Relaties
alle pijlers
Daten met je ex...?!
zondag 15 april 2012 om 17:09
Hey allemaal!
Ik ben een meisje van 21 jaar. Het is nu ongeveer een halfjaar uit met mijn vriend na een relatie van bijna vier jaar. Hij verbrak de relatie, maar kon (of wou) me geen reden geven...
Net na de breuk was het allemaal nogal vreemd. Ik probeerde een beetje afstand te nemen om het allemaal te kunnen verwerken, maar mijn vriend bleef me berichten sturen en werd zelfs kwaad als ik er niet op antwoordde... Hij wou vrienden blijven en denk niet dat hij echt begreep dat ik die optie echt niet zag zitten. Dit heeft lange tijd geduurd tot ongeveer zo een twee maand en half geleden.
We hebben ongeveer 2 maand geen contact gehad, buiten het elkaar tegenkomen op school. Ik heb heel wat kwade blikken naar me gekregen van hem op zulke momenten, maar het is nooit tot een hallo gekomen, laat dus staan een kort gesprekje...
Nu begon het twee weken terug bij mij toch te kriebelen, want eigenlijk was hij nooit uit mijn gedachten gegaan, om proberen terug contact op te nemen met hem. Nu moet ik toegeven dat ik nog steeds smoor op hem ben en dat ik niets liever zou willen dan een nieuwe start met hem te maken.
Na al wat er gebeurd was en de vele kwade blikken verwachtte ik een koel of zelfs helemaal geen antwoord van hem, maar als bij wonder reageerde hij onmiddellijk op mijn berichtje.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Na een vijftal dagen wachten stuurde ik hem opnieuw een berichtje om te vragen of hij misschien eens wou afspreken. Opnieuw kreeg ik positief bericht! Enkel dat hij op dat moment aan zee was, maar dat hij volgende week wel thuis was. Ik zei hem dat hij dan maar moest laten weten wanneer hij kon en nu zondag stuurde hij rond middernacht dat hij thuis was en dat hij graag eens wilde afspreken waar het rustig was. Ik zei om te lachen dat we wel eens konden gaan wandelen ofzo en uiteindelijk zijn we voorbije woensdag om 19u45 in het bos gaan wandelen (raar, ik weet het).
We hebben fijn gepraat, maar heel oppervlakkig over familie, school, vakantie,... Nooit over de breuk of onze relatie.
Uiteindelijk zijn we in cafeetje beland en rond 23 u gingen we dan door. Na wat dralen rond onze auto's, vroeg hij of ik het een fijne avond vond. En ik bevestigde uiteraard en vroeg wat hij ervan vond en ook hij vond het heel fijn, maar maakte de opmerking dat hij wou dat we wat vroeger terug hadden kunnen afspreken.
Ik zei hem dat ik het heel moeilijk heb gehad met de breuk en dat ik het er nog steeds heel moeilijk mee heb. Hij gaf toe dat hij het ook moeilijk heeft gehad en dat hij het nu bijzonder moeilijk had. Ik heb hem toen bekend dat hij nog steeds heel bijzonder voor me was en dat ik stiekem hoopte dat hij van gedacht zou veranderen. Hij zei dat ik ook heel bijzonder voor hem was en dat dat altijd zo zou blijven en dat we wel zouden zien.
Na dan nog wat ongemakkelijke momenten zei hij dat het heel raar was om nu te moeten doorgaan, maar ik kon mijn tranen niet bedwingen (er kwamen heel wat emoties en gevoelens bij me boven) en ben zowat de auto ingevlucht na een snelle slaapwel en we horen elkaar nog wel.
Na heel even hysterisch te hebben gehuild (bekomend van de shock), vond ik de kracht om naar huis te rijden en heb me onmiddellijk op bed gestort.
Toen hoorde ik mijn gsm en las het volgende bericht van hem: ''Dank je voor de fijne avond. Hopelijk tot nog eens... xx''.
Nu zit ik met heel wat vragen!!!
Heeft hij het wel ervaren als een afspraakje of eerder als een laten we eens bijkletsen?
Is dit nu een "ik wil je snel terugzien"-berichtje? Of eerder "het was leuk en stuur me mss nog eens binnen een maand of drie"-smsje? En wat moet ik nu doen? Wachten tot hij de volgende stap zet? Of zelf nog eens initiatief nemen?
En hoelang moet ik dan wachten?
Alvast heel erg bedankt!!!
xx
Ik ben een meisje van 21 jaar. Het is nu ongeveer een halfjaar uit met mijn vriend na een relatie van bijna vier jaar. Hij verbrak de relatie, maar kon (of wou) me geen reden geven...
Net na de breuk was het allemaal nogal vreemd. Ik probeerde een beetje afstand te nemen om het allemaal te kunnen verwerken, maar mijn vriend bleef me berichten sturen en werd zelfs kwaad als ik er niet op antwoordde... Hij wou vrienden blijven en denk niet dat hij echt begreep dat ik die optie echt niet zag zitten. Dit heeft lange tijd geduurd tot ongeveer zo een twee maand en half geleden.
We hebben ongeveer 2 maand geen contact gehad, buiten het elkaar tegenkomen op school. Ik heb heel wat kwade blikken naar me gekregen van hem op zulke momenten, maar het is nooit tot een hallo gekomen, laat dus staan een kort gesprekje...
Nu begon het twee weken terug bij mij toch te kriebelen, want eigenlijk was hij nooit uit mijn gedachten gegaan, om proberen terug contact op te nemen met hem. Nu moet ik toegeven dat ik nog steeds smoor op hem ben en dat ik niets liever zou willen dan een nieuwe start met hem te maken.
Na al wat er gebeurd was en de vele kwade blikken verwachtte ik een koel of zelfs helemaal geen antwoord van hem, maar als bij wonder reageerde hij onmiddellijk op mijn berichtje.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Na een vijftal dagen wachten stuurde ik hem opnieuw een berichtje om te vragen of hij misschien eens wou afspreken. Opnieuw kreeg ik positief bericht! Enkel dat hij op dat moment aan zee was, maar dat hij volgende week wel thuis was. Ik zei hem dat hij dan maar moest laten weten wanneer hij kon en nu zondag stuurde hij rond middernacht dat hij thuis was en dat hij graag eens wilde afspreken waar het rustig was. Ik zei om te lachen dat we wel eens konden gaan wandelen ofzo en uiteindelijk zijn we voorbije woensdag om 19u45 in het bos gaan wandelen (raar, ik weet het).
We hebben fijn gepraat, maar heel oppervlakkig over familie, school, vakantie,... Nooit over de breuk of onze relatie.
Uiteindelijk zijn we in cafeetje beland en rond 23 u gingen we dan door. Na wat dralen rond onze auto's, vroeg hij of ik het een fijne avond vond. En ik bevestigde uiteraard en vroeg wat hij ervan vond en ook hij vond het heel fijn, maar maakte de opmerking dat hij wou dat we wat vroeger terug hadden kunnen afspreken.
Ik zei hem dat ik het heel moeilijk heb gehad met de breuk en dat ik het er nog steeds heel moeilijk mee heb. Hij gaf toe dat hij het ook moeilijk heeft gehad en dat hij het nu bijzonder moeilijk had. Ik heb hem toen bekend dat hij nog steeds heel bijzonder voor me was en dat ik stiekem hoopte dat hij van gedacht zou veranderen. Hij zei dat ik ook heel bijzonder voor hem was en dat dat altijd zo zou blijven en dat we wel zouden zien.
Na dan nog wat ongemakkelijke momenten zei hij dat het heel raar was om nu te moeten doorgaan, maar ik kon mijn tranen niet bedwingen (er kwamen heel wat emoties en gevoelens bij me boven) en ben zowat de auto ingevlucht na een snelle slaapwel en we horen elkaar nog wel.
Na heel even hysterisch te hebben gehuild (bekomend van de shock), vond ik de kracht om naar huis te rijden en heb me onmiddellijk op bed gestort.
Toen hoorde ik mijn gsm en las het volgende bericht van hem: ''Dank je voor de fijne avond. Hopelijk tot nog eens... xx''.
Nu zit ik met heel wat vragen!!!
Heeft hij het wel ervaren als een afspraakje of eerder als een laten we eens bijkletsen?
Is dit nu een "ik wil je snel terugzien"-berichtje? Of eerder "het was leuk en stuur me mss nog eens binnen een maand of drie"-smsje? En wat moet ik nu doen? Wachten tot hij de volgende stap zet? Of zelf nog eens initiatief nemen?
En hoelang moet ik dan wachten?
Alvast heel erg bedankt!!!
xx
zondag 15 april 2012 om 17:29
quote:Na al wat er gebeurd was en de vele kwade blikken verwachtte ik een koel of zelfs helemaal geen antwoord van hem, maar als bij wonder reageerde hij onmiddellijk op mijn berichtje.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Hij maakt het uit zonder reden te geven. Hij gunt je geen nieuw liefsesgeluk want hoort je jaloersig uit.
Praat nog altijd niet uit zichzelf over breuk en waarom hij je zo'n pijn heeft gedaan.
Nogmaals: het is niet voor niks je ex. En als ik jou was zou ik dat zo houden.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Hij maakt het uit zonder reden te geven. Hij gunt je geen nieuw liefsesgeluk want hoort je jaloersig uit.
Praat nog altijd niet uit zichzelf over breuk en waarom hij je zo'n pijn heeft gedaan.
Nogmaals: het is niet voor niks je ex. En als ik jou was zou ik dat zo houden.
zondag 15 april 2012 om 17:32
quote:Ik dacht eraan om het hem gewoon te vragen, maar is dit hem niet een beetje aanvallen?
Nat twee maanden geen contact gehad te hebben, wil ik niets gaan overhaasten ook niet...Kijk eens naar je eigen omschrijving van jullie telefoongesprek, hoe hij jou uithoorde. En dat was geen aanvallen? Als jij gelooft /denkt dat deze ene vraag van jou na jullie verwarrende afspraak, aanvallen is, heeft ie je behoorlijk gehersenspoeld in die 4 jaar relatie.
Nat twee maanden geen contact gehad te hebben, wil ik niets gaan overhaasten ook niet...Kijk eens naar je eigen omschrijving van jullie telefoongesprek, hoe hij jou uithoorde. En dat was geen aanvallen? Als jij gelooft /denkt dat deze ene vraag van jou na jullie verwarrende afspraak, aanvallen is, heeft ie je behoorlijk gehersenspoeld in die 4 jaar relatie.
zondag 15 april 2012 om 17:38
Nu zit ik met heel wat vragen!!!
Heeft hij het wel ervaren als een afspraakje of eerder als een laten we eens bijkletsen?
Ik geloof niet dat hij dit als date of iets dergelijks zag maar eerder als bijkletsen met het idee dat hij weet dat hij ervoor zorgt dat jij door de war bent hierdoor en dat vindt hij wel leuk geloof ik.
Is dit nu een "ik wil je snel terugzien"-berichtje? Of eerder "het was leuk en stuur me mss nog eens binnen een maand of drie"-smsje?
Het was wel leuk en ik zou het nog wel eens willen doen maar laten we daar nog zeker een maandje mee wachtenEn wat moet ik nu doen? Wachten tot hij de volgende stap zet? Of zelf nog eens initiatief nemen?
Zelf niks meer van je laten horen en proberen door te gaan. Maar dan ook echt niet meer voorstellen wat te gaan doen of vragen hoe het met hem gaat. Alleen als je hem 'in het echt' tegenkomt zou ik wel gewoon hartelijk en aardig doen want het is nu tenslotte gewoon een soort bijzondere vriend en je moet elkaar niet gaan negeren ofzo
En hoelang moet ik dan wachten?
Niet dus, gewoon doorgaan en wachten tot hij zelf initiatief neemt
Je vraagt dingen aan ons die wij eigenlijk niet kunnen weten dus mijn antwoorden kunnen zeer kort door de bocht zijn en er zullen zat mensen zijn die het er niet mee eens zijn maar ook mensen die misschien hetzelfde gevoel erbij hebben als ik. Dit was puur mijn interpretatie op jouw verhaal en hoe jij het hebt beschreven.
Heeft hij het wel ervaren als een afspraakje of eerder als een laten we eens bijkletsen?
Ik geloof niet dat hij dit als date of iets dergelijks zag maar eerder als bijkletsen met het idee dat hij weet dat hij ervoor zorgt dat jij door de war bent hierdoor en dat vindt hij wel leuk geloof ik.
Is dit nu een "ik wil je snel terugzien"-berichtje? Of eerder "het was leuk en stuur me mss nog eens binnen een maand of drie"-smsje?
Het was wel leuk en ik zou het nog wel eens willen doen maar laten we daar nog zeker een maandje mee wachtenEn wat moet ik nu doen? Wachten tot hij de volgende stap zet? Of zelf nog eens initiatief nemen?
Zelf niks meer van je laten horen en proberen door te gaan. Maar dan ook echt niet meer voorstellen wat te gaan doen of vragen hoe het met hem gaat. Alleen als je hem 'in het echt' tegenkomt zou ik wel gewoon hartelijk en aardig doen want het is nu tenslotte gewoon een soort bijzondere vriend en je moet elkaar niet gaan negeren ofzo
En hoelang moet ik dan wachten?
Niet dus, gewoon doorgaan en wachten tot hij zelf initiatief neemt
Je vraagt dingen aan ons die wij eigenlijk niet kunnen weten dus mijn antwoorden kunnen zeer kort door de bocht zijn en er zullen zat mensen zijn die het er niet mee eens zijn maar ook mensen die misschien hetzelfde gevoel erbij hebben als ik. Dit was puur mijn interpretatie op jouw verhaal en hoe jij het hebt beschreven.
zondag 15 april 2012 om 17:42
Manipuleren? Ik wil het gewoon voorzichtig aanpakken...
Is er niet iets dat weer een beetje moeit groeien? als je met een nieuwe jongen uitgaat moet je hem daar toch ook allemaal niet meteen mee bestoken? :s Of zie ik dat nu helemaal fout?
En uithoren is mss een nogal heftig woordgebruik van mij...
In een berichtje typte hij na een vraag enkel het woord jongens met een vraagteken achter... en toen ik om verduidelijking vroeg, vroeg hij of ik iets te vertellen had over jongens...
Uithoren is dus denk ik nogal een slechte woordkeuze van mij, sorry
Is er niet iets dat weer een beetje moeit groeien? als je met een nieuwe jongen uitgaat moet je hem daar toch ook allemaal niet meteen mee bestoken? :s Of zie ik dat nu helemaal fout?
En uithoren is mss een nogal heftig woordgebruik van mij...
In een berichtje typte hij na een vraag enkel het woord jongens met een vraagteken achter... en toen ik om verduidelijking vroeg, vroeg hij of ik iets te vertellen had over jongens...
Uithoren is dus denk ik nogal een slechte woordkeuze van mij, sorry
zondag 15 april 2012 om 17:48
Je bent duidelijk gehersenspoeld dat je nu hier sorry komt zeggen over je woordkeuze die hem niet super-positief ui de verf doet laten komen... Meisje, vergeet hem en ga door! Er zijn zoveel leuke mannen en je bent pas 21!!! Maar als je hij hem blijft kom je er nooit achter hoe het ook anders kan.
Dat je in een relatie communiceert enzo. In het echt. Ook, juist, over dingen die moeilijk lopen. Ipv het telkens zonder reden uitmaken.
Btw als ie echt wou zou je t wel merken dus denk dat t voor hem geen date was.
Dat je in een relatie communiceert enzo. In het echt. Ook, juist, over dingen die moeilijk lopen. Ipv het telkens zonder reden uitmaken.
Btw als ie echt wou zou je t wel merken dus denk dat t voor hem geen date was.
zondag 15 april 2012 om 17:59
Ik ben niet gehersenspoeld, dus zou het fijn vinden moest je stoppen met me telkens te beledigen.
Ik wil hem niet beter uit de verf laten komen, maar wil gewoon duidelijk maken dat het voor mij de moeite waard is.
Ik zei geen sorry om me te excuseren dat ik hem niet goed zou laten overkomen, maar dat ik me verkeerd uitdrukte.
Ik wil hem niet beter uit de verf laten komen, maar wil gewoon duidelijk maken dat het voor mij de moeite waard is.
Ik zei geen sorry om me te excuseren dat ik hem niet goed zou laten overkomen, maar dat ik me verkeerd uitdrukte.
zondag 15 april 2012 om 18:25
Even wat 'highlights' uit jouw OP misschien snap je dan dat ik niet snap wat er nu nog zo leuk aan hem is:quote:Hey allemaal!
..
Hij verbrak de relatie, maar kon (of wou) me geen reden geven...
Net na de breuk was het allemaal nogal vreemd. Ik probeerde een beetje afstand te nemen om het allemaal te kunnen verwerken, maar mijn vriend bleef me berichten sturen en werd zelfs kwaad als ik er niet op antwoordde...
Hij wou vrienden blijven en denk niet dat hij echt begreep dat ik die optie echt niet zag zitten. Dit heeft lange tijd geduurd tot ongeveer zo een twee maand en half geleden.
We hebben ongeveer 2 maand geen contact gehad, buiten het elkaar tegenkomen op school. Ik heb heel wat kwade blikken naar me gekregen van hem op zulke momenten, maar het is nooit tot een hallo gekomen, laat dus staan een kort gesprekje...
Nu begon het twee weken terug bij mij toch te kriebelen, want eigenlijk was hij nooit uit mijn gedachten gegaan, om proberen terug contact op te nemen met hem. Nu moet ik toegeven dat ik nog steeds smoor op hem ben en dat ik niets liever zou willen dan een nieuwe start met hem te maken.
Na al wat er gebeurd was en de vele kwade blikken verwachtte ik een koel of zelfs helemaal geen antwoord van hem, maar als bij wonder reageerde hij onmiddellijk op mijn berichtje.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Na een vijftal dagen wachten stuurde ik hem opnieuw een berichtje om te vragen of hij misschien eens wou afspreken. Opnieuw kreeg ik positief bericht! Enkel dat hij op dat moment aan zee was, maar dat hij volgende week wel thuis was. Ik zei hem dat hij dan maar moest laten weten wanneer hij kon en nu zondag stuurde hij rond middernacht dat hij thuis was en dat hij graag eens wilde afspreken waar het rustig was. Ik zei om te lachen dat we wel eens konden gaan wandelen ofzo en uiteindelijk zijn we voorbije woensdag om 19u45 in het bos gaan wandelen (raar, ik weet het).
We hebben fijn gepraat, maar heel oppervlakkig over familie, school, vakantie,... Nooit over de breuk of onze relatie.
Uiteindelijk zijn we in cafeetje beland en rond 23 u gingen we dan door. Na wat dralen rond onze auto's, vroeg hij of ik het een fijne avond vond. En ik bevestigde uiteraard en vroeg wat hij ervan vond en ook hij vond het heel fijn, maar maakte de opmerking dat hij wou dat we wat vroeger terug hadden kunnen afspreken.
beetje moeilijk met die boze blikken van hem[i/]
Ik zei hem dat ik het heel moeilijk heb gehad met de breuk en dat ik het er nog steeds heel moeilijk mee heb. Hij gaf toe dat hij het ook moeilijk heeft gehad en dat hij het nu bijzonder moeilijk had. Ik heb hem toen bekend dat hij nog steeds heel bijzonder voor me was en dat ik stiekem hoopte dat hij van gedacht zou veranderen. Hij zei dat ik ook heel bijzonder voor hem was en dat dat altijd zo zou blijven en dat we wel zouden zien.
dit zegt genoeg
Na dan nog wat ongemakkelijke momenten zei hij dat het heel raar was om nu te moeten doorgaan, maar ik kon mijn tranen niet bedwingen (er kwamen heel wat emoties en gevoelens bij me boven) en ben zowat de auto ingevlucht na een snelle slaapwel en we horen elkaar nog wel.
Na heel even hysterisch te hebben gehuild (bekomend van de shock), vond ik de kracht om naar huis te rijden en heb me onmiddellijk op bed gestort. Lees je t nu zelf ook?
..
Hij verbrak de relatie, maar kon (of wou) me geen reden geven...
Net na de breuk was het allemaal nogal vreemd. Ik probeerde een beetje afstand te nemen om het allemaal te kunnen verwerken, maar mijn vriend bleef me berichten sturen en werd zelfs kwaad als ik er niet op antwoordde...
Hij wou vrienden blijven en denk niet dat hij echt begreep dat ik die optie echt niet zag zitten. Dit heeft lange tijd geduurd tot ongeveer zo een twee maand en half geleden.
We hebben ongeveer 2 maand geen contact gehad, buiten het elkaar tegenkomen op school. Ik heb heel wat kwade blikken naar me gekregen van hem op zulke momenten, maar het is nooit tot een hallo gekomen, laat dus staan een kort gesprekje...
Nu begon het twee weken terug bij mij toch te kriebelen, want eigenlijk was hij nooit uit mijn gedachten gegaan, om proberen terug contact op te nemen met hem. Nu moet ik toegeven dat ik nog steeds smoor op hem ben en dat ik niets liever zou willen dan een nieuwe start met hem te maken.
Na al wat er gebeurd was en de vele kwade blikken verwachtte ik een koel of zelfs helemaal geen antwoord van hem, maar als bij wonder reageerde hij onmiddellijk op mijn berichtje.
Ik had hem enkel gestuurd om hallo te zeggen en of alles goed ging met hem. Het is uiteindelijk uitgemond in een gesprek van 3uur (van 23u tot 2u!), waarin hij mij zo wat uithoorde over waar ik mee bezig was, wat ik allemaal gedaan had en of ik iets te vertellen had over jongens (zijn woorden).
Na een vijftal dagen wachten stuurde ik hem opnieuw een berichtje om te vragen of hij misschien eens wou afspreken. Opnieuw kreeg ik positief bericht! Enkel dat hij op dat moment aan zee was, maar dat hij volgende week wel thuis was. Ik zei hem dat hij dan maar moest laten weten wanneer hij kon en nu zondag stuurde hij rond middernacht dat hij thuis was en dat hij graag eens wilde afspreken waar het rustig was. Ik zei om te lachen dat we wel eens konden gaan wandelen ofzo en uiteindelijk zijn we voorbije woensdag om 19u45 in het bos gaan wandelen (raar, ik weet het).
We hebben fijn gepraat, maar heel oppervlakkig over familie, school, vakantie,... Nooit over de breuk of onze relatie.
Uiteindelijk zijn we in cafeetje beland en rond 23 u gingen we dan door. Na wat dralen rond onze auto's, vroeg hij of ik het een fijne avond vond. En ik bevestigde uiteraard en vroeg wat hij ervan vond en ook hij vond het heel fijn, maar maakte de opmerking dat hij wou dat we wat vroeger terug hadden kunnen afspreken.
beetje moeilijk met die boze blikken van hem[i/]
Ik zei hem dat ik het heel moeilijk heb gehad met de breuk en dat ik het er nog steeds heel moeilijk mee heb. Hij gaf toe dat hij het ook moeilijk heeft gehad en dat hij het nu bijzonder moeilijk had. Ik heb hem toen bekend dat hij nog steeds heel bijzonder voor me was en dat ik stiekem hoopte dat hij van gedacht zou veranderen. Hij zei dat ik ook heel bijzonder voor hem was en dat dat altijd zo zou blijven en dat we wel zouden zien.
dit zegt genoeg
Na dan nog wat ongemakkelijke momenten zei hij dat het heel raar was om nu te moeten doorgaan, maar ik kon mijn tranen niet bedwingen (er kwamen heel wat emoties en gevoelens bij me boven) en ben zowat de auto ingevlucht na een snelle slaapwel en we horen elkaar nog wel.
Na heel even hysterisch te hebben gehuild (bekomend van de shock), vond ik de kracht om naar huis te rijden en heb me onmiddellijk op bed gestort. Lees je t nu zelf ook?