Ik voel me verraden

Even een nieuwe nick om in de anonimiteit te blijven.



Ik schaam me, maar ik weet niet precies waarom.

Is het wel schaamte? Ik weet het niet te plaatsen.

Het gaat hierom:



Ik ben er van overtuigd geweest dat mijn ouders het met met mij niet altijd goed gedaan hebben.

In de loop van de jaren heb ik hier wisselend over gedacht.

Periodes boos, dan weer begrip (ze wisten niet beter), dan toch weer boos omdat het ging zoals het ging, of onbegrip, soms ook twijfel.

Ik zag mijn ouders als lieve opa en oma, daardoor toch weer die twijfel. Uiteindelijk de laatste jaren het voordeel van die twijfel, ach zelf wordt je ook volwassener, milder, en het is toch allemaal wel goed gekomen met mij.



Nu, ben ik gister weer in een klap teruggezet naar mijn oude gevoel van boosheid. Ik voel me verraden.



Mijn ouders hebben mij altijd de indruk gegeven dat er nergens geld voor was, tenminste niet om aan mij te besteden. Kleding, opleiding, ik heb het alleen maar bij anderen gezien.

Op het moment dat ik niet mocht studeren en werkte, heb ik de helft van mijn salaris als kostgeld moeten betalen zolang ik nog thuis woonde.

Toen ik inzicht kreeg in het bestedingspatroon van mijn ouders, besefte ik dat ik een groot deel van het huishouden financieel voor mijn rekening nam, heb ik dit voorzichtig aangekaart bij mijn moeder, maar die heeft daar toen zo furieus op gereageerd, dat ik mijn bezwaar inslikte en ben blijven betalen.

Ik weet nog dat ik met vriendinnen op vakantie naar Spanje wilde en dat niet eens makkelijk kon betalen, ik vond het schandalig, en besloot op mezelf te gaan wonen.

Ik heb het gered met puzzelen met geld met mijn minimum jeugdloontje destijds, bij tekorten lag ik wel eens wakker, bij mijn ouders aankloppen was geen optie. Ik was creatief met de girobetaalkaarten waarmee je toen een behoorlijk bedrag kon opnemen en zo kwam ik er wel weer uit.



Jaren later toen ik na een scheiding de overwaarde van mijn huis kreeg uitgekeerd, kon ik mijn huurhuisje leuk inrichten en daarnaast hield ik nog een appeltje voor de dorst over.

Vrij snel nadat het geld op mijn rekening stond, kwam mijn vader bij mij langs. Hij had geldproblemen, een belasting schuld van een paar duizend euro en hij zat met zijn handen in het haar. Hij moest nu betalen en hij had het niet. Kon hij een paar duizend euro bij me lenen?

Ik heb het gedaan, ik heb het geld ter plekke naar zijn rekening overgemaakt, maar het zat me niet helemaal lekker.

Mijn vader beloofde me het geld per maandelijks bedrag terug te betalen, wat hij ook echt heeft gedaan.

Maar ik vroeg me af waarom hij dat dan wel naar mij kon en niet in delen aan de belastingdienst.



Maar waar het uiteindelijk om gaat:

Een dag nadat ik mijn vader geld had geleend, belde mijn moeder.

Ze zei letterlijk: Ik weet dat je je vader 2000 euro gegeven hebt, kun je mij dat ook niet geven, want ik ben die keuken zo vreselijk zat, ik zou daar zo graag wat anders in willen hebben.



Ik heb toen gezegd dat ik dat niet kon doen. Dat ik het geld wel had, maar dat ik dat zelf zo hard nodig had als buffertje. En bovendien, dat ik het mijn vader niet heb gegeven, maar dat hij dat moest terugbetalen. En als ik haar nou ook geld zou lenen, dan zou dat betekenen dat ze 400 euro per maand aan mij moesten terugbetalen, hoe moesten ze dat dan doen, want ze hebben toch geen geld?

Het gesprek eindigde vrij abrupt.



Toen ik daarna bij mijn ouders thuis kwam, hing er aan de muur in het halletje naast de kapstok een uitgeknipte krantenkop iets in de trant van: Als je zelf teveel hebt, is het makkelijk van een ander die minder heeft te vinden dat dat genoeg is.

Het was of ik een klap in mijn gezicht kreeg.

Het papier is daar jarenlang blijven hangen, niemand heeft er ooit iets meer over gezegd. Ik denk dat mijn vader niet weet van het telefoontje van mijn moeder.



Mijn moeder is eind vorig jaar overleden.

Omdat de uitvaartpolis niet toereikend was voor de begrafenis kosten, ben ik mijn eigen verzekering eens onder de loep gaan leggen.

Er is een polis die ik zelf had afgesloten tijdens mijn huwelijk, en ik had er nog eentje van huis uit meegekregen.

Omdat er jaren niet meer naar is omgekeken, was ik naar de tussenpersoon gegaan om te kijken waar ik moet worden bijverzekerd willen mijn kinderen later ook niet voor verrassingen komen te staan.

Nu blijkt, en dat is waar ik me ziek van voel, dat die verzekering die ik van huis uit heb meegekregen is afgekocht in de periode dat ik mijn moeder geen geld wilde geven.

Het afkoopbedrag dat is vrijgekomen is op haar rekening overgemaakt.

Ik wist daar niks van, dacht dat er nog een polis was, er is mij destijds niks van gezegd dat de verzekering was opgezegd en afgekocht.



Ik voel me onderuitgehaald en verraden.

Is dat terecht of ben ik echt tekortgeschoten?

Bedankt voor al die berichten en knuffels.

Dat jullie me er nu op moeten wijzen dat het niet klopte, dat ik niet van mijn eigen gevoel uit kan gaan.

Ik ga nu koffie maken, douchen en boodschappen doen.



Zelf sta ik nu heel anders ten opzichte van mijn eigen kinderen.

Af en toe weet ik dat ik moet oppassen niet door te slaan naar de andere kant, sowieso zou ik ze nooit en te never benadelen of iets van ze achterover drukken.

Als ik soms muntjes uit broekzakken haal voor de was stop ik ze nog niet eens in mijn eigen knip.