan het werk te gaan omdat ik bang ben dat ik niet leuk vind wat ik ga tegen komen (zacht uitgedrukt). En dan is de oude techniek van schouders er onder en we praten er niet meer over de veiligste want die tactiek ken ik.
Gisteren heb ik hier ook bewust niet gelezen omdat de dingen die jullie opschrijven te confronterend zijn, maakt dat ik over zaken ga nadenken waar ik nu helemaal niet over wil nadenken.
Ik weet dus niet zo goed wat ik moet ...
zondag 15 april 2012 om 18:58
quote:sadeceben schreef op 15 april 2012 @ 18:34:
Hallo allemaal,
Eerste even het makkelijke, mijn naam. Het is Turks en betekent 'alleen ik'. Ik ben niet Turks maar wel erg gek op Turkije en spreek het een beetje maar dat mag ook wel als je er al bijna 25 jaar komt.
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Ik ben geneigd om te zeggen dat het heel goed met me gaat maar ik weet dat het niet zo is. Ik vrees dat ik momenteel weer zwaar in de ontkenning zit en heb erg sterk gevoel dat het nu maar klaar moet zijn met die 'onzin'. Ik ben door mijn weekje thuis inmiddels al lang niet meer zo moe als een week terug en na woensdag heb ik ook geen enkele huilbui meer gehad.
Dus ik zou nu het liefste zeggen dat we dit klusje geklaard hebben. Maar dat komt deels denk ik ook omdat voor m'n gevoel de druk nu van de ketel is en ik, als ik nu weer aan het werk ga, er waarschijnlijk wel weer tegen kan. De komende twee of drie jaar dan. En dan loop ik ongetwijfeld weer tegen de zelfde problemen aan maar dan misschien toch weer een fractie erger dan nu.
Ik zie er zo erg tegen op om zo ontzettend met mezelf aan het werk te gaan omdat ik bang ben dat ik niet leuk vind wat ik ga tegen komen (zacht uitgedrukt). En dan is de oude techniek van schouders er onder en we praten er niet meer over de veiligste want die tactiek ken ik.
Gisteren heb ik hier ook bewust niet gelezen omdat de dingen die jullie opschrijven te confronterend zijn, maakt dat ik over zaken ga nadenken waar ik nu helemaal niet over wil nadenken.
Ik weet dus niet zo goed wat ik moet ...
Lieve Sadeceden ( mooie naam, en hij kan zo toepasselijk zijn, als je het jezelf gunt). Ik snap je wel hoor. En wat je zegt. It adds up. Tuurlijk zal het wel weer even gaan na een week rust. Tuurlijk, want zo is je overlevingsmechanisme ingesteld. Maar je kunt er idd ook vergif op innemen dat dit terug komt...iedere keer weer een beetje heftiger, irritanter totdat je lichaam echt zegt: en nou is het genoeg.
Zo herkenbaar. Helaas kan ik jou niet zeggen wat je moet. Maar ik hoop zo dat je je het jezelf gunt om die ruimte wel te pakken. Inderdaad door die bak ellende te gaan om zo te komen tot zijn wie je werkelijk bent en zo ook werkelijk te leven en te zijn.
Knuffel voor jou. Blijf schrijven als het je helpt. ( je had niet voor niks een topic geopend hè, niet voor je zweetvoeten in ieder geval:-))
Hallo allemaal,
Eerste even het makkelijke, mijn naam. Het is Turks en betekent 'alleen ik'. Ik ben niet Turks maar wel erg gek op Turkije en spreek het een beetje maar dat mag ook wel als je er al bijna 25 jaar komt.
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Ik ben geneigd om te zeggen dat het heel goed met me gaat maar ik weet dat het niet zo is. Ik vrees dat ik momenteel weer zwaar in de ontkenning zit en heb erg sterk gevoel dat het nu maar klaar moet zijn met die 'onzin'. Ik ben door mijn weekje thuis inmiddels al lang niet meer zo moe als een week terug en na woensdag heb ik ook geen enkele huilbui meer gehad.
Dus ik zou nu het liefste zeggen dat we dit klusje geklaard hebben. Maar dat komt deels denk ik ook omdat voor m'n gevoel de druk nu van de ketel is en ik, als ik nu weer aan het werk ga, er waarschijnlijk wel weer tegen kan. De komende twee of drie jaar dan. En dan loop ik ongetwijfeld weer tegen de zelfde problemen aan maar dan misschien toch weer een fractie erger dan nu.
Ik zie er zo erg tegen op om zo ontzettend met mezelf aan het werk te gaan omdat ik bang ben dat ik niet leuk vind wat ik ga tegen komen (zacht uitgedrukt). En dan is de oude techniek van schouders er onder en we praten er niet meer over de veiligste want die tactiek ken ik.
Gisteren heb ik hier ook bewust niet gelezen omdat de dingen die jullie opschrijven te confronterend zijn, maakt dat ik over zaken ga nadenken waar ik nu helemaal niet over wil nadenken.
Ik weet dus niet zo goed wat ik moet ...
Lieve Sadeceden ( mooie naam, en hij kan zo toepasselijk zijn, als je het jezelf gunt). Ik snap je wel hoor. En wat je zegt. It adds up. Tuurlijk zal het wel weer even gaan na een week rust. Tuurlijk, want zo is je overlevingsmechanisme ingesteld. Maar je kunt er idd ook vergif op innemen dat dit terug komt...iedere keer weer een beetje heftiger, irritanter totdat je lichaam echt zegt: en nou is het genoeg.
Zo herkenbaar. Helaas kan ik jou niet zeggen wat je moet. Maar ik hoop zo dat je je het jezelf gunt om die ruimte wel te pakken. Inderdaad door die bak ellende te gaan om zo te komen tot zijn wie je werkelijk bent en zo ook werkelijk te leven en te zijn.
Knuffel voor jou. Blijf schrijven als het je helpt. ( je had niet voor niks een topic geopend hè, niet voor je zweetvoeten in ieder geval:-))
zondag 15 april 2012 om 19:11
Lieve Sadeceben,
Ow zie dat BB ook net post, goed zo. Ik wilde eigenlijk niet meer nadenken en dus posten vandaag, maar wil je toch nog even een dikke knuffel komen brengen.
Dit is zo herkenbaar. Je bent bang. En dat is niet gek. Wij kunnen je eigenlijk geen adviezen geven, je zal zelf je eigen pad bewandelen.
Maar als ik je een ding toch mag adviseren is het te proberen om het kleiner te maken. Uitleg: Ik weet nog toen ik flitsen van inzicht kreeg wat er met me aan de hand was.ik was ingestort en wist niet wat er gebeurde. Toen het besef burnout in kwam dalen (zo voelde het), was dat niet niks. -k werd ongelofelijk bang van het denken aan hoe lang het zou kunnen gaan duren. Echt, brr.. Maar ik probeeerde te focussen op de kleine beslissingen, daarin goed voor mezelf zorgen. Ipv constant die enorme berg te zien. Omdat ik het toch niet echt kon overzien en er flink van in paniek raakte, lukt het me best om dat even te negeren . En nu ben ik een jaar verder. Het is niet niks en soms nog steeds zwaar. Maar ik ben nu al gelukkiger dan voorheen. Echt. Met al mn struggels en ellende.
Hmmm weet niet of ik tevreden ben dat ik je dit allemaal vertel. Tis maar mijn verhaal en jij hebt het jouwe. Maar heel misschien heb je er wat aan. Ik wil je iig veel sterkte wensen en een dikke knffel sturen. Als je ons wil laten weten hoe het gaat, fijn! Als je geen (te belerende?) adviezen meer van me wil, moet je het ook zeggen, dan beperk ik me voortaan echt tot knuffels .
Ow zie dat BB ook net post, goed zo. Ik wilde eigenlijk niet meer nadenken en dus posten vandaag, maar wil je toch nog even een dikke knuffel komen brengen.
Dit is zo herkenbaar. Je bent bang. En dat is niet gek. Wij kunnen je eigenlijk geen adviezen geven, je zal zelf je eigen pad bewandelen.
Maar als ik je een ding toch mag adviseren is het te proberen om het kleiner te maken. Uitleg: Ik weet nog toen ik flitsen van inzicht kreeg wat er met me aan de hand was.ik was ingestort en wist niet wat er gebeurde. Toen het besef burnout in kwam dalen (zo voelde het), was dat niet niks. -k werd ongelofelijk bang van het denken aan hoe lang het zou kunnen gaan duren. Echt, brr.. Maar ik probeeerde te focussen op de kleine beslissingen, daarin goed voor mezelf zorgen. Ipv constant die enorme berg te zien. Omdat ik het toch niet echt kon overzien en er flink van in paniek raakte, lukt het me best om dat even te negeren . En nu ben ik een jaar verder. Het is niet niks en soms nog steeds zwaar. Maar ik ben nu al gelukkiger dan voorheen. Echt. Met al mn struggels en ellende.
Hmmm weet niet of ik tevreden ben dat ik je dit allemaal vertel. Tis maar mijn verhaal en jij hebt het jouwe. Maar heel misschien heb je er wat aan. Ik wil je iig veel sterkte wensen en een dikke knffel sturen. Als je ons wil laten weten hoe het gaat, fijn! Als je geen (te belerende?) adviezen meer van me wil, moet je het ook zeggen, dan beperk ik me voortaan echt tot knuffels .
zondag 15 april 2012 om 21:08
Ik heb dit topic doorgelezen met tranen in mijn ogen. Het raakte mij, vooral door de herkenning. Zit zelf ook nu een half jaar in de ziektewet; vanuit de WW. Wil zo kort mogelijk toch een beetje van mijn verhaal hier vertellen:
Mijn jeugd in het kort: dominante moeder, die me altijd gekleineerd en vernederd heeft; ik voldeed volgens mij niet aan haar ideaalbeeld (mijn broertje en zusje wel; zij waren spontaan; ik was verlegen en stil). Vanaf mijn 16e kwam ik in contact met een getrouwde ‘huisvriend’; wat begon met praten en een knuffel, liep later uit op sex. Dat ik misbruikt werd, had ik niet in de gaten; mijn moeder noemde mij een ‘slet’; en de huisvriend bleef welkom, want wat zou de omgeving ervan denken, als hij plotseling niet meer welkom was?
Later kreeg ik een vriend van mijn leeftijd; hem heb ik aangegrepen om thuis weg te komen. Getrouwd, 2 kinderen, na 10 jaar huwelijk gescheiden. Mijn moeder maakte zich zorgen om mijn ex-man, die alleen achterbleef; mij heeft ze nooit gevraagd hoe ik me voelde….ik had tenslotte de kinderen nog.
Na de scheiding 2x relatie met foute mannen gehad; die manipuleerden, emotionele chantage, verbale agressie en meer.
En zelf: ik werkte, deed het huishouden, zorgde voor de kinderen. Zolang ik maar deed, alsof er niets aan de hand was, was er niets aan de hand….en nu zit ik dus ziek thuis. Heb gesprekken bij psycholoog gehad, zit nu in een groep. Het niet het idee, dat het echt vooruitgaat: de bewustwording is er wel, maar dit omzetten in verandering vind ik erg lastig. Me kwetsbaar opstellen tegenover vriendinnen: tot bepaalde hoogte.
Ik dacht dat het beter met me ging, maar ik merk nu (door afwijzing) dat ik heel afhankelijk ben van hoe anderen me zien. Als ik merk, dat iemand me leuk vindt, aardig en zo; voel ik me goed….maar zodra dat wegvalt, voel ik me weer zo minderwaardig (wat vooral voortkomt uit de opvoeding). Geen idee, hoe ik daarmee om moet gaan. Misschien toch ook haptotherapie overwegen?
Mijn jeugd in het kort: dominante moeder, die me altijd gekleineerd en vernederd heeft; ik voldeed volgens mij niet aan haar ideaalbeeld (mijn broertje en zusje wel; zij waren spontaan; ik was verlegen en stil). Vanaf mijn 16e kwam ik in contact met een getrouwde ‘huisvriend’; wat begon met praten en een knuffel, liep later uit op sex. Dat ik misbruikt werd, had ik niet in de gaten; mijn moeder noemde mij een ‘slet’; en de huisvriend bleef welkom, want wat zou de omgeving ervan denken, als hij plotseling niet meer welkom was?
Later kreeg ik een vriend van mijn leeftijd; hem heb ik aangegrepen om thuis weg te komen. Getrouwd, 2 kinderen, na 10 jaar huwelijk gescheiden. Mijn moeder maakte zich zorgen om mijn ex-man, die alleen achterbleef; mij heeft ze nooit gevraagd hoe ik me voelde….ik had tenslotte de kinderen nog.
Na de scheiding 2x relatie met foute mannen gehad; die manipuleerden, emotionele chantage, verbale agressie en meer.
En zelf: ik werkte, deed het huishouden, zorgde voor de kinderen. Zolang ik maar deed, alsof er niets aan de hand was, was er niets aan de hand….en nu zit ik dus ziek thuis. Heb gesprekken bij psycholoog gehad, zit nu in een groep. Het niet het idee, dat het echt vooruitgaat: de bewustwording is er wel, maar dit omzetten in verandering vind ik erg lastig. Me kwetsbaar opstellen tegenover vriendinnen: tot bepaalde hoogte.
Ik dacht dat het beter met me ging, maar ik merk nu (door afwijzing) dat ik heel afhankelijk ben van hoe anderen me zien. Als ik merk, dat iemand me leuk vindt, aardig en zo; voel ik me goed….maar zodra dat wegvalt, voel ik me weer zo minderwaardig (wat vooral voortkomt uit de opvoeding). Geen idee, hoe ik daarmee om moet gaan. Misschien toch ook haptotherapie overwegen?
zondag 15 april 2012 om 21:13
Anahata, het is belangrijker of jij wat met je antwoord kan Ik stelde de vraag omdat jij er duidelijk mee bezig bent.
Mooi hoe je je hoofd hebt uitgeschakeld bij het antwoorden. Zo kom je bij je echte reactie op de vraag. Je wil je moeder dus redden.
Wat zou je hoofd hierop te zeggen hebben?
Mooi hoe je je hoofd hebt uitgeschakeld bij het antwoorden. Zo kom je bij je echte reactie op de vraag. Je wil je moeder dus redden.
Wat zou je hoofd hierop te zeggen hebben?
Ga in therapie!